[นิยายแปล] Naughty Queen! ยัยตัวแสบขอเกิดใหม่ มัดใจคุณพ่อซุปตาร์ ★

"ลองดูเถอะน่า เผื่อจะฟลุ๊ค!" ตี๋เจียเอ๋อร์ยุ "ถึงจะเป็นรางวัลปลอบใจ อย่างน้อยได้ทิชชู่มาสักห่อไว้เช็ดหน้าก็ยังดี"

หลินเย่รีบเสนอหน้า "ให้อาซุยเกอเกอจับ! เขาโชคดี! ดูสิเมื่อกี้เขายังได้กินข้าวฟรีเลย!"

ไป๋ลู่: "…………"

จะให้ใครจับก็ค่าเท่ากันนั่นแหละย่ะ...

ในสายตาของเธอ นี่มันคือล็อคมงชัดๆ ยังไงเขาก็ต้องจับได้รางวัลใหญ่อยู่แล้ว ก็เล่นเหมาจ่ายไว้หมดแล้วนี่นา

ฮั่วเหยียนฟางทำหน้านิ่ง หยิบลูกบอลขึ้นมาส่งๆ หนึ่งลูก แล้วยื่นให้พนักงานด้วยท่าทีเบื่อโลก

ตี๋เจียเอ๋อร์รับหน้าที่ล่าม พอเห็นสีลูกบอลก็ตาโตเท่าไข่ห่าน

"เฮ้ย! รางวัลที่สอง! พวกเราจะได้ไปกินเนื้อย่างวากิวฟรีแล้วโว้ยยย!!"

"จริงดิ!" หลินเย่ตาเป็นประกายวิบวับ น้ำลายแทบไหล "งั้นผมซื้อชาอูหลงบ้าง!"

ก่อนจะล้วงมือลงไปจับรางวัล เจ้าเด็กโข่งยังเอามือไปถูๆ ไถๆ แขนเสื้อของฮั่วเหยียนฟางเพื่อขอมูเตลู

"อาซุยเกอเกอ แบ่งโชคมาให้ผมหน่อยนะ! เพี้ยง!"

พอจับขึ้นมา... พนักงานสั่นกระดิ่ง กรุ๊งกริ๊ง!

รางวัลที่สาม!

หลินเย่ดีใจจนกระโดดกอดจู่ซินเอินที่ยืนอยู่ข้างๆ "ว้าว! พวกเรามีรถใช้แล้ว! ไม่ต้องเดินขาลากแล้ว! โอเย!"

"......" ไป๋ลู่โบกมือหยอยๆ ด้วยสีหน้าปลาตาย "ใครจะซื้อชาอูหลงอีกขวดบ้าง? รีบๆ ซื้อซะ โปรโมชั่นคงใกล้หมดแล้วมั้ง"

เฉียวเซียนอี๋พุ่งตัวเข้าไปคว้าชาอูหลงมาทันทีราวกับกลัวของหมด

ก่อนจับรางวัล เธอก็อยากจะถูแขนฮั่วเหยียนฟางเพื่อขอพรบ้าง แต่ฮั่วเหยียนฟางเบี่ยงตัวหลบรักษาระยะห่างราวกับกลัวติดเชื้อโรค

เฉียวเซียนอี๋หน้าเหวอ บ่นกระปอดกระแปด "อย่าขี้งกนักสิ! แบ่งโชคให้ฉันนิดๆ หน่อยๆ เอง ถ้าฉันจับได้รางวัลที่หนึ่ง พวกเราทุกคนก็สบายกันหมดนะยะ!"

หลินเย่ผู้ใสซื่อช่วยพูด "ใช่ครับอาซุยเกอเกอ ก็แค่แบ่งโชคให้เฉียวเซียนอี๋นิดหน่อยเอง ไม่สึกหรอหรอกน่า"

มีแค่เจ้าทึ่มสองคนนี้แหละที่ดูไม่ออก...

โชคดีบ้าบออะไรกัน?

เห็นชัดๆ ว่านี่คือ 'สิทธิพิเศษ' ที่นายน้อยฮั่วใช้เงินฟาดหัว... เอ้ย! ซื้อมาต่างหาก! เกรงว่าไอ้ขบวนการล็อคมงนี่ คงเริ่มมาตั้งแต่มื้อเที่ยงฟรีมื้อนั้นแล้วด้วยซ้ำ

จู่ซินเอินผู้รู้ทันทุกอย่างรับหน้าที่คุมหลินเย่ "เสี่ยวเย่ อย่าก่อกวน"

ตี๋เจียเอ๋อร์ดึงคอเสื้อเฉียวเซียนอี๋ออกมา แล้วดันหลังไป๋ลู่เข้าไปหน้าเคาน์เตอร์แทน "เสี่ยวลู่ เธอไปจับสิ เธอตัวติดกับอาซุยมาทั้งวัน ออร่าความโชคดีต้องติดตัวเธอมาแน่ๆ เธอต้องจับได้รางวัลที่หนึ่งแน่นอน ฟันธง!"

มุมปากของไป๋ลู่กระตุกยิกๆ เธอหลับตาถอนหายใจ แล้วล้วงมือเข้าไปหยิบลูกบอลออกมามั่วๆ อย่างส่งเดช

กริ๊งงงงง!

ไม่ผิดคาด... ไม่ผิดคาดเลยสักนิด

ตี๋เจียเอ๋อร์แกล้งทำเป็นตื่นเต้นได้ปลอมเปลือกมาก "โอ้โห! สุดยอดไปเลย! พวกเราจะได้ไปแช่ออนเซ็นกันแล้ว! ไม่น่าเชื่อเลยครับท่านผู้ชม!"

การแสดงของจู่ซินเอินดูแนบเนียนกว่าหน่อย "เสี่ยวลู่กับอาซุยนี่เจ้าแห่งโชคลาภจริงๆ พวกเราเกาะติดสองคนนี้ไว้ ต่อไปคงไม่ต้องลำบากแล้วล่ะ"

หลินเย่กับเฉียวเซียนอี๋ที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ กระโดดโลดเต้นดีใจจนตัวลอย

ไม่รู้จะบอกว่าใสซื่อหลอกง่าย หรือจะบอกว่าโง่จนน่ากลัวดี...

ทันใดนั้น พนักงานแคชเชียร์ก็พูดประโยคสำคัญออกมา

ตี๋เจียเอ๋อร์แปลด้วยสีหน้าฝืนยิ้มเจื่อนๆ "เอ่อ... เขาบอกว่า ทั้งปิ้งย่างและออนเซ็น ให้สิทธิ์สำหรับหกท่าน ครับ"

ไป๋ลู่: "…………"

ช่างเป็นตัวเลขที่... บังเอิญจังเลยนะ

บรรยากาศเงียบกริบลงชั่วขณะ สายตาทุกคู่เหลือบมองไปที่ เสิ่นซินลั่ว

นางเอกจอมปลอมรู้สถานการณ์ดี ขืนดันทุรังจะไปด้วยมีแต่จะโดนด่า เธอจึงฉีกยิ้มหวานอย่างอ่อนโยนทั้งที่ในใจกระอักเลือด

"ฉันเป็นแม่บ้านที่มาดูแลทุกคน ฉันไม่ไปดีกว่าค่ะ สิทธิ์มันจำกัดนี่นา... ทุกคนไปเที่ยวไปกินกันให้สนุกเถอะ ไม่ต้องห่วงฉัน"

หลินเย่รีบสวนทันควัน "พี่พูดเองนะ! งั้นตกลงตามนี้! ไปกันพวกเรา ไปกินเนื้อย่างกันเถอะ หิวจะตายแล้ว!"

เฉียวเซียนอี๋เสริมทัพ "ก็ควรจะเป็นแบบนั้นอยู่แล้วนี่ หล่อนไม่ได้ออกเงินซื้อชา แล้วก็ไม่ได้เป็นคนจับรางวัลสักหน่อย จะไปได้ไง"

ชาวเน็ตในไลฟ์สดขำกันจนสติหลุด

[โอ๊ยยยย เสี่ยวเย่กับคุณหนูเฉียวเนี่ย โง่จนดูน่ารักขึ้นมาได้ไงวะ?] 

[คุณพระช่วย! นี่มันล็อกผลกันหน้าด้านๆ แบบนี้เลย? หกคนพอดีเป๊ะ!] 

[นายน้อยฮั่ว: มีเงินครับ กฎกติกาอะไรผมไม่สน ผมจะเอาแบบนี้] 

[ทีมงาน: โกรธนะ แต่ทำอะไรไม่ได้ (เพราะเขารวย)] 

[ฮ่าๆๆๆๆ ให้สิทธิ์แค่หกคน นี่มันจงใจกันซีนชัดๆ แต่ฉันชอบว่ะ!! สะใจ!] 

[ก็สวัสดิการที่นายน้อยฮั่วเขาใช้เงินเปย์มา เขาไม่อยากเปย์ให้เสิ่นซินลั่ว มันมีปัญหาตรงไหน?] 

[เสิ่นซินลั่วชิงถอนตัวก่อน ก็ถือว่ากู้หน้าตัวเองได้หน่อย ไม่ถึงกับขายขี้หน้ามากนัก]

ตอนเดินออกจากร้านสะดวกซื้อ ไป๋ลู่มองไปที่ร้านกาแฟฝั่งตรงข้าม

ตาไวเห็น ถังสิง นั่งจิบกาแฟอยู่กับผู้ชายแปลกหน้าอีกคน... หน้าตาดูฉลาดแกมโกงคล้ายๆ อาสามกู้ไม่มีผิด

พอสบตากัน ถังสิงก็ชูแก้วกาแฟขึ้นมายิ้มให้เธอ ผู้ชายคนนั้นก็ยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตรเช่นกัน

ชัดเจน... ชัดเจนว่าอยากจะฝากฝังให้เธอดูแล 'นายน้อยอาซุย' ผู้บอบบางและไม่เคยออกจากบ้านคนเดียว

ไป๋ลู่หันกลับมามองคนข้างกาย จับมือเขาแล้วแกว่งไปมาเบาๆ พูดเสียงอ้อน 

"อาซุย... ซีซั่นหน้าคุณก็ต้องมาอีกนะ สัญญาไหม?"

ฮั่วเหยียนฟางกระชับมือนุ่มนิ่มของเธอแน่นขึ้น แววตาอ่อนโยนวูบหนึ่ง

"อืม"

ตี๋เจียเอ๋อร์กับจู่ซินเอินที่เดินตามหลังมา เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ

ทั้งสองคนสบตากันอย่างรวดเร็ว... สื่อสารกันทางจิต

นายคิดเหมือนฉันไหม B1? 

ฉันคิดเหมือนนาย B2...

แล้วพยักหน้าพร้อมกัน

อาซุยไม่ได้มาเป็นศิลปิน... แต่เขามาจีบเสี่ยวลู่ชัดๆ!

นายน้อยตระกูลฮั่วเวลาจีบสาวนี่ ไม่ธรรมดาจริงๆ จีบติดไหมไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ คือ เผาเงินเก่งมาก! สายเปย์ตัวพ่อ!

จังหวะนั้น เฉียวเซียนอี๋กับหลินเย่พยายามจะเข้ามาเกาะแกะไป๋ลู่

จู่ซินเอินรีบพุ่งเข้าไปล็อคคอหลินเย่ 

"เสี่ยวเย่! มานี่ อย่าไปกวนเสี่ยวลู่ เธอเหนื่อยมากแล้วรู้ไหม!"

ตี๋เจียเอ๋อร์รับผิดชอบลากตัวเฉียวเซียนอี๋ออกมา "พี่เอินพูดถูก เสี่ยวลู่เดินมาทั้งวันแล้ว เสี่ยวเฉียวเธอมานี่ เดี๋ยวพี่ช่วยพยุงเอง"

แหงล่ะ... กินของนายน้อยฮั่ว ดื่มของนายน้อยฮั่ว นั่งรถของนายน้อยฮั่ว แถมยังได้แช่ออนเซ็นของนายน้อยฮั่วอีก

ต้องหัดดูตาม้าตาเรือบ้างสิพวกเด็กบ้า! ขืนไปเป็นก้างขวางคอ เดี๋ยวอดสวัสดิการกันพอดี!

สรุปว่าหกคนไปกินเนื้อย่างวากิวพรีเมียมย่านกินซ่า ส่วนเสิ่นซินลั่วต้องระเห็จไปหากินเองคนเดียว และไม่มีใครสนใจด้วยว่าเธอจะไปกินอะไร หรือกินหญ้าที่ไหน

ระหว่างกินข้าว หลินเย่โวยวายจะให้ทุกคนแลกวีแชทกัน เขาจะเป็นคนตั้งกลุ่ม

"มาๆๆ! สแกนคิวอาร์โค้ดผมเลย! เดี๋ยวผมดึงเข้ากลุ่ม!"

ทุกคนแลกวีแชทกันเรียบร้อย

ตี๋เจียเอ๋อร์เตือนสติ 

"เสี่ยวลู่ ดึงเสิ่นซินลั่วเข้ากลุ่มด้วย เดี๋ยวจะหาว่าพวกเราใจร้ายเกินไป"

เจ็ดคนตั้งกลุ่มรวม... กลุ่มเงียบกริบ

จากนั้นตี๋เจียเอ๋อร์ก็ตั้ง กลุ่มหกคน เงียบๆ โดย ไม่มี เสิ่นซินลั่ว

【กลุ่ม: สมาคมคนรักเนื้อย่าง (6 คน)】 

【อัคคีวิโรจน์ (หลินเย่): พี่เจียทำดีมาก! สะใจวัยรุ่น!】 

【จู่: อื้ม】 

【องค์หญิงเฉียว: อื้ม!】 

【ไป๋เสี่ยวลู่น่ารักที่สุดในปฐพี: …………】

จู่ซินเอินคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ตั้ง กลุ่มชายล้วน ขึ้นมาอีกกลุ่ม

【กลุ่ม: ความลับลูกผู้ชาย (4 คน)】 

【ฮั่ว: ขอบคุณครับ】 

【จู่: สู้เขานะ】

【ตี๋ตี๋ตี๋ตี๋: สู้ๆ ครับ เต็มที่เลยครับลูกพี่】

【อัคคีวิโรจน์ (หลินเย่): ห๊ะ? พวกพี่คุยเรื่องอะไรกันอ่ะ? สู้เรื่องอะไร? จะไปตีกับใครเหรอ?】 

【จู่: เด็กๆ ไม่ต้องถามมาก】

【ตี๋ตี๋ตี๋ตี๋: เด็กๆ ไม่ต้องถามมาก】

พอกลับถึงโรงแรม ไป๋ลู่ก็ได้รับสายจากคุณพ่อสุดที่รัก

ไป๋ลู่บอกฝันดีกับผู้ชมหน้ากล้อง แล้วปิดกล้องทันทีเพื่อความเป็นส่วนตัว

"คุณพ่อ!" ไป๋ลู่ใจเต้นตึกตักหวานฉ่ำ กรอกเสียงใสใส่โทรศัพท์ 

"พ่อดูรายการหนูด้วยเหรอคะ! เขินจัง"

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ ลู่อี้ถิง จะแค่นเสียงเย็นชา

"สร้างกระแสคู่จิ้น?"

ไป๋ลู่หัวเราะแหะๆ 

"ใช่ค่า คุณพ่อ... หนูบอกพ่อไว้ล่วงหน้าแล้วนะ พ่อห้ามด่าคนนะ! ห้ามวีนออกสื่อด้วย!"

ลู่อี้ถิง: "…………"

ไป๋ลู่: "พ่อคะ? ทำไมเงียบไปล่ะ? สัญญาณไม่ดีเหรอ? ฮัลโหล พ่อ? ได้ยินหนูไหมคะ?"

ลู่อี้ถิงกัดฟันกรอด เสียงลอดไรฟันดังกรอดๆ "ฉันล่ะไม่น่ามีลูกสาว โง่ๆ แบบแกเลย! ให้ตายสิ!"

ไป๋ลู่ทำเสียงน้อยใจ 

"พ่ออ่า... อยู่ดีๆ ก็มาด่าหนูอีกแล้ว หนูทำอะไรผิดเนี่ย"

ลู่อี้ถิงตะคอกใส่โทรศัพท์ 

"ฮั่ว-เหยียน-ซุย! ใช้สมองคิดสิ! คิดซะบ้าง!"

"อ๋อ... เรื่องนั้นเอง" ไป๋ลู่ร้องอ๋ออย่างโล่งอก "พ่อคะ หนูไม่ได้โง่นะ หนูดูออกน่า! มื้อเที่ยงฟรีนั่นหนูก็เดาได้แล้ว เป็นฝีมือ ถังสิง ไง เขาเป็นห่วงนายน้อยอาซุย ก็เลยตามมาถึงโอซาก้าเพื่อเปย์เจ้านาย"

ลู่อี้ถิงถามเสียงสูงปรี๊ด "จริงดิ? แกคิดแค่นั้นจริงๆ ดิ?"

"จริงสิคะ! ถังสิงขอร้องให้หนูช่วยดูแลอาซุย แถมยังบอกอีกว่าถ้าดูแลอาซุยไม่ดี ท่านประธานฮั่วจะถลกหนังเขา... อ้อจริงสิ! 

เมื่อกลางวันหนูเจอถังสิงด้วย ข้างๆ เขามีผู้ชายอีกคน ท่าทางยิ้มแย้มตลอดเวลา ดูแล้วเหมือน อาสามกู้ เลย ประเภทเสือยิ้มยากชอบแทงข้างหลังน่ะ รู้สึกว่าจะรับมือยากกว่าถังสิงเยอะเลย พ่อคะ พ่อรู้จักเขาไหม?"

ลู่อี้ถิงนวดขมับตัวเอง 

"เหมือนไอ้สามกู้? งั้นก็ต้องเป็น สวี่อี้ แน่ๆ... มันกับถังสิงเป็นเหมือนมือซ้ายขวาของฮั่วเหยียนฟาง ถังสิงดูแลเรื่องส่วนตัว สวี่อี้ดูแลเรื่องงาน... แกเซ้นส์แรงไม่เบานะ สวี่อี้รับมือยากกว่าจริงๆ หมอนั่นคือเบอร์สองของฮั่วกรุ๊ป ขนาดอาสามแกอยู่ในวงการธุรกิจ ยังเกลียดการต้องดีลงานกับสวี่อี้ที่สุด"

"งั้นหนูต้องอยู่ห่างๆ สวี่อี้คนนี้ไว้แล้วล่ะ น่ากลัวชะมัด" ไป๋ลู่เอียงคอสงสัย 

"แต่แปลกจัง... มือซ้ายขวาวิ่งแจ้นมาดูแลอาซุยกันหมด ข้างกายท่านประธานฮั่วไม่ขาดคนทำงานเหรอ? พ่อคะ สถานะของอาซุยในบ้านตระกูลฮั่วนี่สูงส่งขนาดนั้นเลยเหรอ?"

สูงส่งระดับเทพเซียนเลยล่ะ! ก็มันนั่นแหละคือประธานฮั่ว!

ลู่อี้ถิงอยากจะตะโกนใส่หน้าลูกสาว แต่ทำไม่ได้ เขาถอนหายใจเฮือก 

"ไม่เกี่ยวกับสถานะหรอก ฮั่วเหยียนฟางโหดเหี้ยมก็จริง แต่กับคนในตระกูลฮั่วที่สงบเสงี่ยมเจียมตัว เขาก็ดูแลดีมาตลอด"

"อย่างนี้นี่เอง... อาซุยช่างน่าสงสารจริงๆ มีพี่ชายโหดขนาดนั้น"

ไป๋ลู่ไม่ได้สนใจเรื่องท่านประธานฮั่วสักเท่าไหร่ เธอเปลี่ยนโหมดมาอ้อนพ่อต่อ 

"พ่อคะ... พ่อจะกลับบ้านเมื่อไหร่? หนูคิดถึงพ่อแล้วนะ อยากกอดพ่อจัง"

ลู่อี้ถิงฟังแล้วใจอ่อนยวบ แต่ปากยังแข็ง 

"แกยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันอยู่ที่โอซาก้า! คิดถึงอะไรกันล่ะ! นอนได้แล้วยัยลูกบ้า!"