เทียนจินได้ไปพบกับชายชราในกระท่อมอีกหลัง
"เ้าเป็ยังไงบ้าง ดีขึ้นรึยัง"
เทียนจินมิได้ตอบอันได
"เ้าจำข้าได้ไหมเทียนจิน"
เทียนจินส่ายหน้า
"อืมม ก็ยังมิแย่เท่ากับความตาย ก็เอาเถอะอย่างน้อยเ้าก็ยังมีชีวิตอยู่ละนะ ข้าเป็อาจารย์ของเ้านามว่าหมอไป๋"
เทียนจินไม่ได้แสดงอาการอะไรเพียงแค่พยักหน้าตอบเท่านั้น
"เ้าคงจำเื่ราวอะไรไม่ได้เลยสินะ วิชาความรู้เื่สมุนไพรเ้าละ??? เ้าก็คงจะลืมสินะ คงต้องเริ่มศึกษาใหม่กระมังเง้อออออ"
หมอไป๋ได้แต่กังวล เพราะการเริ่มนับหนึ่งใหม่นั้นเป็สิ่งที่ต้องใช้เวลา เทียนจินอาศัยอยู่กับหมอไป๋ั้แ่สามขวบจนบัดนี้18ปี เรียนรู้ศาสตร์สมุนไพร การรักษา ต่างๆมามากมายแต่ก็ยังไม่บรรลุชั้นสุดยอด หมอไป๋ก็ได้แต่หวังว่าสักวันความจำเทียนจินจะกลับมาเป็อย่างเดิม
"ต่อจากนี้ไปเ้าก็ต้องเริ่มศึกษาความรู้ต่างๆใหม่เถอะ ตำรานั้นก็ยังอยู่ในกระท่อมเ้านั้นละเทียนจิน มีอะไรไม่เข้าใจก็มาถามข้าได้ ส่วนที่เราอยู่ตอนนี้มันคือหุบเขา์ ยาสมุนไพรต่างๆก็หามาจากในหุบเขาทั้งนั้นให้เ้าพอมีความเข้าใจในตัวสมุนไพรมากกว่านี้ละข้าจะพาเ้าไปยังส่วนลึกของหุบเขาเพื่อเก็บสมุนไพรและสอนเ้าไปในตัว ส่วนด้านล่างลงไปนั้นคือเมืองยา์"
เทียนจินเริ่มสงสัยเขามายังโลกไหนกันแน่นะ แล้วตัวเขาในโลกปัจจุบันละตายไปแล้วหรืออย่างไร
"เมืองยา์ เ้าก็แอบข้าไปบ่อยๆ ถ้าเ้าอยากไปก็ลงเขาไปเที่ยวเถอะเผื่อความจำของเ้ากลับคืนมาบ้าง แต่ข้าขอเตือนละอย่าไปมีเื่กับพวกชาวยุทธ์ เ้าไม่มีวรยุทธ์ มีเื่ไปก็สู้พวกเขาไม่ได้ มีแต่ตายกับตาย"
หมอไป๋เริ่มเตือนเทียนจิน ศิษย์รัก
เทียนจินเริ่มรู้แล้วว่าตอนนี้เขาได้เข้ามายังโลกของวรยุทธ์ ซึ่งแต่เดิมนั้นเขาก็ชอบอ่านการ์ตูนแนวนี้ออกบ่อยๆ
ทำให้เขาเริ่มคิดว่าดีเหมือนกัน เขาจะได้ริลองศึกษาวรยุทธ์ดูบ้าง แต่เ้าของร่างเดิมนี้สิมิได้ร่ำเรียนวรยุทธ์มาเลย
เทียนจินได้แต่แอบถอนหายใจ
หลังจากพูดคุยกันสักครู่ใหญ่ เทียนจินก็เดินมุ่งหน้าไปยังเมืองยา์
พอเดินเข้าในเมืองนั้น ผู้คนเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ตามถนนสายหลักมีร้านร่วงขายสิ่งของต่างๆไม่ว่าจะเป็ร้านเหล้า ร้านผ้า ร้านตีเหล็ก ร้านขายอาวุธ และที่สำคัญร้านขายยาและสมุนไพรที่มีมากมายกว่าร้านอื่นๆ นี้เองทำให้เทียนจินคิดว่าคงเป็ที่มาจองเมืองยา์กระมัง
เดินไปเทียนจินก็เจอผู้คนแต่งกายแบบจอมยุทธ์ ถือดาบเล่มโตบ้างละ มีกระบี่บ้างละ นั้นทำให้ตัวเขาตื่นเต้นยิ่งนัก อ่านแต่ในหนังสือครั้งนี้ได้มาพบเจอด้วยตัวเอง ทำให้หยุดความสนใจไปมิได้
เทียนจินตัดสินใจนั่งดื่มในโรงเตี้ยม เพื่อลิ้มลองรสชาดสุรา
"อ้าาาาา บาดคอดีแท้ พวกจอมยุทธ์ดื่มกันเข้าไปได้ยังไงนะ"
เทียนจินได้แต่คิดในใจ
นั่งดื่มไปสักพักก็เริ่มมีการทะเลาะเล็กของเหล่าจอมยุทธ์ เหมือนเป็เื่ปกติของที่แห่งนี้ เพราะคนรอบข้ามิได้ใหรือเกรงกลัวกันไม่
ทำให้เทียนจินรู้สึกสนุกและอยากเป็วรยุทธ์บ้าง เทียนจินตัดสินใจว่ากลับไปกระท่อมจะลองขออาจารย์เล่าเรียนวรยุทย์ดูสักคร่า
หลังจากเดินเล่นไม่นานนัก เทียนจินก็ตัดสินใจกลับ
เมื่อถึงที่พักเขาก็รีบเดินไปหาอาจารย์
"ท่านอาจารย์ ข้ามีเื่จะรบกวนท่าน"
"เ้ามีเื่อันไดหรือศิษย์ข้า"หมอไป๋เปล่งเสียงอย่างช้าๆ
"ข้าอยากเรียนวรยุทธ์"
หมอไป๋นิ่งเงียบ เขาเริ่มหลับตา มิได้มองมายังเทียนจิน
ส่วนเทียนจินนั้นเล่า เมื่อเห็นอาจารย์หลับตาไปก็เริ่มคิดว่าอาจารย์คงไม่ยินดี
"ข้านั้นได้ออกจากโลกอันแสนวุ่นวายนั้นมานานมากแล้ว ไม่อยากกลับไปยังวังวนเดิมๆอีกการที่ข้ามาเป็หมอยา ก็เพราะ้าช่วยคนมากกว่าฆ่าเขาเ่าั้ แต่"
"แต่อันไดหรือท่านอาจารย์"
หมอไป๋ได้แต่จ้องมองศิษย์เนิ่นนานจึงคิดมาได้
"ถ้าเ้าอยากเรียนวรยุทธ์ ข้าก็มิขัด อาจเป็เพราะโชคชะตาข้ามิอาจจะฝืนเ้าได้ ถ้าเ้าอยากเรียนจริงจังข้าขอเ้าเื่เดียว"
"เื่อันไดหรือท่านอาจารย์ บอกข้ามาเถอะข้าจะทำมัน"
"เ้าแน่ใจนะเทียนจิน งั้นก็ดี แค่ข้าอยากให้เ้าศึกษาตำรายาทั้งหมดให้บรรลุก่อน แล้วข้าจึงจะอนุญาตให้เ้าร่ำเรียนวรยุทธ์"
เทียนจินมิได้กังวลแต่อย่างไร เพราะอีกโลกนึงนั้นเขาก็เป็หมอ ทางบ้านก็เปิดร้านขายยาจีน ความรู้สมุนไรพก็มีมากโข คงใช้เวลาไม่นานกระมัง อาจจะสักสองสามปี เข้าคิดในใจ
"ข้าตกลง เมื่อถึงเวลานั้นข้าหวังว่าท่านอาจารย์จะไม่รั้งข้าไว้นะขอรับ"
หมอไป๋เริ่มคิดว่าเทียนจินมันเปลี่ยนไปเยอะจริงๆ ทั้งอารม ความรู้สึก การพูดจา
"ข้ารับปากเ้า"
4K
