ฉันกลับมาเหยียบบริษัทอีกครั้ง หลังหายไป 1 อาทิตย์ฉันมองที่โต๊ะท่านประธานก็แทบจะร้องไห้ออกมา มันไม่ใช่แค่รก แต่งานยุ่งเหยิงปนกันไปหมด เรียงไม่ถูก อันไหนทำก่อน ทำหลัง ตารางงานก็สับกันไปมา เลื่อนนัดบ้างผิดนัดบ้าง ตารางชนกันบ้าง บลาๆๆๆๆๆ
ฉันนั่งเคลียเอกสารอย่างค่อยเป็ค่อยไป ติดต่อประสานงาน จนลำดับขั้นได้เรียบร้อย
“ลิลเคลียให้หมดแล้วนะคะตารางงานที่ควรทราบ ลิลสรุปและปริ้นมาให้อ่านตามนี้ค่ะ”
ฉันวางตารางงานโดยย่อให้ ท่านประธานหยิบไปอ่านแล้วยิ้มเล็กๆออกมา
“ขอบคุณครับ...”
ผ่านมาเกือบอาทิตย์แล้วที่ฉันกลับมาทำงาน แต่ก็ยังไม่เห็นน้องเลขาคนใหม่มาสักที
“ท่านประธานคะ”
“ครับ”
“เมื่อไรน้องเลขาคนใหม่จะมาคะ...”
ท่านประธานหยุดชะงัก วางปากกาลงและหันมองฉันด้วยสายตาแปลกๆ
“จะรีบไปไหนหรอครับ”
“แค่สงสัยค่ะ ว่าผ่านมาเป็สัปดาห์แล้วไม่เห็นมีใครมาเริ่มงานซักที”
“ผมยังไม่เจอคนที่มีคุณสมบัติดีๆ ครับ”
“ท่านประธานอยากได้คนแบบไหนคะเผื่อลิลช่วยหาให้ได้”
“ดูท่าคุณอยากออกใจจะขาดเลยนะ...”
“.......” อะไรล่ะ ก็ตกลงกันว่าให้ฉันมาสอนน้องใหม่นิ
“ทำงานกับผมมันน่าเบื่อจนแทบทนไม่ไหวเลยหรอครับ”
“ท่านประธาน..”
ปัง!
“ฮันนี่ค้าาาาา”
เสียงแหลมเล็กของหญิงคนนึงดังขึ้น เธอหุ่นสูง เอวเล็ก นมบึ้มสะโพกเด้งไปเด้งมาตามแรงเดิน ปากหนาทาสีแดง ผมสีทองสะท้อนแสง
จนแสบตา
“อัญญ่า…”
ผู้หญิงคนนั้นเดินไปนั่งตักและหอมแก้มท่านประธานฟอดใหญ่จนฉันต้องหันหน้าหนีพวกเขา
ฟอดดดด~
“คิดถึงฮันนี่จังเลยอัญญ่าแอบมาเซอร์ไพร์ เพราะทนคิดถึงรักที่เร่าร้อนของฮันนี่ไม่ไหว”
เธอพูดพร้อมเอานมไปเบียดๆ หน้าท่านประธาน... ฉันแทบจะอ้วกแทน
‘ชอบแบบนี้เองหรอถึงว่าอยู่กับฉันดูไม่สะทกสะท้าน เพราะฉันไม่เต็มมือนี่เอง’
ฉันที่บ่นอุบอิบในใจ
“ว้ายย ตาย มีคนอยู่ด้วยหรอคะ sorryนะจ้ะพอดีฉันมองไม่เห็นหล่อนน่ะ“
เธอพูดพลางจีบปากจีบคอใส่ฉันฉันยิ้มกลับแหยๆ ก่อนจะขอตัวออกมาข้างนอก อ้างว่าจะมาเอาเอกสารเพราะไม่อยากอยู่ในบรรยากาศชวนอ้วกนั่น
ตอนนี้ฉันเดินเล่นอยู่ที่สวนสาธารณะของตึกผู้หญิงที่เข้ามาชื่อ อัญญ่า บินมาจากอเมริกา สงสัยเป็แฟนกันมั้งตอนอยู่ที่นั่นคงรักกัน
กลมเกลียวหน้าดู ถึงเอานมไปถูไถหน้าได้ขนาดนั้น
‘..ตอนนี้ พวกเขาทำอะไรกันอยู่นะ’
ฉันรีบตั้งสติเพราะเอาแต่คิดเื่ท่านประธานกับผู้หญิงคนนั้น
“..ลิล” ฉันหันไปตามเสียงเรียก
“เอ่อ สวัสดีค่ะพี่เอ็ม”
“มาทำอะไรอยู่คนเดียวครับ”
“อ่อ พอดี ท่านประธานมีแขกมาค่ะลิลเลยออกมาอยู่ข้างนอกก่อน”
“อ่อครับ ทานอาหารเที่ยงรึยังครับให้พี่ไปซื้อขนมให้ไหม”
“ไม่เป็อะไรค่ะ ลิลทานข้าวมาแล้ว”
“อ่อ… ปฏิเสธตลอดเลยนะครับ”
“เอ่ออ แหะๆ ขอโทษด้วยค่ะพี่เอ็มเกรงใจน่ะค่ะ”
“เกรงใจ รึ รังเกียจครับ”
พี่เอ็มพูด ..ฉันที่หงุดหงิดอยู่แล้ว ก็เริ่มแสดงสีหน้าออกมาโดยไม่รู้ตัว
“ไม่ใช่นะคะพี่เอ็ม แต่ลิล…”
“ลิลรู้ใช่ไหมครับว่า พี่ชอบลิล”
“....”
“ถ้ารู้แล้วทำไมปฏิเสธตลอดเลยครับไม่คิดว่าพี่จะเสียใจบ้างหรอ”
“เอ่อ ..ขอบคุณที่ชอบลิลค่ะแต่ลิลคิดกับพี่แค่....พี่ชาย”
“เพราะพี่ไม่รวยเท่าท่านประธานคนก่อน รึประธานคนปัจจุบันหรอครับ”
“มันไม่เกี่ยวกันเลยนะพี่เอ็ม”
“มีข่าวว่าลิลเป็เมียน้อยท่านประธานจริงไหมครับ”
ฉึก!
คำพูดนี้ .. ฉันพยายามลืมมันไปแล้วนะ
ฉันเลือกที่จะไม่ตอบเพราะมันไม่ใช่เื่อะไรที่ฉันต้องมาเสียเวลาอธิบายเลย
“ถ้าเป็เมียน้อยก็ไม่ควรจะหยิ่งยโสขนาดนั้นนะ..”
ฉันหยุดนิ่งและชะงักกับคำพูดไล่หลังนั้นก่อนจะหันไปจ้องหน้าคนโง่ปากหมา แล้วหันกลับขึ้นห้องตัวเอง ด้วยความโมโหจากชายคนนั้นทำให้ฉันลืมเคาะประตูก่อนเข้าห้องทำงานท่านประธาน
แกร้ก~
“อาาาา อัญญา แบบนั้นแหละ”
เฮือกกก
ท่านประธาน… กำลัง…
ฉันใ ตาเบิกโพลงขาแข็งจนก้าวไม่ออก เพราะอัญญ่า กำลังก้มๆ เงยๆ อยู่ตรงหว่างขาท่านประธาน ที่เก้าอี้ทำงานนั่น เขาหันมามองฉัน ก่อนจะขมวดคิ้วใส่ด้วยความหงุดหงิด
“มองอะไร!?? … อยากดูหนังสดหรอ”
“...!!!”
“รึอยากร่วมด้วยล่ะ..” เขามองฉันด้วยสายตาเย้ยหยัน
“ขะ ขอโทษ…”
ปัง!
ฉันรีบวิ่งออกและปิดประตูจนดังลั่นชั้นยกมือป้องปากตัวเองด้วยความใ จู่ๆ ขอบตาก็ร้อนผ่าว ตามด้วยน้ำใสๆที่ไหลออกมาอย่างกั้น
ไม่ได้
‘ฉัน ร้องไห้… ทำไมกัน’
มันเหมือนมีอะไรจุกอกจนแทบหายใจไม่ออก ใจเต้นแรงจนเกือบจะหลุดออกมา ความรู้สึกที่เหมือนกำลังเสียใจผิดหวังหรืออะไรสักอย่าง..
ฉันทรุดเข่านั่งลงกับพื้นกัดฟันกักเก็บเสียงสะอื้นจนตัวสั่นเทา น้ำตาหลายสิบหยดไหลลงบนพื้นจนเห็นเป็ดวงๆ
ฉันลุกพยุงตัวเองออกจากจุดนั้นจุดที่ไกลพอที่จะไม่ได้ยินเสียงครางของพวกเขา
‘นี่ฉันชอบอีตาท่านประธานบ้านั่นหรอ’
1K
