ทะลุมิติในยุค 70 มาเป็นภรรยาของหนุ่มบ้านนอกสุดเถื่อน(?)

บทที่ 34 สานสัมพันธ์

ภายใต้สายลมเย็นที่พัดโชย เสี่ยวเยว่ค่อย ๆ ผ่อนคลายและเข้าสู่ห้วงนิทราอันแสนหวาน

ท่ามกลางแสงจันทร์สว่างไสว สวี่หนิงอันจ้องมองหญิงสาวที่นอนอยู่ในอ้อมแขนอย่างหลงใหล หัวใจอ่อนยวบจนแทบทนไม่ไหว

เสี่ยวเยว่หลับใหลอย่างสบายใจ ขนตาที่งอนยาวของเธอดูราวกับพัดเล็ก ๆ สองอันที่ทอดเงาบาง ๆ ลงบนใบหน้า ริมฝีปากยกยิ้มน้อย ๆ ราวกับกำลังฝันถึงเรื่องที่มีความสุข

เยว่เยว่ทั้งสวยทั้งฉลาด เธอคือสมบัติล้ำค่าของเขา บางครั้งเขาก็อยากจะซ่อนเธอเอาไว้ ไม่ให้ใครได้เห็น

แต่ก็ทำไม่ได้

เขารู้ว่าเสี่ยวเยว่ไม่อยากอยู่ในที่เล็ก ๆ แห่งนี้ไปตลอดชีวิต แต่ไม่เป็นไร เขาเองก็จะพยายามมากขึ้น

สามวันต่อมา เมื่อสวี่หนิงอันไปที่ทุ่งนา เขาก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าจางเว่ยเจี๋ยที่ลาหยุดไปหลายวันกำลังเดินกะเผลกไปมา ใบหน้าครึ่งซีกก็บวมเป่งเหมือนหัวหมู 

พอเห็นเขาก็รีบเดินเข้ามาหา พูดอธิบายเรื่องเมื่อหลายวันก่อนตะกุกตะกัก

"พี่อัน เรื่องที่ผมพูดไปเมื่อหลายวันก่อน...มันไม่ใช่เรื่องจริง ซู่ซู่เข้าใจผิด มองผิดคนไป...พี่อย่าได้ถือสาหาความนะครับ..."

น้ำเสียงของเขาเองก็เต็มไปด้วยความระมัดระวัง แตกต่างจากปกติโดยสิ้นเชิง

คำพูดของจางเว่ยเจี๋ยทำให้หัวใจของเขากระเพื่อมเล็กน้อย คืนนั้นเยว่เยว่จัดการยังไงกันแน่ ถึงทำให้เขากลัวขนาดนี้ ถึงกับรีบเปลี่ยนคำพูดทันที

ต้องรู้ว่าครั้งที่แล้วเขาก็ต่อยจางเว่ยเจี๋ยไปหมัดหนึ่ง แต่ไอ้หมอนี่แค่สงบปากสงบคำไปชั่วครู่ชั่วคราว ไม่นานก็กลับมาทำตัวแบบเดิมอีก

จางเว่ยเจี๋ยบอกว่า เธอเกือบจะตีเขาตายแล้ว ต้องนอนพักอยู่บ้านหลายวัน วันนี้ถึงค่อย ๆ เริ่มเคลื่อนไหวได้ตามปกติ...

สวี่หนิงอันลูบคางทำท่าครุ่นคิด ดูเหมือนว่าเยว่เยว่อาจจะมีอีกด้านที่เขาไม่รู้จัก แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงได้รู้สึกภูมิใจอย่างบอกไม่ถูกกันนะ?

"แน่นอนว่าฉันไม่ถือสาหรอก แต่ถ้าเย่ซู่ซู่สายตาแย่ขนาดนั้น นายก็รีบพาเข้าเมืองใหญ่ไปตัดแว่นสักอันดีกว่า"

สวี่หนิงอันกดความรู้สึกที่กำลังเต้นระรัวในใจลง แล้วเอ่ยประชดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

เขาไม่อยากมีเรื่องเกี่ยวข้องกับเย่ซู่ซู่อีก ขอแค่ให้จางเว่ยเจี๋ยส่งต่อความตั้งใจของเขาไปก็พอ

"ฮิ ๆ ได้ครับ ผมจะบอกเธอเอง"

จางเว่ยเจี๋ยเมื่อได้ยินชื่อของเย่ซู่ซู่ ก็ไพล่นึกไปถึงบทสนทนาของทั้งสองคนบนเส้นทางกลับหมู่บ้านในคืนนั้น อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา แต่ดันไปกระทบแผลบนใบหน้าเข้า

ทันใดนั้นก็เจ็บจนต้องร้อง 'ซี้ด' ออกมา

หลี่จิ้นเดินเข้ามาในตอนนั้นพอดี เห็นจางเว่ยเจี๋ยทำหน้าเจ็บปวด จึงถามด้วยความเป็นห่วง "อาเจี๋ย หน้านายไปโดนอะไรมา?"

"เอ่อ...นี่มัน...ฉัน...ฉันล้มโดยไม่ระวังน่ะ เมื่อคืนก่อนตอนเดิน...มันมืดมากเลย..."

จางเว่ยเจี๋ยชำเลืองมองสวี่หนิงอันอย่างไม่รู้ตัว กลืนน้ำลายด้วยความประหม่า ไม่รู้ว่าคืนนั้นเสิ่นเสี่ยวเยว่จะพูดอะไรกับสวี่หนิงอันหรือเปล่า

แต่ถ้าพูดตรง ๆ ว่าเป็นฝีมือของเสิ่นเสี่ยวเยว่ มันก็น่าอับอายเกินไป และอาจจะทำลายชื่อเสียงของเธอด้วย

ไม่แน่ว่าเธออาจจะมาเอาเรื่องเขาอีก

กล่าวได้ว่าเหตุการณ์ประหลาดในคืนนั้น ทำให้ผู้ชายที่ไม่ใช่คนขลาดเขลาอย่างเขาตกใจกลัวจนแทบหัวใจวาย

หลี่จิ้นมองอย่างงง ๆ ต้องล้มแบบไหนแผลถึงออกมาเป็นแบบนี้?

ขณะที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง สวี่หนิงอันก็เอ่ยขึ้นมาก่อน

"ในเมื่อเป็นแบบนี้ หลังจากได้บทเรียนในครั้งนี้ไปแล้ว ต่อไปนายก็ควรจะเดินทางตอนกลางคืนให้น้อยลงนะ เพื่อป้องกันไม่ให้ครั้งหน้าล้มหนักกว่านี้"

จางเว่ยเจี๋ยได้ยินคำพูดที่มีนัยแอบแฝง ก็ได้แต่รับคำอย่างเก้อ ๆ แล้วหมุนตัวเดินไปที่ทุ่งข้าวสาลีที่ตัวเองรับผิดชอบโดยไม่พูดอะไรอีก

"พี่อัน ช่วงนี้อาเจี๋ยดูแปลก ๆ อยู่นะ?"

หลี่จิ้นรู้สึกได้ถึงบรรยากาศแปลก ๆ ระหว่างทั้งสองคน เขาจึงอดสงสัยไม่ได้

ในเมื่อพวกเขาเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เขาย่อมไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของทุกคนเปลี่ยนไปในทางที่เลวร้าย

ตั้งแต่พี่อันแต่งงาน อาเจี๋ยก็เปลี่ยนไปมาก

บางครั้งเขาก็ไม่เข้าใจจริง ๆ 

ทั้ง ๆ ที่เรื่องพวกนี้ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขาเลย

สวี่หนิงอันลังเลเล็กน้อย แล้วเลือกที่จะพูดอย่างระมัดระวัง "บางทีอาเจี๋ยอาจจะมีเรื่องกังวลใจอะไรบางอย่าง พวกเราเองก็ไม่ควรพูดอะไรมาก"

"เฮ้อ หวังว่าเขาจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมเร็ว ๆ นะ" หลี่จิ้นคิดอย่างจริงใจ

ทั้งสองคนเป็นเพื่อนสนิทของเขา เขาไม่อยากเห็นใครมีปัญหา เขารู้สึกได้ว่าเป็นเพราะการยุแหย่ของเย่ซู่ซู่ อาเจี๋ยถึงได้เปลี่ยนไปแบบนี้ ความรู้สึกที่มีต่อเธอในใจเขาจึงแย่ลงไปมาก

แต่อาเจี๋ยชอบเธอ เป็นความรู้สึกที่ไม่มีใครห้ามได้

เรื่องนี้คงต้องปล่อยให้อาเจี๋ยคิดได้เอง หรือไม่ก็ต้องมีใครสักคนมาเตือนสติเขา แต่ตัวหลี่จิ้นเองก็ไม่คิดว่าตนเองจะมีความสามารถขนาดนั้น

สวี่หนิงอันตอบรับเบา ๆ ว่า "หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นเหมือนกัน"

เรื่องนี้ก็ถือว่าจบลงไปอีกเรื่องหนึ่งแล้ว

เสิ่นเสี่ยวเยว่ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขมาครึ่งเดือน ทุกวันเธอจะไปขายยำผักที่บริเวณโรงงานเหล็ก ทำอาหาร แล้วก็อ่านหนังสือเป็นเพื่อนสวี่หนิงอัน ความสัมพันธ์กับหลินชุ่ยก็สนิทสนมกันมากขึ้นเรื่อย ๆ พวกเธอมักจะนัดเจอกันบ่อย ๆ

วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์พอดี สวี่หนิงจิ้งจึงมาขายของเป็นเพื่อนเสิ่นเสี่ยวเยว่ด้วย

ตอนที่ทั้งสองคนมาถึงบริเวณโรงงานเหล็ก พวกเธอก็เห็นเย่ซู่ซู่กำลังตั้งแผงขายเสื้อผ้าอยู่ที่นั่น

เมื่อเห็นเสิ่นเสี่ยวเยว่ เธอก็หดคอโดยอัตโนมัติ แล้วเรียกเบา ๆ ว่า "พี่เยว่"

หลังจากคืนนั้น เธอก็เก็บตัวอยู่ในบ้านเอาแต่คิดทบทวนอยู่หลายวัน เมื่อยอมรับความจริงได้แล้ว ก็ตัดสินใจเลิกตั้งความหวังไปที่สวี่หนิงอัน แล้วใช้ชีวิตของตัวเองให้ดี ความสัมพันธ์กับจางเว่ยเจี๋ยก็ดีขึ้นทุกวัน

พ่อแม่ทั้งสองฝ่ายต่างก็ยินดีกับความสัมพันธ์ของพวกเธอ

บางทีอีกไม่นานทั้งสองครอบครัวคงจะได้จัดงานมงคล

แต่พวกเขายังคงรู้สึกหวาดกลัวเสิ่นเสี่ยวเยว่เป็นอย่างมาก

ซึ่งมันก็เป็นเรื่องปกติ

เสิ่นเสี่ยวเยว่พยักหน้ารับการทักทายจากหญิงสาวเบา ๆ แล้วหาที่ที่เคยใช้เป็นประจำเพื่อวางของ

สวี่หนิงจิ้งมองดูทั้งสองคนด้วยความประหลาดใจ รู้สึกว่าตัวเองอาจพลาดเรื่องสำคัญอะไรไปหรือเปล่า ครั้งล่าสุดตอนขุดโสมทั้งสองคนยังเป็นเหมือนน้ำกับไฟอยู่เลย

แต่ทำไมตอนนี้ทั้งสองคนถึงทักทายกันอย่างเป็นมิตรแบบนี้?

ถ้าเย่ซู่ซู่รู้ความคิดของเธอคงอยากจะบอกว่า 'เธออาจจะเข้าใจคำว่าเป็นมิตรผิดไปหน่อยนะ'

เธอกำลังกลัวต่างหากล่ะ!

แต่ว่าเย่ซู่ซู่มักจะใช้วิธีประจบประแจงคนที่เธอกลัว เพื่อเอาตัวรอดเสมอมา

ตอนนี้ก็เช่นกัน เธอตั้งใจนำผ้าเช็ดหน้าสองผืนที่สวยที่สุดที่เธอปักด้วยตัวเอง มาให้ทั้งสองคน

"พี่เยว่ ก่อนหน้านี้ฉันทำตัวไม่ดี ผ้าเช็ดหน้าสองผืนนี้ฉันตั้งใจปักเอง มันไม่ได้มีค่าอะไรมากหรอก แต่ตอนนี้อากาศร้อน รับเอาไว้เช็ดเหงื่อนะคะ"

สวี่หนิงจิ้งนั้นอ้าปากค้างไปแล้ว ส่วนเสิ่นเสี่ยวเยว่ยังคงนิ่งเฉย

ตอนที่เย่ซู่ซู่กำลังตื่นเต้นจนฝ่ามือมีเหงื่อซึมออกมานั้น เสิ่นเสี่ยวเยว่ก็รับผ้าเช็ดหน้าไป แล้วพลิกดูสองสามที

"ปักสวยดี ขอบใจนะ"

พร้อมรอยยิ้มบาง ๆ

"ไม่...ไม่เป็นไรค่ะ!"

หลังจากพูดจบ เย่ซู่ซู่ก็รีบวิ่งกลับไปที่แผงของตัวเองด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ

"พี่สะใภ้คะ ทำไมพวกพี่ถึง..."

"ขอมันฝรั่งเส้นกับผักกูดป่าหนึ่งที่ค่ะ"

"อ๋อ ได้เลยค่ะ สักครู่นะคะ"

สวี่หนิงจิ้งพยายามจะกระซิบถาม แต่ก็ถูกขัดจังหวะด้วยลูกค้าที่มาซื้อของพอดี เด็กสาวจึงต้องรีบช่วยพี่สะใภ้จัดผัก ทำให้คำถามที่สงสัยถูกโยนทิ้งไปอีกครั้ง

ลูกค้าทยอยมาซื้อไม่ขาดสาย จนทั้งสองไม่มีเวลาว่างพอจะคุยกัน

สวี่หนิงจิ้งมาที่นี่เป็นครั้งแรก ไม่เคยคิดมาก่อนว่าการค้าจะดีขนาดนี้ ก่อนหน้านี้เคยได้ยินแม่พูดถึงหลายครั้ง แต่ไม่เคยเห็นกับตาจึงไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องจริง

เห็นเสิ่นเสี่ยวเยว่ยุ่งอยู่กับการแนะนำสินค้าให้ลูกค้า เธอซึ่งไม่ถนัดพูดจึงช่วยจัดผักและรับเงิน ใบหน้าเผยรอยยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

ความรู้สึกที่ได้จับเงินไว้ในมือช่างดีจริง ๆ

เธอเหลือบมองไปทางร้านของเย่ซู่ซู่อย่างไม่ตั้งใจ พบว่าการค้าของเธอก็ไปได้ดีทีเดียว เย่ซู่ซู่กำลังแนะนำสินค้าให้กับสาวน้อยสองคนที่ยืนอยู่หน้าร้านอย่างกระตือรือร้น ดูน่ามองกว่าท่าทางขี้เหนียวของเธอก่อนหน้านี้มาก

สวี่หนิงจิ้งแอบมองอีกสักพัก บนแผงขายนอกจากผ้าเช็ดหน้าและดอกไม้ติดผมแล้ว ยังมีชุดกระโปรงที่ดูดีอีกสองสามตัว

แม้รูปแบบจะธรรมดา แต่กลับมีฝีเข็มละเอียดและสีสันเหมาะกับการใช้งานประจำวัน

จึงดึงดูดสายตาผู้หญิงได้ไม่น้อย

แต่เดิม ฝีมือการตัดเย็บเสื้อผ้าของเย่ซู่ซู่ก็มีชื่อเสียงในหมู่บ้านอยู่แล้ว ถ้าเธอไม่คิดทำเรื่องไม่ดีอะไร แค่อาศัยฝีมือของตัวเองก็คงจะมีชีวิตที่ดีได้

อย่างไรเสีย เธอก็เคยเป็นสาวงามที่ทั้งสวยทั้งเก่ง และได้รับการยอมรับจากทั้งหมู่บ้าน

สวี่หนิงจิ้งหลังจากที่ตระหนักได้ ก็กำหมัดแน่น ในใจปรากฏความมุ่งมั่นขึ้นมาสายหนึ่ง

'เธอเองก็ต้องตั้งใจเรียนหนังสือ เพื่อที่จะได้หาเงินด้วยตัวเองในอนาคต!'