ฝ่ายโม่โฉวนั้นเหลือเงินก้อนสุดท้ายในชีวิตเพียง 100 ตำลึงทองแล้ว เขาทุ่มสุดตัวเพื่อให้ได้ตัวนาง แต่ค่าตัวนางในตอนนี้พุ่งสูงขึ้นมาถึง 80 ตำลึงทองแล้ว หากหมดเงินทองก้อนนี้แล้วเขาคงต้องกลับไปล่าค่าหัวอีกทั้งที่ตั้งใจจะล้างมือ เพื่อจะได้มีเงินมาเลี้ยงดูนาง เช่นนี้แล้วมันดีแน่รึ! นางเป็คุณหนูในห้องหอเคยอยู่สุขสบาย จะมาลำบากกับเขาได้รึ! ในใจแม้อยากได้ตัวนางแต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปากสู้ราคาอยู่นาน ปล่อยให้ผู้อื่นเสนอราคากันไปก่อน เขาขอรอหยั่งเชิงผู้อื่นดูก่อนว่าพวกเขาจะสู้ราคากันไปถึงไหน
“ข้าให้เต็มที่แล้ว 85 ตำลึงทอง หากเกินกว่านี้ข้าคงสู้ไม่ไหวแล้ว ใคร้าตัวนางแข่งกับข้าอีกบ้าง!”
ชายรูปร่างหน้าตาน่าเกลียดเอ่ยออกมาพลางกวาดสายตามองชายหนุ่มที่อยู่รอบๆ ไปด้วย เขาสู้ราคานางได้เท่านี้แล้ว แต่ใครกันจะอยากได้เพียงสตรีหน้าตางดงามเท่านั้น เขายอมจ่ายมากขนาดนี้แล้วยังจะมีใครกล้าเสนอราคามากกว่าเขาอีก ด้วยไม่อาจจะจ่ายค่าตัวนางเกินกว่านี้อีกแล้ว
ผู้อื่นต่างก็ส่ายหัว ด้วยค่าตัวนางสูงเกินไป แม้แต่สินสอดให้สตรีบ้านอื่นบางครายังไม่ได้ต้องจ่ายมากขนาดนี้ นางเป็เพียงสตรีชาวบ้านธรรมดาที่ไม่รู้ที่มา คุณชายหลายท่านจึงพากันเดินหันหลังกลับอย่างไม่คิดจะต่อสู้แย่งชิงตัวนางแล้ว
“ข้าให้ 90 ตำลึงทอง!”
โม่โฉวะโขึ้นมาเสียงดัง หลังจากที่ลังเลอยู่นาน แต่เมื่อได้ยินว่าชายหน้าตาน่าเกลียดผู้นั้นยอมจ่ายค่าตัวแม่นางไฉ่หงผู้นี้ได้เพียง 85 ตำลึงแล้ว ทั้งไม่มีใครคิดสู้ราคา เขาจึงยอมเอ่ยปากราคาสุดท้ายที่เขาพอจะสู้ได้ อย่างน้อยเขายังพอมีเงินเหลืออีก 10 ตำลึงทองไว้ติดตัวบ้าง
“มีใครเสนอราคาสูงกว่านี้อีกหรือไม่? หากไม่มีแล้วข้าจะยกแม่นางผู้นี้ให้ชายที่ให้ราคาสุดท้ายที่ 90 ตำลึงทองผู้นี้ไปนะ!”
เมื่อทุกคนเงียบปากทั้งยังพากันเดินจากไปอย่างไม่รีรอ ชายชราจึงรีบเอ่ยออกมาทันที เพื่อจะได้รีบรับเงินและส่งมอบตัวนางให้บุรุษตรงหน้าโดยไว เขาเองก็อยากจบการขายตัวนางเร็วๆ เช่นกัน เมื่อเห็นไม่มีผู้ใดกล้าเสนอราคาสูงกว่านี้แล้วอีกทั้งยังพากันเดินจากไปจึงรีบจบการซื้อขาย ด้วยกลัวว่าผู้ที่เอ่ยราคามาจะเปลี่ยนใจขึ้นมา
“เช่นนั้นเชิญผู้ที่ได้สตรีผู้นี้ไปในราคา 90 ตำลึงทองมาทางนี้ขอรับ หากมอบเงินแล้วก็จงรับนางไปเถิด แต่พวกข้าไม่รับนางคืนแล้วนะ หากท่านไม่พอใจนางจะมาทวงเงินคืนจากพวกข้าไม่ได้นะ! ถือว่าข้าขายนางให้ท่านแล้ว”
ชายชรารีบแก้มัดเชือกที่ผูกนางไว้กับต้นไม้ออกแล้วยื่นปลายเชือกให้กับชายตรงหน้า เขารูปร่างสูงใหญ่หน้าตาคมเข้ม ทั้งยังดูดีกว่าชายอ้วนหน้าตาน่าเกลียดผู้นั้นไม่น้อย อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้หาสามีขี้เหร่ให้สตรีที่เก็บมาจากสุสานไร้ญาตินั่นสักหน่อย เพียงหากินจากตัวนางเล็กน้อยเท่านั้น คงไม่ถือเป็บาปเป็กรรมกระมัง
โม่โฉวมองดูปลายเชือกที่ผูกที่ข้อมือของไฉ่หงที่รัดแน่นจนแดงบวม เขารีบจับเชือกมาปลดเงื่อนออกด้วยห่วงใยนาง แต่สายตาของนางใยจึงเ็ากับเขานัก เขายอมจ่ายค่าตัวนางที่แพงแสนแพงขนาดนี้ แต่นางกลับไม่ยินดียินร้ายอะไรเลยสักนิด กลับทำหมางเมินกับเขาเช่นนี้อีก แล้วที่เขายอมเสียเงินตำลึงทองไปจะคุ้มค่าหรือไม่ เขา้าได้ภรรยาในวันนี้จึงมาที่นี่ แต่นางจะยินยอมเป็ให้เขาแน่รึ!? สิ่งที่เขาทำนี้คุ้มค่าแล้วรึ!?
เมื่อผู้คนจากไปหมดแล้ว โม่โฉวจึงพาไฉ่หงขึ้นขี่บนหลังม้าของเขาที่นำมาด้วย ส่วนเขาเองก็ขึ้นขี่อยู่ด้านหลังนางพลางโอบกอดนางจากทางด้านหลังเพื่อจับบังเหียนม้าแต่สตรีด้านหน้าเขากลับทำท่าทางเหมือนหลบเลี่ยงรังเกียจเขา เขาน่ารังเกียจขนาดนั้นเลยรึ!? เหตุใดนางทำกับเขาเช่นนี้ เขาอุตส่าห์อยู่ที่เมืองแห่งนี้เพื่อตามหานางอยู่นาน จนต้องสร้างกระท่อมไว้พักอาศัยด้วยเงินทองร่อยหรอจนเกือบหมดตัว เงินที่มาซื้อตัวนางก็คือเงินก้อนสุดท้ายที่เขาตั้งใจเก็บไว้ใช้ในบั้นปลายชีวิตแล้ว เขายอมทุ่มสุดตัวขนาดนี้แต่นางกลับทำกับเขาเช่นนี้ จนเขาเริ่มทนไม่ไหว
“เ้าเป็อะไรรึ! ทำไมมีท่าทีรังเกียจข้าเช่นนี้! ตอนนี้เ้าคือผู้หญิงของข้าแล้ว จงทำใจเถิด”
เขาเอ่ยถามนางออกไปจากทางด้านหลังข้างใบหูของนางอย่างแ่เบา เขาพึงใจนางจนยอมแม้กระทั่งล้างมือจากวงการนักฆ่าเพื่อนาง ทั้งยังมาเฝ้ารอคอยสืบข่าวแถวเมืองชายแดนแห่งนี้ไม่ไปไหนนานหลายเดือน จนบังเอิญมาพบเจอนางวันนี้ แต่นางกลับหมางเมินเขา แล้วเขาจะมีกำลังใจที่จะทำเพื่อนางต่อไปอย่างไร
ไฉ่หงที่ทำตัวไม่ถูกเมื่อรู้ว่านางต้องติดตามมากับชายนามโม่โฉวผู้นี้ ทำให้นางตัวเกร็งไปหมด ทั้งยังถูกเขาจับยกขึ้นมาบนหลังม้าอย่างไม่ทันตั้งตัวจึงพยายามระมัดระวังตัวเองไม่ให้ตกลงไป แต่กลายเป็ว่าเขาคิดว่านางรังเกียจอย่างนั้นหรือ อย่างน้อยนางยังพอรู้จักเขามากกว่าชายหน้าตาน่าเกลียดผู้นั้น เหตุใดนางต้องรังเกียจเขา เพียงแต่นางไม่คุ้นชินกับเขา ทั้งยังพบเจอกันครั้งนี้เป็ครั้งที่ 2 เท่านั้น แล้วนางจะทำตัวสนิทสนมกับเขาได้อย่างไร
“ข้าไม่ได้รังเกียจ เพียงแต่ข้าไม่คุ้นชินเท่านั้น ท่านคิดมากเกินไปแล้ว”
ไฉ่หงรีบเอ่ยปากบอกเขา ด้วยไม่อยากให้เข้าใจผิดไปมากกว่านี้ ทั้งนางยังมีเื่ราวที่อยากรู้เกี่ยวกับบิดามารดาของนางหลังจากที่นางจากมาว่าเขาทำอย่างไรกับพวกท่านบ้าง
โม่โฉวได้แต่ถอนหายใจอย่างไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่นางกล่าว ได้แต่พานางกลับไปยังกระท่อมที่เขาสร้างไว้ก่อน เื่อื่นค่อยว่ากัน หวังว่านางคงไม่แสดงอาการรังเกียจคนยากคนจนเช่นเขาอีกหรอกกระมัง กระท่อมที่เขาสร้างนั้นทำจากไม้ไผ่ทั้งหลัง ซ้ำยังมีเพียงห้องนอนเดียว อย่างไรนางคงต้องนอนห้องเดียวกับเขาเท่านั้น เขาไม่ยอมปล่อยนางให้จากไปง่ายๆ แล้ว นางต้องรับผิดชอบที่ทำให้เขาหมกมุ่นกับตัวนางมานานหลายเดือน ซ้ำยังคิดเสียใจว่านางอาจจะตายไปแล้ว แต่วันนี้เขาได้ตัวนางมาแล้ว ทั้งยังต้องเสียเงินตำลึงทองที่เป็สมบัติที่เหลืออยู่เล็กน้อยเพื่อแลกตัวนางมา นางจะต้องรับผิดชอบเขา แม้นางจะยอมรับเขาได้หรือไม่ได้เขาก็ต้องทำให้นางเป็คนของเขาให้ได้ เขาจะไม่ยอมปล่อยมือเด็ดขาด!
เมื่อมาถึงกระท่อมน้อยของโม่โฉว ไฉ่หงได้แต่มองไปรอบๆ กระท่อมไม้ไผ่แห่งนี้อย่างพิจารณา รอบๆ บริเวณใกล้เคียงมีเสียงลำธารไหล อากาศเย็นสดชื่น มีลมพัดโชยเป็ระยะ มีต้นไม้ใหญ่ร่มรื่นมากมาย ทั้งยังปลูกพืชผัก ดอกไม้ เรียงรายไปทั่วบริเวณ ซึ่งดูไม่เข้ากับภาพลักษณ์ดุดันของชายผู้นี้เลย
“ท่านปลูกทุกอย่างเองหรือเ้าคะ?”
ไฉ่หงเผลอตัวถามออกไปอย่างไม่ตั้งใจ ด้วยนางคิดภาพชายร่างใหญ่ปลูกต้นไม้ดอกไม้เช่นนี้ไม่ออก หรือจิตใจเขาจะอ่อนโยนกว่าภาพภายนอกที่นางเห็นกัน
โม่โฉวได้แต่แกล้งกระแอมไอออกไปด้วยความเขินอาย เขาเองเพียงอยู่ว่างๆ ไม่รู้จะทำสิ่งใดเลยลองปลูกพืชผักและดอกไม้เล่นๆ ดูเท่านั้น แต่ไม่คิดว่ามันจะโตขึ้นมาให้เขาได้อย่างงดงามเช่นนี้ เขาจึงปลูกพืชผักไว้กินเรื่อยๆ ทั้งยังปลูกดอกไม้ ผลไม้ไว้รอบๆ ด้วย เผื่อพวกมันเติบโตขึ้นมายังทำให้สบายตา ทั้งยังทำให้เขาไม่ต้องอยู่ว่างๆ เท่านั้น
“ใช่! ข้าปลูกทั้งหมด อยู่ว่างๆ ไม่มีอะไรทำเลยลองปลูกดู ต่อไปเ้าต้องช่วยข้าปลูกพืชผักเหล่านี้ด้วย จะได้มีผักไว้กิน ส่วนดอกไม้พวกนั้นแล้วแต่เ้าอยากจะเอาไปทำอะไรก็ตามใจเ้า ต่อจากนี้เ้าคือภรรยาข้า วันนี้ข้าตั้งใจไปซื้อตัวภรรยามาอยู่เป็เพื่อนข้าแก้เหงาแต่กลับกลายเป็ได้พบเ้าโดยบังเอิญ วันนี้ข้าเสียเงินตำลึงทองที่จะใช้เป็สินสอดภรรยาแล้ว เงินตำลึงทองเ่าั้ส่วนหนึ่งข้าตั้งใจจะเก็บไว้ใช้จ่ายในบั้นปลายชีวิตข้าแต่เป็เพราะเ้าทำให้เข้าแทบหมดตัว เ้าต้องรับผิดชอบ!”
โม่โฉวเอ่ยออกมาอย่างไม่ปิดบัง เขาพูดไปตามตรง แม้ในใจจะรู้สึกดีใจมากที่ได้พบเจอนาง แต่วันนี้เขาตั้งใจจะตัดใจจากนางแล้วและไปมองหาสตรีอื่นเพื่อจะนำมาอยู่เป็เพื่อนคลายเหงาจริงๆ แต่ถือว่าเป็โชคดีของเขาที่ได้พบเจอนางในดวงใจวันนี้อีกครา แต่มองดูท่าทางนางไม่ได้สนใจเขาเลย นางเพียงสนใจกระท่อมของเขา สวนของเขาเท่านั้น ช่างเป็สตรีแปลกประหลาดจริงๆ เขาจะทำอย่างไรจึงจะทำให้นางมอบใจให้เขา แม้นางไม่มอบใจให้เขาแต่เขาต้องได้กายนางให้ได้ เขาจะไม่ยอมเสียเปล่าอีกต่อไป! คราก่อนต้องช่วยเหลือครอบครัวนางจนตนเองเกือบจะเดือดร้อน ทำดีกับครอบครัวนางแล้วแล้วแต่นางกลับมองไม่เห็นอีก ครานี้เขาจะไม่ยอมแล้ว
1K
![สำรับมนตราของชายาอ๋อง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1666176559_57641210.webp)
![ราชันเทพอัคคี [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/11a7fd270f3b88178230a9706d9f19dd.webp)