เมื่อกินอาหารเสร็จจันทร์เ้าก็ถูกพรายน้ำดึงดูดความสนใจไปอีกครั้งอีกทั้งครั้งนี้ดูเหมือนว่าพรายน้ำเ่าั้กำลังพยายามจะขึ้นฝั่งมาหาเธอด้วยจันทร์เ้ารีบหันไปส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากดวงิญญาที่ล่องลอยอยู่ข้างกายของเธอในทันทีภาพที่เธอเห็นก็คือโทนี่กำลังเม้มปากแน่นแล้วสุดท้ายก็ตวาดออกไปด้วยพลังน้ำเสียงที่ทำให้แม้แต่เส้นขนตามเนื้อตัวของเธอพร้อมใจกันตั้งชันขึ้นมาพร้อมด้วยอาการสั่นสะท้าน
"อย่ายุ่งกับผู้หญิงคนนี้ ใครกล้าเข้ามาเป็ได้เห็นดีกันแน่"ทั้งพลังน้ำเสียงและรังสีความกดดันทำให้พรายน้ำเ่าั้ต่างรวมถึงดวงิญญาแถบนั้นหนีหายไปหมดในทันทีแม้แต่จันทร์เ้าเองก็ยังตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวจนเขาต้องรีบส่งเสียงปลอบเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนในทันที
"ไม่ต้องกลัว ผมไม่เคยคิดจะทำร้ายคุณ"เสียงของเขามีความอ่อนโยนเป็อย่างยิ่งทำให้เธอพลันผ่อนคลายความตึงเครียดได้ในที่สุด
“หนาวหรือคะน้องจันทร์”ธารมิกาถามขึ้นมาด้วยความเป็ห่วงเธอนั่งติดอยู่กับจันทร์เ้าก็เลยััได้ถึงความสั่นสะท้านของจันทร์เ้าได้
“หนาวนิดหน่อยค่ะแต่ไม่ได้หนาวมากพี่น้ำทานต่อเถอะ” จันทร์พูดออกมาพร้อมกับส่งยิ้มให้กับธารมิกา
“ในเมื่อแพ้อาหารก็อย่าฝืนผมไม่อยากจะต้องรู้สึกผิดถ้าคุณเกิดเป็อะไรขึ้นมา”น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นของธีราวัฒน์ทำให้จันทร์เ้ายิ้มแหยออกมา
“ทราบแล้วค่ะ”เธอพูดพลางยกน้ำขึ้นมาดื่ม สายตาก็มองไปทางแม่น้ำและเจดีย์ที่อยู่ตรงข้ามอีกครั้งแล้วเธอก็ทอดถอนใจออกมาด้วยความโล่งใจเมื่อไม่มีสิ่งผิดปกติใดๆมาปรากฏให้เธอเห็นอีกต่อไปแล้ว
“ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้นะคะคุณธี”ธารมิกาเป็คนพูดขึ้นก่อนหลังจากที่ทานอาหารท่ามกลางความเงียบจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว
“ครับไม่เป็อะไรครับ”เมื่อธีราวัฒน์พูดออกมาเช่นนี้ทุกคนบนโต๊ะก็พลันมีท่าทีผ่อนคลายลง
“ถ้าอย่างนั้นน้ำกับจันทร์คงต้องขอตัวกลับก่อนนะคะ”เมื่อธารมิกาพูดเช่นนี้ธีราวัฒน์ก็พยักหน้า
“ครับพบกันพรุ่งนี้นะครับ ไปครับคุณวิภาวรรณเดี๋ยวผมขับรถไปส่งคุณที่บ้านเอง”เมื่อธีราวัฒน์พูดเช่นนี้วิภาวรรณก็ยิ้มออกมา
“ขอบคุณมากค่ะ”เธอพูดขอบคุณออกมาแล้วจึงได้หันมาบอกลาธารมิกากับจันทร์เ้า
“แล้วพบกันพรุ่งนี้นะคะคุณน้ำ น้องจันทร์”เมื่อวิภาวรรณพูดเช่นนี้ทั้งจันทร์เ้าและธารมิกาต่างก็พยักหน้าพลางส่งยิ้มให้เธอแล้วคนทั้งหมดก็ต่างแยกย้ายไปที่ลานจอดรถ
“จันทร์เ้า!”เสียงเรียกของชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งทำให้ทุกคนต่างก็มองไปทางเขา
“...” ชายหนุ่มตรงหน้าดูคุ้นตาแต่จันทร์เ้ากลับนึกไม่ออกว่าเขาคือใคร
“ภีมภัทรเพื่อนของเธอตอนที่เธออยู่อยุธยาไง เธอจำฉันไม่ได้หรือ”เมื่อเขาพูดเช่นนี้จันทร์เ้าก็สามารถจดจำเด็กชายแถวบ้านของคุณตาและคุณยายของเธอได้ในทันทีภีม พุฒ และเดช สามเด็กชายหัวโจกที่มักจะชอบแกล้งเธอและเด็กคนอื่นๆ เป็ประจำ
“ไง! จันทร์จำพวกฉันไม่ได้แล้วหรือตอนงานศพของคุณตาของเธอพวกฉันยังเคยไปช่วยงานเลยนะ”คำพูดของชายหนุ่มอีกคนที่เดินออกมาทำให้จันทร์เ้าทอดถอนใจออกมาในทันที
“จำได้สิพวกนายสองคนไปเมาแล้วอาละวาดในงานของคุณตาของฉันทำไมฉันจะจำไม่ได้”จันทร์เ้าพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเ็าทำให้พุฒกับเดชหันไปมองหน้ากันแล้วหัวเราะออกมาในทันทีวีรกรรมของพวกเขาในตอนนั้นทำให้พวกเขาถูกคนที่บ้านตำหนิเสียยกใหญ่แต่จะให้พวกเขาทำอย่างไรได้เล่าพอเหล้าเข้าปากแล้วความเป็นักเลงในตัวก็ถูกปลุกขึ้นมาดังนั้นต้องออกลีลาท่าทางให้คนอื่นได้รับรู้เสียหน่อย
“จำได้แล้วก็ดีถ้าอย่างนั้นเธอก็ไปกับพวกฉันหน่อย”ไม่ได้พูดเปล่าแต่ภีมภัทรกลับตรงเข้ามาดึงแขนของจันทร์เ้าแล้วพยายามฉุดรั้งให้เธอเดินไปกับเขา
“เฮ้ย! ไม่ไปพวกนายจะพาฉันไปที่ไหน” จันทร์เ้าพูดพลางพยายามดึงแขนของเธอออกจากการเกาะกุมของภีมภัทรพุฒกับเดชก็รีบเดินมาช่วยกันฉุดดึงเธอโดยพุฒเป็คนเดินมาจับแขนอีกข้างของเธอส่วนเดชทำท่าว่าจะอุ้มเธอขึ้น
“พวกคุณจะทำอะไรถ้าไม่หยุดผมจะแจ้งตำรวจนะ” ธีราวัฒน์พูดพลางก้าวเข้ามาใกล้จันทร์เ้าแต่ภีมภัทรกลับหันมาพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงข่มขู่จนทำให้เขาต้องล่าถอยไปในทันที
“เื่ของผัวเมียคนอื่นอย่ามากยุ่ง” เมื่อภีมภัทรพูดจบก็ถูกธารมิกาที่ตอนนี้ถลกกระโปรงขึ้นมาแล้วถีบเขาจนเสียหลักถลาไปข้างหน้า
“น้องจันทร์เขาไม่ลดตัวลงไปเอาคนอย่างแกมาทำเป็ผัวหรอกเอาสิ คิดจะทำร้ายผู้หญิงก็ลองดู” ธารมิกาพูดพลางถลกชายแขนเสื้อของตนเองขึ้น ท่าทีที่พร้อมจะสู้ของเธอทำให้ภีมภัทรกลืนน้ำลายลงคอส่วนวิภาวรรณก็รีบส่งเสียงเรียกเ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยให้เข้ามาช่วยในทันที
“ช่วยด้วยค่ะช่วยด้วย ทางนี้มีคนนอกเข้ามาทำร้ายลูกค้าภายในร้านค่ะ”เมื่อวิภาวรรณส่งเสียงเรียกคนเช่นนี้เ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็รีบเดินตรงเข้ามาในทันที
“เกิดเื่อะไรขึ้นครับ”เมื่อเ้าหน้าที่ถามเช่นนี้ภีมภัทรก็ยกมือขึ้นมาชี้หน้าธารธาราด้วยน้ำเสียงคาดโทษในทันที
“ฝากเอาก่อนเถอะ”เมื่อพูดจบเข้าก็หันไปส่งเสียงเรียกลูกน้องของตนเอง
"ถอยก่อนเว้ยจันทร์เ้าเดี๋ยวฉันจะโทรหาเธอก็แล้วกันฉันมีเื่จะให้เธอช่วย"เมื่อพูดจบภีมภัทรกับพรรคพวกก็รีบเดินจากไปในทันทีทิ้งให้จันทร์จ้าวได้แต่มองตามหลังเขาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธเคือง
“นี่คือการมาขอให้ฉันช่วยของพวกนายหรือ”เธอส่งเสียงถามออกไปแต่ภีมภัทรกลับทำแค่เพียงหันมาโบกมือให้เธอแล้วก็ขึ้นไปนั่งบนรถของตนเองแล้วก็ขับออกไป
“น้องจันทร์เป็อะไรไหม”วิภาวรรณถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเป็ห่วง
“จันทร์ไม่เป็ไรค่ะพี่น้ำเป็อะไรหรือเปล่าคะ” เมื่อเธอถามเช่นนี้ธารมิกาก็ส่ายหน้า
“พี่ไม่เป็อะไรพวกเรารีบไปกันเถอะ ถ้าพวกนั้นพาพรรคพวกมาเพิ่มพวกเราคงจะแย่” เมื่อธารมิกาพูดเช่นนี้จันทร์เ้าก็ส่ายหน้า
“คงไม่มีอะไรหรอกค่ะจันทร์รู้จักเขาค่ะอีกประเดี๋ยวเขาคงจะหาเบอร์ของจันทร์ได้แล้วก็คงจะโทรมา”เมื่อจันทร์เ้าพูดเช่นนี้ทั้งธารมิกาและวิภาวรรณก็ต่างทอดถอนใจออกมาพวกเอต่างได้ยินอย่างชัดเจนว่าผู้ชายคนนั้นบอกว่า้าความช่วยเหลือจากจันทร์เ้าดังนั้นจึงคิดเหมือนกันว่าคงจะไม่มีทางทำอันตรายกับจันทร์เ้าแน่ส่วนธีราวัฒน์แค่เพียงแค่นเสียงไม่พอใจออกมาแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก ทั้งธารมิกาและจันทร์เ้าจึงได้บอกลาเขากับวิภาวรรณอีกครั้งแล้วจึงได้แยกตัวกลับ
97K
![ภรรยาดีสามีขยัน เบื่อแล้วตบตีกัน มิสู้ขยันสร้างเนื้อสร้างตัว [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1775667963_95042681.webp)
