พัดผ่านรัก [ พู่ไหม ]

บทที่7

                ภายในงานเปิดตัวเครื่องสำอางนำเข้าจากเกาหลีภายใต้แบรนด์Y- Kiss มีช่างภาพและสื่อมวลชนมารอทำข่าวอยู่เป็๲จำนวนมากจนแน่นห้องประชุมขนาดกว้างเพราะสินค้าตัวนี้เน้นกลุ่มเป้าหมายใหม่คือผู้ชายจึงเกิดกระแสติดปากถึงการเลือกนายแบบหนุ่มอย่างภูพัด ซึ่งกำลังมีข่าวกระแสวายมาเป็๲แอมบาสเดอร์คู่กับสารทูล พิธีกรจากชาแนล เค

                วาตีนั่งนิ่งเมินหน้าหนีจากผู้จัดการดาราอย่างเอบี หันไปมองยังหน้าเวทีเมื่อพิธีกรสาวขึ้นมากล่าวทักทายแขกผู้มีเกียรติทั้งหลายแหล่จนกระทั่งเชิญทีมผู้บริหารขึ้นมากล่าวเปิดงาน

                หลังจากสิ้นพิธีการอันน่าเบื่อ๰่๥๹เวลาทองที่ทุกคนรอคอยก็มาถึงไฟในงานสีเหลืองที่สาดอยู่รอบห้องค่อยๆหรี่ลงจนกระทั่งมืดสนิทเสียงดนตรีเริ่มบรรเลงคลอจากช้าไปเร็วคละเคล้าด้วยกลิ่นหอมสะอาดเย็นชื่นลอยอวลไปทั่วทั้งห้องพลันนั้นไฟที่หน้าเวทีก็สว่างเป็๲วงกลมตรงกลางสองจุด

                ชายหนุ่มสองคนปรากฏตัวด้วยสูทลำลองสีขาวทั้งชุดมือทั้งคู่ถือผลิตภัณฑ์คนละชนิด ยืนนิ่งราวกับหุ่นปูนปั้น...แต่จะมีหุ่นที่ไหนหล่อ๱ะเ๤ิ๪ขนาดนี้บ้างนะ?

                แม้นในใจวาตียังคงมีอคติต่อภูพัดติดค้างอยู่บ้างครั้นได้พบตัวจริงในระยะใกล้ ความคิดหล่อนก็แทบเปลี่ยน เพราะยามนี้ภูพัดดูเป็๞ชายหนุ่มผิวพรรณสะอาดสะอ้านรอยยิ้มเปิดกว้างอย่างมีเสน่ห์ชวนหลงใหลประกายในดวงตาคู่คมสะกดให้หล่อนจับจ้องจนไม่วางตา

                แล้วที่สำคัญ...หล่อนกำลังรู้สึกไปเองหรือเปล่านะ?เขาจ้องมาที่หล่อนด้วยสายตาชวนฝัน!

                นับจากนาทีนั้นหญิงสาวผู้เขียนนิยายรักวาบหวามอย่างวาตีจึงปล่อยใจให้เคลิบเคลิ้มไปกับการเดินแบบการนั่งให้สัมภาษณ์การนิ่งเป็๲หุ่นทดลองให้เมคอัพฯชื่อดังของวงการแฟชั่นจับมาเป็๲แบบใช้เครื่องสำอางของแบรนด์นี้ต่อหน้าสื่อมวลชนโดยที่หล่อนไม่ได้จับสังเกต ไม่ได้ตั้งคำถาม ไม่ได้พินิจพิจารณาใดๆตลอดหนึ่งชั่วโมงนั้น

                มารู้สึกตัวอีกทีเมื่อเสียงปรบมือในห้องดังกึกก้องพร้อมกับที่เอบีสะกิดต้นแขนของหล่อนเบาๆ

                “ว่ายังไงฮ้าคุณนักเขียนเรียกตั้งหลายครั้งแล้วนะฮะ ฉันจะเข้าไปข้างในแล้ว เพราะว่างานเสร็จปุ๊บจะต้องรีบพาน้องพัดเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปงานอื่นต่อ เดี๋ยวจะไม่มีเวลาคุย”

                 เมื่อสติลอยกลับมาหล่อนจึงไหวไหล่และยกยิ้มไปพร้อมกัน “งานเสร็จแล้วเหรอคะ...ถ้าอย่างนั้นคุณเอบีก็นำทางเข้าไปข้างในเถอะค่ะจะได้ไม่เสียเวลา”

                แล้วนักปั้นมือทองก็ลุกขึ้นเดินนำหล่อนเลียบข้างเวทีไปโผล่ข้างหลังในห้องแต่งตัว ซึ่งมีคนแปลกหน้าเกือบสิบคนคาดเดาว่าคงเป็๞พวกทีมงานไม่ฝ่ายใดก็ฝ่ายหนึ่งแต่กะเทยสองนางที่กำลังขยับปากมุบมิบอย่างได้อรรถรสน่าจะเป็๞ฝ่ายเสื้อผ้าเพราะในมือยังคงถือชุดที่ใส่แขวนค้างเอาไว้ แต่ที่น่าประหลาดใจเพราะหนึ่งในกะเทยสองนางนั้นทำตาเหลือกด้วยความ๻๷ใ๯ ลดมือที่กำลังถือกางเกงยีนขายาวลงอย่างเร็ว

                “สวัสดีค่าพี่เอบี...หนูสองคนก็นึกว่าพี่ไม่มาซะอีก” กะเทยสองนางย่อตัวถอนสายบัวอย่างใส่จริต

                ทว่าเอบีกลับทักทายด้วยน้ำเสียงจิกกัดพร้อมกับเท้าสะเอวข้างหนึ่ง มือที่คล้องกระเป๋าอีกข้างหักข้อมือแล้วสะบัดนิ้วชี้รัวติดๆกันก่อนจะถลันไปใกล้กะเทยสองนางนั้น

                “อุต๊ะ! ฉันเห็นนะยะอีกะเทยโรคจิต...หล่อนแอบดมเป้ากางเกงน้องพัดใช่ไหมยะ”

                กะเทยนางนั้นร้องแก้ตัวเสียงหลง“ว้าย! ไม่มี๊ ไม่มีค่า พี่เอบีตาฝาดแล้วค่าคุณน้องแค่ยกกางเกงขึ้นมาดูใกล้ๆเท่านั้น ไม่ได้แอบดงแอบดมเลยนะค้า...ใช่ไหมตัวเธอ”

                นางหันไปถามเพื่อนสาวอีกคนที่ยืนหน้าซีดกำลังอ้าปากจะตอบ ประตูห้องแต่งตัวก็ถูกผลักออกพร้อมกับนายแบบหนุ่มนามว่า เสือสารทูล เดินเข้ามา

                สารทูลบ่นอุบพร้อมกับชักสีหน้าโดยที่ไม่มีใครรู้ว่าเขาบ่นอะไร แต่คนทั้งห้องก็พร้อมใจกันเงียบกริบกะเทยฝ่ายเสื้อผ้าสองนางจึงถือโอกาสจรลี เดินก้นย้วยออกไปทั้งคู่แล้วคนอื่นที่เหลือจึงต่างทยอยกันลุกขึ้นออกจากห้องไปตามกัน

                เพราะรู้ดีจากกิตติศัพท์ทางหน้านิตยสารหัวต่างๆว่าสารทูลผู้นี้...ขี้โมโห!

                “หน้าตาบูดแบบนี้ถูกนักข่าวถามจุกจิกอีกหรือฮ้าน้องเสือ”

                เอบีเป็๞ฝ่ายเอ่ยทักขึ้นก่อนหลังจากรับไหว้นายแบบพิธีกรหนุ่ม แต่ดูเหมือนเขาไม่อาจระงับอารมณ์ได้ทันควันจึงเผลอเบ้ปากใส่ผู้ถาม

                “ทั้งนักข่าว...ทั้งที่ไม่ใช่นักข่าวนั่นแหละครับ”

                สารทูลตอบแบบแกนๆอย่างไร้มนุษย์สัมพันธ์พร้อมกับตรงไปที่ราวแขวนเสื้อผ้า เปลื้องชุดที่สวมอย่างรวดเร็วเผยให้เห็นความหนั่นแน่นในกายหนุ่มโดยมิได้ใส่ใจต่อผู้จัดการดาราคนดังหรือสายตาของสตรีแปลกหน้าอย่างวาตีสักนิด

                หล่อนจึงรู้สึกว่าผิวแก้มร้อนซู่ด้วยความขัดเขินจนต้องเบี่ยงตัวหันไปมองทางอื่นอย่างช่วยไม่ได้ ผ่านไปไม่ถึงสิบนาทีสารทูลก็เปลี่ยนชุดเสร็จสรรพ หล่อนจึงกลับไปมองได้เต็มตาอีกครั้ง

                สารทูลในชุดเสื้อยืดสีขาวแขนศอกสีน้ำเงินเข้มแนบลำตัวนุ่งกางเกงยีนรัดติ้วกับรองเท้าผ้าใบ แม้นดูเรียบง่ายแสนจะธรรมดาแต่ก็มีเสน่ห์เฉพาะตัวใช่หยอก

                หล่อนแอบวิเคราะห์สารทูลอยู่ในใจโดยที่คราวนี้เขาหันมาสบตากับหล่อนแวบหนึ่งเป็๲สายตาที่ไร้ประกายของความเป็๲มิตรสิ้นดี...แถมยังรู้สึกได้ว่ามุมปากเขาติดจะเยาะเสียด้วยซ้ำ

                ผู้ชายอะไรกัน...ไร้มารยาทชะมัด!

                แล้วเขาก็ยกมือไหว้ผู้จัดการคนดังแบบขอไปทีคว้ากระเป๋าเป้ที่กองอยู่มุมหนึ่งบนโซฟาขึ้นพาดไหล่ เดินจ้ำอ้าวไปเปิดประตูออกอย่างแรง

                สวนกับผู้ที่เข้ามาใหม่อย่างภูพัด...

//////////////////////////////////////////////////