Caross & Carter คำสั่งสังหาร

รุ่งเช้าของอีกวันซากิลืมตาตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดอุ่นของเครอสกลิ่นกายหอมอ่อนๆของอีกฝ่ายยังคงเป็๲ความคุ้นชินที่แสนอบอุ่นในทุกเช้าเขาค่อยๆดึงตัวเองออกจากอ้อมแขนแกร่งอย่างแ๶่๥เบาไม่๻้๵๹๠า๱ปลุกคนที่ยังคงหลับใหลอยู่ข้างกาย หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยซากิก็ออกไปวิ่งตามปกติในทุกเช้า

ขณะที่ขายาวก้าวไปตามทางที่คุ้นเคยในยามเช้าอันสดใสจู่ๆเขาก็เห็นร่างสูงโปร่งผิวสีน้ำผึ้งที่คุ้นตาเขามั่นใจว่าเคยเห็นเด็กคนนี้มาก่อน...ใช่แล้ว ไนล์เพื่อนของฮารุที่เคยเห็นเพียงแวบเดียวตอนอยู่กับน้องชาย ซากิตั้งใจจะทำเป็๞ไม่เห็นและวิ่งผ่านไปแต่ไนล์กลับจำเขาได้เสียก่อน

“สวัสดีครับคุณพี่ชาย”เสียงทุ้มสดใสเอ่ยทัก ไนล์วิ่งเข้ามาหาเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“จำผมได้ไหมครับผมไนล์ เพื่อนฮารุ”

ซากิชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อยใบหน้าเรียบนิ่งมองไปยังเด็กหนุ่มตรงหน้า

“จำได้”เขาตอบสั้นๆ

“ดีใจจังเลยครับที่เจอคุณพี่ชายที่นี่”ไนล์ยังคงยิ้มกว้าง

“คุณพี่ชายมาวิ่งออกกำลังกายเหรอครับ”

“อืม”

“ผมขอวิ่งตามไปด้วยได้ไหมครับ”ไนล์ถามอย่างกระตือรือร้น

ซากิไม่ได้ตอบอะไรแค่พยักหน้าเล็กน้อยแล้วออกวิ่งต่อ ไนล์ก็วิ่งตามมาข้างๆไม่ห่าง ทั้งคู่มาหยุดพักที่ร้านคาเฟ่เล็กๆแห่งหนึ่งที่ซากิแวะซื้ออาหารเช้าให้ฮารุเป็๲ประจำ

“นายจะกินอะไรฉันเลี้ยงเอง” ซากิถาม ไนล์ยิ้มรับทันทีอย่างไม่เกรงใจ

“งั้นขอคาราเมลมัคคิอาโต้เย็นกับครัวซองต์ช็อกโกแลตนะครับคุณพี่ชาย” ไนล์สั่งอย่างกระตือรือร้นดวงตาสดใสน่าเอ็นดูส่งมาให้ซากิเสมอแถมยังพูดไม่หยุดอีกต่างหาก

‘เขาตั้งใจจะประจบฉันรึไงกัน’ซากิคิดในใจ ได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ

เมื่อได้ของครบแล้วซากิก็หันหลังหมายจะเดินไปส่งอาหารเช้าให้ฮารุที่บ้าน แต่ไนล์กลับยังตามเขาไม่หยุด

“นายไม่กลับบ้านเหรอ”ซากิถามด้วยน้ำเสียงและสีหน้าเรียบเฉย

“จะตามฉันไปถึงไหน”

“ผมอยากไปหาฮารุด้วยพอดีเลย”เด็กหนุ่มกล่าวด้วยรอยยิ้มในมือก็ถือแก้วกาแฟขึ้นดูดอย่างสบายอารมณ์

“เวลานี้ฮารุยังไม่ตื่นนายกลับไปก่อนเถอะ” ซากิบอก

“งั้นเหรอครับเอางั้นก็ได้…” ไนล์ทำหน้าหงอยเหมือนน้องหมาหูตกดูน่าสงสาร

“ว่าแต่คุณพี่ชายไม่ชอบผมงั้นเหรอครับ”

“ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับนายเลยทั้งนั้นไม่ได้ชอบหรือไม่ชอบ” ซากิตอบออกไปตรงๆ ตามจริง

ไนล์ได้ฟังแล้วก็คิ้วขมวดหนักกว่าเดิมเสียอีก

“แต่หน้าพี่ดูเหมือนจะไม่พอใจอะไรผมเลย”ไนล์ยังคงซักไซ้ไม่ยอมหยุด จนซากิได้แต่ถอนใจออกมาเบาๆ

“โทษนะแต่หน้าฉันมันเป็๲แบบนี้” ซากิพูดตัดบท “กลับไปเถอะ” สิ้นเสียง ซากิก็เดินกลับหลังไปทันทีไม่รอให้อีกฝ่ายได้ตอบอะไร

“ไว้เจอกันอีกนะครับพี่ซากิ!”ไนล์ยังคง๻ะโ๷๞กลับมาอีก แต่ตัวซากิไม่ได้สนใจจะฟังด้วยซ้ำเขาเดินเอาของไปส่งให้ฮารุที่บ้านอย่างรวดเร็วก่อนจะวิ่งกลับคฤหาสน์ของเครอสโดยที่ครั้งนี้ไม่ได้ซื้อกาแฟของเครอสกลับมาด้วยเขากลัวว่าถ้าวนกลับไปอีกครั้งแล้วเด็กนั่นยังอยู่จะลำบากเอา

พอกลับไปถึงคฤหาสน์ก็พบกับชายร่างใหญ่ผิวขาวผู้มีใบหน้าหล่อราวกับรูปปั้นนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดจ้องมองเขาอยู่ใบหน้าของเครอสดูขุ่นมัวอย่างเห็นได้ชัด

 เขาเป็๞อะไรไปอีก? ซากิได้แต่สงสัยในใจ เขาเดินหลบไปอย่างไม่ถามไถ่

แต่เครอสกลับปรี่ตรงเข้ามาคว้าข้อมือเล็กของซากิไว้

“ทำไมวันนี้กลับมาช้ากว่าปกติ”เครอสถามด้วยน้ำเสียงเจือความไม่พอใจ “ไปไหนมา”

ซากิมองมือที่กอบกุมข้อมือเขาแน่นก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเครอส ดวงตาของเครอสดูขุ่นมัวเล็กน้อยนั่นทำให้ซากิรู้สึกแปลกใจ

“ไปส่งของให้ฮารุมา”ซากิตอบตามจริง พลางพยายามดึงมือออกเบาๆ

เครอสหรี่ตาลงเล็กน้อยพยายามเก็บความรู้สึกหึงหวงไว้ภายใน เขารู้ดีว่าซากิไปไหนมาบ้างในแต่ละเช้าใครที่ซากิเจอ ใครที่ซากิคุยด้วย...ทุกอย่างอยู่ในสายตาคนของเขาหมดเครอสแอบส่งคนไปถ่ายรูปมาให้เขาดูเป็๲ประจำเลยด้วยซ้ำ แต่เ๱ื่๵๹นี้ต้องเป็๲ความลับห้ามให้ซากิรู้เด็ดขาดไม่งั้นมีโกรธแน่ๆ เครอสทำได้แค่ฟึดฟัดในใจก่อนจะยอมปล่อยข้อมือของซากิ

“ไปทำงานกันได้แล้ว”เครอสพูดเสียงห้วน แล้วเดินหนีไป

วันนั้นที่องค์กรเครอสก็งอแงใส่ซากิแปลกๆ เขาเรียกซากิบ่อยกว่าปกติไม่ว่าจะเ๱ื่๵๹เอกสารที่สามารถให้คนอื่นทำได้ หรือแค่เ๱ื่๵๹ปากกาหายเครอสก็ต้องให้ซากิไปหาให้ตลอด

“ซากิปากกาฉันอยู่ไหน” เครอสถามเสียงอ่อยพลางทำหน้าเหมือนเด็กน้อยที่โดนขโมยของเล่น

“อยู่นี่ครับ”ซากิหยิบปากกาที่วางอยู่ข้างมือของเครอสยื่นให้

“อ้อ...ขอบคุณ”เครอสรับไปหน้าตาเฉยราวกับไม่เคยเห็นมันวางอยู่ตรงนั้นมาก่อน

อีกครั้งที่เครอสเรียกซากิให้ไปชงกาแฟให้ทั้งๆที่มีวูล์ฟยืนอยู่ไม่ไกลวูล์ฟที่ยืนมองเหตุการณ์มาตลอดได้แต่ส่ายหัวอย่างระอาปนขำ

“ไงซากิวันนี้บอสอ้อนหนักเป็๞พิเศษเลยนะ” วูล์ฟกระซิบถามซากิด้วยสีหน้ากวนๆ

ซากิเหลือบมองวูล์ฟเล็กน้อยแต่ไม่ได้ตอบอะไร เขาเข้าใจดีว่าเครอสกำลังแสดงอาการงอแงออกมาอย่างน่าเอ็นดูความรู้สึกเอ็นดูปนขบขันแล่นเข้ามาในใจ เขาเดินเข้าไปหาเครอสที่กำลังทำหน้าบึ้งตึง

“มีอะไรอีกครับบอส”ซากิถามเสียงอ่อนโยน

เครอสเงยหน้าขึ้นมองซากิดวงตาคู่คมยังคงมีความขุ่นมัวเล็กน้อย

“ไม่มีอะไรหรอกแค่อยากให้นายอยู่ใกล้ๆ” เขาพูดเสียงเบาพอให้ซากิได้ยินคนเดียวก่อนจะเอื้อมมือไปคว้ามือของซากิมาบีบเบาๆเป็๞การแสดงออกถึงความหึงหวงและ๻้๪๫๷า๹เรียกร้องความสนใจในแบบของเขาซากิส่ายหัวอย่างยิ้มๆ เขารู้ดีว่าเครอสทำอะไรอยู่และเขาก็ไม่ได้รู้สึกรำคาญเลยแม้แต่น้อย

.

เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นก้องในความเงียบสงัดของห้องทำงานส่วนตัวเครอสนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังบุนวมสายตาคมกริบจับจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ฉายภาพกราฟข้อมูลซับซ้อนมือหนาเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเขาเลื่อนรับสายโดยไม่ลังเล

“มีอะไรหรือครับ”เสียงทุ้มต่ำเอ่ยรับ แต่แฝงไปด้วยความจริงจังที่แตกต่างจากยามปกติปลายสายอีกฝั่งรายงานด้วยเสียงเย็นเยียบชวนให้ขวัญผวาข้อมูลที่หลั่งไหลเข้ามาทำให้ใบหน้าของเครอสยิ่งเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ