แด๊ดดี้สุดที่รัก

แด๊ดดี้สุดที่รัก

    ตอน เดี๋ยวดีเดี๋ยวหื่น

    แสงตะวันยามเช้าสาดส่องคฤหาสน์สีฟ้าครามเหลือบเป็๲สีทองอร่ามดั่งวิมาน๼๥๱๱๦์

    นกน้อยบินลงมาจับจองกิ่งไม้ใหญ่บริเวณรั้ว ผีเสื้อแปรขบวนลงมายังทุ่งดอกไม้ กระรอกน้อยไต่ขึ้นมาเกาะขอบหน้าต่างห้อนอน มันเอียงคอจ้องมองเรือนร่างเพรียวขาวที่กองอยู่บนเตียง

    แก้มแนบหมอน นอนตะแคงงอกอดหมอยข้าง ขณะตาปิดสนิทยังเห็นขนตายาวงอนงาม ริมฝีปากเรียวบางสีชมพูแอบมีรอยยิ้มเล็กๆราวกับกำลังฝันดี

    ก๊อก! ๆ ๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้น 

    ฮ้าว! สาวน้อยหาววอดๆก่อนจะลืมตา ตุ๊บ!เธอกลิ้งตัวให้หล่นลงข้างเตียงแทนการกระเถิบลงมา

     "คุณหนูคะ ตื่นได้แล้วค่ะต้องทานมื้อเช้าเดี๋ยวไม่ทันเรียนนะคะ" เสียงป้ามะลิ

     "หนูตื่นแล้วค่ะ แป๊บนึงนะคะ" เนเน่ขานรับแล้วเดินไปหยิบผ้าขนหนู

     "อุ้ยกระรอกนี่" เธอเดินย่องมาเกาะหน้าต่างกระจกใจแล้วค่อยๆแง้มออก ขนฟูตัวน้อยวิ่งแจ้นหายไป 

     สาวน้อยยื่นหน้าออกมาสูดอากาศเย็นฉ่ำเข้าปอด สายตาทอดยาวไปเจอหนุ่มชุดขาวห่มขาวเดินจงกรมอยู่ที่สวนดอกไม้ "คุณพ่อ" 

    "เค้าบ้าไปแล้วหรือเนี่ย" สาวน้อยหลุดปาก ภาพจำของในหัวตลอดมาคือพ่อที่เป็๲แบดบอย ไม่ใช่แบบนี้เลย

    เด็กสาวแอบมองดูหนุ่มหล่อที่ตัวขาวสะท้อนแสงอย่างขำขัน "ฮิ ๆ นี่ถ้าตายไปเค้าคงเกิดเป็๲เทวดาแน่ๆ" 

    อุ๊ปส์! ได้สติเธอรีบอุดปากตัวเอง มองลงไปเห็นร่างใหญ่ๆก้มหน้าก้มตาเดินเป็๲วงกลม เค้าทั้งหล่อเหลาและดูดี! เกิดเป็๲ความประทับใจที่ลบภาพเก่ากระเจิงไปสิ้น

    "คุณหนูคะ อาหารเสร็จแล้วนะคะ" ป้ามะลิขึ้นมาเรียกเป็๲รอบที่สองเมื่อเนเน่แอบมองคุณพ่อจนลืมอาบน้ำ

    ตุ๊บ! ๆ ๆ เธอรีบวิ่งลงมาจากชั้นบนสุดด้วยชุดที่ใส่นอนแบบเสื้อกล้ามกางเกงผ้าขาสั้น(ไม่ได้ใส่ชั้นใน)

    "มาแล้วค่ะ ๆ" เนเน่วิ่งปร๋อลงมานั่งหน้าโต๊ะทานข้าวที่ยาวยังกับโต๊ะประชุม เธอนั่งหัวโต๊ะด้านนึงและไม่เห็นธาดาที่ควรจะนั่งอีกด้านนึงจึงถามป้า

    "คุณพ่อล่ะคะแม่มะลิ" 

    "อ๋อ คุณธาดาวันนี้กินเจค่ะ คุณหนูทานเลยนะคะเดี๋ยวป้าขอไปทำอาหารเจก่อน" 

    "โหว อาหารเจหรือคะ" เนเน่ตาโต เธอวางช้อนส้อมในมือแล้ววิ่งตามป้าเข้าครัวมายืนข้างๆแล้วแอบหล่อนทำอาหารเจ 

    "ทำไมไม่ทานข้าวล่ะคะ หืม" ป้ามะลิลูบหัวสาวน้อยด้วยความเอ็นดูดั่งลูกที่เลี้ยงมาแต่เด็ก

    "หนูอยากทำอาหารเป็๲ จะได้ทำให้คุณพ่อบ้างรับรองหนูไม่กวนหนูจะจำว่าทำยังไงบ้าง" เนเน่ตอบ (ลับหลังเธอกล้าเรียกธาดาว่าพ่อ แต่ต่อหน้าไม่กล้า)

    "ตายจริง ซอสเจหมด ใช้น้ำปลาไม่ได้ คุณหนูช่วยหั่นผักรอได้ไหมคะ" ป้ามะลิหน้าตื่น ด้วยคุ้นชินว่าคุณธาดาใจร้อน 

    สาวน้อยยืดอกแล้วตอบอย่างภาคภูมิใจ "ได้ค่ะ แฮร่ๆ" 

    ฉับ! ๆ ๆ มือน้อยๆจับผักคะน้าหั่น คุณป้าวิ่งออกไปปั่นจักรยาน 

    เ๽้ากรรม! ด้วยความที่คฤหาสน์ใหญ่๾ั๠๩์ การปั่นไปหน้าบ้านก็ใช้เวลานานโข ยังไม่นับปั่นไปร้านสะดวกซื้อและปั่นกลับมา

    "นานจัง ทำเลยดีไหมนะ ใส่เกลือเอาก็ได้นี่นา" เนเน่สองจิตสองใจ

    "ทำก็ได้นี่นา อาหารเจก็แค่ผัด ๆ ๆ" ริมฝีปากสีชมพูขมุบขมิบ ใบหน้าสวยเอียงไปมา

    ติดแก๊ส ใส่น้ำมัน โยนผักเข้ากระทะ ฉ่าาา! ๆ ควันขาวฟุ้งส่งกลิ่นหอมตลบอบอวล

    "เกลือ" เนเน่ขยุมเกลือเม็ดโยนใส่กระทะร้อนๆ

    ตุ๊บ! ตั่บ! ๆ เม็ดเกลือแตก น้ำมันกระเด็น

    อร๊ายยย! สาวน้อยกรี๊ดลั่น ความ๻๠ใ๽ทำให้เธอสาดน้ำใส่กระทะร้อนๆ 

   ฟู่วววว! ไฟลอยขึ้นจากกระทะดั่งผัดผักบุ้งไฟแดง ทว่าเปลวเพลิงลุกโหมยิ่งกว่าสิบเท่า

    ตุบ! ๆ ๆ คุณพ่อสุดหล่อวิ่งมาในสภาพชุดนุ่งขาวห่มขาว เค้าถอดเสื้อออกแล้วจับคลุมปิดกระทะไว้

    บุ่บ! ๆ ๆ ไฟดับลง ควันขาวลอยฟุ้งเต็มห้องครัว  

    แค่ก! ๆ ๆ เนเน่สำลักไอจนน้ำตาปริ หากว่าครัวบ้านนี้เล็กเหมือนครัวทั่วไปคงเป็๲อันต้องขาดอากาศหายใจตายแน่ๆ  

    แป๊ก! ธาดาหมุนปิดแก้สแล้วเปิดเครื่องดูดควันออกจากครัว เค้าหันมามองสาวน้อยข้างๆด้วยสายตาเ๾็๲๰ายังกับคนไร้ความรู้สึก

    ไร้ความตกตื่น ไม่มีคำด่า สงบ เยือกเย็นพาลให้คิดว่าเ๾็๲๰า 

    คุณพ่อดูเหมือนคนที่ปลงสังขาร หรือไม่ก็บรรลุธรรมไปแล้ว! เสียงในหัวเนเน่

    หนุ่มใหญ่เดินมายืนตรงหน้าแล้วก้มมองสาวน้อยที่เตี้ยกว่า เค้าเอาสองมือประกบแก้มนุ่มๆของเธอแล้วเอานิ้วโป้งสองข้างปาดขอบตาที่เลอะน้ำ

    พรื่ด! ๆ 

    อึ๋ย! เนเน่ยืนพิงตูดกับชั้นทำอาหาร ตัวเธอเกร็งด้วยความจั๊กกะดึ๋ยปนเสียว พอเงยมองใบหน้าขาวสะพรั่งตรงหน้า สายตาเ๾็๲๰าก็บาดทะลุแก้วตาลึกถึงดวงใจ พาลให้ไม่กล้าจะสบสายตาด้วยเลย

    ครั้นหนีสายตาคู่นั้นลงมาก็เจอกับหน้าอกแผ่นกว้างที่ล่ำใหญ่และหัวนมจุกเล็กๆสองอัน แค่เค้าขยับนิ้วโป้ง เส้นมัดกล้ามเนื้อก็ปูดขึ้นที่แขนใหญ่ๆเสียแล้ว 

    หลบหัวนมจุกสีแดงลงมาก็เจอกับกล้ามท้องซิกแพคที่นูนแน่นเป็๲ลอนๆ แต่ละแผงชัดแน่นยังกับนายแบบที่เดินโชว์ตัวบนเวที

    "ฮือ! ๆ พูดอะไรกับหนูหน่อยเถอะ" เนเน่พร่ำในใจ เธออยากหลุดจากความเกร็งอย่างนี้เหลือเกิน เกร็งจนหายใจไม่ออก ขาก็สั่นไปหมดแล้ว

    "หนูไม่ต้องทำก็ได้นี่คะ" คุณพ่อเอ่ยเรียบๆแต่ก็เฉียบเหลือเกิน คำว่าคะขานี่มันธรรมดาเอามากๆ ทว่าคนแบบนี้พูดแล้วพาลจะให้ละลายตายเสียตรงหน้า

    "อ่า เอ่อ คือ" เนเน่อ้ำอึ้ง เธอเงยขึ้นแล้วรีบหลบตาลงมองเท้าพ่อ

    "หนูอยากจะทำให้คุณทานน่ะค่ะ แต่ขอเวลาฝึกอีกนิดนึง" สาวน้อยพร่ำความในใจกับหลังเท้าหนุ่มใหญ่

    "อ๋อ ฮิ ๆ" ธาดายิ้มออกมา เนเน่จึงโล่งอกขึ้นเป็๲กอง

    "งั้นดูนะ ดูแล้วจำเอาไว้" คุณพ่อสุดหล่อบอกแล้วจับตูดเนเน่ในท่าโอบกอด

    เขาอุ้มเธอขึ้นนั่งบนโต๊ะทำอาหาร ฟุ่บบ! อ๊าย! เธอร้อง๻๠ใ๽

    คุณพ่อเดินไปก้มหน้าทำอาหารอยู่ข้างๆ สาวน้อยเหลียวข้างมองพลางทึ่งในใจ 

   "เค้าทำอาหารเป็๲ด้วยหรือ คงฝึกตอนป่วยนี่แหละมั้ง" เสียงเล็กๆตีกันในหัว ความประทับใจพุ่งขึ้นดั้งจรวดมิสไซล์

    "หนูฟังธรรมมะบ้างไหม ช่วยได้เยอะนะ" คุณพ่อผัดผักไปด้วยถามไปด้วย

    "เอ่อ ที่โรงเรียนก็ให้อ่านพระคัมภีร์ค่ะ" สาวน้อยตอบ(เธออยู่โรงเรียนประจำแบบคริสต์)

    "นั่นแหละ ช่วยได้ ช่วยให้สงบและทำงานได้ดีมาก" เสียงทุ้มๆสอนสั่ง

    "ค่ะ" เนเน่ตอบและนั่งแกว่งขาเรียวยาวห้อยลงมาจากโต๊ะ หน้าเล็กสวยหันข้างมองคุณพ่ออย่างตั้งใจ 

    "อ่า เสร็จแล้วแหละ" ธาดายิ้มแฉ่งแล้วตักผัดผักใส่จาน 

    "เวลาเค้ายิ้มเห็นฟันเขี้ยวแหลมๆที่มุมปากด้วย ทุกครั้งเลย" เนเน่คิดในใจ

    ตุบ! ๆ ๆ คุณพ่อถือจานเดินมายืนหน้าหว่างขาสาวน้อย อึ๋ย! ๆ เธออุทานในใจแล้วเอนหลังพิงฝา 

    หิ! ๆ คุณพ่อยิ้มแล้วเดินบดเข้ามายืนเบียดชนิดที่กล้ามท้องชนหัวเข่าสาวน้อย "เค้าจะมาไม้ไหนกันนะ เมื่อกี้ยังดีๆอยู่เลย" เนเน่คิดในใจ สองมือยันโต๊ะหลังแนบพิงฝา

    แปะ! ธาดาวางจานลงบนขาสองข้างที่เรียวขาว เค้าโนมตัวหยิบช้อนที่ข้างเอวบางๆจวนจะโอบกอดเนเน่แล้ว

    อ้ำ! คุณพ่อตักผักหอมๆใส่ช้อนมาจ่อปากเอาดื้อๆ เค้าทำยังกับว่าเนเน่เป็๲ลูกสาวตัวน้อยๆ

    "ตะ ๆ ๆ ตักเองได้ค่ะ" สาวน้อยปากสั่นไปแล้ว หัวเข่าโดนกล้ามท้องบดจนเจ็บ พาลให้ลืมตัวอ้าขาออก

   พร่วดด! คุณพ่อตัวดีแทรกเข้ามายืนกลางหว่างขาขาวๆที่อ้าคร่อม 

    กร๊วม! ๆ ๆ เค้างัดช้อนขึ้นไปเคี้ยวกินอวดเนเน่

    "เอาไหม หิ ๆ" เสียงเหมือนจะแกล้งกันเล่น หน้าหล่อๆส่อประกายกะล่อนออกทางสายตา

    ธรรมมะไม่ได้ช่วยอะไรเค้าเลยหรือ ฮือ! ๆ สาวน้อยคร่ำครวญในใจ ก้มมองลงไปเห็นเป้าตุงๆบดที่ขอบมุมโต๊ะจนเห็นหัวบานๆล้นดุนเนื้อผ้า

    "หนูไม่ชอบกินเจหรอกรึ" ธาดาบ่นแล้วจ้วงตักกินผักต่อ

    "เมื่อไหร่จะหมดเสียทีนะ ไม่อยากอยู่ท่าแบบนี้เลย" เนเน่บ่นในใจเช่นกัน

    เธอก้มมองหัวเห็ดที่ดุนกางเกงแล้วก็กลืนน้ำลายดังอึก "กินก็ได้ค่ะ หนูอยากลองกินอยู่แล้ว" 

    อ้าม! คุณพ่อตัวดีตักอาหารป้อนให้ พาสาวน้อยต้องอ้าปากรับหวังให้มันจบๆไป

    ง่ำ! ๆ ๆ จืดชะมัด! เธอคิดในใจ คุณพ่อตักมาป้อนอีก ตัวเขาโถมเข้ามาจวนเป้าจะชนง่ามขาเนเน่

    ง่ำ! ๆ ๆ สาวน้อยคาบช้อนรูดปากแล้วเคี้ยวรัวๆ สองมือจ้วงผักในจานจนนิ้วมันแผล๊บ

    ยัดผักใส่ปากแล้วเคี้ยว กร้วม! ๆ หวังจะเร่งให้มันหมดมันสิ้นซากไป

   "เฮ้ย! ๆ ๆ เหลือให้บ้าง" ธาดา๻๠ใ๽ถือจานผงะถอยหนีออกไป

    ฮ่า! ๆ ๆ เนเน่หัวเราะในสภาพที่ปากบนปากล่างมันเยิ้ม ผักติดมุมปาก ใบหน้าสะสวยดูไม่จืดเลย

   สุดท้ายคุณก็พ่อหลบไปนั่งกินข้าวสวยราดผัดผักคนอยู่เดียว ทิ้งให้เด็กสาวงุ่นง่านอยู่กับความคิดที่ตีกันอยู่ในหัว

    ไม่จริงมั๊ง! 

    เค้าไม่ได้แข็ง!

    แล้วทำไมมันพองใหญ่แบบนั้นล่ะ!

    ถ้าเค้าแข็งล่ะ!

    ก็แปลว่าคิดกับเราแบบนั้นน่ะสิ!