วิลที่พอได้ฟังที่สเตลล่าอธิบายรูปแบบการต่อสู้แล้วเขาเลยคิดว่าคงต้องคอยมองดูอยู่ห่างๆตามคำแนะนำของสเตลล่า วิลกับสเตลล่าทำการเดินไปทางฝูงหมาป่า“ดาร์ควูลฟ์” ตามที่ซิลวาบอกอย่างเงียบที่สุดพวกเขาหยุดเดินตามสัญญาณที่ซิลวาส่งมา ก่อนที่จะเข้ามาในระยะที่พวกหมาป่าจะไหวตัวทันแต่มันก็ยังเป็ระยะที่วิลมองเห็นหมาป่าทั้งห้าตัวได้พวกมันมีขนสีดำทมิฬทั้งตัวสมชื่อ มีเพียงกรงเล็บและเขี้ยวสีเงินเงาหวับสีเดียวกับดวงตา นั้นทำให้มันแลดูน่ากลัวมากขึ้นพวกมันกำลังรุมขย้ำศพเหยื่อที่กองอยู่บนพื้น จนมองไม่ออกว่านั้นเป็ศพของตัวอะไร
ซิลวาส่งสัญญาณบอกว่ากลาดิโอกับคุสโตสได้เข้าใกล้แล้วเหมือนกันโดยตำแหน่งที่พวกเขาอยู่จะเยื่องอีกฝั่งระหว่างกลุ่มหมาป่าดาร์ควูลฟ์วิลมองไปที่ซิลวาที่กำลังหยิบลูกธนูขึ้นมาง้างใส่คันธนูจำนวนสามดอกพร้อมกันเขาเห็นเธอพูดพึมพำอะไรสักอย่าง ทำให้บรรยากาศรอบตัวของเธอเปลี่ยนไปเกิดเป็สายลมเล็กพัดมาหมุนวนรอบลูกธนูที่ง้างอยู่บนคันธนูวิลคิดว่านี้ก็คงเป็เวทมนตร์อีกรูปแบบที่ต่างกับที่เขาใช้อย่างเห็นได้ชัดจนทำให้เขาได้แต่ติดใจสงสัยในการใช้เวทมนตร์ของซิลวา
ซิลวาทำการปล่อยลูกธนูที่เล็งยิงกลุ่มหมาป่าดาร์ควูลฟ์ทั้งสามลูกพร้อมกันลูกธนูที่ถึงแม้จะยิงออกมาจากผู้หญิงหุ่นผอมบางที่ไม่น่าจะมีแรงยิงพอไปถึงพวกหมาป่าที่อยู่ห่างกันหลายสิบเมตรได้กลับพุ่งตรงไปอย่างรุนแรงและรวดเร็วคงเพราะว่ามีลมที่เกิดจากเวทมนตร์ที่ซิลวาใช้ใส่ไปกับลูกธนู พวกหมาป่าที่เหมือนจะรู้สึกถึงลูกธนูที่ถูกยิงแวกอากาศมาทำให้พวกมันต่างพากันขยับตัวด้วยความใ แต่มันก็สายไปซะแล้วเมื่อมีลูกธนูลูกหนึ่งพุ่งเข้ากลางหน้าผากหมาป่าตัวหนึ่งในกลุ่มของมันทว่าอีกสองดอกกลับพุ่งเสียบเข้าที่ขาหน้าและแผงคอ อย่างละตัวคงเพราะพวกมันพากันขยับทำให้ลูกธนูอีกสองดอกพลาดจุดตายไป
“ย๊ากกกกกทางนี้เ้าพวกหมาบ้า!”
คุสโตสะโส่งเสียงดังพร้อมกับใช้ใบดาบเล่มใหญ่ประจำตัวเคาะไปที่โล่โค้งทรงสี่เหลี่ยมที่ใหญ่เกือบเท่าตัวเขาให้เกิดเสียงดังเพื่อดึงดูดความสนใจหมาป่าที่เหลืออีกสี่ตัวต่างส่งสายตาอันดุร้ายไปหาเขาหมาป่าตัวที่โดนลูกธนูปักอยู่ที่ขาหน้าได้เห่าออกมาเหมือนเป็สัญญาณให้อีกสองตัวที่ยังไม่าเ็วิ่งพุ่งไปหาคุสโตสอย่างรวดเร็วแต่นั้นเป็สิ่งที่เขา้าอยู่แล้วเขาใช้โล่ในมือซ้ายป้องกันการพุ่งเข้ากัดของหมาป่าตัวแรกและเบี่ยงโล่ไปด้านข้างทำให้หมาป่าเสียหลักพุ่งไปตามมุมเบี่ยงของโล่ จากนั้นเขาก็ใช้ดาบที่มือขวาฟันผ่าหมาป่าอีกตัวที่พุ่งตามมาติดๆเพราะหมาป่าที่พุ่งเข้าใส่ด้วยสัญชาตญาณจึงทำให้มันหลบคมดาบไม่ทันมันจึงโดนผ่าด้วยดาบเล่มใหญ่ของคุสโตสออกเป็สองซีกในทันที หมาป่าตัวแรกที่โดนโล่เบี่ยงหลบไปก็ตั้งตัวได้และพยายามจะพุ่งเข้ากัดคุสโตสใหม่จังหวะนั้นเองกลาดิโอก็ะโพุ่งตัวเหวี่ยงดาบเล่มยาวของเขาเข้าใส่ด้านข้างของมันแต่คงเพราะหมาป่าพึ่งเห็นอีกตัวโดนฟันขณะพุ่งเข้ากัดจนทำให้มันโดนฟันตายจึงทำให้มันระวังตัวมากขึ้นและรู้สึกตัวทันทีที่กลาดิโอโผล่ออกมาหวังจะฆ่ามันเลยทำให้มันหลบการฟันของกลาดิโอได้ทัน มันตั้งหลักแล้วหันมาะโหวังจะกัดกลาดิโอ
“ไม่ยอมให้ทำหรอกน่า!”
ซิลวาง้างธนูอย่างรวดเร็วและยิงออกไปในทันทีแต่อาจจะเป็เพราะว่าเธอไม่ได้ใส่เวทมนตร์กับลูกธนูเหมือนก่อนหน้านี้ทำให้ธนูไม่เร็วและแรง หมาป่าจึงรู้สึกถึงลูกธนูที่พุงลอยมาจากด้านข้าง มันจึงเบี่ยงคอหันมากัดลูกธนูที่ลอยมาได้อย่างสบายๆ
“ถึงขนาดรับลูกธนูของซิลวาได้เหรอ?แต่แกพลาดซะแล้ว”
กลาดิโออาศัยจังหวะที่หมาป่าคาบลูกธนูไว้เขารีบเหวี่ยงดาบออกไปฟันเข้าแผงคอที่เปิดโล่งของมันจนหัวมันขาดสะบั้น
“เอาละเหลืออีกสองตัว อ๊ะ! ”
กลาดิโอหยุดขยับด้วยความใเมื่อหมาป่าตัวที่ลูกธนูปักอยู่ที่ขาหน้าส่งเสียงคำรามดังก้องจนรู้สึกได้ถึงคลื่นเสียงที่สาดใส่กลาดิโอกับคุสโตสพวกเขาทั้งสองต่างหยุดขยับ แล้วหมาป่าอีกตัวที่มีลูกธนูปักอยู่ที่แผงคอก็รีบพุ่งตัวเข้าหาพวกเขาที่ขยับตัวไม่ได้ทันที
“เกิดอะไรขึ้นทำไมพวกเขาไม่ขยับ?”
“ไม่ได้การแล้วพวกพี่โดยเวท’ที่ใช้หยุดการเคลื่อนไหวจากสัตว์เวท’เข้าไป ถึงมันจะเป็เวท’ที่เกิดผลแค่ชั่วคราวก็เถอะ”
วิลถามสเตลล่าด้วยความใสเตลล่ารีบตอบและวิ่งออกไปเพื่อจะช่วยกลาดิโอกับคุสโตสในทันที เธอชี้คทาเวทมนตร์ไปหมาป่าที่กำลังวิ่งเข้าหากลาดิโอและคุสโตส
“เดี๋ยวก่อน! แบบนี้น่าจะไม่โดนแน่ เพราะมันคงหลบได้ ปล่อยเวท’น้ำที่เธอเคยใช้ยิงไปตรงนั้นสิ”
วิละโรั้งสเตลล่าไว้พร้อมชี้ไปยังอีกที่ที่จะให้สเตลล่าปล่อยเวทมนตร์ของเธอออกไป เธอหันมามองตาวิลด้วยความกังวลสงสัย
“ขอโทษนะท่านพี่ หอกวารี”
มวลน้ำขนาดใหญ่ทรงวงรียาวพุ่งตรงไปผ่านตรงกลางระหว่างกลาดิโอและคุสโตสที่ยืนแข็งทื่ออยู่แล้วกระแทกลงพื้นดินด้านหน้าของทั้งสองคนมวลน้ำแตกกระจายออกเมื่อปะทะกับพื้นดินแข็ง ทำให้น้ำะเิออกโดยรอบ น้ำจึงกระเด็นไปโดนด้านหน้าของทั้งสองคนจนหงายหลังล้มลงไปไม่เว้นแม้แต่หมาป่าที่กำลังกระโจนเข้ามากัดคนทั้งสองคงเพราะว่ามันกำลังะโลอยอยู่บนอากาศทำให้มันโดนแรงะเิของน้ำซัดปลิวจนลอยห่างออกไปไกลจากตำแหน่งที่ทั้งสองคนล้มอยู่มากเลยเป็การดีที่เกิดระยะห่างระหว่างสำหรับทั้งสองคนที่ยังขยับตัวไม่ได้
“ขยับได้ซักทีถึงจะเปรียกกับเจ็บนิดหน่อยแต่ก็ไม่มีาแ ลุยต่อกันเลยคุสโตส!”
“อื้ม”
กลาดุโอกับคุสโตสต่างพากันรีบลุกขึ้นมาเตรียมพร้อมสู้ต่ออย่างไม่รอช้าตัวหมาป่าเองก็ตั้งท่าที่จะพุ่งโจมตีพวกเขาอีกครั้งทางด้านหมาป่าที่ลูกธนูปักขาที่อยู่ห่างออกไปก็เริ่มจ่องหาจังหวะโจมตีพวกเขาอีกรอบ
“ไม่ให้ทำอีกหรอกน่า”
ซิลวายิงธนูใส่หมาป่าพร้อมกันถึงสามดอกซ้อนหมาป่าที่รู้ตัวก่อนเหมือนเคยก็ทำการวิ่งหลบลูกธนูทั้งสามดอกอย่างง่ายดายแต่จังหวะที่มันหลบลูกธนูดอกสุดท้ายมันเอาขาข้างที่ได้รับาเ็โดนลูกธนูปักยันพื้นเพื่อหลบทำให้มันเจ็บแผลจนสะดุดและเอียงไปเล็กน้อย ตอนนั้นเองกลับมีลูกธนูอีกลูกพุ่งเข้าไปปักหัวมันพอดีดูเหมือนว่าทุกอย่างจะป็นไปตามที่ซิลวาวางแผนการโจมตีในครั้งนี้ทางด้านหมาป่าอีกหนึ่งตัวที่กำลังเผช็ญหน้ากับกลาดิโอและคุสโตสพอรู้ตัวว่าอีกตัวโดนจัดการ มันก็เริ่มทำท่าจะหนีโดนทันที
“มันจะหนีแล้วคุสโตสขอ “โล่” ที”
กลาดิโอรีบวิ่งเข้าหาคุสโตสหลังจากพูดจบเขาะโเข้าใส่โล่ที่คุสโตสทำการตั้งโล่ยึดกับพื้นดินเขาย่อตัวยีบโล่ที่ตั้งฉาบกับพื้น
“โล่อัดกระแทก”
คุสโตสท่องคาถาออกมาเกิดแรงอัดกระแทกตามคำที่เขาพูดออกมาจากด้านหน้าของโล่ที่กลาดิโอทำการยีบอยู่ตอนนั้นเองกลาดิโอก็ทีบเท้าอย่างแรงยืดตัวจนพุ่งออกไปอย่างรวดเร็วทิศทางที่เขาพุ่งไปคือหมาป่าที่กำลังพยายามจะหันหลังวิ่งหนีถึงแม้ว่ามันจะรู้สึกตัวว่ากลาดิโอกำลังพุ่งตัวมาหามัน แต่มันก็สายไปซะแล้วกลาดิโอพุ่งผ่านตัวหมาป่าไปพร้อมกับหัวที่หลุดลอยของมันเกิดเสียงกระแทกดังตามมาและมีฝุ่นตลบจากเสียงกระแทกนั้น
“โอ้ย......ท่านี้ลงจอดไม่สวยทุกทีสิน่า”
กลาดิโอบ่นออกมาด้วยท่านอนหงายขาชี้ฟ้าอยู่ที่เนินดินเขาลุกขึ้นมายืนปัดฝุ่นตามตัว คนอื่นต่างเริ่มเดินมารวมตัวที่กลาดิโอ เมื่อรู้ว่าการต่อสู้ได้จบลงแล้วมีเพียงวิลที่แวะยืนดูศพหมาป่าอยู่คนเดียว
“เมื่อกี้พวกพี่เกือบแย่ซะแล้วสิทำได้ดีมากเลยสเตลล่า”
“พวกเ้าก็ประมาทกันเกินไปเล่นสนใจแค่ศัตรูที่ตรงหน้าจนโดนโจมตีแบบนั้น แต่ไม่นึกเลยว่าสเตลล่าจะคิดวิธีแก้ทางเวท’คำรามที่หยุดการเคลื่อนไหวของดาร์ควูลฟ์แบบนั้นได้”
“ไม่ใช้แล้วซิลวา ท่านพี่ นั้นไม่ใช่ความคิดของข้าน่ะ ถึงข้าจะเป็คนปล่อยเวท’ก็เถอะ เป็วิลต่างหากที่บอกให้ข้ายิงเวท’ไปที่ด้านหน้าของท่านพี่ ถ้าซิลวาไม่พูดขึ้นมาว่ามันช่วยถอนเวท’คำรามของดาร์ควูลฟ์ ข้าก็แค่นึกว่าให้ยิงเวท’สกัดหมาป่าตัวที่ะโพุ่งใส่ท่านพี่ซะอีก”
พอทุกคนได้ยินดังนั้นก็พากันหันไปมองวิลที่ยืนจดๆจ้องๆที่ศพของดาร์ควูลฟ์ ด้วยความประหลาดใจในการคิดแก้ปัญหาของวิล
“อืม...งั้นเอาเื่นี้ไปทีหลังล่ะกันทุกคนรีบไปจัดการกับศพของดาร์ควูลฟ์ก่อนสเตลล่าเ้าไปสอนวิธีจัดการกับศพของดาร์ควูลฟ์ด้วย”
“ทำไมต้องให้สเตลล่าคอยสอนอะไรมันตลอดด้วย?ให้ข้าจัดการให้ก็ได้”
“เ้าไม่ต้องเลยคุสโตสขื่นให้เ้าไปสอนคงไม่เสร็จง่ายๆ เดี๋ยวมันทำอะไรเองเป็ก็ไม่ต้องให้ใครคอยดูแลมันแล้วเอาละรีบไปทำงานของตัวเองได้แล้ว”
ทุกคนต่างเริ่มแยกย้ายไปเก็บศพของดาร์ควูลฟ์
“เ้าจะจ้องศพนั้นไปอีกถึงเมื่อไร?”
“อ๋อพอดียังไม่เคยเห็นหมาป่าจริงๆมาก่อนนะ ไม่รู้ว่าเพราะมันเป็สัตว์เวท’ด้วยรึเปล่า? มันถึงตัวใหญ่ไม่เหมือนกับที่เคยอ่านจากหนังสือมาแถมยังขนดำทั้งตัวสมชื่อดาร์ควูลฟ์อีก ถ้าทำได้ก็อยากจะวาดรูปมันไว้นะแต่เพราะอุปกรณ์วาดรูปทุกอย่างอยู่ในกระเป๋าบนเรือเหาะเลยได้แต่จดจำรูปลักษณ์มันไว้เอา”
“มันก็แน่อยู่แล้วละสัตว์เวท’พวกนี้ถึงจะเป็สัตว์แต่เพราะมีพลังเวท’ในตัวเลยทำให้มีขนาดใหญ่กว่าสัตว์ธรรมดาทั่วไปและบางตัวสามารถใช้เวทมนตร์ได้ด้วยสมชื่อว่าเป็สัตว์เวท’ ก่อนนี้เ้าก็บอกว่าเก่งศิลปะกับคณิตศาสตร์ คงจะวาดรูปเก่งมากเลยสิน่ะ”
“จะบอกว่าเก่งมากก็คงไม่ได้น่ะทางบ้านบ้านผม..เออ ทางแดนต้องสาบนะ มีสิ่งที่เรียกว่า “กล้องถ่ายภาพ” อยู่เป็ของที่บันทึกภาพต่างๆให้เป็ภาพในกระดาษได้ตามที่ตาเห็นนะแต่เพราะว่ากล้องถ่ายภาพมันราคาแพงมากผมที่อาศัยอยู่บ้านเด็กกำพร้าจึงไม่มีเงินพอจะซื้อมาใช้จึงได้แต่วาดรูปสิ่งต่างๆเก็บไว้ มันเลยทำให้ชอบการเรียนศิลปะและทำให้เรียนเก่งด้วย”
“ก็ไม่รู้หรอกน่ะว่ากล้องถ่ายภาพที่เ้าว่ามันเป็ยังไง แต่ที่นี้ก็มีอุปกรณ์เวทมนตร์ที่เรียกว่า“คริสตัลบันทึกภาพ”ที่ทำการบันทึกภาพลงในกระดาษคล้ายกล้องถ่ายภาพที่เ้าว่ามาเหมือนกันและมันทั้งแพงและหายาก ก่อนนี้ข้าก็เคยมีรูปของตัวเองน่ะ แต่เพราะเกิดเื่บางอย่างขึ้นเลยต้องทิ้งไปหมดเลย...”
สเตลล่าพูดจบก็เริ่มทำตาเศร้าๆจนวิลสังเกตได้ เขารู้สึกว่าจะปล่อยให้เด็กสาวเศร้าคงไม่ดีแน่คงเพราะการที่เขาถูกเลี้ยงมาโดยแม่ชีที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่คอยสอนเื่การใส่ใจผู้อื่นอยู่เสมอมันทำให้เขาคอยสังเกตคนอื่นจนเป็นิสัยและหากช่วยเหลือผู้อื่นได้เขาจะไม่รอช้า
“เออ...หากไม่รังเกียจไว้เข้าเมืองแล้วหาซื้ออุปกรณ์วาดรูปได้ จะลองให้ผมวาดภาพเหมือนให้มั้ยละ?”
“จริงเหรอ?จะวาดภาพข้าให้จริงเหรอ ข้ายังไม่เคยมีภาพวาดของตัวเองเลยน่ะ”
“อืมจะวาดให้สุดฝีมือเลย”
“งั้นข้าจะรอน่ะฮิฮิฮิ”
สเตลล่าหัวเราะเล็กๆอย่างมีความสุขจนทำให้วิลยิ้มตามไปด้วย
“อ๊ะ! ลืมไปเลย ข้าจะมาสอนวิธีจัดการกับศพพวกนี้ให้นี่ก่อนอื่นเลยเ้าต้องผ่าเอา “แกนเวท” มันออกมาก่อนจากนั้นคอยเก็บศพของมันใส่กระเป๋าเวทมนตร์”
วิลที่ได้แต่มองเด็กสาวสวยใช้มีดสั้นผ่าศพสัตว์อย่างไม่ลังเลมันเป็ภาพที่ไม่ได้เห็นกันง่ายๆ เขาได้แต่หัวเราะแห้งๆออกมาพอสเตลล่าทำเสร็จเธอก็ยื่นมีดสั้นให้วิลลองทำบ้าง
“แต่ว่าทำไมเราต้องเอาศพมันไปทั้งตัวด้วยละทั้งๆที่หมูั์ตัวเมื่อวานก็ไม่ได้เก็บศพมันมาทั้งหมดเลยนี่?”
“อ๋อเพราะหมูโปรคุสมันไม่ได้อยู่ในภารกิจของพวกข้านะ เลยชำแหละเอาแค่แกนเวท’กับเนื้อเท่าที่พอกินนะ ขื่นเอามาทั้งหมดกระเป๋าเวทมนตร์คงเต็มก่อนจะได้ใส่ของที่เรา้ากันพอดี”
“ไอ้“ภารกิจ” นี้คือ?”
“ข้าเคยบอกแล้วใช่มั้ยว่าพวกข้าคือนักผจญภัย พวกข้าก็เลยต้องเก็บแกนเวท’ไว้เป็หลักฐานการกำจัดพวกสัตว์เวท’ไม่งั้นก็เอาไปแปรรูปเป็คริสตัลเวทมนตร์หรือตามภารกิจที่ระบุว่าอยากได้ทุกส่วนของดาร์ควูลฟ์เลยต้องขนศพพวกมันกลับไปด้วยไงละ”
วิลเริ่มชำแหละศพหมาป่าอีกตัวตามที่สเตลล่าเคยทำให้ดูมันเป็งานที่เขาต้องทำให้เคยชินโดยเร็วเพราะมันคงเป็งานที่เขาต้องคอยทำไปอีกนานจยกว่าการเดินทางครั้งนี้จะจบลงพอทุกคนต่างจัดการกับศพพวกหมาป่าเรียบร้อยหมดแล้วพวกเขาก็เริ่มเดินทางกันต่ออย่างไม่รอช้า แล้วสักพักพวกเขาก็พักกินอาหารเที่ยงกันโดยกินเนื้อหมูที่ย่างเหลือเมื่อคืนมากินกัน
“เออคุณซิลวา เวทมนตร์ที่คุณใช้ยิงธนูใส่หมาป่าก่อนหน้านี้ มันดูไม่เหมือนเวท’ที่ผมใช้หรือที่สเตลล่าใช้เลย ทั้งในหนังสือความรู้และเวทมนตร์ขั้นพื้นฐานที่ผมอ่านก็ไม่เห็นจะมีเลยมันคือเวท’อะไรเหรอ?”
เมื่อทุกคนกินอาหารเสร็จก็พากันนั่งพักวิลเองก็ทำการอ่านหนังสือและถามซิลวาเื่เวทมนตร์ของเธอ ตามนิสัยใฝ่รู้ของเขาแต่เธอกลับเงียบแล้วหันมามองวิลโดยไม่พูดอะไรวิลนั้นก็ได้แต่คิดว่าที่เธอเงียบมันเป็สิ่งที่เขาไม่ควรถามหรือเปล่าจึงหันไปมองสเตลล่าแล้วส่งสายตาเหมือนขอความช่วยเหลือ
“สเตลล่าอธิบายให้เขาฟังที ข้าขอตัวออกไปสำรวจทางข้างหน้าก่อนล่ะกัน”
ซิลวาะโขึ้นไปเหยียบกิ่งไม้ต้นไม้ที่อยู่ใกล้ๆแล้วะโไปอีกกิ่งอีกต้นไปเรื่อยๆ จนหายลับตาไป
“เออ...ผมพูดอะไรผิดไปหรือเปล่าเหมือนว่าเธอไม่อยากพูดถึงเื่ที่ผมถามเลย?”
“จะว่าผิดก็ไม่ผิดนะแต่มันเกี่ยวไปถึงชาติกำเนิดของซิลวานะ ที่จริงแล้วนางเป็ “ฮาล์ฟเอลฟ์” นะ”
“ผมเคยอ่านหนังสือเจอแต่“เอลฟ์” นะ “ฮาล์ฟเอลฟ์” คืออะไร? ต่างกันมั้ย?”
“งั้นเ้าน่าจะรู้ว่าเอลฟ์นั้นมีลักษณะเป็ยังไง”
“อืมทำที่อ่านมาก็คง หูยาวกว่ามนุษย์ ผมสีเงิน อายุยืนยาว....”
“ใช่แล้วแล้วเ้าเห็นว่าซิลวาเหมือนกับเอลฟ์หรือเปล่า?”
“ก็ไม่นะผมก็เป็สีฟ้าอ่อน แต่เหมือนหูจะยาวกว่าคนอื่นแต่ไม่ยาวมาก แล้วมันยังไงเหรอ?”
“นั้นละลักษณะของ “ฮาล์ฟเอลฟ์”.... ฮาล์ฟเอลฟ์คือ ลูกของเอลฟ์ที่มีลูกกับมนุษย์หูจะสั้นกว่าเอลฟ์แท้ ผมก็คนละสี อายุก็น้อยกว่าแต่ก็ยังมากกว่ามนุษย์อยู่ดี”
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับที่ผมถามเื่เวทมนตร์ที่เธอใช้กัน?”
“เกี่ยวมากเลยละเพราะโดยปกติแล้วพวกเอลฟ์แท้นั้นจะใช้เวทมนตร์จากภายนอกอย่างพวกภูตหรืออณูเวทมนตร์ในอากาศที่มนุษย์อย่างเรามองไม่เห็นเอลฟ์พวกนี้เวท’จากภายในร่างกายเหมือนมนุษย์อย่างเราไม่ได้แต่กับฮาล์ฟเอลฟ์นั้นสามารถใช้เวท’ได้ทั้งจากภายนอกและภายในร่างกาย”
“งั้นฮาล์ฟเอลฟ์ก็ดีกว่านะสิ”
“ไม่เลยเพราะฮาล์ฟเอลฟ์ไม่สามรถใช้เวท’ทั้งสองอย่างได้สูงสุดเท่าเอลฟ์หรืุ์นั้นทำให้นางไม่สามรถอยู่กับเอลฟ์ได้เอลฟ์นั้นต่างมองว่านางแปดเปื้อนจนไม่สามารถอยู่ร่วมกับเอลฟ์ได้กับมนุษย์ก็ไม่ต่างกันนอกจากความสวยแล้วก็ต่างไม่สนใจในความสามารถของฮาล์ฟเอลฟ์เลย”
“งั้นก็แปลว่าถึงผมถามเื่เวทมนตร์ของเธอไปก็ไม่มีประโยชน์สิน่ะ และเหมือนว่าผมถามเื่ที่ไม่ควรไปซะแล้ว”
“ใช่แล้วไร้ประโยชน์กับเ้ามาก แต่ไม่ต้องห่วงเื่ที่เ้าถามหรอกนะหากนางไม่ชอบคงไม่บอกให้ข้าเล่าเื่ของนางให้เ้าฟังหรอกดุท่าแล้วนางแค่ไม่อยากนึกถึงอะไรพวกนี้เลยไม่ยอมพูดเองมากกว่า”
วิลที่ได้ฟังดังนั้นแต่ก็ยังกังวลกับสิ่งที่ตัวเองถามออกไปอยู่เขาได้แต่มองตาสเตลล่าที่ส่งสายตามาว่าเชียงว่าไม่ต้องเป็ห่วงกลาดิโอก็ส่ายหัวส่งสัญญาณว่าไม่เป็ไรและคุสโตสที่ถึงเขาจะรู้ว่าเขาไม่ค่อยชอบวิล ก็ยังทำเป็ไม่สนใจซะมากกว่านั้นทำให้เขาเบาใจลงไปเปราะหนึ่ง
จากนั้นไม่นานซิลวาก็กลับมา เธอะโกลับลงมาจากต้นไม้เหมือนตอนที่เธอะโออกไปวิลจึงคิดว่านี้ก็คงเป็ลักษณะพิเศษของฮาล์ฟเอลฟ์อีกอย่างที่เหมือนตัวเธอจะเบามากจนสามารถะโไปมาบนกิ่งไม้เล็กใหญ่ได้สบายๆ
“ข้าไปเจอเป้าหมายหลักของพวกเราแล้วห่างไปจากนี้ประมาณเจ็ดร้อยเมตรทางทิศนั้นมีฝูง “ดาร์คออร์ค” อยู่ทั้งหมด13ตัวรวมตัวหัวหน้ามันด้วย เยอะขนาดนี้งานนี้คงยากแล้วละ”
วิลรู้สึกได้ในทันทีว่าทุกคนต่างก็เริ่มเคร่งเครียดเมื่อได้ยินเื่ที่ซิลวาเบ่าให้ฟังนั้นทำให้เขาเริ่มวิตกตามทุกคนไปด้วย
“เออ...ดาร์คออร์คที่ว่านี้ใช่ไอ้ตัวที่หน้าเหมือนหมูหรือเปล่าพอดีเคยอ่านเจอในหนังสือว่ามันเป็หมูตัวใหญ่ที่เดินสองขาได้ แต่มันชื่อแค่ “ออร์ค”นะ”
“ใช่แล้วดาร์คออร์คก็คือออร์คนั้นละ เพียงแค่ว่าพวกมันเกิดอยู่ในป่าแห่งความมืดนี้เลยเรียกมันว่า “ดาร์คออร์ค” มันเป็หมูที่ตัวใหญ่กว่าคุสโตสถึงสองเท่าเลยละที่พวกข้ารับภารกิจมาก็คือ “กำจัดฝูงดาร์คออร์ค”ปกติถึงพวกมันจะอยู่เป็ฝูงแต่ก็ไม่เกินห้าหกตัว แต่นี่มันอยู่กันถึง13ตัวพวกมันถือว่าเป็ดาร์คออร์คที่ฝูงใหญ่เกินไป ทำไมกันน่ะ?”
วิลกำลังจิตนาการถึงคุสโตสที่ตัวใหญ่ถึงสองเท่าตามคำที่สเตลล่าพูดถึงดาร์คออร์คเขาก็รู้เลยว่าหากคุสโตสตัวใหญ่ขนาดนั้นคงหักคอเขาได้ด้วยมือข้างเดียว แล้วคิดต่ออีกว่าหากมีคุสโตสถึง13ตัว...คนเขาคงศพไม่สวยแน่ เขาหันไปมองคุสโตสแล้วรู้สึกขนลุกขึ้นมาทันที
“ไม่แน่ตัวหัวหน้ามันน่าจะเป็ระดับ “แม่ทัพดาร์คออร์ค” มันถึงได้รวมฝูงได้ใหญ่ขนาดนี้ได้”
พอกลาดิโอพูดถึง“แม่ทัพดาร์คออร์ค” ทุกคนต่างหน้าถอดสียกเว้นวิลที่ไม่เข้าใจคำนี้แต่เขาก็สังเกตสีหน้าทุกคนแล้วคิดว่ามันคงเป็อะไรที่น่จะเลวร้ายมากๆแน่
“ไม่นะท่านพี่หกเป็ระดับแม่ทัพจริง มันคงไม่ได้มีลูกน้องแค่เพียง12ตัวแน่ๆตามจริงแล้วมันต้องมีสัก30-100ตัวด้วยซ้ำ ถึงจะเรียกว่าระดับแม่ทัพดาร์คออร์คได้”
“นั้นก็ใช่แต่ถ้าหากมันอยู่ใน่ที่กำลังรวบรวมลูกน้องละปกติพวกมันก็มักอยู่ใครอยู่มันอยู่แล้วการที่มันจะรวบรวมลูกน้องให้ได้ตามความ้าในทันทีก็คงยากเหมือนกัน”
“งั้นพวกเรารีบกลับไปที่เมืองแล้วไปแจ้งยกเลิกภารกิจกับสมาคมนักผจญภัยไว้ก่อนดีกว่างานที่เกินกำลังของเราแบบนี้คงไม่มีผลกระทบจากการยกเลิกภารกิจหรอกไม่งั้นก็ยื่นคำร้องหาคนมาช่วยต่อสู้เพิ่มก็ได้”
“นั้นก็เป็ทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุดน่ะแต่ปัญหาที่จะตามมามันมีเยอะเกินไปนะสิ เริ่มจากถ้าเราเดินทางกลับไปเมืองมันจะเป็การเพิ่มเวลาให้พวกมันหาพวกเพิ่มจนอาจมากขึ้นเป็กองทัพสมชื่อมันถึงตอนนั้นแม้ว่าเรานำคนมาช่วยต่อสู้ จำนวนของเราอาจจะแพ้พวกมันอยู่ดี แถมเราจะคาดกับพวกมันได้ดูอย่างก่อนหน้านี้เราใช้เวลาตั้งกี่วันกว่าจะมาเจอพวกมันขื่นปล่อยไว้จนมันมีกองทัพใหญ่ สักวันมันคงบุกโจมตีเมืองแน่ๆ”
“แต่ท่านพี่ลำพังกำลังของพวกเราคงไม่มีทางสู้มันได้แน่”
“เราต่อสู้กันมาขนาดนี้เพื่ออะไร?การที่ได้แต่ยื่นดูอยู่เฉยๆแล้วทำอะไรไม่ได้ ข้าไม่ยอมให้เป็แบบนั้นอีกแน่!”
กลาดิโอที่ถกเถียงกับสเตลล่าเพื่อหาทางออกอย่างจนปัญญาจนเขาเบือนหน้าหนีอย่างรับไม่ได้ พอเขาหันมาหาวิลที่ได้แต่มองพวกเขาจนทำอะไรไม่ถูกเขายืนนิ่งและจ้องมองไปที่วิล จนกระทั่งมันทำให้เขานึกถึงบางอย่างออก แล้วพูดสิ่งที่ทุกคนไม่คิดว่าเขาจะพูดคำนั้นออกมาได้
“เ้าหนุ่มงานนี้ข้าคงต้องพึ่งเ้าซะแล้วละ”
““““!? ””””
410
![อย่าให้รัก [pls, nix my love]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1656215814_6520971.webp)
