ตอนที่3
อะไรกันเนี่ย ไฟกำลังลุกลามมาบนตัวของเรา ไม่หยุดซักที ลามไปทั้งตัวเเล้ว ผมปัดป้องด้วยความใ
"ไม่ต้องปัดเ้าหนู อยู่เฉยๆ"เฟอร์ดินานพูด "ไฟเเห่งอับราฮัมจะเผาผลานพลังมานาในตัวเ้าเเละจะมอดดับไปเอง หลังจากนั้นมันจะเเสดงรูปลักษณ์ของผู้พิทักษ์ที่ให้พลังเเก่เ้า"
ความรู้สึกตอนนี้คือตื่นตระหนก ทั้งๆที่รู้ว่าจะต้องเป็เเบบนี้เเต่ก็อดใไม่ได้ ที่ผ่านมายังไม่เคยมีใครที่ถูกไฟคลอกเเบบนี้เลย มันร้อนมาก เเวบหนึ่งผมเห็นสายตาที่ของอาจาร์เอวิล ทำไมถึงทำหน้าตาตื่นขนาดนั้น ไม่ใช่สิ อาจารย์ไม่ได้ใที่ผมร้อน เเต่ใิญญาผู้พิทักษ์ของผมต่างหาก
ความร้อนเริ่มหายไปเเล้ว …นี่หรอวิญญานผู้พิทักของผม มันอะไรกันเนี่ย ผมอธิบายรูปร่างของวิญญานได้ว่า เป็เพียงลูกบอลสีเงินทรงกลมที่ส่งอเเสง ปราสจากเสียงพูดใดๆ ผมไม่เเปลกใจอันที่จริงก็ไม่คิดว่าจะมีผู้พิทักที่ให้พลังเเก่ผมด้วยซ้ำ เกินคาดมาก ทุกคนเงียบกริบ อาจารย์เอวิลลุกขึ้นยืน "นั้น นั้นมัน" ทำไมเขาถึงต้องใขนาดนั้น
"บะ ฮาๆๆๆ"เเอดดี้เเผดเสียงหัวเราะท่ามกลางความเงียบสงัด "ตัวอะไรวะนั้น"เเอดดี้ชี้นิ้ว บอลสีเงินเเวบหายไปอย่างรวดเร็วไร้ซึ่งซู่มเสียงใด ปรากฏตราอัขระสีเงินอยู่กลางหน้าผาก ผมได้รับการประทับตราหรอ ไม่อยากจะเชื่อ
ทุกอย่างเกิดขึ้นใวจนผมไม่ทันตั้งตัว เฟอร์ดินานนิ่งไปพักใหญ่หลังจากนั้นก็หันไปคุยซุบซิบกับอาจารย์เอวิล
"นอกประตูหรอ นี่มันเื่อะไรกัน"
"พาเขาออกไปจากที่นี่ก่อน"เอวิลพูด
ระหว่างที่ยืนอยู่ ในใจผมก็ได้คิดไปต่างๆนาๆ หรือว่าสิ่งที่เกิดขึ่นจะเป็สิ่งที่เรียกว่าจักรกลปีศาจที่ทางเซนเตอร์ไล่ล่าหรือปล่าว โทษถึงตายเลยนะเเบบนั้น บ้าเอ้ยท้องไส้ปั่นป่วนไปหมด
"มากับฉัน"อาจารย์เอวิลดึงมือผม เขาพาผมออกมาทางด้านหลัง ดันตัวผมขึ้นไปบนรถม้า
รถม้าพุ่งตัวออกด้วยความรวดเร็ว ตอนนี้ผมอยู่ในรถม้ากับอาจารณ์เอวิล คนใหญ่คนโต อาจารย์มองมาที่ผม สายตาที่เยือกเย็นทำเอาผมเสียวสันหลังด้วยความกลัว ผมรีบหลบตา
"เ้าหนู" คำพูดคำเเรกหลุดออกจากปากเอวิล น้ำเสียงที่เยือกเย็น เอวิลชี้นิ้วไปที่สร้อยคอของอาร์เทอร์
ใช่เเล้วผมมีสมบัติอยู่ชิ้นหนึง คือสิ่งนี้ พ่อได้ให้ผมใว้ก่อนจะจากพวกเราไป ผมไม่ค่อยชอบหน้าพ่อเท่าไรรอก ก็ปล่อยให้เราสองพี่น้องลำบากได้ถึงขนาดนี้ ที่ยังเก็บใว้เพราะเห็นว่ามีค่าเท่านั้นเอง
"เ้าได้มันมาจากที่ใหน"เอวิลถาม เเปลกเเฮะ ไม่ใช่เื่จักรกลปีศาจหรอ
"ดะ ได้มาจากพ่อ"
"งั้นหรอ" ทุกอย่างเงียบลงอีกครั้งมีเพียงเสียงกุกกักของม้า "ต้องขอโทษด้วยที่ปุบปับพาเธอขึ้นมาบนรถโดยที่ไม่ได้บอกอะไรเลย"
"ค..ครับ" ผมตอบ เเค่นั้น รู้สึกอึดอัดกับที่นี่ชอบกล ใจก็อยากจะถามอะไรให้มากกว่านี้ สมองผมมันงงไปหมดตั้งเเต่ผู้พิทักษ์เป็บอลโง่ๆเเล้วหละ
"ฉันจะพาเธอให้ไปพบกับคนๆหนึ่ง เขาเป็อาจาร์ของฉันเอง" เอวิลพูด จะบ้าตาย อาจารย์เอวิลเเก่ตั้งขนาดนี้ เเล้วอาจารย์ของอาจารย์จะเเกขนาดใหน "เเล้วทำไมผมต้องไป พบ ด้วยครับ" ผมถามกลับด้วยความสงสัย
"นั้นสินะ ฮาๆๆ"
เอ้า ขำอะไรฟระ นี้ถ้าไม่ติดว่าเป็ลุงของคริสผมจะด่าให้เเล้วนะ อยู่ๆก็ยัดผมขึ้นมาบนรถโดยไม่บอกกล่าวซักคำ เเถมมากวนโอ้ยอิก
เอ๊ะเเต่ พอเริ่มปริปากคุยกันจริงๆเเกก็ไม่ได้หน้ากลัวเท่าไรนี่นา ผมคงเกรงไปเอง ละมั้ง
“เขาจะบอกได้ว่า เราควรจะเอายังไงกับเ้าดี”
เอาไงกับเราดีหรอ…..บ้าเอ้ย หรือจะเป็เื่จักรกลปีศาจจริงๆฟระ เเบบนี้ไม่ใช่เื่เล่นๆเเล้วนะ เราควรถามไปตรงๆเลยดีใหมนะ เเล้วถ้าเกิดเป็เื่นี้จริงเราก็อาจไม่รอด ไม่หน้าหลวมตัวขึ้นมาเลย จะทำไงดี กลางป่าเเบบนี้ ฝูงดิวายคงไม่ปล่อยให้เรารอดกลับไปได้เเน่ ทำไงดีทำไงดี
“ผมไม่เกี่ยวนะครับ”ผมตอบไปด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ผมไม่เกี่ยวกัยจักกลปีศาจอะไรนั้นนะครับ”
อาจารย์เอวิลจ่องหน้าผม“บะ ฮาๆๆๆ”หลุดขำชุดใหญ่ เอามือตบที่ขา “เธอว่าไงนะ จักรกลปีศาจหรอ เธอไปได้ยินเื่พวกนี้มาจากใหน”
อ้าว บ้าเอ้ย ไม่ใช่เื่นี้รอกหรอ ว่าเเต่ เื่นี้เป็เื่ที่มีนเคยพูดถึงนี่นา บ้าาาชิบ มันกุเื่มาหลอกเราอิกเเล้วหรอเนีย หน้าผมเจื่อน
“ไม่มีจริงรอก เป็เเค่ตำนานเท่านั้นเอง เเปลกจริงเเฮะ อายุตั้งขนาดนี้เเล้วยังเชื่อเื่พวกนี้อยู่อิกหรอ” เอวิลพูด ทำเอาผมหน้าเเตกไม่มีชิ้นดี “เธอมีพลังเวทที่ประหลาดเเละหายากมากในหมู่พลันต้า เป็ที่้าในหมู่นักค้าทาส ยิ่งหายากยิ่งราคาดี อันที่จริงมันอันตรายมากที่เธอโชพลังเวทท่ามกลางผู้คนขนาดนั้น ฉันไม่คาดคิดมาก่อนเลยจริงๆ”
พลังเวททีหายาก อยากจะหัวเราะ ทำให้ดินเเหลกเป็ทรายมันหายากตรงใหนกันฟระ
“มีเเค่เขาคนเดียวที่อาจจะสอนเธอใช้เวทมนได้ก็ได้"
จิงหรอไม่ได้พูดเล่นใช่ใหม คริสเธอเชื่อว่าผมคือนักเวทธาตุดินมาโดยตลอด จากการที่ผมสามารถสลายก้อนดินได้ เธอจึงพาครูที่เชี่ยวชาญเวทดินมาสอนผมหลายคน ผลก็คือ เป็กลายเป็เป้านิ่งๆให้ครูพวกนั้นใช้เวทอัดผมด้วยความสนุกสนาน ทุกคนต่างก็ยอมเเพ้ที่จะสอนผมหมด ก่อนไปด็สิ้งคำว่าไอ่สมองทึบใส่หัวผมใว้ด้วย บ้าจิง คริสจ้างครูมาด่าผมเเท้ๆ
เหมือนจะมีความหวังขึ้นมานิดหน่อยเหมือนกันเเฮะ เดียร์จะชื่นชมเราใหมนะถ้ารู้ว่าเราใช่พลังเวทได้เเล้ว
"ทำไมคนขับรถมาถึงใช้เส้นทางนี้นะ"เอวิลพูด พึมพำขึ้นมา เเละชะโงกหน้าออกไปถามคนขับรถ
ผมก็มองวิวไปเรื่อยเปื่อย มายังนอกเมือง เป็ไม่กี่ครั้งที่ผมได้ออกมา รู้สึกเป็ห่วงน้องนิดๆเหมือนกันเเฮะจะกลับมาหรือยังนะ ปรกติจะไม่เคยห่างกันเท่าไร
ผ่านไปซักพักก็เริ่มคุ้นเคยกับอาจารย์เอวิลเเละไม่เกร็งอีกต่อไป ปรากฎว่าอาจารย์เเกเป็คนอารมดีมาก เเกเล่าเื่ของคริส อาจารของผมตอนที่ยังเป็เด็กได้ฮาจนน้ำตาใหล ถ้าเอาเื่พวกนี้ไปคุยต่อคงโกรดหน้าดู เห็นว่าเป็อาจารย์ที่สอนผมมาจะยอมเก็บเป็ความลับให้เเล้วกัน เื่ที่ใช้เวทน้ำเเข็งจนเสื้อผ้าขาดล้อนจ้อนนี้ตลกเป็บ้า อุปส์ เปลี่ยนเื่คุยเถอะ ฮาๆๆ
ท่าทีของอาจาร์เอลิวดูเปลี่ยนไปจากเดิมนิดหน่อยนะ สายตาก็มองไปนอกรถอยู่ตลอดเวลา คงใกล้ถึงเเล้วมั้ง
โดยปรกติเเล้วการออกนอกเมืองไม่ใช่ว่าทำได้โดยง่ายนะ ไม่ใช่เพราะกฏระเบียบมากมายเเต่เพราะพวกดิวางต่างก็จ้องจะเขมือบคุณ ไม่นับรวมพวกวิญญานต่างๆอิก จึงต้องมีกิลรับจ้าง ต่างๆใว้คอยบริการ เเต่ละกิลก็จะมีสมาชิกอยู่4-5คนก็เเล้วเเต่อะนะเเต่ก็ไม่ต่ำกว่านี่ เเต่การเดินทางออกมากับอาจาร์นั้นผมกลับสบายใจอย่างบอกไม่ถูก ก็ใช่สิทท่านเป็คงมีฝีมือเป็ที่กล่าวขานไปทั่ว เเละเป็หัวหน้าของสมาคมเรนเจอร์ เคยมีเื่เล่าว่าอาจารย์ในสมัยหนึ่มๆนั้นสามารถล้มดิวาย 4ดาวด้วยมือปล่าวโดยไม่ใช้เวทมนอะไรเลย
โครม… เสียงบางอย่างกระเเทกเข้ากับรถม้าอย่างรุนเเรงจนเกือบพลิกคว่ำ ผมกระเเทกเข้ากับบาเรียน้ำเเข็งที่ไม่เย็นจนเกินไปของอาจารย์ นี่อาจารย์เตรียมพร้อมอยูาตลอดเวลาเลยหรอเนีย
เสียงคำรามที่ดังจนหูผมดับไปพังนึง ทำเอามึนงงไปหมด เอวิลใช้เวทน้ำเเข็งผลักประตูรถม้าออกไป ผมประคองตัวเองตามออกไป
"นี่มัน" พูดไม่ทันขาดคำ เอวิลผลักผมอย่างเเรง จนล้มลง พริบตาหางที่เเหลมคมเเทงเข้ามายังจุดที่ผมยืนอยู่เดิม ก้อนหินกับต้นไม้ละลายอย่างรวดเร็ว ส่งกลิ่นเหม็นด้วยพิษที่กัดกร่อน
"อุดจมูกใว้ กลิ่นจากพิษนั้นหลอนประสาท" เอวิลสร้างธนูน้ำเเข็ง โจมตีอย่างรวดเร็ว ะุน้ำเเข็งเเทบไม่ระคายผิว ของมัน
"หนี"เอวิลพูด กับผม
ดิวายั์10เมตรในเเนวตั้ง 20เมตรในเเนวนอน มันคือเเมงป่องสีดำสนิด ต่อให้มาเป็ปาร์ตี้ 5 คน ก็ไม่อาจล้มดิวาย8ดาวเเบบนี่ได้ อาจต้องใช้ซัก2-3ปาร์ตีเพื่อจัดการ
ไม่มีทางที่คนขับรถม้าจะมองไม่เห็น มันตั้งใจขับเข้าไปหาดิวายตัวนี้ เพื่ออะไร หรือมีคนตั้งใจจะเอาชีวิตเรา ไม่สิชีวิตอาจารย์มากกว่า
"คนขับหายไปใหน"ผมะโถาม
"มันหนีไปเเล้วทั้งหมดเป็กับดัก"เอวิละโ เขายิงธนูน้ำเเข็งเคลือบเท้าของมันเเต่ก็ไม่เป็ผล มันขยับนิดเดียวก็สลัดเคลือบน้ำเเข็งที่ขาออกได้อย่างง่ายได้ ผมหลบอยู่หลังก้อนหิน ไม่สามารถช่วยอะไรอาจารย์เอวิลได้เลย เเมงป่องั์เหว่ยงกล้ามอันเเข็งเเกร่งเเละเเหลมคมใส่เอวิลอย่างบ้าคลั่ง มันสลัดพิษที่ปลายหางใส่ เเต่ก็ไม่โดนอาจารย์ซักครั้ง สุดยอด ทั้งที่อายุขนาดนั้น เเต่การเคลื่อนใหวสุดยอด ประสาทััเเละใหวพริบเฉียบคม อาจารย์ใช้ความได้เปรียบจาการสร้างพื้นน้ำเเข็ง เเละใหลไปตาททางที่สร้าง หลบลีกการโจมตีได้อย่างหน้าอัศจรรย์ เเมงป่องั์หันมาเห็นผมที่เเอบอยู่
บ้าเอย ตาย ตายเเน่ เราต้องตายเเน่ๆ กล้ามอันเเหลมคมพุ่งมาทางผมที่จ้องมองอย่างเเข็งทื่ออยู่กับที่ด้วยความกลัวอย่างรวดเร็ว พื้นกลายเป็น้ำเเข็งทันทีด้วยเวทมนของเอวิล ทั้งที่ไม่ใช้เจมิน่าเเต่กลับมีพลังเวทที่หน้าทึ่งขนาดนี่ ทำเอาเเมงป่องั์ลื่นล้มกลิ้งไม่เป็ท่า
"วิ่งไปสิเ้าหนู "
อยู่ไปก็เป็ภาระของอาจารย์ เเต่ว่าจะให้วิ่งไปใหนฟระ รอบตัวก็มีเเต่ป่า ถ้าหลงป่า ไม่พ้นคืนนี้ก็ตายอยู่ดี ขออยู่ใกล้ๆอาจารย์ดีกว่า เป็ภาระต่อไป
ผมรีบไปหลบหลังหินก้อนถัดไป
เอวิลสร้างดาบน้ำเเข็ง เขาพุ่งตัวอย่างรวดเร็วเเทงดาบน้ำเเข็งเข้าไปที่กล้ามข้างหนึ่งอย่างรุนเเรงที่ข้อต่อ กล้ามถูกเเช่เเข็งอย่างรวดเร็วเเละเเตกออกเป็เสี่ยง มันกรีดร้องด้วยความเ็ป สะบัดหางไปมาอย่างบ้าคลั่ง พิษที่ปลายหายกระจายไปทั่งพื้นที่ เกิดหมอกพิษรอบบริเวณ
"เเบบนี้ดูท่าจะเเย่จริงๆเเฮะ"อาจาร์เอวิลเริ่มประคองสติไม่อยู่ เเละเริ่มหายใจหอบ ก็ใช่สิท่านเเก่มากเเล้ว เเละเป็ไปไม่ได้เลยที่คนธรรมดาจะสู้ตัวต่อตัวกับดิวาย8ดาว เเถมทำลายกล้ามอันทรงพลังของมันได้ด้วย
โอกาศหนี่เเล้วรอดของอาจารณ์ 100% เเต่ของผม เเทบจะเป็0 ตอนนี้ก็คงไม่ต่างกัน ความเฉียบคมในการโจมตีเเละหลบหลีกก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด ผมจะช่วยอะไรได้บ้างใหมเนียปัดโถ่โวย
พริบตาเเมงป่องยังสะบัดหางอย่างรวดเร็วใส่อาจารย์
"อาจารย์"ผมะโด้วยความใ
ความเหนื่องล้าที่สะสมทำให้หลบไม่พ้น โดนอย่างจัง ร่างอาจารย์กระเเทกเข้ากับต้นไม้อย่างรุนเเรง เเละหมดสติไป
239
