สามวันหลังจากเหตุการณ์ในตรอกหลังตลาดปลา เสี่ยวหลงเปาเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เขาใช้เวลาสามวันนั้นเช่นเดิม หาที่นอนตามซอกมุมต่างๆ ของเมือง ทำงานเล็กๆ น้อยๆ แลกอาหารเมื่อมีโอกาส และหลีกเลี่ยงความขัดแย้งกับใครก็ตามที่พบเจอ แผลจากการต่อสู้ครั้งก่อนเริ่มตกสะเก็ดจางลง แต่ความทรงจำเื่ชายในชุดผ้าไหมที่จ้องมองเขาอยู่ในตรอกยังคงติดอยู่ในหัวไม่จางหาย
บางคืนเขาฝันเห็นใบหน้าเรียบเฉยของชายคนนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า สายตาที่จับจ้องมองเขาราวกับกำลังประเมินคุณค่าบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใน เสี่ยวหลงเปาไม่เข้าใจว่าทำไมภาพนั้นถึงติดตาเขาได้ขนาดนี้ ทั้งที่เป็เพียงการพบเจอสั้นๆ เพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น
ผู้คนที่เดินผ่านไปมาบางคนจ้องมองเขานานผิดปกติ บางคนกระซิบกระซาบกันเมื่อเห็นเขาเดินผ่าน เขาไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ ตัวเองถึงกลายเป็ที่สนใจของผู้คนในย่านนี้ขึ้นมา จนกระทั่งเย็นวันหนึ่งเขาถึงได้รู้คำตอบ
ขณะที่เสี่ยวหลงเปากำลังเดินผ่านลานกว้างหน้าโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นจากกลุ่มชายฉกรรจ์ที่ยืนล้อมวงอยู่ไม่ไกล
แสงตะเกียงจากโรงเตี๊ยมสาดกระทบใบหน้าของกลุ่มคนที่ยืนล้อมวงกันอยู่ เสี่ยวหลงเปาััได้ถึงความผิดปกติทันทีที่เห็นภาพนั้น ไม่ใช่กลุ่มคนที่มานั่งดื่มสังสรรค์กันตามปกติ แต่เป็การรวมตัวที่มีจุดประสงค์ชัดเจนบางอย่าง
"นั่นไง เด็กที่จัดการน้องชายข้าได้"
เสี่ยวหลงเปาหันไปมองตามเสียง เห็นเด็กร่างใหญ่จากตรอกหลังตลาดปลายืนอยู่ข้างชายวัยกลางคนที่มีรอยสักเต็มแขนทั้งสองข้าง รอบตัวชายคนนั้นมีลูกน้องยืนล้อมอยู่ไม่น้อยกว่าสิบคน แต่ละคนสวมใส่เสื้อผ้าสีเข้มและมีอาวุธติดตัวอย่างชัดเจน
เด็กร่างใหญ่ที่เคยพ่ายแพ้ต่อเขาในตรอกยืนอยู่ด้านหลังชายวัยกลางคน สีหน้าผสมปนเประหว่างความกลัวและความสะใจ ชี้นิ้วมาทางเสี่ยวหลงเปาพร้อมกระซิบบางอย่างให้พี่ชายฟัง เสี่ยวหลงเปาเข้าใจทันทีว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ใหญ่กว่าที่คิดไว้มาก
"ตัวเล็กแค่นี้เอง" ชายวัยกลางคนพูดพลางหัวเราะเยาะ สายตากวาดมองเสี่ยวหลงเปาั้แ่หัวจรดเท้าด้วยความดูถูก "ข้านึกว่าจะเป็ั์ใหญ่ตัวไหนซะอีก ที่แท้ก็แค่เด็กบ้านนอกตัวผอมโซคนหนึ่ง"
เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบวงจากลูกน้องที่ยืนล้อมอยู่ เสี่ยวหลงเปายืนนิ่งอยู่กับที่ ประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว สิบกว่าคนล้อมรอบตัวเขาเพียงลำพัง นี่ไม่ใช่การทะเลาะวิวาทธรรมดาอีกต่อไป
"ข้าไม่อยากมีเื่กับใคร" เขาพูดช้าๆ ค่อยๆ ถอยหลังหาทางออก
สายตาของเขาเหลือบมองหาช่องทางหลบหนีอย่างรวดเร็ว แต่ก็พบว่าตัวเองถูกล้อมไว้เกือบทุกทิศทางแล้ว ลานกว้างหน้าโรงเตี๊ยมที่เคยดูโล่งกว้างบัดนี้กลับกลายเป็กับดักที่ไม่มีทางออกง่ายๆ
"สายไปแล้วล่ะ" ชายวัยกลางคนยิ้มเยาะ พลิกมีดในมือเล่นอย่างเชี่ยวชาญ "เ้าทำให้น้องชายข้าขายหน้าไปทั่วย่าน ข้าจะปล่อยเ้าไปง่ายๆ แบบนั้นได้ยังไง"
ลูกน้องรอบวงเริ่มขยับเข้าประชิดทีละก้าว วงล้อมแคบลงเรื่อยๆ จนแทบไม่มีช่องว่างให้หลบหนี เสี่ยวหลงเปารู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้น แต่ก็บังคับตัวเองให้หายใจเข้าลึกๆ ตามที่อาจารย์เคยสอน จิตใจต้องนิ่งดั่งผิวน้ำในบึงลึก
เขากวาดตามองใบหน้าของลูกน้องแต่ละคนอย่างรวดเร็ว พยายามประเมินว่าใครน่าจะเป็ภัยคุกคามมากที่สุด ใครถือกระบอง ใครถือมีด ใครยืนในตำแหน่งที่จะโจมตีเขาได้ง่ายที่สุด ทุกวินาทีที่ผ่านไปคือโอกาสในการวางแผนรับมือกับสถานการณ์ที่เลวร้ายลงเรื่อยๆ
คนแรกพุ่งเข้าใส่พร้อมกระบองไม้
เสี่ยวหลงเปาหลบต่ำ
สอดขาเข้าตัดล้ม
กระแทกศอกใส่ท้องคนที่สอง
หมุนตัวหลบมีดที่แทงมาจากด้านหลัง
ท่วงท่าัหลบเงาพาร่างของเขาเคลื่อนไหวไปทั่ววงล้อม ทุกครั้งที่มีอาวุธพุ่งเข้ามา เขาก็หลบพ้นไปได้อย่างหวุดหวิด ทุกครั้งที่มีช่องว่าง เขาก็จู่โจมกลับอย่างแม่นยำ คนแล้วคนเล่าล้มลงกับพื้นด้วยความเ็ป
เหงื่อไหลท่วมตัวเสี่ยวหลงเปาจนเสื้อผ้าเปียกชุ่ม กล้ามเนื้อทุกมัดทำงานอย่างหนักหน่วงเกินกว่าที่เคยฝึกซ้อมมา ลูกน้องที่ล้มลงแล้วบางคนพยายามลุกขึ้นสู้ต่อ บางคนถอยหนีออกจากวงล้อมด้วยความเ็ป แต่จำนวนคนที่เหลืออยู่ก็ยังคงมากเกินกว่าจะรับมือได้ตลอดไป
แต่จำนวนคนที่มากเกินไปเริ่มทำให้เขาเหนื่อยล้าลงเรื่อยๆ
หมัดหนึ่งเฉี่ยวผ่านแก้มไปเพียงเส้นผมกั้น
เสี่ยวหลงเปารู้สึกได้ถึงความเหนื่อยล้าที่สะสมมากขึ้นเรื่อยๆ กล้ามเนื้อทุกส่วนเริ่มปวดเมื่อยจากการเคลื่อนไหวต่อเนื่องมานานเกินกว่าที่เคยฝึกซ้อมมา หายใจแต่ละครั้งเริ่มติดขัดและหนักหน่วงขึ้นทุกที
กระบองอีกอันกระแทกเข้าที่หลังจนเขาเซถลา
เสี่ยวหลงเปาล้มลงคุกเข่ากับพื้น หายใจหอบถี่ ร่างกายที่ผ่านการต่อสู้มาหลายยกเริ่มไม่ตอบสนองตามที่ใจสั่ง ชายวัยกลางคนเดินเข้ามาใกล้พร้อมรอยยิ้มถึงพริกถึงขิง มีดในมือพร้อมจะจบเื่ราวทั้งหมด
สายตาของเสี่ยวหลงเปาเริ่มพร่ามัว แต่เขาก็ยังคงพยายามยกดาบไม้ขึ้นป้องกันตัวเองด้วยแรงที่เหลืออยู่น้อยนิด หัวใจเต้นรัวราวกับจะะเิออกมาจากอก ความคิดเื่ความตายผุดขึ้นมาในหัวเป็ครั้งแรกนับั้แ่คืนที่วัดถูกทำลาย
"จบเกมแล้ว เด็กน้อย"
"หยุดก่อน"
เสียงเรียบเย็นแต่ทรงพลังดังขึ้นจากขอบวง ทุกคนหันไปมองพร้อมกัน เห็นชายร่างสูงใหญ่ในชุดผ้าไหมคนเดิมที่เคยเห็นในตรอกยืนอยู่ตรงนั้น สองข้างมีชายฉกรรจ์อีกสี่ห้าคนยืนคุ้มกันอยู่
เขาปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบราวกับสายลม ไม่มีใครสังเกตเห็นว่ามาถึงั้แ่เมื่อไหร่ ท่วงท่าการเดินของเขามั่นคงและสง่างาม ต่างจากความวุ่นวายชุลมุนที่เพิ่งเกิดขึ้นในวงล้อมอย่างสิ้นเชิง ราวกับเขาเป็คนละโลกกับความรุนแรงที่กำลังดำเนินอยู่
"ใครวะเอ็ง" ชายวัยกลางคนถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะ
"ข้าแค่อยากดูว่าเด็กคนนี้มีของจริงหรือเปล่า" ชายในชุดผ้าไหมตอบอย่างสงบ สายตาจับจ้องมองเสี่ยวหลงเปาที่ยังคงคุกเข่าอยู่กับพื้น "และดูเหมือนว่าคำตอบจะชัดเจนแล้ว หนึ่งคนสู้กับสิบกว่าคนได้นานขนาดนี้ ไม่ใช่เื่ธรรมดาเลย"
เสี่ยวหลงเปาฟังคำพูดนั้นด้วยความรู้สึกผสมปนเประหว่างความสับสนและความอยากรู้ ทำไมชายแปลกหน้าคนนี้ถึงสนใจในตัวเขาถึงเพียงนี้ และทำไมเขาถึงมีอำนาจมากพอที่จะสั่งให้นักเลงกลุ่มใหญ่ต้องถอยหนีได้เพียงคำพูดไม่กี่ประโยค
ชายวัยกลางคนถลึงตาด้วยความโกรธ แต่เมื่อเห็นจำนวนคนที่ยืนอยู่ข้างชายในชุดผ้าไหม สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็ระแวดระวังทันที ดูเหมือนจะรู้จักตัวตนที่แท้จริงของฝ่ายตรงข้ามเป็อย่างดี
เสี่ยวหลงเปาสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในสีหน้าของชายวัยกลางคนได้ชัดเจน จากความมั่นใจเต็มเปี่ยมกลายเป็ความกังวลปนหวาดกลัวในเวลาไม่กี่วินาที นี่ต้องเป็สัญญาณว่าชายในชุดผ้าไหมคนนี้มีอำนาจหรือชื่อเสียงบางอย่างที่แม้แต่นักเลงระดับนี้ยังต้องเกรงใจ
ลูกน้องที่เหลือยืนอยู่ก็เริ่มทยอยถอยหนีตามหัวหน้าไปทีละคนสองคน บางคนยังคงกุมแขนหรือท้องที่าเ็จากการปะทะกับเสี่ยวหลงเปาเมื่อครู่
"เื่นี้ยังไม่จบหรอก" เขาพูดพลางส่งสัญญาณให้ลูกน้องถอยออกไป ก่อนจะเดินจากไปพร้อมสีหน้าไม่พอใจ
เมื่อเหลือเพียงเสี่ยวหลงเปาและกลุ่มคนของชายในชุดผ้าไหม เขาก็เดินเข้ามาใกล้ ยื่นมือลงมาช่วยเสี่ยวหลงเปาลุกขึ้นยืน
เสี่ยวหลงเปามองมือที่ยื่นมาให้อยู่ครู่หนึ่งด้วยความลังเล ทุกสัญชาตญาณในตัวเขาเตือนให้ระมัดระวัง แต่ร่างกายที่บอบช้ำจากการต่อสู้ก็ไม่เหลือแรงจะปฏิเสธความช่วยเหลือ เขายื่นมือไปจับมือนั้นอย่างระมัดระวัง ปล่อยให้ชายแปลกหน้าพยุงตัวเองขึ้นยืน
"เ้าชื่ออะไร"
"เสี่ยวหลงเปา" เขาตอบอย่างระมัดระวัง ยังคงจับตามองสถานการณ์อยู่ไม่วางใจ
"ข้าชื่อหลี่ยาเก๋อ" ชายคนนั้นยิ้มบางๆ "นายท่านของข้าสนใจคนอย่างเ้ามาก อยากคุยด้วยสักหน่อย ไปด้วยกันไหม"
เสี่ยวหลงเปาเลิกคิ้วด้วยความสงสัย "นายท่านของท่านคือใคร"
หลี่ยาเก๋อไม่ตอบคำถามนั้นทันที เพียงยิ้มลึกลับพลางกวาดตามองรอบบริเวณราวกับกำลังตรวจสอบว่าไม่มีใครแอบฟังอยู่ ก่อนจะพยักหน้าให้ลูกน้องถอยห่างออกไปเล็กน้อยเพื่อความเป็ส่วนตัว
"คนที่มีอิทธิพลมากที่สุดในย่านนี้" หลี่ยาเก๋อตอบอย่างมีนัยยะ สายตาเป็ประกายราวกับกำลังสนุกกับปฏิกิริยาของเด็กหนุ่มตรงหน้า "ท่านเห็นเ้าสู้เมื่อครู่แล้วประทับใจมาก คนที่รับมือกับนักเลงสิบกว่าคนได้คนเดียวแบบนี้ไม่ได้หาง่ายๆ ในย่านนี้หรอก"
เสี่ยวหลงเปามองหน้าชายที่ชื่อหลี่ยาเก๋ออยู่นาน ในใจชั่งน้ำหนักระหว่างความระแวงกับความจำเป็ เขาไม่มีที่ไป ไม่มีเงินทอง ไม่มีใครในโลกใบนี้ที่พอจะพึ่งพาได้
เขามองไปทางที่นักเลงเมื่อครู่เดินจากไป ยังคงรู้สึกได้ถึงอันตรายที่อาจย้อนกลับมาอีกเมื่อไหร่ก็ได้ในอนาคต หากปฏิเสธความช่วยเหลือครั้งนี้ไป เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะรับมือกับศัตรูที่เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ ได้อย่างไรต่อไป
บางทีนี่อาจเป็โอกาสที่เขากำลัง้าก็ได้
203
