สามเดือนต่อมา…
หลัวเสวียนและหลินซูเหยายังคงมุ่งหน้าไปยังเขตดินแดนมนุษย์ อีกทั้งยังฝึกฝนทักษะและเพิ่มพลังของตนเอง
“เหยาเอ่อร์ระดับของเ้าเพิ่มขึ้นมากี่ระดับแล้ว”
“ศิษย์พี่ตอนนี้ข้าอยู่ในระดับเทพ์ขั้นที่สองแล้ว”
“นับว่าเ้าก้าวหน้านัก อย่าลืมปรับรากฐานให้สมบูรณ์”
“ตัวท่านละศิษย์พี่ตลอดหลายเดือนมานี้ท่านอยู่ระดับใดแล้ว”
“ตอนนี้ข้าอยู่ในระดับเทพพิภพขั้นเก้า ยิ่งอยู่ในระดับที่สูงการเลื่อนระดับก็ยากขึ้นไปอีก ตอนนี้เ้าอยากพักก่อนหรือไม่”
“ตอนนี้ข้ายังไม่อยากพักศิษย์พี่ ในตอนนี้ใกล้จะถึงเขตดินแดนมนุษย์หรือยังเ้าคะ”
“อยู่ไม่ไกลแล้ว เ้าจะไปที่ใดก่อนเหยาเอ๋อร์”
“ข้าจะไปยังราชวงศ์จินเพื่อล้างแค้น จากนั้นจะเป็สามตระกูลที่เหลือเ้าคะ”
ณ ท้องพระโรงของอาณาจักรเพลิงศักดิ์สิทธิ์
จักรพรรดิจินหลงกำลังว่าราชการภายในโถงพระโรง
“เ้าสนัขจิน รีบไสหัวออกมาซะ วันนี้ราชวงศ์จินของเ้าจะต้องพินาศ”
“บังอาจเ้าเป็ผู้ใดกัน!”
จักรพรรดิจินหลงและผู้ติดตามออกมาจากท้องพระโรง
“เ้าสองคนคือผู้ใด เหตุใดถึงกล้ามาหาเื่ราชวงศ์จินของข้า”
“ข้าแซ่หลิน”
หลินซูเหยา ปล่อยแรงกดดันจนทำให้จักรพรรดิจินหลงต้องคุกเข่า ก่อนจะสะบัดมือเบาๆ ทำให้ผู้คนโดยรอบะเิเป็ละอองเื
“ถึงตาเ้าแล้วจักรพรรดิชั่ว”
“ช้าก่อน หากเ้า้าสิ่งใดข้าจะยกมันให้หมดเลย แม้กระทั่งตำแหน่งจักรพรรดิของข้า”
“เสด็จพ่อ เ้าปล่อยเสด็จพ่อเดียวนี้ไม่อย่างงั้นเสด็จปู่ของข้าไม่ปล่อยพวกเ้าไว้แน่”
“คิดจะมาขู่ข้า”
หลินซูเหยาตวัดกระบี่ไปเบาๆ
“อ๊ากกก แขนข้า ”
“หยุดเดียวนี้ อย่าบังอาจทำร้ายลูกชายและหลานชายของข้า”
“เสด็จพ่อ”
“เสด็จปู่”
“หากเ้าปล่อยลูกกับหลานข้า ข้าจะไม่เอาเื่เ้า”
ชายชราจินหวูใช้แรงกดดันระดับเทวะออกมา
“นี้คือพลังทั้งหมดของเ้าแล้วหรือ”
หลินซูเหยาใช้พลังที่เหนือกว่า ทำให้ชายชราจินหวูกระอักเืออกมา
“ข้าจะให้ทางรอดแก่พวกเ้า เพียงแค่สังหารตระกูลทั้งสามให้กับข้า ข้าจะให้เวลาเ้าเพียงสองชั่วยามเท่านั้น”
“หากข้าทำสำเร็จได้โปรดไว้ชีวิตบุตรชายและหลานชายของข้า”
“มันขึ้นอยู่กับเ้าทำสำเร็จภายในเวลาที่ข้ากำหนดหรือไม่”
ชายชรารีบมุ่งหน้าไปยังสามตระกูลใหญ่ทันที
“เหยาเอ๋อร์ เ้าดูนี้”
หลัวเสวียนนำกระจกส่อง์ออกมา แล้วทำให้มันขยายใหญ่ขึ้น แล้วส่งพลังไปที่กระจกส่อง์ทำให้เห็นภาพชายชราจินหวูปรากฎอยู่ในกระจกส่อง์
“ศิษย์พี่นั่งจิบน้ำชาเ้าคะ”
ด้านฝั่งชายชราจินหวู
“ท่านบรรพชน หากทำลายทั้งสามตระกูล ท่านจะแน่ใจได้เยี่ยงไร ว่าพวกมันจะปล่อยตัวจักรพรรดิและองค์รัชทายาท”
“ข้าหาได้เชื่อพวกมันไม่ ข้าได้ส่งข้อความขอความช่วยเหลือไปยังสหายเก่าแล้ว”
“หลัวเสวียนและหลินซูเหยาที่ดูในกระจกส่อง์”
“ศิษย์พี่ดูเหมือนว่าชายชราจินหวูผู้นี้กำลังขอความช่วยเหลือ”
“ข้าก็อยากรู้ว่ามันขอความช่วยเหลือจากผู้ใด”
ชายชราจินหวูได้ทำลายตระกูลอู๋และตระกูลจงไปแล้วเหลือเวลาอีกเพียงครึ่งชั่วยามเท่านั้น
“ตระกูลเหอมารับความตายได้แล้ว ”
“ท่านบรรพชนจักรพรรดิจินหวูเหตุใดพระองค์ถึงต้องทำลายตระกูลของข้า”
“ข้าไม่จำเป็ที่จะต้องบอก”
“หากพระองค์จะทำลายตระกูลเหอ ข้าก็อยากรู้เหตุผล”
“เหตุเพราะตระกูลหลิน พวกเ้าอย่าโทษข้าเลย”
“ท่านอดีตจักรพรรดิอย่าพึงสังหารพวกเรา อดีตผู้นำตระกูลหลินยังไม่ตาย”
“เ้าพูดจริงหรือไม่ว่าหลินเจิ้งชงยังมีชีวิตอยู่”
“พ่ะย่ะค่ะ รวมทั้งสมาชิกตระกูลหลินด้วย”
“เช่นนั้นเ้ารีบพาข้าไปหาคนตระกูลหลิน”
ในขณะที่ทั้งสอง กำลังจะไปหาคนตระกูลหลินที่ถูกคุมขังกับมีแรงกดดันบ้างอย่างกดทับคนทั้งสองและที่เหลือลงกับพื้น หลังจากนั้นหลัวเสวียนก็ปรากฎขึ้นที่ตระกูลเหอ หลัวเสวียนใช้ออกด้วยทักษะแห่งสังหาร ทำให้อดีตจักรพรรดิจินหวูและตระกูลเหอทั้งหมดตกตายในทันที ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังที่คุมขังคนตระกูลหลิน
“ท่านคือผู้ใด?”
“ข้าหลัวเสวียน ท่านคือหลินเจิ้งชงหรือไม่ ข้ามาช่วยเหลือท่าน”
“หลัวเสวียนใช้พลังของตนนำพาคนตระกูลหลินทั้งยี่สิบคนออกจากตระกูลเหอมุ่งหน้าไปยังวังหลวง”
“ศิษย์น้อง ข้าพาคนตระกูลหลินมาแล้ว”
“คาราวะท่านพ่อ ท่านแม่ ลูกอกตัญญยิ่งนัก”
“เหยาเอ๋อร์ เ้าอย่าโทษตนเองมันไม่ใช่ความผิดของเ้า ”
“ท่านพ่อ ท่านแม่ รากฐานพลังปราณของท่านถูกทำลาย คนในตระกูลก็เช่นกัน”
หลินซูเหยา นำกระบี่ออกมาแล้วเดินไปยังจักรพรรดิจินหลงและบุตรชาย
287
