แม้จะขยีตาเป็ร้อยรอบ จำนวนเควสก็ไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย แม้ว่าไนท์จะนอนเศร้าประชดชีวิตอยู่เกือบวัน เพราะคิดว่าระบบเกม VR อาจจะผิดพลาด ทำให้เขาถอดหมวกออกไม่ได้ แต่ยิ่งเฉยนานเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งหิวมากเท่านั้น และไม่ว่าจะตีแก้มตัวเองมากเท่าไหร่ ความเจ็บก็เกิดขึ้นจริงๆ ทำให้คิดว่า นี่อาจจะเป็การทะลุมิติเฉกเช่นการ์ตูนที่เคยดู
ไนท์จึงตัดสินใจอยู่ต่อไป มุ่งมั่นทำภารกิจที่มีอยู่หวังไว้ว่า หากทำสำเร็จจนหมด คงจะได้รู้วิธีกลับบ้าน
ภารกิจส่วนมากจะให้ใช้ชีวิตไปตามปกติ ส่วนรางวัลก็มีบอกแค่ เก่งขึ้น เก่งขึ้น เก่งขึ้น เมื่อพิจารณาจากชุดทีสวมอยู่ โลกนี้น่าจะเป็เซ็ตติ้งแบบจีนโบราณ ด้วยความที่เป็เกมเมอร์มืออาชีพ เขาได้ตัดสินใจใช้ความอดทนเหนืุ์นั่นไล่เคลียเควสทั้งหมด
ด้วยการเริ่มจากเควสประเภทชาวสวน กว่า 2 หมื่นเควส ไล่ั้แ่ไถนาพรวนดิน เก็บพืช ช่วยให้เขาเคลียเื่ความหิวและการใช้ชีวิต แม้เขาจะใช้ชีวิตวนเวียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขาแปลกใจ คือเขาไม่แก่ขึ้นเลยยังคงเป็สาวสวยยามเช้า และหนุ่มหล่อยามค่ำคืน
แม้จะอยากลองออกนอกป่า แต่ด้วยความขี้ขลาดจึงทำให้เอาแต่ไล่ทำเควสไปวันๆ จนกระทั่งกาลเวลาได้ล่วงเลยไปถึง 1000 ปี ( รวดเร็วยิ่งกว่าเดอะแฟลช )
“อ่าาาา อีกแค่เควสเดียว ก็หมดแล้วสินะ… ไอ้ระบบเวร บอกขอนอน 23 ชม. ผ่านไปกี่ร้อยปีก็ไม่เห็นโผล่หัวมาเลย”
ไนท์ ได้เปลี่ยนชื่อเรียกของตนเป็ ซัน ใช้แทนร่างผู้หญิง และไนท์ใช้แทนตอนเป็ชาย เขาเริ่มชินกับการใช้ชีวิตอยู่กับธรรมชาติแถมยังเก่งรอบด้านจากการเคลียภารกิจ ตอนนี้ไนท์แปลงโฉมบ้านกระท่อมของเขาเป็คฤหัสถ์ไม้สไตลยุโรปที่ดูหรูสวยแค่ด้านนอก แต่ด้านในกลับเป็โล่งๆที่มีเสาไม้ค้ำไว้ตามส่วนสำคัญไม่ให้หลังคาถล่มลงมา
ที่เหลือก็เป็เฟอนิเจอร์ทำเองมากมาย ห้องครัว ห้องน้ำ และที่นอนพร้อมจะทิ้งตัวในห้องโถงเดียวจบ ยังมีกำแพงล้อมบ้านที่สร้างจากกองหินที่ได้จากการขุดเคลียภารกิจห้อมล้อมคฤหัสถ์ไว้ ส่วนด้านหลังทำเป็สวนผักผลไม้จนสุดเนินเขา
ทางด้านหน้ามีบ่อน้ำเลี้ยงปลาแปลกๆ ที่มีมือและเท้าเล็กๆ งอกอยู่ข้างลำตัว ซันตั้งชื่อมันว่า ปลาทีน สวนรอบๆมีต้นไม้ใหญ่ที่สูงขนาดตึกสามชั้น ใบของมันเป็สีชมพูราวกับใบซากุระ แต่รากของมันกลับชอนไชเกาะไปทั่วกำแพง เขาคิดว่ามันน่าจะขลัง เลยตั้งชื่อว่า ต้นขลัง
ยังไม่พอ ด้วยทักษะการตีอาวุธที่ได้จากการทำภารกิจ เขาได้สร้างดาบซามูไรจากความชอบส่วนตัว ขึ้นคู่หนึ่ง ให้ชื่อไว้อีกว่า หยินหยาง เพราะเล่มหนึ่งสีดำ เล่มหนึ่งสีขาว
ซันที่พึงพอใจกับผลงานของเขา จากชีวิตที่ไม่เคยทำอะไรด้วยตนเองเลย กลับต้องมาทำทุกอย่าง ได้เรียนรู้ความลำบากผ่านพันปีที่ผ่านมา มันทำให้เขาพึงพอใจทุกครั้งที่ได้มองดูผลผลงานต่างๆ ด้วยความปลื้มปลิ่ม
ซันเองก็พยายามหาอะไรทำมาตลอด เพื่อให้ไม่เบื่อตายไปเสียก่อน อย่างเช่นตอนนี้ เขาก็กำลังนอนทดลองอาบแดดบนหลังคา แบบสวมเสื้อผ้าเต็มที่ เพราะอยากรู้ว่าจะเหงื่อออกเยอะขนาดไหน
[“ยินดีกับเ้าด้วย อีกแค่ภารกิจเดียว ก็จะได้รับรางวัลใหญ่แล้ว สดชื่นจริงๆ ได้นอนเต็มที่เนี่ย”]
จู่ๆ ระบบก็เอ่ยขึ้น หลังจากหายไปโครตจะนาน ซันเองก็คิดอยู่แล้วว่าเหตุการณ์แบบนี้คงต้องเกิดขึ้น ด้วยประสบการณ์ของเนิร์ดติดบ้าน และด้วยประสบการณ์ใช้ชีวิตมานับพันปี จึงค่อนข้างจะชินชา
“เอาเถอะ … มาไม่มาก็ไม่สำคัญกับข้าอยู่แล้ว ตอนนี้เหลือแค่เควสทำอาหารจากผักและผลไม้ให้เสร็จก็ครบ 365000 ละ” ซันกล่าวด้วยความเฉยชา ก็คงไม่แปลกสำหรับคนที่อยู่มานับพันปี
[“เ้าแน่ใจหรอ เ้าสามารถเป็เซียนกับเขาได้นะ แถมยังจะได้ออกจากป่าไปเผชิญโลกกว้างอีกด้วย” ]
[“หากเ้าเคลียเควสจนหมด จะมีเควสกลับบ้านมอบให้อีก ไม่สนใจจริงๆ น่ะเหรอ”]
“อะไรนะ!! ” ซันรีบะโลงจากหลังคาไปยังห้องครัวในบ้านทันที ดูเหมือนว่าร่างกายของเธอจะเกินมนุษย์ไปเสียแล้ว ซันรีบทำอาหารด้วยความเฟี้ยว อย่างชำนาญ ไม่นานก็เสร็จพร้อมทาน
[ ยินดีด้วย ท่านได้รับทักษะเผยแพร่ลมปราณ ได้รับร่างลมปราณ ,ได้รับภารกิจกลับบ้าน
การกิจกลับบ้าน : ผู้ใช้งานระบบต้องตาย , ห้ามฆ่าตัวตาย
ทักษะเผยแพร่ลมปราณ : สามารถปล่อยลมปราณจากร่างกระจายไปทั่วโลก สร้างภาพเหตุการณ์จริงในปัจจุบันพร้อมเสียงให้กับคนทั้งโลกผ่าน กระจกคริสตัล
ร่างลมปราณ : เป็ร่างกายที่สามารถดูดพลังธรรมชาติ มาเปลี่ยนเป็ลมปราณโดยอัตโนมัติ ]
แน่นอนว่ารางวัลมันดูยิ่งใหญ่ ราวกับเปลี่ยนตัวตนของซันให้เป็แบตสำรองที่เตรียมพร้อมจะชาร์จแบตกันหมดได้ตลอด แต่เงื่อนไขที่จะทำให้กลับบ้านกลับดูน่ากลัวเสียเหลือเกิน
“ลมปราณ…กระจายทั่วโลก.. แบบนี้ก็เหมือนไลฟ์สดสินะ น่าลองๆ ด้วยร่างกายแบบนี้ แฟนคลับเพียบแน่ๆ เอาล่ะ เราต้องทำกระจกคริสตัลสินะ ระบบ มันทำยังไง”
ซันเดินไปหยิบดาบหยินหยางเหน็บที่เอวซ้าย เพื่อรอระบบตอบ
[ เ้าต้องไปหาซื้อภายในเมือง ด้วยร่างกายของเ้าในตอนนี้ พวกสัตว์ป่ากับมนุษย์โง่ๆ ทำอะไรเ้าไม่ได้แน่นอน ]
ระบบเริ่มตอบกลับแบบไร้อารมณ์
“แต่ภารกิจที่มอบให้ ไม่มีอะไรเกี่ยวกับต่อสู้เลยนะ พวกดาบนี่ข้าก็แค่สร้างมาเอาเท่ เท่านั้นเอง”
[ ไม่ต้องห่วง เ้าไม่ตายแน่นอน ]
“ก็ดี จะได้ลองไลฟ์สดก่อน ไว้มันน่าเบื่อค่อยหาเื่ตายกลับบ้านเอา”
หลังจากที่ซันตัดสินใจได้แล้ว เธอก็เดินออกจากบ้านอย่างสบายใจ ป่ารอบบ้านถูกตัดไปบ้างก็จริง แต่ผ่านมาพันปี มันก็ขึ้นใหม่จนทำให้บ้านของเธอถูกต้นไม้ล้อมเหมือนเดิม