ชูหลานที่ไม่ทันมองเพราะเขาคิดว่าเสี่ยวลู่จะไม่เห็น เขาจึงขว้างหินไปอีกก้อน แต่คราวนี้ก้อนใหญ่กว่าเดิม ตุ่บ!! ก้อนหินปาเข้าไปเต็มๆหน้าผากของเสี่ยวลู่ ทำเอานางหน้าหงายล้มลงไป ชูหลานใเพราะกลัวว่าจะไปโดนจุดสำคัญของนางเข้า เขาจึงรีบไปเอาบันไดมาพาดหน้าต่างห้องนางเพื่อจะปีนขึ้นไปดูทันที โดยที่ไม่ได้สนใจว่ามีใครบางคนได้เห็นตัวของเขาเข้าแล้ว
"เ้าเป็อะไรหรือเปล่าเสี่ยวลู่ อภัยให้ข้าด้วย ข้าคิดว่าเ้าไม่เห็นก้อนหินของข้า"
"โอ้ย!!เจ็บจัง นี่ท่านไม่มีวิธีส่งสัญญาณอย่างอื่นหรือไง"
"ข้าขอโทษ มาข้าช่วย เ้าไปนั่งก่อนนะคะ เดี๋ยวข้าจะหายามาทาให้เ้า ว่าเเต่กล่องยาอยู่ที่ไหนล่ะ"
"ห้องข้าไม่มียาหรอก ไม่เป็ไรข้าหายเจ็บแล้วพอดี ทำไมท่านมาที่นี่ได้ล่ะ นี่มันยังไม่มืดเลยนะ"
"ก็ข้าทนคิดถึงเ้าไม่ไหวไงล่ะ เ้าเป็ยังไงบ้าง พ่อของเ้าได้ทำอะไรเ้าหรือเปล่า?"
"ข้าไม่เป็ไร วันนั้นท่านพ่อของข้าไม่เห็นท่าน เเต่ท่านมาหาข้าแบบนี้ ไม่มีใครในบ้านข้าเห็นรึ?"
"ไม่มีหรอก ข้าใจึงรีบปีนขึ้นมาดูเ้า ข้าขอโทษนะ"
"ฮ่าฮ่าฮ่า นี่ท่านขอโทษข้ามาสามรอบแล้วนะ พอได้แล้ว ข้าไม่ได้เป็อะไรมาก ว่าเเต่ที่ท่านมาหาข้าวันนี้ ท่านคิดออกแล้วหรือว่าจะช่วยข้าอย่างไร?"
"ข้ากำลังพยายามจะเเฝงตัวเข้ามาในบ้านของเ้า เพียงเเต่ข้ายังไม่เเน่ใจว่าจะเข้ามาด้วยเหตุผลอะไร?"
"งั้นหรอ..นั่นสิ!!พ่อของข้ากำลังหาจอมยุทธ์คู่กายอยู่ ว่าเเต่ท่านเถอะ ท่านสามารถใช้ดาบหรือกระบี่เป็หรือไม่"
"ข้าพอจะเรียนรู้มาบ้าง เพราะพ่อของข้าก็ฝึกวิทยายุทธ์ให้หลายอย่างอยู่...แล้วทำไมพ่อของเ้าถึง้าหาลูกคนน้องสนิทกันเล่า"
"เห็นท่านพ่อบอกว่า หลายเดือนมานี้ ท่านพ่อถูกใครคนนึงกำลังตามล่า เขามีนามว่าจอมโจรม่านดำ ท่านพ่อบอกข้าว่าเขาจะพยายามขัดขวางท่านพ่อทุกอย่างเพื่อไม่ให้ท่านพ่อกลับเข้าวังหลวงได้ ท่านลองเอาเื่นี้ไปใช้เป็ข้อต่อรองดีหรือไม่"
"จอมโจรม่านดำงั้นรึ ข้าไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลย เเต่ข้าจะลองดูละกัน ถ้าเช่นนั้นข้าต้องกลับก่อน แล้วพรุ่งนี้ข้าจะมาขอพบท่านพ่อของเ้าใหม่ ข้าไปนะ!!"
"เดี๋ยวนายท่านชูหลาน…"
"เ้ามีอะไรจะพูดกับข้าอีกงั้นหรือ"
"ข้าจะรอท่านนะ...ข้าจะรอท่านเพียงผู้เดียว" ชูหลานอ้าแขนโอบกอดเสี่ยวลู่เพื่อเป็เครื่องยืนยันว่าเขาจะต้องกลับมาเเน่ๆ ก่อนที่ชูหลานจะปีนบันไดลงไปจากริมหน้าต่างและวิ่งเข้าสวนหลังบ้านของนางไป เวลานี้ชูหลานรีบตรงกลับบ้านของอาหลงเพราะเขาหายออกมาเป็เวลานานมากแล้ว ตกกลางดึกคืนนั้นชูหลานและอาหลงนั่งคุยกันอยู่ในห้อง งานนี้งานใหญ่พวกเขาจึงต้องวางแผนให้รอบคอบ เพราะถ้าพลาดไปก็เท่ากับตาย
"เ้าจะทำเช่นนั้นจริงๆงั้นหรือชูหลาน มันเสี่ยงมากเลยนะและที่สำคัญ เราไม่มีทางรู้เลยว่าจอมโจรม่านดำนั้นมันจะเก่งกล้าแค่ไหน หากเ้าพลาดท่าเสียทีให้กับมันล่ะ ข้าจะมีหน้าไปพบท่านอาิคังกับเพ่ยเพ่ยได้ยังไงล่ะ"
"ข้าเลือกดีแล้วอาหลง หากข้าไม่ใช้วิธีนี้ ข้าก็คงเข้าไปในบ้านของเสี่ยวลู่ไม่ได้เเน่ๆ อีกอย่างข้าไม่อยากได้ชื่อว่าเป็โจรขโมยลูกสาวคนอื่น หากเ้าไม่เห็นด้วย ข้าจะทำของข้าเอง ขอเเค่เ้าให้ข้าอยู่ที่นี่ต่อไปข้าก็ซึ้งใจแล้ว"
"พรุ่งนี้พ่อข้าจะพาข้าไปงานเเต่งญาติที่ต้าจิง เ้าก็เริ่มแผนการได้เลย เพราะในวันนั้นจะไม่มีใครอยู่บ้านเลย ข้าช่วยเ้าได้เท่านี้นะชูหลาน"
"ขอบใจเ้ามากนะอาหลง!!!" เพล้ง!! กะจึ่กๆๆ ขณะที่พวกเขากำลังคุยกันอยู่ในห้อง ข้างนอกหน้าต่างก็มีเสียงเเจกันหล่นเเตกเเละเสียงฝีเท้าใครบางคน ราวกับว่ามีคนแอบฟังพวกเขาอยู่นั่นเอง
"นั่นใครน่ะ?!! ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!!"อาหลงเปิดหน้าต่างออกไปพร้อมกับชูหลานและะโเสียงดังลั่น เเต่ทว่าสิ่งที่พวกเขาเห็นนั้น เป็เพียงแมวสีขาวตัวเล็กที่นั่งอยู่บนริมหน้าต่าง พร้อมกับเเจกับที่หล่นเเตกที่พื้น
"อ้าว!! เเค่แมวเองหรอ ข้าก็นึกว่ามีคนแอบฟังพวกเราซะอีก ไอ้แมวบ้านี่ ทำตกอกใหมดเลย ถ้าไม่มีอะไรแล้วข้าขอตัวไปนอนก่อนละกัน พรุ่งนี้ต้องเดินทางเเต่เช้า เ้าก็รีบเข้านอนซะนะชูหลาน" ชูหลานยังไม่ปักใจเชื่อว่าเสียงที่เขาได้ยินคือเสียงแมว เพราะน้ำหนักของฝีเท้านั้นมันไม่ใช่ของสัตว์ตัวเล็กแน่ๆ และแมวตัวนึงจะปัดแจกันหล่นเเตกได้ก็ต้องมีเศษดินหรือน้ำในเเจกันหกใส่ตัวมันบ้าง เเต่นี้ไม่มีเลย ชูหลานกวาดสายตาไปรอบๆเพื่อตรวจดูให้เเน่ใจอีกครั้ง จนมั่นใจว่าไม่มีใครอยู่บริเวณนั้นจริงๆ เขาจึงปิดหน้าต่างเข้าแล้วเดินไปเข้านอน เขาอดที่จะนึกถึงวันพรุ่งนี้ไม่ไหวจนพานทำให้ตัวเขาเองนอนไม่หลับเลย ชูหลานตัดสินใจลุกขึ้นมาจากเตียงและคิดคำพูดที่เขาจะนำไปใช้กับหลิวอี้พรุ่งนี้ จนเผลอแปปเดียว ฟ้าก็สว่าง ชูหลานฟุบหลับไปนอนไหนไม่รู้ เเต่ตอนนี้เค้านอนหลับคาโต๊ะ พร้อมกระดาษและพู่กันที่เขาเอามาไว้จดคำพูดของเขานั่นเอง
"นี่ชูหลาน!! ชูหลานตื่นได้แล้ว!! นี่เ้ามานอนอะไรตรงนี้เนี้ย ท่านแม่ของข้าก็จัดเตียงนอนไว้ให้เ้าแล้วนี้ ทำไมเ้ายังมานอนตรงนี้กันเล่า!? ชูหลานตื่นๆ!!"
"เเย่แล้ว!! นี่ข้าหลับไปตั้งเเต่เมื่อไหร่เนี้ย ไม่ได้ๆข้าต้องรีบแล้ว ไม่งั้นข้าไปไม่ทันเเน่ๆ หลีกไปๆข้าจะไปบ้านของท่านหลิวอี้!!"
"เ้ายังไปตอนนี้ไม่ได้นะชูหลาน!!"
"ทำไมข้าจะไปไม่ได้ เ้าไม่เห็นหรือว่าข้ารีบอยู่น่ะอาหลง"
"ยังไงเ้าก็ไปตอนนี้ไม่ได้!!ชูหลาน เ้าใจเน็นๆก่อน"
"เ้ามาห้ามข้าทำไมอาหลง!!"
"ที่ข้าห้ามเ้าก็เพราะนี่ไง สีหมึกที่ติดอยู่บนหน้าเ้าน่ะ รีบไปล้างออกเร็วเข้า เ้าไปสภาพนี้นอกจากเ้าจะไม่ได้เจอหน้าท่านหลิวอี้แล้ว แม่นางเสี่ยวลู่ก็คงจำเ้าไม่ได้หรอกนะชูหลาน ฮ่าฮ่าฮ่า" ชูหลานรีบมากจนไม่ได้ดูเลยว่าหน้าของเขาเลอะหมึกที่เขานอนทับไปนั่นเอง ชูหลานรีบไปล้างหมึกออกและถือโอกาสนี้อาบน้ำเเต่งตัวเพื่อที่จะไปขอเข้าพบหลิวอี้พ่อของเสี่ยวลู่นั่นเอง ชูหลานจะทำสำเร็จหรือไม่ เขาจะโดนจับพิรุจน์อะไรได้หรือเปล่านั้น ติดตามต่อได้ใน Ep. หน้านะคะ
37K
