"มึงว่านางรองเื่นี้จะได้พระเอกไปป่ะว่ะ?" ดินแดนนั่งดูหนังเอ่ยถามกล้าที่นั่งอยู่ข้างๆ กัน
"มึงถามเื่เชี้ยอะไรว่ะแดน นางรองก็คือนางรองจะมาได้พระเอกได้ไง"
กล้าตอกกลับอย่างอินจัด ตาก็เหล่มองเข้าไปในห้องครัวแล้วกรอกตาไปมา
"ก็เนี่ยหนังเื่นี้อ่ะ นางรองดีมากดูแลพระเอกทุกอย่างเลย"
"ดีแล้วไงว่ะ! สุดท้ายพระเอกก็รักนางเอกอยู่ดี"
"แต่นางรองก็รักพระเอกไม่แพ้กันนะเว้ย!!มันไม่เห็นความดีเลยเหรอ"
"เหอะ มึงริอาจจะเป็นางรองมึงก็ต้องรู้ตัวป่าวว่ะ ว่าสุดท้ายแล้วมึงก็ต้องผิดหวัง ตอนพระเอกกับนางเอกคืนดีกัน"
กล้าแสยะยิ้มขณะพูดตาก็มองไปยังห้องครัวที่มีร่างบางของแป้งเดินถือจานข้าวออกมาพอดี แต่หญิงสาวกับทำราวกับไม่ได้ยินอะไรเดินถือข้าวเข้าไปทางห้องของฟ้าหน้าตาเฉย แป้งมาหาฟ้าที่บ้านั้แ่รู้ว่าชายหนุ่มไม่ไปเรียน ไม่รู้ไปหาที่อยู่มาได้ยังไง เธอแวะมาหาเพื่อนเขาทุกวัน ซื้อของกินมาให้บางครั้งมาทำกับข้าวให้หากแต่เพื่อนเขาก็ยังคงซึมอยู่เหมือนเดิม แต่ทุกครั้งที่แป้งมาพวกเขาจะผลัดกันไปอยู่ด้วยไม่เปิดโอกาสให้อยู่ด้วยกันสองคนเด็ดขาด เขากลัวผีมันจะผลักน่ะเพื่อนเขายิ่งเบลอๆ อยู่ด้วย นี่ก็เป็เวรไอ้ฝ้ายอยู่เป็เพื่อนไอ้ฟ้าในห้อง
เพล้ง!!
เสียงอะไรบ้างอย่างตกเสียงดังลงมาจากชั้นบน พวกเขาทั้งสองรีบวิ่งขึ้นไปดูอย่างรวดเร็ว
ภาพที่ผมเห็นคือไอ้ฟ้าเพื่อนผมนั่งกำหมัดแน่นแหงนหน้ามองแป้งตาแดงก่ำราวกับกำลังข่มอารมณ์ตัวเองไว้ โดยมีแป้งยืนน้ำตาไหลหน้าแดงตาแดงอย่างโมโห บนพื้นมีจานข้าวที่เธอถือมาคว่ำอยู่ดูเหมือนเสียงเมื่อกี้คงเป็น้องเขาโยนจานลงบนพื้น ผมหันไปมองฝ้ายที่ยืนอยู่หน้าห้องน้ำทำหน้าช็อกไปแล้ว
"เมื่อไหร่พี่จะเลิกเป็แบบนี้สักทีค่ะ จะมัวคิดถึงคนที่ทำให้พี่ต้องโดนด่าโดนว่าทำไม"
"..."
"เมื่อไหร่พี่จะหันมามองแป้งบ้าง แป้งทำทุกอย่างเพื่อพี่มากขนาดนี้แล้วนะ"
"..."
ร่างทั้งร่างของแป้งสั่นไปทั้งตัวน้ำตาไหลลงมาอย่างห้ามไม่ได้เธอไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองต้องเหนื่อยขนาดนี้มาก่อน เธอแค่อยากจะมอบความรักและดูแลเขาให้ดีที่สุดแต่เขากับเอาแต่นั่งเหม่อราวกับคนไม่มีชีวิต เธอหมดความอดทนแล้วจริงๆ
"แป้งกลับไปก่อนเถอะ อยู่ตรงนี้ก็ไม่ช่วยอะไรให้ดีขึ้นหรอก" กล้าเห็นว่าแป้งเตรียมจะะเิลงอีกรอบก็รีบเข้าไปห้ามทันที
"พี่กล้าทำไมพูดแบบนี้คะ หนูทำอะไรผิดเหรอ หนูทำอะไรให้พี่นักหนาพี่ถึงไม่ชอบหนูอ่ะ ทำพยายามทำทุกอย่างแล้ว "
แป้งร้องไห้ออกมาอย่างเ็ป ทำไมเธอต้องมาเจออะไรแบบนี้เธอก็แค่รักคนคนนึง ทำไมคนรอบข้างของชายหนุ่มถึงไม่ชอบเธอละ
"ถ้าทำทุกอย่างแล้วก็น่าจะรู้แล้วซิ ว่าไม่สามารถแทนเขาได้"
"พี่กล้าหมายความว่าไงคะ หนูไม่ได้มาแทนใครทั้งนั้น พี่ฟ้ายังไม่มีใครมันผิดตรงไหนที่หนูจะเข้าหาเขา"
"รู้ได้ไงว่ามันไม่มีใคร ถ้าคนมีตายังไงมันก็คงเห็น นอกจากว่าเห็นแต่ทำเป็ไม่เห็น"
"แล้วไงคะ! พี่ฟ้ายังไม่ได้ตัดสินใจเลือกนิ ไม่งั้นเขาคงไม่เลือกหนูหรอก"
ใบหน้าใสซื่อที่ร้องไห้อย่างน่าสงสารเมื่อแปรเปลี่ยนเป็เรียบเฉยราวกับคนละคน
"โวยยย!! ต่อให้มันไม่ได้ตัดสินใจ แต่มันยุ่งด้วยกันมาเป็ปี ต่อให้มันไม่เลือกเขาแต่ไม่ได้แปลมันไม่ได้รักกัน แล้วน้องดูตอนนี้ซิ มันมีความสุขรึเปล่ากับสิ่งที่มันเลือก น้องคิดว่าไง? แต่พี่ว่าไม่น่ะ!"
กล้าพูดจบก็เดินหนีไปที่ระเบียงเล็กในห้องอย่างสงบสติอารมณ์ตัวเอง เขารู้ว่าไม่ควรพูดใส่น้องแรงขนาดนั้น แต่เขาเห็นสภาพเพื่อนแล้วทนไม่ได้จริงๆ
"พี่ดินจะต่อว่าอะไรหนูอีกคะ" แป้งเงยหน้าถามดินแดนที่เดินเข้ามาหาเธอ
"หนูไม่ได้ทำอะไรผิด"
"น้องไม่ผิดหรอก คนผิดคือเพื่อนพี่เอง ผิดที่มันไม่กล้าเลือกในสิ่งที่มันรัก แต่เลือกในสิ่งที่มันคิดว่าจะรักได้...แต่ตอนนี้เราต่างก็เห็นแล้วว่า มันไม่ได้มีความสุขในสิ่งที่มันเลือกเลย มันรักใครไม่ได้อีกแล้ว...นอกจากเขา"
"แล้วหนูสมควรได้รับสิ่งนี้แล้วเหรอคะ?"
"..."
"หนูก็รักของหนูเหมือนกัน แล้วทำไมหนูถึงดูเป็คนผิด ทำไมหนูถึงต้องโดนต่อว่า ทั้งที่หนูก็ไม่ได้บังคับให้พี่ฟ้าทิ้งเขา แล้วทำไมหนูต้องปล่อยมือด้วยละ"
"แป้งฟังพี่นะ มันไม่ได้ทิ้งเขา มันไม่เคยทิ้ง มันแค่ยอมปล่อยมือเพราะคิดว่ามันไม่คู่ควรกับเขา แล้วตอนนี้มันก็กำลังตายทั้งเป็กับความขี้ขลาดของตัวเองอยู่ 1 ปีมันอาจจะไม่นานมากสำหรับคนอื่น แต่สำหรับมันแล้วอ่ะ 1 ปีที่มันมีเขาก็เหมือนเป็ทั้งชีวิตของมันด้วยซ้ำ ที่ได้มีคนที่รักมันมากขนาดนั้น พี่ไม่อยากให้เราเสียใจหรอกนะ แต่พี่ก็ทนเห็นเพื่อนพี่เป็แบบนี้ไม่ได้ ชีวิตมันเจอมามากพอแล้ว พี่ว่าเรา..."
"หนูไม่ยอมหรอก หนูก็รักทำไมหนูต้องยอม หนูทำให้พี่เขารักหนูได้แน่"
"อย่าหลอกตัวเองเลย น้องจะเจ็บมากกว่านี้นะถ้ายังดันทุรัง แล้วอีกอย่างเธอกับเพื่อนพี่ก็ยังไม่ได้คบกัน ไม่ว่าเธอจะยอมหรือไม่ยอมก็ตาม ถ้ามันกล้าที่จะกลับไปหาเขาเมื่อไร น้องก็ต้องยอมรับความจริงให้ได้"
ดินแดนถอยหลังเดินห่างออกมาจากน้องเขา และเป็ฝ้ายที่เดินเข้าไปใกล้แล้วกระซิบอะไรบางอย่างกับน้องมัน
"พี่ไม่รู้นะ แต่อยากจะบอกว่า เป็ตัวของตัวเองเถอะ ทำตัวเป็คนธรรมดาแบบนี้ ไม่รู้สึกฝืนตัวเองบ้างเหรอ? พี่ว่าพี่มั่นใจว่าเห็นเธอน่ะในงานเลี้ยงคนรวยพวกนั้น"
"พี่..."
"ครับพี่รู้ สู้ๆ นะครับเป็กำลังใจ" ฝ้ายยกยิ้มหวานแล้วขยิบตาให้แป้งอย่างเ้าเล่ห์
#ข่าวด่วนจริงไม่จริงลงไปก่อน
่นี้มีใครรู้สึกเหมือนกับแอดบ้าง แอดเหมือนได้กลิ่นอะไรบางอย่าง...
จะกระซิบบอกละกันนะ...คนที่เพิ่งประกาศว่าคุยๆกันอยู่ เหมือน่นี้จะเงียบๆไปป่าวน๊าาาา
#1 จริงค่ะแอดเงียบมากเลย
#2 ไม่เห็นไปไหนมาไหนด้วยกันมาสักพักละ
#3 แต่เห็น่นี้พี่ผู้ชายไม่ค่อยมาเรียนเลยนะคะ
#4 ที่เงียบอาจจะเพราะคบกันไปแล้วหรือเปล่าคะ
#5@#4เห็นด้วยกับแอคนี้เผื่ออยู่ๆเปิดตัวคบกันนี่หนูร้องเลยนะคะ
ฟ้าไม่มาเรียนเหรอ? เป็อะไรหรือเปล่านะ
นางกดหยุดอ่านข่าวจากเพจดังประจำมหาลัยของตัวเองโดยบังเอิญก็รู้ได้ทันทีว่าบุคคลในข่าวคือใคร มือบางกดโทรไปหาใครบางคนทันที
"ไม่เอาอ่ะเจ้!! ทำไมผมต้องไปดู แล้วเจ้ยังจะห่วงเขาอีกนะเขาทำตัวเองเจ็บตั้งเท่าไหร่ ไหนว่าจะไม่เข้าไปยุ่งแล้วไง"
ร่างหนาของกันต์อยู่ในชุดไปรเวทธรรมดาเพราะวันนี้เขาไม่มีเรียนกำลังยืนทำหน้าหงิกอยู่ข้างรถตัวเองโดยมีผู้เป็พี่ยืนตัวเตี้ยอยู่ตรงหน้า
"ก็เค้าไม่อยากยุ่งไงเลยให้ตัวไปดูให้อ่ะ นะ!นะนะ"
หญิงสาวทำหน้าอ้อนน้องชายอย่างร้อนใจ ด้วยห่วงว่าชายหนุ่มอีกคนจะเป็อะไรหรือเปล่า
"ก็นี่แหละเขาเรียกว่ายุ่ง" กันต์หันหน้าไปทางอื่นแล้วบ่นอุบอิบ
"น๊าาานะนะ"
คนตัวเล็กเขย่าแขนแน่นๆเต็มไปด้วยมัดกล้ามของกันต์ไปมา
"แล้วทีเขาทำเจ้เจ็บเขาไม่เห็นห่วงเลย"
กันต์ยังคงไม่ยอม เขาไม่อยากไปเห็นหน้าคนคนนั้นอีกถึงจะเป็รุ่นพี่คณะเขาก็เถอะ
"พี่ฟ้าไม่ได้ทำเค้าเจ็บสักหน่อย เค้าทำตัวเองต่างหากละ"
"จิ! ยังจะเข้าข้างเขาอีกนะ" มือใหญ่ดีดหน้าผากของพี่ไปทีอย่างลงโทษ
"โอ๊ยยย"
ปากเล็กแสร้งร้องออกมาพรางเอามือลูบหัวปรอยๆราวกับเจ็บมาก
"หึ!ไม่ต้องมาสำออยเลยเค้าดีดไปนิดเดียวเอง"
"คิคิ สรุปตัวยอมใช่ม่ะ" ใบหน้างามยิ้มกว้างออกมาเต็มใบหน้า
"แต่สัญญานะว่าแค่หน้าบ้าน"
"โอเค!เค้าสัญญา"
นิ้วก้อยน้อยๆยื่นไปเกี่ยวกับนิ้วใหญ่ของกันต์อย่างสมใจ น้องชายคนนี้ไม่เคยขัดใจเธอได้นานหรอก
"เฮ้อออ"
กันต์ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจเขาไม่เคยชนะเธอเลยสักครั้ง
รถBMWคันสวยแล่นมาจอดหน้าบ้านสองชั้นขนาดกลางมีรั้วสีขาวล้อมรอบบ้านไว้อีกชั้นหนึ่ง เขาเคยมาที่นี่เพราะเคยนัดดื่มเหล้ากับพี่รหัสของเขาอย่างดินแดนบ่อยๆจนหลังๆมานี้เขาก็ไม่ได้มาอีกเลย ร่างสูงเดินลงมาจากรถก่อนจะก้มลงไปพูดกับตุ๊กตาหน้ารถเขาของที่เอาแต่ชะเงอคอชะโงกหน้ามองเป็พัลวันอยู่
"อยู่แต่ในนี้นะห้ามลงมา" นางหน้าหงิกไปแต่ก็พยักหน้าให้น้องชายหงึกๆ
ร่างสูงของกันต์มองลอดช่องรั้วไม้สีขาวเข้าไปในตัวบ้าน ประตูบ้านไม่ได้ล็อคหน้าต่างก็เปิดแสดงว่ามีคนอยู่ เขาหยิบมือถือในกระเป๋ากางเกงกดโทรไปหาพี่รหัสของตัวเอง
"ฮัลโหล ผมอยู่หน้าบ้านอ่ะ"
ไม่ถึงนาทีร่างสูงของดินแดนก็เดินออกมาด้วยใบหน้าอธิบายไม่ถูก แต่ก็ดูแย่มากเพราะดินแดนถือว่าเป็คนยิ้มง่ายมากๆแต่นี่ใบหน้าคมดูหม่นหมองไม่สดใสอย่างเคย
"มาได้ไงว่ะ"
ดินแดนเอ่ยถามน้องรหัสของเขาอย่างสงสัยเพราะั้แ่เกิดเื่น้องรหัสคนนี้ก็แทบจะไม่มองหน้าพวกเขาด้วยซ้ำ แต่เขาก็เข้าใจได้หากเป็พวกเขาก็คงทำเหมือนกัน
กันต์พยักเพยิดหน้าบอกใบ้พี่รหัสของตนให้รู้ว่ามีใครอีกคนมากับเขาด้วย ซึ่งดินแดนนั้นหาได้รับรู้ไม่ เข้าทำหน้างงอย่างไม่รู้ว่ากันต์จะสื่ออะไร่นี้เขาก็เบลอๆตามเพื่อนเขาไปหมดแล้ว
"แล้วนี่เขาเป็ไงบ้างครับ ได้ยินว่าไม่ได้ไปเรียน"
"อ่อ ก็ไม่ค่อยดีอ่ะ ไม่ต่างจากซากศพเข้าไปทุกวัน"
มือหนาของดินแดนเสยผมยุ่งๆให้เข้าที่ เขาก็คงไม่ต่างกันหรอกไอ้ซากศพน่ะ
"หนักเลยเหรอครับทำไมไปเรียนไม่ได้"
"ก็เอาเื่อยู่ จะเข้าไปดูไหมละ"
"ไม่ดีกว่าครับ ผมแค่แวะมาถามเฉยๆ"
"แล้ว..."
เพล้ง!! ไอ้ฟ้า!!
เสียงสิ่งของตกลงแตกพร้อมกับเสียงดังลั่นของใครบางคนร้องเรียกชื่อฟ้าอย่างใ
พี่ฟ้า!!/ไอ้ฟ้า!!
เสียงหวานร้องขึ้นพร้อมกับวิ่งผ่านร่างของดินแดนและกันต์เข้าไปในบ้านหาเ้าของชื่ออย่างรีบเร่ง
"เจ้!ออกมาจนได้"
กันต์รีบพาขาแกร่งวิ่งตามนางเข้าไปในบ้านพร้อมกับดินแดนที่ยังงงงวยอยู่ว่าสาวเ้ามาได้ยังไง
"ไอ้ฟ้า!!มึงอยู่นิ่งๆนะอย่าขยับ!!"
กล้าร้องห้ามดังลั่น มือไม้สั่นไปหมดเขาเฝ้าดูแลเพื่อนจนตอนนี้สภาพของพวกเขาก็แทบจะไปต่างจากฟ้าเลยสักนิด พออยู่กับคนที่ดาวน์มากๆนานๆก็ทำเอาจิตใจอ่อนไหวไปเหมือนกัน
"พี่กล้านั่งก่อนค่ะ เดี๋ยวหนูทำให้"
ร่างบางของหญิงสาวที่เขาไม่ได้เห็นมาพักใหญ่วิ่งปร๋อมายังไงก็ไม่รู้ แต่ทันทีที่เห็นเธอใจเขาที่เคยหนักอึ้งราวกับได้ถูกยกออกไป เขาทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ของโต๊ะกินข้าวโดยสายตายังจ้องมองเืบนหลังเท้าของเพื่อนอย่างกังวล ก่อนหน้านี้มันบอกเขาว่าจะเข้ามากินน้ำในครัวเขาก็คิดว่าคงไม่มีอะไรเลยยืนรออยู่ข้างนอกใครจะไปคิดว่า มันจะมือไม้อ่อนทำแก้วหล่นแตกกระเด็นปักเท้าตัวเองอย่างนี้
"พี่ฟ้ายืนนิ่งๆก่อนนะคะ"
นางเอ่ยกับคนตัวสูงที่ยืนจ้องมองเธอนิ่งตัวแข็งทื่อ ร่างบางเดินไปหยิบไม้กวาดมากวาดเศษแก้วใส่ที่ตักผงอย่างรวดเร็วแล้วเดินไปหยิบผ้าเช็ดโต๊ะกลับมานั่งคุกเข่าใช้ผ้าค่อยๆกวาดเบาๆอีกครั้งให้แน่ใจว่าไม่มีเศษแก้วเหลืออยู่ ใส่ถุงมัดปากเอาไปทิ้งขยะ เสร็จแล้วเดินกลับมาหาชายหนุ่มอีกครั้งมือบางรั้งแขนแกร่งดูซูบลงกว่าเดิมให้เดินตามมานั่งที่โซฟา ชายหนุ่มก็เดินตามมาอย่างดี
ชายหนุ่มไม่รู้ว่าเื่ที่เกิดขึ้นเป็จริงหรือเขากำลังเพ้อฝันอยู่กันแน่ กลัวแต่ว่าเขาอาจจะคิดถึงอีกฝ่ายมากไปจนเกิดภาพหลอน และถ้าหากว่าเป็ภาพหลอนจริงๆเขาก็อยากอยู่กับมันไปอีกหน่อย
2K
