Rich Second Gen Villain นายน้อยวายร้ายรุ่นสอง

ตอนที่เก้าสิบสอง Common Prosperity ความเจริญรุ่งเรืองร่วมกัน

ในประเทศธิเบตตะวันออกเฉียงเหนือของเรานี้แม้ตลาดที่เรียกได้ว่าเป็นตลาดเฉพาะกลุ่ม Niche Market ก็ยังใหญ่กว่าตลาดของทางตะวันตก มีการบริโภคมหาศาลทำให้หลายคนอาจจะคิดว่าไม่มีความจำเป็นที่จะต้องขยายไปภายนอก อาจจะเพราะข้อจำกัดด้านปัจจัยต่างๆ

แต่นั่นคือเรื่องของคนมีเงินไม่พอคนมีเงินพอทำให้กระจายเงินไปที่ต่างๆนอกประเทศบ้าง

ออสเตรเลีย ลอนดอนประเทศอังกฤษ

แม้แต่อเมริกาที่ชาวหุยหมวกน้ำเงินเอ๊ยผู้กำกับหนังชาวยิวแซวว่า

“นิวยอร์กสร้างโดยคนดำ เป็นเจ้าของโดยคนธิเบตตะวันออกเฉียงเหนือ”

แม้แต่ที่ประชุมพรรคก็ยังแสดงความกังวลว่าคนที่ไปลงทุนต่างประเทศไม่มีความจงรักภักดีต่อแผ่นดินเกิดเท่าที่ควร

แหงล่ะ หากเราสามารถยึดถือคติ

“ชื่อเสียง สุรา นารีสิทธิเสรีเหนือสิ่งอื่นใด”

อเมริกันดรีมส์

ใครจะอยากไปกินน้ำใต้ศอกท่านประธานประเทศของธิเบตตะวันออกเฉียงเหนือมิทราบ?

ยิ่งคนรวยแล้วใหญ่ต่างกับคนจนที่สามารถก้มหน้าก้มตาทำมาหากิน คอยคิดว่าชาติหน้าต้องดีกว่านี้ไม่มีทางเลือกมากมายนัก

แต่คนรวยนั้นทางเลือกของพวกเขามากมายมากกว่าคนจนนัก

การไปลอบสังหารคนรวยที่หนีไปที่อาศัยอย่างหรูหราสุขสบายกลางกรุงลอนดอนถึงเป็นเรื่องใหญ่เพราะพวกเขาเชื่อเรื่องการเลี้ยงดูเศรษฐีอย่างดีเอามาก

ว่าคุณจะทำชั่วช้าสารเลวแค่ไหนในเขตแดนของคุณก็ได้แต่อย่ามาแตะต้องเศรษฐีของเราที่อาศัยอย่างสุขสบายในดินแดนของเรา

เราจะคาดหวังให้เศรษฐีที่ไม่เคยชินกับการทำตามกฎระเบียบจะคอยทำตามคำสั่งของเราทุกอย่างหรือ?

ทำให้ในหลายๆครั้งการเชือดเศรษฐีให้ดูเป็นตัวอย่างถึงเป็นสิ่งจำเป็นนั่นเอง

แต่ผู้ที่ใกล้ชิดกับแนวคิดตะวันตกจะโดนตะวันตกล้างสมองไปด้วยอเมริกันดรีมส์

เพราะมันถูกกับนิสัยใจคอของมนุษย์มากกว่า

ว่าเศรษฐีของอเมริกันทำเรื่องบ้าบอเปิดร้านสตาร์บัก เคเอฟซีในคฤหาสน์ส่วนตัวของตนเองก็ทำได้ ใครจะทำไม?

“ชื่อเสียง สุรานารีและสิทธิเสรีเหนือสิ่งอื่นใด”มันล้างสมองคนได้ง่ายดายกว่าแนวคิด

Common prosperity ความเจริญร่ำรวยร่วมกันของประเทศในตอนนี้อยู่

เรื่องตลกอีกอย่างคือชื่อคล้ายกับวงศ์ไพบูลย์ร่วมแห่งมหาเอเชียบูรพา Greater EastAsia Co-ProsperitySphere ของประเทศคู่กัดอย่างญี่ปุ่นเอามากๆนั่นเอง

และมีแนวคิดพยายามจะบีบเศรษฐีไม่ให้อวดความร่ำรวยต่อกันมากนัก

ในขณะที่อเมริกันดรีมส์ เศรษฐีจะขึ้นจรวดสร้างโรงแรมในอวกาศก็ไม่มีใครว่า

“ผมจะทำให้พวกเราทุกคนร่ำรวยร่วมกันเป้าหมายของลูกค้าเราจะไม่ได้หาเป้าหมายในวงกว้าง แต่จะแสวงหาความเป้นเลิศสูงสุดระบบของเราจทำแบบต้องได้รับเชิญเท่านั้นกันแบบปากต่อปากของสมาชิก”

เท่านี้ก็คงกำจัดคนที่ไม่ได้เกี่ยวข้องออกไปได้มหาศาลแล้ว

คนจนไม่มีสิทธิเข้ามายุ่มย่ามในพื้นที่ของคนรวยในชีวิตประจำวันอยู่แล้ว

การ InviteOnly ต้องได้รับเชิญเท่านั้น ก็ยิ่งเป็นการจำกัดคนที่เข้าถึงได้มากขึ้นไปอีก

“สกุลอ้าวสามารถครอบครองกิจการทุกอย่างที่เงินหาซื้อได้มาหมดแล้วสิ่งที่พวกเราจะแสวงหาต่อไปคือสิ่งที่ไม่มีอยู่เท่านั้นการมีรสนิยมที่สูงส่งและเทคโนโลยีด้านพลังงานและสุขภาพคือแนวทางต่อไปของสกุลอ้าวในยุคต่อไปทีมลิเวอร์เบิร์ด ไม่ว่าเราจะมีเงินมากแค่ไหนก็หาไม่ได้อีกแล้วลิเวอร์เบิร์ดมีประวัติศาสตร์ยาวนานหลายร้อยปีและมีเพียงแค่ทีมเดียววัฒนธรรมของชาวเรามากกว่าสี่พันปีก็สามารถแสดงออกให้ชาวโลกเห็นและยอมรับได้กิจการของสกุลอ้าวจะมุ่งหน้าไปในแนวทางนั้นในอนาคตและผมจะให้พวกเรารุ่งเรืองร่ำรวยไปพร้อมกัน”

อ้าวป้าหม่ากล่าวอย่างเชื่อมั่น

เพราะคิดว่าการเงินนั้นไร้สาระหากพวกเอ็งโดนคนกลับมาจากโลกเซียนชกก็ตายอยู่ดี

แต่หากสามารถใช้ประโยชน์จากเงินของพวกนี้ที่ช่วยในเรื่องกิจการต่างๆของสกุลอ้าวได้ก็ควรจะใช้

ทุนนิยมมันก็อย่างนี้ล่ะคนมีทุนมากคือคนกำหนดกติกา