ชายหนุ่มเดินไปยังแท่นหินตรงกลางสภาพภายในกระจัดกระจายไม่ต่างจากแท่นหินแรกทว่าสิ่งของซึ่งถูกบรรจุกลับไม่ใช่ดอกไม้ ส่วนมากเป็ข้าวของเครื่องใช้จิปาถะต่างๆ รวมไปถึงเสื้อผ้า เทียบกับแท่นหินแรกแล้ว ข้าวของด้านในค่อนข้างสภาพดีกว่ามากอาจเพราะของเหล่านี้ไม่สร้างความสนใจให้กับสิ่งมีชีวิตที่บุกรุกสุสานแห่งนี้
ฟรอสต์ไม่ได้รู้สึกอยากได้สิ่งใดเป็พิเศษของหลายอย่างที่เขาเก็บจากแท่นหินข้างโลงศพก่อนหน้านี้สภาพดีกว่าสิ่งของในแท่นหินนี้มากระหว่างค้นสิ่งของด้านในเขาก็ยังไม่ลืมปั๊มแต้มค่าประสบการณ์ในพื้นที่เพาะปลูกส่วนตัวไปด้วย
เมื่อรื้อค้นจนพอใจชายหนุ่มก็ออกเดินไปยังแท่นหินสุดท้าย ทว่ายังไม่ทันเข้าใกล้เขาก็ได้กลิ่นเหม็นเน่าโชยออกมา กลิ่นเน่านี้เมื่อปนกับกลิ่นซากศพจาง ๆในอากาศทำให้ฟรอสต์รู้สึกอยากอาเจียนขึ้นมาอีกครั้ง
เขาถอยหลังออกห่างมาทันทีเมื่อเว้นระยะออกมาเล็กน้อยกลิ่นเ่าั้ก็เบาบางลงจนแทบไม่ได้กลิ่นอีกฟรอสต์แทบไม่สังเกตเลยว่ากลิ่นเหม็นเน่าซึ่งปะปนอยู่ในสุสานแห่งนี้ส่วนใหญ่กำจายออกมาจากแท่นหินแห่งที่สามนี้เอง
ชายหนุ่มยืนนิ่งทำใจสักพักหนึ่งก่อนจะยกคอเสื้อขึ้นมาปิดปากปิดจมูกเมื่อเดินเข้าไปใกล้ ขนาดเขาหายใจทางปากก็ยังคงได้กลิ่นเน่าจาง ๆ ออกมายิ่งเมื่อชะโงกหน้าเข้าไปมองภายในแท่นหิน ได้เห็นสิ่งมีชีวิตตัวเล็ก ๆน่าขยะแขยงจำนวนมากขยับเคลื่อนไหวอยู่ภายในความรู้สึกคลื่นเหียนพลันพุ่งขึ้นจากท้องขึ้นมาลำคอ ส่งผลให้ชายหนุ่มรีบถอยออกมาแล้วอาเจียนแห้งข้างโลงศพแห่งหนึ่งทันที
“อี๋ไม่ไหวแล้วนะ กลิ่นศพยังไม่แรงขนาดนี้เลย”
“เ้านายท่านไม่ควรแสดงความรังเกียจต่อ‘อาหาร’ ของท่านนะ” ระบบส่งเสียงขึ้นมาขัดความคิดอยากถอยหนีของชายหนุ่ม
“อาหาร!? อย่าบอกนะว่าในแท่นหินนั้นคืออาหารทั้งหมดน่ะ”ฟรอสต์อุทาน เขาพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมกลิ่นมันถึงได้รุนแรงขนาดนี้รวมถึงทำไมมีแมลงจำนวนมากอยู่ข้างใน แวบแรกที่เห็น นอกจากแมลงแล้วอาหารด้านในล้วนหกเลอะเทอะ สภาพเหมือนถูกสัตว์ร้ายขุดคุ้ยมีรอยกรงเล็บหลายรอยข้างใน
เขาคาดว่านอกจากสิ่งมีชีวิตปริศนานั่นจะขุดซากศพในโลงออกมาแทะกินแล้วมันยังะโลงไปในแท่นหินเพื่อกินอาหารด้านในด้วย
อาจเพราะแท่นหินทั้งสามจะทำการเผาของเซ่นไหว้ทุกสามวันเมื่อสุสานแห่งนี้โดนบุกรุกก่อนจะถึงวันเผาทำให้ของข้างในยังคงอยู่มาจนถึงทุกวันนี้
“ต้องเอาของข้างในออกมาจริงๆ เหรอ” ฟรอสต์ยิ้มแหย สีหน้าไม่เต็มใจอย่างมากเขานำเศษผ้าออกมาเช็ดปากก่อนจะโยนทิ้งใช้เวลาทำใจสักพักหนึ่งถึงเดินเข้าไปใกล้อีกครั้ง
เขากลั้นหายใจขณะกวาดสายตามองข้างในภายในแท่นหินมีคราบสีดำคล้ำเปรอะเปื้อนราสีดำและสีขาวปกคลุมเศษขนมปังจนมองผิวเผินคล้ายกับเศษก้อนหิน แมลงตัวเล็ก ๆคล้ายแมลงสาบปีนป่ายชิ้นส่วนซากเศษกระดูกชิ้นเล็ก ๆ ซึ่งหลงเหลือจากการถูกกัดกิน ถ้วยกระดาษมีเส้นบะหมี่หลงเหลืออยู่เล็กน้อยจานชามกระดาษฉีกขาด อาหารข้างในแทบไม่เหลือ
นอกจากอาหารบรรจุในถ้วยชามกระดาษแล้วฟรอสต์ยังสามารถเห็นโครงกระดูกศีรษะหมูหรือไก่ที่หลงเหลือเศษซากทิ้งไว้รวมไปถึงเครื่องในที่กระจัดกระจายไปทั่วภายในแท่นหินยังคงหลงเหลือของเหลวหนืดซึ่งไม่อาจระบุชนิดของมันได้น่าแปลกที่จนถึงตอนนี้มันจะไม่ระเหยหายไปหมด อาจเป็เพราะอากาศในสุสานค่อนข้างชื้นไม่เช่นนั้นเชื้อราคงไม่ขึ้นเต็มแท่นหินไปหมด
นอกจากเชื้อราแล้วเขายังเห็นเห็ดแปลก ๆ ขึ้นอยู่ตามมุมอีกด้วยแน่นอนว่าฟรอสต์ไม่มีทางเก็บมันขึ้นมากินแน่ ต่อให้มันกินได้ก็ตาม
หลังจากสำรวจเขาก็ยังไม่แน่ใจว่าจะเก็บอะไรขึ้นมาปลูกเพื่อเป็อาหารของตัวเอง ถึงจะเห็นเศษกระดูกแต่มันเป็ชิ้นส่วนของสิ่งมีชีวิต ระดับของมันจึงเป็หายากขั้นสูงและถึงฟรอสต์จะปลูกสำเร็จ โอกาสจะได้สิ่งมีชีวิตตัวเป็ ๆ ก็ขึ้นอยู่กับโบนัสพิเศษ
นอกจากนี้เขายังขยะแขยงเกินกว่าจะเอื้อมมือเข้าไปหยิบเศษอาหารปนเปื้อนเชื้อราทำให้จนเวลาผ่านไปนาน ฟรอสต์ก็ทำได้เพียงเดินขึ้นเดินลงแท่นหินที่สามเหตุที่เขาไม่ยืนแช่อยู่บนนั้นเป็เพราะยังคงทนรับกลิ่นเหม็นเน่าไม่ได้
“ต้นน้ำลายและต้นฝ้ายปลูกสำเร็จ”
เสียงแจ้งเตือนของระบบทำให้ฟรอสต์เดินผละออกจากแท่นหินตรงไปยังจุดที่เขาปลูกน้ำลายทิ้งไว้ บนนั้นมีกิ่งไม้ยื่นออกมาสองกิ่งนับรวมยอดของมันแล้ว มีกระบอกทั้งหมดสามกระบอกให้เขาเก็บระหว่างเดินฟรอสต์ก็เก็บสิ่งของจากต้นฝ้ายแล้วปลูกซ้ำอีกครั้ง
เมื่อเดินถึงต้นน้ำลายฟรอสต์ก็ตั้งสมาธิตรวจสอบผลผลิตที่ได้ทันที
ผลผลิต: น้ำบริสุทธิ์
ระดับ: ทั่วไป ขั้นสูง
ราคา: 1 ไซธ์
ผลผลิต: น้ำลายพิษ
ระดับ: ทั่วไป ขั้นสูง
ราคา: 1 ไซธ์
เขาพบว่ามีกระบอกหนึ่งเป็น้ำลายกระบอกหนึ่งเป็น้ำเปล่า และอีกกระบอกเป็น้ำลายพิษ!
“ทำไมถึงได้ของแบบนี้มาอย่าบอกนะว่าน้ำลายข้ามีพิษแฝงอยู่?” ฟรอสต์รู้สึกสับสนเขาพอรู้มาบ้างว่าสิ่งมีชีวิตบางประเภทนั้นน้ำลายของพวกมันจะมีพิษ แต่เขาเป็มนุษย์ไม่ใช่เหรอน้ำลายที่เขาปลูกไม่ควรจะมีพิษสิ!
“โบนัสพิเศษทำให้เ้านายมีโอกาสได้รับสิ่งของประเภทใกล้เคียงกันน้ำลายพิษคือผลผลิตที่แสดงถึงความโชคดีของเ้านาย”
“โชคดี?เหอะ ได้น้ำเปล่ามานี่แหละคือโชคดีของข้า!” เขาทำการเก็บกระบอกทั้งสามออกมาก่อนจะโยนกระบอกน้ำลายทิ้งทันทีส่วนกระบอกพิษก็นำเก็บไว้ในพื้นที่เพาะปลูกส่วนตัวอย่างน้อยมันก็อาจจะใช้ประโยชน์อะไรได้บ้าง
ชายหนุ่มแบ่งน้ำเปล่าที่ได้ออกมาส่วนหนึ่งทำการปลูกลงบนพื้นแล้วนำส่วนที่เหลือเทลงบนผ้าเพื่อเช็ดคราบเืทำความสะอาดาแทันทีเมื่อล้างคราบสกปรกรอบาแออกไป เขาก็เริ่มอยากได้แอลกอฮอล์เช็ดแผลขึ้นมาเป็อีกครั้งที่ฟรอสต์คิดว่าระบบค่อนข้างไร้ประโยชน์
ไม่สามารถปลูกสิ่งที่ไม่มีนี่ไม่ให้เรียกว่าไร้ประโยชน์แล้วจะเรียกว่าอะไร
“ไม่ใช่ความผิดของข้าหากจะกล่าวโทษ ท่านต้องโทษทักษะของท่านไร้ประโยชน์”ระบบแนะนำขึ้นมา มันไม่ยอมโดนด่าอยู่ฝ่ายเดียวหรอก!
“เ้าเป็คนให้ทักษะข้ามาจะเป็ทักษะไร้ประโยชน์ได้อย่างไรผู้ช่วยของข้ากลับไม่สามารถช่วยข้าหาสิ่งของที่้าได้ เ้าเลิกอ้างว่าตัวเองเป็ผู้ช่วยเถอะเป็แค่ระบบตอบไม่ตรงคำถามไปก็พอ” ฟรอสต์เย้ยหยัน
ไม่รู้ว่าั้แ่เมื่อไรที่เขารู้สึกสนุกกับการหาเื่ระบบอาจเป็เพราะนอกจากระบบแล้วเขาก็ไม่มีใครอื่นให้พูดคุยด้วยยิ่งในสภาพแวดล้อมเปลี่ยวร้างน่าขนลุกอย่างสุสานด้วยแล้ว การมีใครสักคนพูดคุยด้วยก็ช่วยให้รู้สึกดีขึ้นไม่น้อย
“หากเ้านายอยากให้ระบบมีประโยชน์เ้านายก็ต้องรีบเลื่อนระดับข้าให้เป็ระดับสอง”
“เพื่อระบบเสริมไพ่สรรพสิ่งน่ะเหรอมันจะมีประโยชน์อย่างที่เ้าว่าจริงเรอะ”เขาไม่คิดจะเชื่อระบบเลยสักนิดหลังจากโดนมันกลั่นแกล้งมาครั้งเดียวเรียกได้ว่าเจองูเพียงครั้งเดียวกลัวเชือกไปตลอดชีวิต จำฝังใจไม่ลืม
“เมื่อเ้านายอัพเกรดระบบสำเร็จเ้านายจะได้รู้ว่าสิ่งที่ข้าพูดเป็ความจริง”ระบบยังคงยืนยันโดยไม่อธิบายเพิ่มว่าประโยชน์ที่มันว่านั้นหมายถึงอะไร
แน่นอนว่าฟรอสต์ก็ยังคงทำสีหน้าไม่เชื่อมันเขายกกระบอกน้ำขึ้นดื่มความเย็นสดชื่นรวมถึงคุณภาพของน้ำดื่มที่ค่อนข้างสูงทำให้เขาสามารถดับความกระหายได้เป็อย่างดี
ตอนนี้ก็เหลือเพียงอย่างเดียวแล้วที่เขาต้องทำเป็สิ่งสุดท้ายที่ฟรอสต์ไม่คิดอยากจะทำด้วยซ้ำหากไม่จำเป็เขากระทั่งยอมอดตายดีกว่ายอมเก็บ ‘อาหาร’ เน่า ๆ พวกนั้นขึ้นมา
“ให้ตายเถอะข้าปลูกเนื้อตัวเองกินได้ไหมเนี่ย”
“เ้านายสามารถทำได้ด้วยการตัดแบ่งเนื้อของท่านออกมาปลูก”ระบบก็ดันเห็นดีเห็นงามไปกับเขาด้วยทำเอาฟรอสต์ที่พูดเล่นไม่ได้คิดจะกินเนื้อตัวเองจริงจังถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ
“ข้าว่า...ระดับเนืุ้์น่าจะสูงเกินไป”
“ระดับหายากขั้นสูง เ้านายสามารถทดลองปลูกได้”
“ขอล่ะเ้าก็รู้ว่าข้าพูดเล่น” ฟรอสต์ถอนหายใจ ยกมือยอมแพ้เมื่อคิดอย่างจริงจังว่าต้องกินเนื้อตัวเองประทังชีวิต เขายอมหยิบของเน่า ๆข้างในมาปลูกดีกว่า
398
![เจ้าสำราญจอมป่วน [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1702206190_34690114.webp)
