ค่ำคืนวุ่นวายใจกลางเมืองใหญ่ รถรามากมายวิ่งวนเต็มท้องถนนแสงไฟเบื้องล่าง และจากตึกแปลกสูงตระหง่านนับร้อยเจริญวัตถุเ่าั้เด่นสว่างเสียจนไม่สามารถรับรู้ได้เลยว่าท้องฟ้าเบื้องบนมีบางสิ่งที่คล้ายกันแต่กลับสวยงามยิ่งกว่า หากหลักสูตรการศึกษาไม่บอกเล่าเื่ราวของหมู่มวลดวงดาราน้อยใหญ่นับอนันต์ซึ่งเราคงไม่ประจักษ์หากยังอยู่แต่ในกรอบ 4เหลี่ยมคอนกรีต
เอี๊ยด.. เอี๊ยด.. เอี๊ยด..
เสียงแปลกๆดังแทรกเสียงผู้ประกาศข่าวภาคค่ำขั้นเวลาก่อนซิทคอมเริ่มภายในห้องมืดมีเพียงแสงสลัวจากทีวีจอใหญ่ ที่ส่องกระทบแผ่นหลังของชายผู้ซึ่งกำลังโยกตัวบนเตียงนอนโดยมีเพียงผ้าห้มคลุมบดบังร่างกายท่อนล่างอยู่ชายคนดังกล่าวใบหน้าเกลี้ยงเกลาไร้หนวดเคราสันหลังยาวหน่อยๆแลรูปร่างสูงผิวออกไปทางสีแดงแต่พุงป่องประมาณว่าอ้วนออกพุงอย่างเดียวไม่ได้อ้วนท้วม
“เป็ไงบ้างที่รัก ฟินดีมั้ย?” เขากล่าวกับใครบางคนตรงหน้าอย่างอ่อนโยนน่าหลงใหล
“ดีค่ะที่รัก...ดี...” เสียงแหลมเล็กตอบกลับแ่เบาฟังดูไพเราะหูแต่กลับเฉยชาในเวลาเดียวกัน
ใต้ผ้าห้มผืนเดียวกันนั้นปรากฎร่างหญิงสาวคนหนึ่งเธอผมยาวผิวขาวหน้าตาสะสวยอายุราว 20 ปลายๆสวมเสื้อกล้ามชมพูอ่อนหลวมตัวคอกว้างเห็นเนินหน้าอกชัดเจนเสียจนอีกนิดเดียวเท่านั้นเอง
“ดีจริงอ่ะ?”
“ค่ะ..ดีจริงค่ะ”
หญิงสาวยืนยันเหมือนเดิมเรือนร่างของผู้ถูกกระทำโอนอ่อนตามแรงอีกฝ่ายไม่ใช่ต่อต้านเขาเชื่องช้าเธอเชื่องช้าเขารุนแรงเธอแรงตามกระนั้นเองกลับััอารมณ์ร่วมจากหล่อนหามิได้เลยเปรียบราวกับยอดไผ่ลู่ไหวก่อหนึ่ง ที่เพียงแค่ปล่อยให้ลมพายุพัดโหมกระหน่ำเข้าหาเฝ้ารอคร่าสงบ
กาลราตรีคล้อยเคลื่อนผ่านพ้นไป แดดร้อนยามสายเล็ดลอดร่องม่านหน้าต่างประตูสาดส่องสะท้อนพื้นกระเบื้องแกรนิตขาว เปลี่ยนแปลงอุณหภูมิภายในห้องสีโทนสว่างนี้ถึงแม้ว่าเครื่องปรับอากาศจะยังทำงานปกติดีอยู่ก็ไม่ต่างหากเปรียบว่าเดินเล่นกลางตลาดอียิปโดยสวมชุดเนื้อผ้าหนาสักเท่าไรนัก
ชายหนุ่มลืมตาขึ้นบนเตียงข้างกายมีหญิงสาวคนเมื่อคืนนอนทอดร่างเปลือยเปล่าหันหลังให้กับเขาทั้งยังพบว่าตนนั้นลืมปิดทีวีอีกต่างหาก ชายหนุ่มขยี้เปลือกตาทั้งสองก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบสมาร์ตโฟนซึ่งวางชาร์ตทิ้งไว้บนกองหนังสือเล่มหนึ่งและกองหนังสือก็ถูกวางไว้บนโต๊ะเล็กข้างหัวเตียงอีกทีจึงเผยให้เห็นชื่อบนปกเล่มดังกล่าวว่า ‘AI W/ MACHINE LEARNING.’
“ที่รักเช้าแล้วนะ” ชายหนุ่มพูดพลางเขี่ยมือถือเล่นไปพลาง
“อะ..อะอืมมม….” หญิงสาวครวญคราง
“ที่รักๆ ละครจักรๆวงศ์ๆมาแล้วนะ ตื่นมาดูสิ”
เมื่อเห็นเธอสงบนิ่งไม่โต้ตอบคราวนี้เขาจึงเอื้อมมืออีกข้างไปโยกไหล่เธอเบาๆเพื่อหวังว่าคราวนี้แฟนสาวเ้านั้นจะตื่นขึ้นมาก่อนผิวกายขาวเนียนกำลังจะถูกััแทนที่หญิงสาวจะหันมาทั้งตัว จู่ๆศีรษะของเ้าหล่อนกลับบิดหมุนอย่างรวดเร็วผิดธรรมชาติมนุษย์เสียจนิัลำคอบิดบดเสียดสีจนเกิดเสียง ปึ้ด..ปึ้ด.. ทั้งๆที่ลำตัวส่วนอื่นยังหันหลังให้อีกคนอยู่ดวงตาเบิกโพลงคู่นั้นจับจ้องมาที่ชายหนุ่มมันแทบจะถลนหลุดออกจากเบ้าพุ่งกระเด่นเข้าใส่
"เชี่ยยย!!!… "
นี้เป็ฝันร้ายใช่มั้ย เขาต้องกำลังฝันอยู่แน่ๆแฟนหนุ่มอุทานลั่นห้องเมื่อเห็นภาพอันน่าสยดสยองของแฟนสาวตรงหน้าจะๆ เขาใกลัวสุดขีดแบบที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิตหญิงสาวลุกขึ้นและค่อยๆขยับเข้าใกล้แฟนหนุ่มผู้ซึ่งช็อกสติหลุดท่าทางการเคลื่อนไหวของเธอดูตะกุกตะกักแข็งกร้าว ยิ่งตอกย้ำยิ่งขยี้ยิ่งทวีความรู้สึกขนลุกขนพองไปอีก
"ทะ.. ที.. ที่… ที่ร้ากกก.. คะ.. ค่ะ.. คูนน.. เป็… อะอาไร..ไร..มั้ยย.."เธอพูดพลางเอื้อมมือหมายจะจับตัวแฟนหนุ่ม น้ำเสียงของหล่อนเดี๋ยวสูเดี๋ยวต่ำเดี๋ยวขาดทอนไม่ต่อเนื่อง
"ไม่ๆๆๆ.. อย่าเข้ามานะ.. ไม่นะ" ชายผู้น่าสงสารถอยห่างออกทีละนิด"ไม่ใช่… นี้ไม่ใช่อย่าเข้ามา… "
เขาะโพุ่งตัวออกจากเตียงด้วยความกลัวกะจะวิ่งหนีออกจากห้องไปแต่เท้าข้างหนึ่งดันไปเกี่ยวกับผืนผ้าห้มที่ตัวประหลาดในคราบแฟนสาวนั้งทับอยู่
วินาทีที่ใบหน้าจะต้องกระแทกกับพื้นนั้นเองชายหนุ่มยังพอมีสติใช้มือทั้งสองพยุงตัวผ่อนแรงเอาไว้ได้ แต่เพียงชั่ววูบเขารู้สึกเหมือนมีมือเย็นๆทะลวงผ่านท้ายทอยจากด้านหลังเข้ามาจับกระดูกส่วนลำคอพร้อมกระชากมันออก
"อ๊ากกก!!….."
"ที่รักเป็อะไร?"
ชายหนุ่มสะดุ้งพรวดตื่นขึ้นบนเตียงเขาหันไปทางต้นเสียงที่ตั้งคำถามกลับสะดุ้งยิ่งกว่าเดิม เมื่อผู้หญิงข้างๆกลับมีลักษณะทุกอย่างตรงกันหมดราวกับว่าเป็คนๆเดียวกับที่ สร้างความหวาดกลัวให้ตัวเขาเอง
"ชะ..ชะ..ชะใช่แน่ๆ..ใช่คนเดียวกันแน่ๆ"
"ใช่อะไรกันเหรอที่รัก จะเล่นมุกใช่์เพราะเค้าสวยเหมือนนางฟ้าหร่า"
"มานางฟ้งนางฟ้าอะไรกันล่ะ…มะ.. มะเมื่อคืนน..."
"เตงง!!" หญิงสาวพูดตัดบท "เตงว่าเค้าไม่สวยเหรอ" หล่อนทำหน้าบึ้งตึง
"เดี๋ยวๆเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้น?" ชายหนุ่มกำลังสับสนก็ในเมื่อเขามั่นใจว่า เมื่อคืนนี้เจอกับอะไรเพราะภาพมันยังติดตราอยู่ภายในหัว
"จำไม่ได้เลยใช่ป๊ะ ใช่สิเค้ามันไม่สำคัญนะ จบแล้วก็แยกกันหลับไม่มีกงมีกอดเหมือนก่อนสบายเลยนะดูสิตื่นก็สาย" แฟนสาวพร่ำบ่นบราๆ
"นี้เราพึ่งตื่นเหรอ..”
“ก็ใช่หนะสิ หรือเตงจะบอกว่าละเม้อตื่นก่อนเค้าอีกห่ะ”
แฟนหนุ่มนั้งนิ่งครุ่นคิดทบทวนหาเหตุผลหลายประการความรู้สึกััผิวกาย ร้อนหนาว เหนื่อยหอบ ความเจ็บนั่นแหละตัวดีไม่ต่างกับมีร่างเป็ขอนไม้ไร้ความรู้สึกอีกทั้งอยู่ดีๆภาพก็ตัดตื่นขึ้นมาบนเตียง ทำไมจะไม่ใช่ฝันร้ายเล่าดูสิหนังสือที่เขาหยิบครั้งล่าสุดก่อนเล่นโทรศัพท์ข่าวที่เสพส่วนมากก็มีแต่หุ่นยนต์แทนที่แรงงานมนุษย์ผ่านหูผ่านตาบ่อยครั้งเข้าไม่เก็บไปฝันบ้างก็แปลก
"ยุค DISRAPTION แรงงานมนุษย์กำลังจะถูกแทนที่ด้วยหุ่นยนต์หรือ…เราจะตายเพราะไวรัสโควิดก่อนกันนะครับแล้วก็ทางท่านผู้นำจะมีการออกมาประกาศว่าจะเร่งรีบแก้ปัญหาพยายามลดระยะเวลากักตัวจาก24 ชม. เป็ 2 ทุ่ม ถึงตี 5 กันนะครับ... " ชายมาดเนียบในทีวีกำลังรายงานอัปเดตข้อมูลล่าสุด
ชายหนุ่มขยับออกมานั้งก้มหน้า มือเท้าเข่ากุมขมับอยู่ข้างเตียงหญิงสาวเห็นคู่รักทำท่าทีแปลกแต่เช้าก็ไม่ได้นึกเอะใจอะไร เพราะคิดว่าเขาแค่ทำท่าทีเหมือนไม่สบายเพื่อหวังว่าเธอจะหายงอนแล้วเป็ฝ่ายเริ่มคุยกับเขาก่อนคราวนี้เธอจะไม่มีใจอ่อนให้กับมุกตื่นๆแน่
"ที่รักหิวข้าวยัง?"
"ไม่มีหิว" เธอพูดด้วยท่าทีแข็งกระด้าง
แฟนสาวทำงอนใส่แต่เขายังไม่รู้ตัว แต่ก่อนจะลุกจากเตียงไปเข้าห้องนํ้าด้วยร่างเปลือยเปล่าเ้าหล่อนก้มลงหยิบกางเกงขาสั้นที่กองอยู่กับพื้นขึ้นมาสวมโดยอาศัยผ้าห้มบังท่อนล่างดูเธอยังคงเขินอายแท้ว่าต่างฝ่ายต่างก็คบกันมานานแล้วแตกต่างกับเขา
"เจ็บท้องอ่ะ" หญิงสาวเอ่ย
"หื้อ!?...ลูกดิ้นเหรอ"
"เดะเหอะเดะจะทุบให้ เดะๆ" เธอพูดขณะเดินไปเข้าห้องนํ้า
“เฮ้อ..ตื่นมาก็บ่นๆโบน..อยู่นั้นปวดหัว” เขาแอบอู้อี้ในลำคอ
“อะไรนะ?”
“เปล่า เค้าเบื่อข่าวอยากดูการ์ตูน”
“เดี๋ยวๆๆ” แฟนสาวแสดงออกอารมณ์ทางสายตาก่อนปิดประตูเธอเหมือนชีตาร์ตัวเมียที่จ้องจะตะปบกวางหลงฝูงกลางทุ่งซาวันน่า
มันเริ่มั้แ่ตอนไหนกันนะที่ต้องก้าวเท้าเข้ามาสู่วังวนชีวิตคู่ชายหนุ่มผู้ไม่เคยได้ทำคำสัญญาให้เสร็จสมจบลงตรงเผงยิ่งบอกว่าจะรักใครแล้วมีแต่เขาหรือเธอจนตายอันนี้ ถ้ามันไม่จบลงที่ใครสักคนมีใครก็ต้องมีใครเบื่อใครนี้เพราะตนเองนอนนานไปใช่มั้ย ถูกหมอนบีบหัวนานไปเหรอ ทำไมมันหนักๆหัวอย่างงี่ชายหนุ่มคงจะอยากเอ่ยประโยคในความคิดอันนี้ออกมาแน่เลยแต่สถานการณ์มันไม่เอื้อให้สะดวกพูดคำเสี่ยงภัยเอาจริงๆตอนนี้เขาจะพูดจะทำอะไรก็ดูไม่ถูกใจแฟนสาวเสียทุกอย่าง
"เฮ้อ.." ชายหนุ่มทำได้เพียงถอนหายใจเหือกยาวเขาหยิบรีโมตขึ้นมากดเลื่อนช่องไปเรื่อยๆ
"สถิติการแพร่กระจายไว.. เมื่อไรภาครัฐฯจะแก้ปัญหาได้แจกเงินมันจะ…เอาละค่ะวิธีทำนะคะให้เท….โครงการสร้างโดมครอบบ้าน...อยากได้อะไรสั่งเลยอัลฟ่าแมสเซนเจอร์เรารู้….ยูโรยูโร๊ช็อค...ลดขยะจากหน้ากากอนามัยด้วยนวัตกรรมใหม่...วีอาร์โลกเสมือนเบต้าไลฟ์…." รายการทีวีถูกเปลี่ยนช่อง
"หุ๊ว! ไม่มีหนังดีๆให้ดูกันรึไงวะ" เขาบ่นไปพลางกดรีโมตไปพลาง
ที่จริงแล้วรายการทีวีแค่มีหน้าที่กลบเสียงขณะที่หูฟังสื่อทีวีอยู่ตากับนิ้วมันก็ว่างเขาวางรีโมตทีวีหยิบสมาร์โฟนขึ้นมาเช็คฟีดอัพเดตชีวิตใครอวดอะไร
"น่าเบื่อแค่เอาผ้าลงไปซักเอง บ้านมีคนใช้รึไงวะอัพอะไรไร้สาระ"
ว่าแล้วชายหนุ่มก็เข้าแอพฯเกมพาตัวเองเข้าสู่โลกแห่งความท้าทาย ที่ชีวิตแค่ในอยู่ห้องไม่สามารถตอบโจทย์เขาได้ขณะกำลังล็อกอินอยู่นั้นเองสาวเ้าก็เปิดประตูออกมาจากห้องน้ำ
"เตงงง"
"อะไรเหรอ" เขาตอบโดยไม่ละสายตาจากจอ
"เตงเล่นแต่เกมอีกแล้วนะไม่สนใจเค้านะ รู้ไม่ว่าคนมันหิวแล้วน้ำจะอาบมั้ย"
"เอ่าก็เข้าพึ่งเข้าเองดูดิหิวละจะให้ทำไงก็โทรสั่งดิใครเขาออกจากห้องกันยุคเชื้อโรคนี้"
"เตงก็โทรสั่งให้เค้าหน่อยสิ"
"โทรศัพท์ตัวเองก็มี เป็หง่อยหรือไงอย่าเยอะ"
"เตงทำไมพูดกับเค้าแบบนี้่ เตงไม่ให้เกียรติเค้าเลยนะ"
"ไม่ให้เกียรติอะไรอีกว่าไปเรื่อย"
"ถ้าเตงไม่ให้เกียรติเค้าแบบนี้เค้าจะไม่อยู่กับเตงแล้วนะ"หญิงสาวยื่นคำขาด
"หาเื่อีกละเตงพูดงี่เตงอยากไปแต่แรกอยู่แล้วใช่มั้ยเค้าไม่ได้ขอให้เตงมาอยู่ด้วยสักหน่อย"
"อ่อ…ด้ายยย… " เ้าหล่อนทำเสียงสั่น"ตกลงจะเอาอย่างนี้ใช่มั้ย"
"เอาอะไร? "ชายหนุ่มรู้ดีแต่แกล้งพูดๆไป
"เตงจะเอาแบบนี้่ ใช่มั้ย" เธอกล่าวย้ำ
ชายหนุ่มเห็นท่าไม่ดีเลยลุกโผขึ้นไปกอดแฟนสาว
"เตงอย่าชวนทะเลาะสิ ที่เตงพูดมาเตงเออออเองทั้งนั้นนะ"
"...."ไร้คำตอบใดๆจากหญิงสาว
"เอางี่เตงจะไปใช่มั้ย เค้ารู้เตงไม่ไปหรอกเตงแค่หิวโมโหหิวไขมัน้าเพื่อน เดะเค้าโทรสั่งเนื้อหมูมาเดะเค้าทำกับข้าวให้กิน เอาหมึกด้วยหมึกนึ้งที่เตงชอบไงเค๊? "
"ไม่เอา! "
"จริงอะไม่เชื่อหรอก เตงแพ้หมึกเอามาทีไรก็ใจอ่อนทุกทีมานี้ม่ะ"
พอพูดจบชายหนุ่มก็อุ้มเธอขึ้นเตียง แฟนสาวขัดขื่นแต่มีรึจะสู้แรงชายเขาวางเธอลงแล้วหอมแก้มไปหนึ่งฟอด ก่อนจะใช้มือถือสั่งวัตถุดิบมาส่งที่ห้อง สาวเ้าทำหน้าบึ้งตึงยิ่งทำให้บรรยากาศดูแย่ขึ้นไปอีกทั้งคู่ต่างแยกส่วนพื้นที่เตียงเขี่ยหน้าจอของใครของมันปัดขึ้นปัดลงๆปัดข้างซ้ายขวาสังหารเวลาเป็ว่าเล่นเหลือแต่ซากกองพะเนินหากว่ามีกายหยาบพวกเขาคงไม่ต่างจากฆาตกร
-Read the next Episode-
2K
![Rank 10 Fox [อันดับที่ 10 ฟ็อกส์]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/43819b5334c401d6c6df80d2e8aaa829.webp)