ตอนที่หนึ่ง อยากให้เื่นี้ไม่มีโชคร้าย
ทำไมพระเอกในนิยายต้องออกเดินทางโพ้นทะเล?
เพื่อแสดงคุณธรรมของพระเอกที่ปล่อยวางละทิ้งอำนาจต่างๆ มีชีวิตอย่างอิสระ
และเพื่อให้คนเขียนไม่ขัดแย้งกับประวัติศาสตร์ เพราะหากพระเอกยังเสนอหน้าอยู่ในจงหยวนภาคกลางต่อไป ได้ถูกพวกท่านข่านกระทืบตายแน่ๆ
ท่านกิมย้งเข้าใจข้อนี้จึงเขียนให้พระเอกถอนตัวจากยุทธภพ ยกเว้นก๊วยเจ๋งที่ต้องไทม์สคิป ข้ามเหตุการณ์ไปหลังจากาจบแล้วเลยว่าถูกท่านข่านกระทืบตายนั่นเอง
แน่นอนมันมีคำกล่าวว่า”นักบู๊สู้พวกมากไม่ได้” หรือมุก”ในสนามรบแม้แต่ยอดฝีมือก็ไม่อาจแสดงฝีมือได้เต็มที่”
แต่ผมก็ยังงงว่าคนที่แข็งแรงระดับกัปตันอเมริกานับร้อยคนนี่จะแพ้พวกท่านข่านได้อย่างไร
ในเมื่อยอดฝีมือฝ่ายท่านข่านนั้นไม่ตายก็พิการไปหมดแล้ว
กัปตันอเมริกาอาจจะโดนรุมฆ่าได้ แต่คนที่แข็งแรงปานฮัล์คที่แบกท่อนซุงหรือระฆังหนักหลายร้อยกิโลกรัมได้นี่ก็คงอธิบายยากหน่อยว่าแพ้ท่านข่านได้ด้วยวิธีไหน
“หวังลี่ได้หายสาบสูญไปในโพ้นทะเล ไม่กลับมาแดนจงหยวนภาคกลางอีก” ก็ฟังดูเป็ฉากจบที่ไม่เลวสำหรับผม
โชคดีตัวประกอบอย่างผมยังมีสิ่งที่เรียกว่าความไร้ตัวตน
หากตราบใดที่ผมยังไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับนางเอก การใส่ร้ายป้ายสีต่างๆนานาก็ไม่น่าจะมีปัญหา
แต่ก่อนหน้านั้น ผมต้องหาทุนทรัพย์ซื้อกองเรือและอาวุธ ในการตั้งต้นเป็จ้าวแห่งโจรสลัดให้ได้ก่อน
แนวความคิดของจีนนั้นเพ่งความสนใจไปที่แผ่นดินใหญ่
ดังนั้นการไปทางโพ้นทะเลทหารติดตามมากไม่ได้
และหากผมสามารถฝึกวรยุทธต่อให้ส่งทหารกี๊กี๊มา
ผมก็สามารถเอาชีวิตรอดได้
คือการลดความเสี่ยงที่ดีที่สุดเท่าที่ผมทำได้
ว่าไปแล้วตัวละคร “หวังลี่”นั้นก็...
ไม่ได้แย่นักแค่ไม่มีอะไรโดดเด่น
เขาเป็เด็กที่ค่อนข้างจะเรียบร้อยไม่วุ่นวายอะไรกับใครออกสไตล์บัณฑิตที่มีสีหน้าท่าทางตะลึงลานกับรูปโฉม จันทราไม่กล้าส่องแสง มัจฉาไม่แหวกว่ายวารี วิหคตกลงจากนภา วัวตาย ควายล้ม ของนางเอก
เขาเป็ลูกของอำมาตย์หวัง ที่โดนปะาเมื่อตอนเปลี่ยนแปลงการปกครองและนางเอกก็ได้ครองคู่กับรัชทายาท ส่วนแม่ทัพที่ช่วยนางเอกก็แสดงความจงรักภักดี แต่งงานกับสาวใช้ส่วนตัวของนาง
ไม่รู้เป็ไงผู้หญิงชอบจับคู่ตัวสำรองด้วยคนใช้หรือเพื่อนของนางเอกเอง
แต่ไม่ยักยอมให้พระเอกมีฮาเร็ม
นัยว่าเธอไม่ได้ชั้น ก็ได้เพื่อนหรือสาวใช้ส่วนตัวของชั้นไปแทนละกัน
แินี้มันมีที่มาอย่างไรนะ?
แต่อย่างน้อยก็ยังดีกว่าการให้พระรองแต่งงานกับลูกของนางเอกแบบบางเื่ล่ะนะ
นั่นก็โอเคผมไม่วิจารณ์เฟติสท์ของใคร
แต่เมื่อผมต้องมาเกี่ยวพันกับยุคสมัยบ้าบอ ที่คนใดทำผิดต้องปะาทั้งตระกูลนี่ ผมชักจะเริ่มคิดถึงตนเองแล้วว่ามันไม่สนุก
ทำไมตูไม่ไปในแนวโอโตเมะญี่ปุ่นฟะ
มาเจอในเื่ที่ไม่มีของโกงและคนนิสัยโฉดชั่วแบบนิยายจีนมันลำบากนะโว๊ย
แต่บ่นโชคชะตาไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น
คนเราต้องเลือกหนทางด้วยตัวของเราเอง
คิดอีกทีผมก็โชคดีเหมือนกันที่เป็ลูกหลานของขุนนางมีทรัพยากรต่างๆ มีเสื้อผ้า มีอาหาร การศึกษา
แต่คิดอีกทีหากผมไปเป็คนเร่ร่อน ก็อาจจะหนีได้ แต่อาจจะยากเพราะต้องมีบัตรผ่านแดนและการย้ายถิ่นฐานอาจต้องจ่ายค่าผ่านทางหรืออาจโดนโจรดักปล้นหากไปในพื้นที่ที่ห่างไกล
คนเราทำได้แค่ทำให้ดีที่สุดในทรัพยากรเท่าที่มีอยู่
ตอนนี้หลังจากที่ตั้งสติหลังจากที่ผมตื่นขึ้นมาในห้องที่มีเตียงและผ้าแพรคลุมตัวผมอยู่
มือของผมยังเป็เด็กหรือนี่?
ความทรงจำของผมและร่างใหม่นี่หลอมรวมกัน แต่ก็ไม่ดราม่าหรือเหตุการณ์รุนแรง
เขาแค่เข้านอนไปตามปรกติและตื่นมาด้วยความทรงจำของตัวผมจากต่างโลก
ไม่ได้มีเหตุการณ์คนวางยาไส้ขาดหรือลอบสังหารเขาแต่ประการใด
รู้สึกผิดหวังเล็กๆเหมือนกันที่ไม่มีดราม่าอย่างนั้น
แต่คิดอีกที ตัวประกอบก็ไม่ควรมีเื่อย่างนั้นอยู่แล้ว
ผมถอนหายใจ
ในทางเทคนิค โชคชะตานั้นไม่แน่นอน การกระทำเล็กๆของผมอาจจะก่อเกิดให้เหมือนกับผีเสื้อขยับปีกก่อให้เกิดพายุ
แต่ปัญหามันมีนิดหน่อยก็คือ ต่อให้ไม่มีฮิตเลอร์ขึ้นมา ถ้าพลังการเมือง พลังการเคลื่อนไหวของสังคมสูงพอ
ก็จะมีคนมาเสียบแทนฮิตเลอร์อยู่ดี
หมายความว่าหากความขัดแย้ง ปัจจัยเบื้องลึกไม่ได้รับการแก้ไข
การฏและการฆ่ากันเืนองแผ่นดิน ก็ยังคงเกิดขึ้น แม้จะเปลี่ยนตัวละครที่เป็ศูนย์กลางก็ตาม
ผมถอนหายใจหลังจากโยงแผนภาพเหตุการณ์ต่างๆลงบนกระดาษที่มีอยู่ในห้องแล้ว
รู้สึกว่าหวังลี่เป็หนอนหนังสือที่ลายมือสวยใช้ได้ และมีกระดาษและหมึกเต็มอยุ่ในห้องของตนเอง
ท่าทางเราอาจจะต้องทำใจให้น้อยลงในเื่ของการเปลี่ยนแปลงเหตุการณ์ร้ายๆที่อาจเกิดขึ้น
เป้าหมายหลักของเราคือ การเอาชีวิตรอดต่อไปให้ได้
ฮืม เราพูดเหมือนนางร้ายโอโตเมะเลยแฮะ
น่าเสียดาย ที่เราไม่มีทรัพยากรระดับตัวร้ายของเื่
การเตรียมการหรือพยายามขัดขวางเื่เลวร้าย มันแปลว่าต้องขัดขวางแผนการหรือองค์กรที่มีทรัพยากรมากกว่าเรา
เช่นการขัดขวางตึกเวิลเทรดถล่ม เท่ากับว่าเราต้องขัดแย้งกับกลุ่มก่อการร้ายนยและผู้เกี่ยวข้อง
หากประกาศเตือนว่าจะมีคนมาถล่มตึก
หน่วยงานของรัฐหากไม่สนใจเราเพราะคิดว่าเราเป็คนบ้าก็อาจจะจับเราไปที่แบล็กไซต์หรือคุกมืด ที่ไหนซักแห่งเพื่อรีดข้อมูลว่าเรารู้ข้อมูลนี้ได้อย่างไร
ผมพอรู้คร่าวๆว่าใครฏตามเนื้อเื่
แต่เอาตัวผมไปในวังวนของแผนการของพวกนั้นโดยไม่มีทรัพยากรหรือพลังฝีมือป้องกันตัวก็ไม่ต่างกับหาที่ตาย
แต่กฎหมายอยู่ที่การบังคับใช้ในความเป็จริง
ผมคิดว่าหนีไปให้ไกลโดยมีทรัพยากรเพียงพอน่าจะเป็แผนการที่ดีที่สุด
ผมจ้องมองเศษกระดาษและตัวอักษรที่ผมรวบรวมความคิดเขียนในห้อง
เราวางแผนคร่าวๆได้ แต่มันต้องอาศัยโชคในบางแผนการและบางแผนการก็...หวังลี่ถอนหายใจ
“ผมรู้ว่าเขาเป็นายพลที่เก่ง แต่เขาโชคดีหรือเปล่า?” คือคำกล่าวของนโปเลียนนักการทหารที่เก่งกาจที่สุดแห่งยุคของเขา
ขงเบ้งก็มองว่าการวางแผนที่คนสำเร็จอยู่ที่ฟ้าเช่นกัน
ตะวันตกและตะวันออกเห็นตรงกันว่าโชคคือตัวตัดสินสถานการณ์แผ่นดิน
อยากให้ผมโชคดีหรือไม่มีโชคร้ายมาแผ้วพานจัง เฮ้อ
เพราะพึ่งโชคไม่ได้นั่นล่ะ คนเราต้องวางแผนไว้มากๆ