ตอนที่ 11 เ้ายากจนก็เลยมีความชอบธรรมหรือ?
แม้่ขากลับจะไม่ได้เอาหมูป่ากลับมาด้วย แต่ก็ยังคงฝังมันไว้ในดินเพื่อไม่ให้ใครสังเกตเห็น
หลังจากเดินไปตามถนน สวี่หยางจะเห็นผู้ปลูกถ่ายิญญาบางส่วนกลับบ้านพร้อมอุปกรณ์หลายอย่าง
“นี่ สหายเต๋าสวี่ วันนี้เ้าไปล่าสัตว์มาหรือ?”
“คงได้ของดีมาไม่น้อยเลยนะ!”
“ใครเห็นก็ต้องได้ส่วนแบ่ง พี่สวี่ ไม่บอกกันหน่อยหรือว่าจะมีการล่า”
“พี่สวี่จะไม่ตระหนี่ไปหน่อยหรือ?”
สวี่หยางอยากตบปากคนที่พูดยิ่งนัก
เหตุใดข้าต้องแบ่งเหยื่อที่พยายามล่าอย่างยากลำบากด้วย?
หวังหู่กับพวกจางเถี่ยก็ออกล่ากันแทบตลอด เหตุใดพวกเ้าไม่เห็นเรียกร้องขอส่วนแบ่งจากพวกนั้นบ้าง?
“ก็แค่นกฟ้าคะนอง ตัวเล็กนิดเดียว ยังไม่พอให้ภรรยาข้ากินด้วยซ้ำ”
แม้สวี่หยางจะหาข้อแก้ต่าง แต่กลับพบว่ามีใครบางคนมายืนอยู่ตรงหน้า อีกฝ่ายเป็ลูกชายของผู้บำเพ็ญมนุษย์เฒ่าในหมู่บ้านซึ่งอยู่ขอบเขตกลั่นลมปราณระดับสอง
เขาไม่ชอบทำนาและปศุสัตว์เท่าไร แต่กลับชอบออกไปเที่ยวและล่าสัตว์ด้วยกันกับหวังหู่ ช่างน่าเสียดายที่อีกฝ่ายไม่ได้เรียนรู้อะไรจากการล่าสัตว์เลย จึงมักกลับมามือเปล่าเป็ประจำ
บัดนี้หวังหู่ตายแล้ว แต่ชายผู้นี้ยังทำตัวเหลวแหลกด้วยการจงใจขวางทางสวี่หยาง
สวี่หยางมองไปที่อีกฝ่าย “เ้าคิดจะทำอะไร?”
“สหายเต๋าสวี่ เ้าเก็บเกี่ยวมาได้ไม่น้อย แบ่งให้ข้า…”
ก่อนจะทันเอ่ยจบประโยค สวี่หยางก็ขัดอีกฝ่าย “เ้าอายุน้อยกว่า เรียกข้าว่าพี่สวี่!”
ชายหนุ่มมุ่นคิ้ว เขาเคยติดตามหวังหู่มาก่อน ซึ่งอีกฝ่ายมักพูดอยู่หลายครั้งว่าสวี่หยางเป็ไก่อ่อนที่รังแกได้ง่าย
ครั้งนี้เขาเห็นสวี่หยางล่าสัตว์มาได้ก็เลยคิดว่าจะชิงเนื้อมากิน แต่คาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะทำทีสั่งสอนกลับมา
“ชิ! ข้าจะเรียกเฉพาะกับผู้ที่แข็งแกร่งกว่าเท่านั้น เ้าดีกว่าข้าแค่ไหนกันเชียว?”
ชายหนุ่มสบถคำหยาบคาย
“งั้นก็ไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว” สวี่หยางเดินอ้อมอีกฝ่ายแล้วจากไป
“นี่! ข้ากำลังคุยกับเ้าอยู่นะ สวี่หยาง เหตุใดเ้าถึงใจแคบขนาดนี้ ครอบครัวของข้ายากจน แบ่งนิด ๆ หน่อย ๆ จะเป็ไรไป?”
“เ้ายากจนก็เลยมีความชอบธรรมอย่างนั้นหรือ?”
“เื่เล็กน้อยเพียงนี้ปล่อยผ่านไม่ได้หรือไร? อย่าคิดรังแกคนเพราะฐานะยากจนกว่านะ!” ชายหนุ่มถึงขั้นข่มขู่
สวี่หยางยิ้มหยัน “ถ้าเ้ายากจนแล้วทำไมไม่ตั้งใจทำงาน? ปล่อยให้ที่ดินที่บ้านมันร้างเพื่ออะไร”
ในตอนนั้นเองพ่อเฒ่าของชายหนุ่มก็ก้าวออกมา “เหตุใดต้องโต้เถียงกันด้วย มันก็แค่เหยื่อไม่ใช่หรือ ลูกชายข้ามากด้วยพร์ สวี่หยาง เ้าคงไม่อยากเห็นลูกชายข้าลำบากใช่หรือไม่?”
นี่ปู่ ยืนผิดฝั่งหรือเปล่า?
พอได้ยินว่าผู้บำเพ็ญมนุษย์เฒ่าคนนี้เหลือเวลาอยู่อีกไม่กี่วัน แสดงว่าเื่ที่ว่าจิตใจเลอะเลือนก็มีมูลอยู่บ้าง
“เลิกพูดจาเหลวไหลแล้วหลีกทางไปเสีย!” ใบหน้าของสวี่หยางเ็าขณะแสดงท่าทีไม่พอใจ
พอรู้สึกตัวอีกที เพื่อนบ้านก็เปิดประตูออกมาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“สวี่หยาง ครอบครัวของพ่อลูกคู่นี้ไม่ค่อยดีนัก ยังไงซะเ้าก็กลับมาจากการล่าสัตว์อยู่แล้ว แบ่งให้พวกเขาเสียหน่อยจะเป็ไรไป”
หญิงสาวที่เอ่ยขึ้นมาคนนี้มีความสัมพันธ์ค่อนข้างดีกับพ่อลูกคู่นี้
แต่ก็มีบางคนพูดแทนใจสวี่หยางว่า “เ้านี่มันดีแต่พูด เหตุใดไม่แบ่งข้าวิญญาของตัวเองไปช่วยด้วยเล่า?”
หญิงสาวหยุดพูดทันที ก่อนจะบอกว่าตนเองลำบากยากแค้น แต่อีกประเดี๋ยวกลับบอกว่าข้าวิญญามีไม่พอ
แม้จะเห็นผู้คนมากมายรายล้อม แต่ชายหนุ่มที่ขวางทางกลับไม่มีทีท่าสลด ทั้งยังเอามือเท้าสะเอวแล้วเอ่ยอย่างหน้าไม่อาย “ผิดแล้ว สวี่หยาง เ้าก็แค่ต่อว่าข้า ต่อให้วันนี้เ้าไม่อยากก็ต้องเอาของมาให้ข้า”
ทันใดนั้นชายหนุ่มสองคนที่กำลังเล่นกันอยู่เมื่อครู่ก็เดินเข้ามา พวกเขาล้วนเป็อันธพาลประจำถนนสายนี้
“คิดจะเล่นไม้นี้หรือ จ้าวเสี่ยวเอ้อร์” สวี่หยางพยักหน้า “ก็ได้ ก็ได้ มาลองสู้กันสักตั้ง”
จ้าวเสี่ยวเอ้อร์พลันบังเกิดความยินดี “ถ้าข้าชนะ เหยื่อทั้งหมดของเ้าต้องเป็ของข้า”
สวี่หยางหรี่ตา “เ้านี่ปากดีเหลือเกิน แล้วจะเอาอะไรมาแลกเปลี่ยนเล่า?”
“ข้ามีเศษหินิญญาติดตัวอยู่ห้าสิบก้อน!”
“เหลวไหลสิ้นดี!” สวี่หยางเดือดดาล อีกฝ่ายคิดจะเอาเศษหินิญญาห้าสิบก้อนมาแลกกับนกฟ้าคะนองสองตัวอย่างนั้นหรือ? สิ่งที่เขามีอยู่ตอนนี้มีค่าเท่ากับหินิญญาสองก้อนเป็อย่างต่ำด้วยซ้ำ!
แต่ชายหนุ่มก็ยังเห็นดีเห็นงาม เพราะด้วยพละกำลังในตอนนี้จึงไม่จำเป็ต้องกลัวเกรงอีกฝ่าย
ในเวลาเดียวกัน การแสดงความสามารถในครั้งนี้จะทำให้ภายภาคหน้าไม่มีหมาแมวตัวไหนกล้ามาหาเื่เขาอีก
จ้าวเสี่ยวเอ้อร์วางเศษหินิญญาบนพื้น ด้วยเกรงว่าสวี่หยางจะเปลี่ยนใจ “เ้าเองก็วางเหยื่อไว้บนพื้นซะ”
สวี่หยางไม่คิดเสียเวลา วางเหยื่อไว้ด้านข้างทันที
ทันใดนั้นคลื่นพลังิญญาพลันแผ่ออกมาจากด้านหลังของจ้าวเสี่ยวเอ้อร์ ดวงตาเต็มไปด้วยความดุร้ายพร้อมกับปล่อยหมัดที่หุ้มด้วยพลังิญญาตรงมายังแผ่นหลังของสวี่หยาง
“ลอบโจมตีหรือ?”
สวี่หยางยิ้มหยันขณะปลดปล่อยพลังขอบเขตกลั่นลมปราณระดับสามออกมา ฝูงชนที่เดิมไม่ได้คาดหวังกับสวี่หยางต่างจับจ้องด้วยความตกตะลึงและประหลาดใจ
“ขอบเขตกลั่นลมปราณระดับสาม!”
“สวี่หยางพัฒนาั้แ่เมื่อไร?”
“สหายคนนี้ไม่เลว ไม่แปลกเลยที่กล้าเข้าไปล่าสัตว์บนหุบเขาเพียงลำพัง มีพลังระดับนี้คงไม่มีใครกล้าทำร้ายเขาแน่นอน”
ฝูงชนต่างเผยสีหน้าซับซ้อนขณะจับจ้องสวี่หยาง บางคนตกตะลึง บางคนอิจฉา บางคนริษยา ซึ่งพวกเขาส่วนใหญ่กำลังคิดว่าภายภาคหน้าจะรับมือกับสวี่หยางอย่างไร
แม้ขอบเขตกลั่นลมปราณระดับสามจะไม่แข็งแกร่งที่สุดในย่านหยางหลิ่วแห่งนี้ แต่ก็ถือว่าอยู่ในระดับกลาง
นอกจากนี้ สวี่หยางยังอยู่ในวัยยี่สิบปี ซึ่งถือว่ายังหนุ่มยังแน่น หมายความว่าเขายังเติบโตได้อีกในอนาคต
สีหน้าของจ้าวเสี่ยวเอ้อร์เปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ตอนนี้มันสายเกินกว่าจะยับยั้งพลังไว้ แม้เดิมทีเขาคิดว่าหากอีกฝ่ายยังไม่ทะลวงขั้น ตนว่าจะลองพยายามดูสักตั้ง และอาจจะสามารถเอาชนะได้
เพียะ!
สิ้นเสียงตบหน้า จ้าวเสี่ยวเอ้อร์ก็ลอยกระเด็นออกไป ใบหน้าของเขาแดงบวมและชาทันที
จ้าวเสี่ยวเอ้อร์กุมหน้า พร้อมกับชายหนุ่มอีกสองคนเข้ามาช่วยพยุง สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “สวี่หยาง เ้า…”
“เรียกข้าว่าพี่สวี่ ไม่อย่างนั้นอย่าโทษข้าที่เสียมารยาท”
กลิ่นอายของขอบเขตกลั่นลมปราณระดับสามสามารถสยบคนอ่อนแอเหล่านี้ได้อย่างเฉียบขาด
เมื่อััได้ถึงพลังิญญาของสวี่หยาง ใบหน้าของจ้าวเสี่ยวเอ้อร์พลันซีดเผือด
ส่วนชายหนุ่มอีกสองคนที่อยู่ข้างกายมีพลังเพียงขอบเขตกลั่นลมปราณระดับหนึ่ง พวกเขาย่อมหวาดกลัวโดยธรรมชาติ ดังนั้นหลังจากดึงจ้าวเสี่ยวเอ้อร์ขึ้นมาแล้วจึงบอกให้อีกฝ่ายหยุดสร้างปัญหา
“พะ…พี่สวี่ เ้ามีความสามารถนัก ข้าผิดไปแล้ว อย่าถือโทษโกรธเคืองกันเลย!”
จ้าวเสี่ยวเอ้อร์ไม่ได้เรียนรู้สิ่งใดจากการอยู่กับหวังหู่ มีเพียงทักษะการหาเื่กับความหนังหนาเท่านั้นที่พัฒนาอย่างต่อเนื่อง
พ่อของจ้าวเสี่ยวเอ้อร์ก็ไม่เอ่ยอะไร เขาเป็เพียงผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตกลั่นลมปราณระดับสองเท่านั้น ชายชราจึงทราบดีว่าใครที่หาเื่ได้และใครที่ไม่ควรหาเื่
ฟ้าดินในตอนนี้เงียบสงัดลง ยามสวี่หยางออกจากฝูงชน พลันเห็นหลินอวี้กับเหอฉยงเหลียน ไม่นานพวกนางก็วิ่งเข้ามาหาชายหนุ่ม
สวี่หยางมองอย่างอิ่มเอมใจที่เห็นหลินอวี้ถือขวานในมือพร้อมแสดงสีหน้าดุร้ายประหนึ่งนักรบหญิงยุคโบราณ
กลายเป็ว่าหลินอวี้ได้ข่าวจากเหอฉยงเหลียนว่า สวี่หยางโดนอันธพาลอย่างจ้าวเสี่ยวเอ้อร์ขวางทางและทำให้อับอาย ได้ยินดังนั้นนางก็หยุดงานทุกอย่างที่ทำ ก่อนจะถือขวานวิ่งออกไป
เมื่อเห็นว่าสวี่หยางปลอดภัยดี นางก็โยนขวานทิ้งก่อนวิ่งเข้าไปหา “สามี พวกเขาไม่ได้ทำร้ายเ้าใช่หรือไม่?”
ขณะเอ่ยถาม ผู้เป็ภรรยาก็ตรวจสอบสวี่หยางอย่างละเอียดั้แ่หัวจรดเท้าเพื่อให้แน่ใจว่าไม่เป็ไร ก่อนจะกระซิบ “ดีแล้ว ดีแล้วที่ไม่เป็อะไร”
สวี่หยางสวมกอดหลินอวี้ “ไม่ต้องห่วง เขาก็แค่อันธพาล”
เหอฉยงเหลียนเอ่ย “สวี่หยาง ตอนที่น้องอวี้เอ๋อร์รู้ว่ามีคนรังแกเ้า นางเป็คนแรกที่ถือขวานแล้ววิ่งออกมาเลยนะ จะว่าไป เื่ราวคลี่คลายลงได้อย่างไร?”
“เขาที่เป็ผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตกลั่นลมปราณระดับสองมายั่วโมโหข้าที่เป็ผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตกลั่นลมปราณระดับสาม เขาช่างรนหาที่ตายเหลือเกิน”
“ว่าอะไรนะ!? เ้าทะลวงขั้นถึงขอบเขตกลั่นลมปราณระดับสามแล้วหรือ?” เหอฉยงเหลียนประหลาดใจ
“พี่สะใภ้มาที่บ้านข้าก่อน เดี๋ยวจะให้ดูของดี”
สิ้นคำชายหนุ่มก็เขย่ากระสอบในมือ “ข้าเพิ่งจัดการนกฟ้าคะนองมาได้ เ้าเอาไปตัวหนึ่ง”
ที่ผ่านมา หลี่ต้าต่งกับภรรยาให้การช่วยเหลือเขาเอาไว้มาก
“เกรงใจกันเกินไปแล้ว”
แม้เหอฉยงเหลียนจะรับมาอย่างติดขวยเขิน แต่ลาภลอยนี้ก็ทำให้นางยากจะปฏิเสธได้
ดังนั้นเมื่อกลับถึงบ้าน หลินอวี้กับพี่สะใภ้เหอก็ไปต้มน้ำ ล้างอวัยวะภายในของนกฟ้าคะนองด้วยน้ำสะอาด ก่อนจะต้มน้ำแกงแสนอร่อย
เห็ดป่าที่สวี่หยางบังเอิญเก็บมาก็ถูกใส่เข้าไปเช่นกัน เพียงไม่นานกลิ่นหอมอร่อยก็อบอวลไปทั่วลานบ้าน
สวี่หยางยืนอยู่มุมหนึ่งในสวนหลังบ้านขณะฝังโสมหญ้าโลหิตลงในดิน
หลังจากฝังลงไปแล้ว ข้อความก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
[โสมหญ้าโลหิตระดับสอง: ระดับการเติบโต 30% คุณภาพ: แย่]
“อย่างที่คิดเลย สมุนไพรในดินแดนิญญาอันแห้งแล้งแห่งนี้ไม่มีคุณภาพดี ๆ เลย”
แต่สวี่หยางเชื่อว่าหลังจากเพิ่มแต้มคะแนนพิเศษลงไปแล้ว คุณภาพจะสามารถก้าวไปสู่ระดับที่สูงกว่าได้อย่างแน่นอน
“แต่ข้าไม่รู้ว่าต้องใช้กี่แต้มนี่สิ”
เมื่ออ่านค่าคะแนนพิเศษก็พบว่ายังเหลืออยู่สี่สิบห้าแต้ม
1K
