ตอนที่ 12
“ขาย”ริชตอบห้วนๆ แล้วหยิบไอเทมขึ้นมาว่างบนเคาน์เตอร์
“มะ หมดนี่เลยหรอ”พนักงานใเล็กน้อยที่เห็นไอเทมวางอยู่บนเคาน์เตอร์หลายสิบชิ้นส่วนมากเป็ไอเทมสวมใส่ที่ริชไม่สามารถใช้งานได้จากหมาป่า
“คิดเงินเร็วสิ”ริชตอบกลับอย่างเฉยเมยเพื่อแสดงว่าฉันนี่ของจริงเฟ้ย
หลังจากคิดคำนวณราคาออกมาแล้วรวมเป็เงินทั้งหมด 5879 G ริชผิดหวังกับราคาเล็กน้อย
“แค่นี้เองหรอ นี่แกโกงฉันรึปล่าวเนี่ย”
“ปล่าวนะ ฉันคิดราคาอย่างยุติธรรมแล้ว ถึงจำนวนไอเทมจะเยอะแต่ระดับความหายากมันก็แค่ทั่วๆไปเองนา”
ริชใช้ความคิดซักพัก เอาวะอย่างน้อยก็ยังได้เงิน ไอเทมพวกนี้ถ้าเอาไปขายให้ผู้เล่นก็คงจะไม่มีใครซื้อ
เมื่อการขายเสร็จสิ้น ริชก็ตรงไปยังบาร์ประจำเมืองเพื่อพักผ่อน
“.........”ริชบวกลบคูณหารเงินที่ใช้ไปวันนี้พบว่า ใช้เงินในการโจมตีทั้งหมดไปถึง 7000G ขายไอเทมที่ดร็อปจากมอนเตอร์ได้ประมาณ 5000G หมายความว่าขาดทุนไปถึง 2000G ในวันเดียว
“ถ้าเป็อย่างนี้ต่อไปแย่แน่”ริชคิดว่าจะเอายังไงต่อไปดี เพราะในอนาคตเงินที่ใช้ต้องมากขึ้นอีกแน่นอน ถ้าหาเงินมาหมุนไม่ทันก็จะทำให้การเก็บเลเวลของเรานั้นช้าขึ้นไปอีก
หลังจากคิดอยู่นานริชตัดสินในที่จะไปออกเดินทางไปยังเมืองอื่น ถ้าคิดจะหาเงินก็ต้องเดินทางไปเมืองที่ใหญ่ว่านี้ริชเลือกเมือง ซีเดีย เป็เมืองหลวงที่อยู่ใกล้ที่สุดใช้เวลาเดินทางโดยรถม้าจากที่นี้ประมาณ 1 วัน แม้จะเป็เมืองขนาดกลางแต่ก็มีผู้เล่นอาศัยเมืองนั้นเป็เมืองหลักอยู่เยอะพอสมควรทำให้เศรษฐกิจในเมืองเป็อันดับต้นๆของทวีปนี้
“ตอนนี้ก็ใกล้ค่ำแล้วคงต้องหาที่นอนก่อนละนะพรุ่งนี้ค่อยออกเดินทาง”
ริชเลือกหาที่พักภายในเมืองเพื่อพักผ่อนโดยข้อดูของการนอนในเกมคือจำทำให้สตามินาฟื้นฟูเร็วกว่านั่งพักปกติและยังเพิ่มค่าสูงสุดอีกด้วย ยิ่งที่พักราคาแพงมากเท่าไหร่ยิ่งเพิ่มค่าได้มากแถมยังได้บัพพิเศษอีกด้วย
เช้าตรูอันสดใสแสงอาทิตย์อ่อนๆเป็เวลาที่ผู้คนเริ่มออกมาใช้ชีวิต ริชตื่นแต่เช้าเพื่อเพื่อไปหารถม้าที่จะไปยังเมืองซีเดีย
“นี่เถ้าแก่ข้าขอเช่ารถๆพร้อมกับคนขับไปเมืองซีเดีย 1 คันซิ”ริชถามเถ้าแก่NPCที่เป็ผู้ดูแลระบบขนส่งเพียงที่เดียวของเมืองเริ่มต้นนี้
“โทดทีนะหนุ่ม ตอนนี้รถม้ามีคนจ้างครบหมดแล้วคงต้องรอพรุ่งแล้วละ”
“หะ มะ หมดแล้วงั้นรึ นี่มันยังเช้าอยู่เลยนะ”
“พอดีก่อนหน้านี้มีคนเหมารถมาไปนะ”
“ไอ่บ้าที่ไหนมันมาเหมารถม้ากันฟระ แล้วจะทำยังไงละทีนี้”ริชหัวเสียเล็กน้อยแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ คงต้องเสียเวลาอยู่ที่นี้อีก1วัน
“แต่ถ้าเ้ารีบ ลองไปถามรถม้าคันนั้นดูไหมละเห็นว่ามีคนจ้างไปเมืองซีเดียเหมือนกัน ”จากนั้นเถ้าแก่ก็ชี้ไปยังรถม้าคันหนึ่งที่ดูเหมือนจอดรอผู้จ้างอยู่
เมื่อไม่มีทางเลือกริชจึงเดินเข้าไปถามคนขับรถม้าคันนั้น
“โทดทีนะ พอดีฉันอยากจะขอติดรถไปด้วยหนะ เห็นว่าเ้าของรถคันนี้กำลังจะเดินทางไปเมือง ซีเดียเหมือนกัน”ริชถามกับขนขับรถม้าคันนั้น
“ท่านคงต้องถามคนว่าจ้างเองแล้วละ อ่ะ นั้นไงเธอมาพอดี”คนขับรถชี้ไปที่หญิงสาวคนหนึ่งตัวเล็กผมสีดำยาวถึงกลางหลังสวมชุดหลุมสีคลุมยาวเกือบถึงพื้นหน้าตาค่อนข้างน่ารักเลยทีเดียวที่เดินออกมาจากร้านอาหาร
“พอดีนายท่านคนนี้อยากจะขอคิดรถไปยังเมืองซีเดียกับท่านน่ะครับ”คนขับรถถามหญิงสาว
“พอดีฉันจะไปที่เมืองซีเดียน่ะ แต่พอดีรถม้ามันหมด เถ้าแก่จึงบอกให้ฉันมาถามเธอเพื่อขอติดรถไปด้วย แน่นอนฉันไม่ขอติดรถแด้วยฟรีๆหรอก”ริชมองไปยังผู้หญิงคนนั้นด้วยความรู้สึกคุ้นๆ เหมือนเคยเจอที่ไหนแต่ก็คิดไม่ออก
หญิงสาวคิดอยู่พักหนึ่งจึงพยักหน้า
เมื่อตกลงกันแล้วทั้งสองจึงขึ้นรถม้าแล้วเริ่มออกเดินทาง ในระหว่างที่นั่งในรถม้าริชแอบมองหญิงสาวเป็ระยะด้วยความสงสัย
“เราเคยเจอกันมาก่อนรึปล่าว ทำไมรู้สึกเหมือนเคยเจอแล้ว”ริชตถามด้วยความสงสัย
“..............”หญิงสาวไม่ตอบ
“นี่ได้ยินที่ฉันถามไหม?”ริชย้ำอีกครั้ง
เธอก็ยังไม่สนใจที่ริชถามแถมยังหลับตาลงราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำให้ริชรู้สึกเสียหน้าอย่างมาก
3K
