ครืดด ครืดด~
ติ๊ด. ตุ๊บ!
เสียงโทรศัพท์สั่นดังขึ้น ชายหนุ่มกดวางสายแล้วโยนโทรศัพท์ทิ้งลงข้างเตียงด้วยความหงุดหงิด
“อื้อออ ...ฮะ ฮัลวอล”
หญิงสาวใต้ร่างร้องปรามขึ้นเพราะชายหนุ่มที่กำลังซุกไซ้ซอกคอขาวอยู่นั้นได้ล้วงมือเข้าใต้กระโปรงเธอ
“ฮัลวอล เดี๋ยว..อื้อ~”
ชายหนุ่มประกบริมฝีปากกับสาวคนสนิทเพื่อปิดเสียงบ่นของเธอ มือใหญ่ลูบไล้ที่ต้นขาอ่อน และเริ่มล้วงเข้าแพนตี้ตัวน้อย
พลั้ก!
“ฮัลวอล!!”
หญิงสาวผลักแฟนหนุ่มอย่างแรงจนตกเตียง และลุกตวาดเสียงใส่ เพราะแฟนหนุ่มของเธอได้ล้ำเส้นที่ตกลงกันไว้เข้ามา
“...ชิบ”
เขาสบถเบาๆอย่างหัวเสีย ก่อนจะลุกคว้าบุหรี่ที่หัวเตียงไปสูบ
“เคยบอกแล้วนะว่าไม่ให้ทำแบบนี้แค่จูบไม่พอหรอ”
“ดายอน นี่เราอายุเลขสองแล้วนะไม่ใช่มัธยม จะได้ให้นอนจับมือเฉยๆ”
“นายอยากเอาขนาดนั้นเลยหรอ”
“...”
“มันขาดไม่ได้เลยใช่ไหม”
“เออ ขาดไม่ได้! มันมีที่ไหนวะ คบกันมาเป็ปีให้แค่นอนจับมือกับจูบ เธอบ้าป่ะ โลกมันไปไหนแล้ว”
“แล้วไงวะ เราต้องถ่างขาให้นายหรอนายถึงจะพอใจอ่ะ”
“..ได้ก็ดี”
ชายหนุ่มพูดกึ่งประชดก่อนจะทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้น แล้วเตรียมเดินออกจากห้อง
“..ถ้า้าผู้หญิงแบบนั้น เราก็คงไม่ใช่สำหรับเธอแล้วแหละ”
หญิงสาวพูดเบาๆ ด้วยตัวที่สั่นเทาน้ำตาเธอล่วงหล่นลงมาอย่างห้ามไม่ได้มือเรียวเล็กกำชายกระโปรงของตัวเองไว้แน่น
ถึงจะเข้าใจในความ้าของฝ่ายชายแต่เธอแค่ยังไม่พร้อมที่จะผูกพันลึกซึ้งกับใครบวกกับภาระหลายๆ อย่างที่เธอต้องรับผิดชอบ หากเธอตั้งท้องขึ้นมามันไม่ใช่แต่อนาคตเธอที่จะจบเห่ แต่คนข้างหลังเธออีก
ชายหนุ่มไม่ตอบหรือแม้แต่จะหันมามองแฟนสาวเขาคว้ากุญแจรถและบึ่งออกไปหาแก๊งเพื่อนชายที่ร้านเหล้าเ้าประจำทันที
ฉัน “คิมดายอน” นักศึกษาคณะแพทยศาสตร์เอกอาชีวอนามัย ปี 3 และเมื่อกี้ แฟนฉันเอง “ชเวฮัลวอล” หนุ่มวิศวะเครื่องกล เราคบกันได้ประมาณปีนึงแล้ว และอย่างที่บอก ..ความ้าของเรา ไม่เหมือนกัน
ฉันไม่พร้อมจะผูกพันลึกซึ้งกับใครเพราะกลัวท้อง ..ใช่ ฟังอาจดูหัวโบราณไปหน่อยแต่ว่า พลาดท้อง ก็มีให้เห็นนักหนา ในสังคมปัจจุบันซึ่งฉันยังไม่พร้อมที่จะเป็แม่คนในตอนนี้
พ่อฉันเสียด้วยอุบัติเหตุั้แ่ฉันยังเด็ก ฉันต้องดูแลแม่ที่ป่วยเป็มะเร็งระยะต้นพร้อมกับเรียนแพทย์ตามความฝันไปด้วย
ครืดด ครืดด
ฉันยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาและคว้าโทรศัพท์ที่โดนฮัลวอลโยนทิ้งมารับสาย
“สวัสดีค่ะ…”
< สวัสดีค่ะ จากโรงพยาบาลโกวอนนะคะพอดีจะแจ้งให้ญาติมาพบคุณหมอเื่การทำคีโมให้คุณแม่ค่ะ.. >
“อ่อค่ะ เดี๋ยวฉันไปตอนนี้เลยค่ะ”
“ค่ะ สวัสดีค่ะ”
ฉันวางสายแล้วรีบจัดแจงหน้าตาให้ดูเป็ปกติก่อนจะคว้าเอกสารและเรียกแท็กซี่ไปโรงพยาบาลทันที
..อีกด้าน
“เฮฮฮฮฮฮ…..”
“ไอ้ฮัลวอล แกเป็อะไรวะั้แ่มาก็หน้าบูดเป็ขี้เลย”
“จะอะไรล่ะ สงสัยยัยหมอคนสวยไม่ถ่างให้นะซิ”
แก๊งเพื่อนแซว
“เออชิบ ตลก ทำตัวอย่างกับแม่ชีกูไม่ได้ปล่อยน้ำมาเกือบปีละ”
“ฮ่าๆๆๆ เอาน่า ถือซะว่าฝึกความอดทนว่าแต่ นู้นน่ะ สาวคนนั้นกูเห็นจ้องมึงั้แ่มาละ สนใจแก้ขัดไปก่อนไหมเพื่อน”
เพื่อนชายถลึงตาส่งไปทางหญิงสาวทรงโตที่นุ่งเดรสรัดรูปสั้นจนเกือบเห็นแก้มก้น
“...ช่างแม่งยังไงป่านนี้ก็หนีกลับหอแพทย์ไปละมั้ง”
ชายหนุ่มที่เมากรึ่มสุราได้ที่จ้องตาสาวโต๊ะข้างๆ กลับ ก่อนจะลุกเดินไปหา เพื่อสานสัมพันธ์ชั่วคราวทันที
ฉันคุยกับหมอที่โรงพยาบาลเสร็จก็แวะเยี่ยมแม่ ก่อนจะขอตัวกลับเพราะพรุ่งนี้มีเรียนเช้า
ฉันซื้อข้าวต้มกิมจิติดมือมาให้ฮัลวอลด้วย เพราะเป็ของที่เขาชอบ ตอนนี้ฉันยืนอยู่หน้าห้องเขา ชั่งใจอยู่ครู่นึง
ถึงเมื่อเย็นฉันจะประชดพูดไปแบบนั้น แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าฉัน อยากจะเลิก ฉันอาจจะทำตัวงี่เง่าไปหน่อยเลยพยายามง้อเขา เพราะฉันรักเขา แล้วถ้า…เป็ไปได้ ฉันอาจจะยอมให้เขา ทำตามที่้า สักครั้งก็ได้
แกร้ก
ฉันไขประตูเข้ามาก็ต้องผงะกับกลิ่นบุหรี่ กลิ่นเหล้า และเสียงครางของชายหญิง ที่ทำให้ฉันใจหล่นไปที่ตาตุ่ม
‘ อะ อาจ จะเปิดหนังโป๊ดูอยู่ก็ได้มั้ง ‘
ฉันพยายามตั้งสติ ปลอบใจตัวเองสองขาน้อยๆ ที่กำลังสั่น ก้าวช้าๆ เข้าไปในห้องที่คุ้นเคย
“อาาา อย่างนั้นแหละ ดี..”
“อ้ะ อ้ะ ที่รัก…จะไม่ไหวแล้วค่ะ”
ตุ๊บ
ภาพที่สลัวในความมืด ของชายหญิงที่กำลังขย่มกันอยู่บนเตียงทำให้ฉันขาแข็งจนก้าวไม่ออก ถุงข้าวต้มหล่นลงพื้นแตกกระจาย
“ฮึก ..ฮะ ฮัลวอล”
กายทั้งสองหยุดชะงักหันมาตามเสียงเรียก ชายหนุ่มลุกขึ้นนั่ง โดยที่ยังมีร่างสาวทรงโตคล่อมอยู่ เขาจ้องเธอนิ่ง ไม่มีคำพูดใดออกมา
“ใครคะที่รัก … แฟนหรอ”
“อดีตน่ะ”
“อ่อ งั้นก็ ไม่ต้องแคร์เนอะ”
“นี่ดายอน.. ดูไว้ซะสิ่งที่ฉัน้าแล้วเธอให้ไม่ได้”
ชายหนุ่มพูดแล้วกดคอสาวทรงโตมาจูบอย่างเร่าร้อนต่อหน้าแฟนสาวก่อนจะถอนจูบออกแล้วให้สาวขย่มต่ออย่างไม่อายใคร
ฉันเอามือปิดปากตัวเองไว้แน่น ร่างกายสั่นอย่างกับเ้าเข้าใจที่แตกสลายเป็ผุยผง หายใจแน่นจุกอกจนเหมือนกำลังจะจมน้ำตายฉันพาสองขาวิ่งออกมาโดยไม่มีจุดหมาย ขอแค่ให้พ้นจากตรงนั้นก็พอ
ทั้งชีวิต ก็เคยถูกแฟนนอกใจบ้างแต่ไม่เคยเจอใครนอกกาย แถมยังมาขย่มกันต่อหน้าอีก ทั้งยังเป็บนเตียงนั้นเตียงที่ฉันและเขาเคยนอนจับมืออ่านหนังสือ ดูหนัง จูบ หรือแม้กระทั่งหลับไปด้วยกันวันนี้มันถูกแทนที่ด้วยผู้หญิงคนอื่นไปแล้ว
“ฮึก ฮืออออ ไอ้ชั่ว ไอ้คนเลวฉันจะสาปแช่งแก ฮือออ”
หญิงสาวกรีดร้องออกมาอย่างไม่อายใครหน้าตาเปอะเปื้อนทั้งน้ำตาน้ำมูกจนดูไม่เป็ผู้เป็คน เธอโทรหาเพื่อนสาวคนสนิทให้มารับเพราะเธอเองคงตั้งสติกลับหอพักแพทย์ไม่ไหว
ั้แ่เื่วันนั้นฉันก็บล็อกการติดต่อไอ้ชั่วฮัลวอลทุกช่องทาง แน่นอนว่าเ้าตัวเองก็ไม่ได้มาตามง้ออะไรฉันและไม่มีแม้กระทั่งคำขอโทษเลยด้วยซ้ำ
คนมันชั่วโดยสันดาน!!
ตอนเดินสวนกันในมหา’ลัยก็ต่างคนต่างเมิน จนตอนนี้ เราเลิกกันโดยสมบูรณ์แบบแตกหักระเอียดยิบชนิดต่อไม่ติดแล้ว
โชคดีที่เราอยู่คนละคณะ บวกกับฉันที่ยุ่งกับการเตรียมตัวไปเป็แพทย์ฝึกหัด เลยทำให้แทบไม่ได้เจอกันในมหาวิทยาลัยถ้าหากต้องเจอกันบ่อยๆ ละก็ ฉันคงได้ลาออกหนีความเฮงซวยทางด้านสายตาและจิตใจก่อนแน่ๆ
49K
![ณ กลางใจรัก [จบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1661882651_52777463.webp)
