อู่เจียวเฉินกำลังนอนมองเพดานห้องด้วยความคุ้นตานี่นางกลับมาที่กระท่อมของเ้าโจรชั่วนั่นอีกครั้งแล้วหรือ!
หญิงสาวดีดตัวลุกขึ้นนั่งพบว่าเสื้อผ้าที่ตนสวมไม่ใช่ชุดเ้าสาวตัวแล้วมีคนผู้หนึ่งเดินเข้ามาในห้อง
“ป้าหวาง...”
“ข้าเป็คนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เ้าไข้เ้าขึ้นสูงมากเลยนะตอนท่านหัวหน้าอุ้มกลับมา”
เ้าคนน่าตายนั่นอุ้มนางกลับมาทำไมทำไมไม่ปล่อยให้ตายๆ ไปเสีย อ้อ...ใช่สิ ที่อุ้มกลับมาล้วนมีเจตนาไม่ดี ความลำบากของนางคือความบันเทิงของเขาสินะจิตใจสกปรกชั่วร้ายที่สุด!
“แล้วเ้าโจรชั่วนั่นไปไหนเสียแล้ว”
“ช่างรู้สึกดีเสียนี่กระไรเ้าคงคิดถึงข้ามาสินะ ตื่นมาไม่ได้เห็นหน้าจึงต้องรีบถามหา” เสียงห้าวลึกแทรกบทสนทนาเข้ามาก่อนตัวป้าหวางวางข้าววางยาที่จงเทานำมาให้แล้วก็หันกายกลับออกไป เหลือไว้แต่ผัง-เสียงหยี่กับหญิงสาวร่างเล็กที่ใบหน้าแดงเรื่อเพราะพิษไข้
ชายหนุ่มร่างสูงเหยียดริมฝีปากยียวนใส่หญิงสาวหนึ่งคำรบก่อนลากเก้าอี้ไปนั่งริมหน้าต่าง ที่เขาวนเวียนอยู่ใกล้นางบ่อยครั้งหาใช่ความพิศวาสอันใดเขาก็แค่รู้สึกเบื่อเพราะยังต้องกบดานอีกสักระยะก่อนออกปล้น ลากนางออกจากปากเสือมาได้ก็คิดเก็บนางไว้ทรมานแก้เบื่ออีกสักหน่อยก็จนกว่านางจะหายไข้นั่นแหละ
อู่เจียวเฉินถลึงตาใส่คนที่นางชิงชังยิ่งนักั้แ่ถูกจับตัวมาอยู่ที่นี่ นางคร้านจะนับแล้วว่าตนเสียเวลาถลึงตาสาปแช่งใส่เขาไปกี่หนเพราะความยียวนของคนไม่รู้สำนึกว่ากระทำเื่ร้ายแรงต่อสตรีเช่นไรบ้าง หญิงสาวจึงตั้งท่าเตรียมพร้อมจะทำร้ายอีกคนได้ทุกเมื่อ
“นี่เ้าอดใจไม่ไหวถึงกับจะรีบโผเข้าหาข้าเชียวหรือ”
“เ้าคนผี”นางหันรีหันขวางหมายจะหาของโยนใส่เขา อาการหน้ามืดวิงเวียนกลับมาอีกครั้งแต่ความโกรธราวลูกไฟสุมใจนั้นมีมากกว่า
ผังเสียงหยี่ขู่อีกฝ่ายทันใด“อย่าแม้แต่จะคิดทำร้ายคนที่เป็เ้าชีวิต ไม่อย่างนั้นจะหาว่าข้าไม่เตือน” น้ำเสียงที่สาดมากระทบประสาทการได้ยินนั้นเด็ดขาดน่ากลัวแม้นึกหวาดหวั่นจนชะงักมือ ถึงกระนั้นอู่เจียวเฉินก็ใจแข็งเชิดหน้าออกปากโต้คืน
“ข้าเป็เ้าของชีวิตข้าเองเ้าไม่มีสิทธิ์”
“อย่าลืมว่าข้าช่วยไม่ให้เ้าถูกเสือกิน”
“ข้าไม่ได้ร้องขอถูกเสือกินยังดีเสียกว่าทนอยู่กับโจรชั่วอย่างเ้า”
“ท้าทายข้าได้เช่นนี้แล้วก็อย่ากินยาให้เปลืองเสียดีกว่า”ร่างสูงประหนึ่งศิลาสลักย่างสามขุมเข้ามาใกล้ส่งผลให้หญิงสาวถึงกับหน้ามืดเซล้มลงกับเตียงเช่นเดิม
“หะ...หากเ้าทำอะไรข้าข้าจะกัดลิ้นฆ่าตัวตายเดี๋ยวนี้”
“กัดลิ้นมันตายที่ไหนกันเล่าก็แค่ลิ้นขาด พูดไม่ได้ น่าเกลียดพิลึก และไม่ต้องคิดเอาหัวกระแทกฝาเลยนะ กระท่อมของข้ามันก็ไม่แข็งแรงเท่าไรั้แ่สร้างมาก็ไม่เคยซ่อม พานจะทำให้กระท่อมข้าพังเสียเปล่า”กล่าวแล้วเขาก็หัวเราะเป็ที่ขบขัน
“เ้า...”คนถูกหัวเราะเยาะกับความตายที่เลือกแล้วแทบกระอักโลหิต นางพยายามหายใจเข้าปอดหน้าดำคร่ำเคร่งดุจปลาใกล้ขาดน้ำ ทำให้ผังเสียงหยี่อดรู้สึกผิดไม่ได้ที่รังแกนางมากเกินไป
“สงบสติสงบอารมณ์บ้างเถอะเป็สตรีตัวแค่นี้ไยโมโหร้ายน่ากลัวนัก”
“แล้วใครกันที่ทำให้ข้าเป็อย่างนี้”
เห็นท่าทางเหนื่อยหอบของนางแล้วเขาก็เดินกลับไปหยิบถ้วยยามายื่นส่งให้นาง “นี่เ้าจะยอมเป็ผีก่อนทันได้พบหน้าน้องชายกระนั้นหรือ”
อู่เจียวเฉินมองถ้วยยาแล้วสะบัดหน้าไปอีกทางนางจะไม่ยอมรับความเมตตาจอมปลอมของเ้าโจรชั่วเป็อันขาด
“ข้าจะเป็ผีหรือไม่มันเื่ของข้า เ้ามันคนนอก”
“ข้าบอกแล้วว่าชีวิตเ้าเป็ของข้ายังจะเถียงให้ได้อะไรขึ้นมา ถ้าอยู่แล้วทำให้ข้าพอใจไม่แน่ข้าจะพาเ้าไปตามหาน้องชายเ้าเอง”อุ้งมือใหญ่ยื่นถ้วยยามาแทบจ่อปากของอู่เจียวเฉินแล้ว ข้อเสนอของเขาทำนางหูผึ่งแต่ถึงอย่างนั้นก็อดสงสัยไม่ได้ว่า
...ทำให้เขาพอใจนั้นหมายความว่าอย่างไร
นางปวดหัวตุบๆเหงื่อแตกพลั่ก สมองเหนื่อยล้าเกินจะดื้อดึง จึงรับถ้วยยายกขึ้นดื่มจนหมดดื่มแล้วก็ผลักถ้วยยาใส่มืออีกฝ่ายที่ยังค้างรออยู่
“ความพอใจของเ้าคือคิดจะข่มเหงข้าแบบลูกน้องเ้าสินะ”
“ข้าเกลียดที่สุดก็เื่ผู้ชายข่มเหงน้ำใจผู้หญิง”นับแต่หันเหเข้าสู่เส้นทางโจร เขาจัดการพวกคนชั่วประเภทนี้ไปไม่น้อยเลยรายล่าสุดก็คือเปาห้าวสงผู้มีอดีตความแค้นต่อกันมาร่วมสิบกว่าปี
เฮอะ!
อู่เจียวเฉินเบ้ปากกับสิ่งที่เขาทำกับนางั้แ่ถูกลักพาตัวมานี่มิเข้าข่ายข่มเหงรังแกผู้หญิงในสายตาเขากระมังแต่ช่างเถอะ นางี้เีจะต่อล้อต่อเถียงกับเขายามจิตใจและร่างกายไม่ค่อยปรกติ
“ลูกน้องเ้าคนเมื่อคืนอยู่ไหนแล้ว”
“ตัดมือข้างหนึ่งแล้วถูกขับออกจากหมู่บ้านไปแล้ว”อาว่างถือเป็พี่น้องคนแรกที่ถูกลงโทษด้วยกฎเหล็กของกลุ่มโจรพยัคฆ์คราม ก่อนร่วมน้ำสาบานเขาเคยบอกพี่น้องทุกคนแล้วว่าหากคิดอยากเลิกเป็โจรอยากตั้งรกรากสร้างครอบครัวก็ให้บอกกล่าวกันตามตรงเื่ฉุดคร่าผู้หญิงมาทำมิดีมิร้ายเขาไม่สนับสนุน ส่วนเื่ที่เขาลักพาสตรีตรงหน้ามานั้นถือว่าเขาทำผิดอยู่กึ่งหนึ่งเพราะสถานการณ์มันพาไปเขาไม่มีเจตนาจะฉุดนางมากระทำปู้ยี่ปู้ยำ อีกทั้งนางก็เป็เ้าสาวตัวปลอม ถูกบังคับจับตัวแต่งงานเขาพานางมาถือว่าทำกุศลช่วยชีวิตนางก็ยังได้
จุดจบของคนที่หมายทำร้ายนางถึงขั้นถูกตัดมือทิ้งอู่เจียวเฉินฟังแล้วก็หน้าซีด “โหดร้าย”
“เ้าสงสารอยากจะตามไปอยู่ดูแลเขาหรือไร”กฎก็ต้องเป็กฎ แต่เขาก็ไม่ใจร้ายถึงขนาดไม่ให้เงินอาว่างติดตัวไปหวังว่าอาว่างจะไม่เจ็บแค้นนำเื่สถานซ่อนตัวของพี่น้องทุกคนไปบอกทางการ
“ฝันไปเถอะ!” คนผู้นั้นทำเลวกับนางก่อน เพียงแต่วิธีลงโทษมันโหดร้ายเกินไปถ้าเป็นางคงทำเช่นนี้ไม่ลง คนพิการจะมีชีวิตปรกติได้อย่างไร “ผีเจาะปากเ้ามาพูดหรือเป็โจรปล้นฆ่าคนอื่นก็ว่าแย่พอแล้ว จะยังพูดพล่ามแต่เื่ไม่รื่นหู”
ตัวเองพูดดีตายละแต่เอาเถอะี้เีพูดเปลืองน้ำลายกับผู้หญิงเ้าปัญหาผังเสียงหยี่เดินไปตบโต๊ะดังปัง
“กินยาแล้วกินข้าวซะจะได้เริ่มทำงานไถ่โทษที่ก่อเื่วุ่นวายอย่าคิดว่าข้าช่วยชีวิตเ้ามาเพื่อให้อยู่สุขสบาย”
“ก็ไหนว่าจะพาข้าไปตามหาน้องชาย”หญิงสาวทวงถามข้อตกลง
“ขอข้าดูพฤติกรรมของเ้าก่อนเถอะ”พูดจบก็เดินหันกายพาร่างสูงใหญ่จากไป อู่เจียวเฉินกระทืบเท้าโครมๆ ระบายอารมณ์ แต่เพราะอยากไปจากที่แห่งนี้เร็วๆจึงเริ่มกินข้าว
หลังกินข้าวเสร็จยาที่กินไปก่อนหน้าเริ่มออกฤทธิ์ทำให้นางรู้สึกดีขึ้น จึงยกถาดอาหารออกมาหน้ากระท่อมพบว่าหัวหน้าโจรผู้นั้นกำลังนั่งเช็ดอาวุธอยู่บนแคร่ โลหะมีคมในมือเขาสะท้อนแสงอาทิตย์วาบเข้าตานางคล้ายจงใจข่มขวัญกระนั้น
นึกหรือว่านางจะกลัว...คิดแล้วหญิงสาวก็เดินต่อเสี้ยวอึดใจต่อมาก็มีดาบเล่มหนึ่งพุ่งมาปักอยู่เบื้องหน้านางเหมือนตอนก่อนนางจะถูกเขาฉุดมาจากงานแต่ง
อู่เจียวเฉินสะดุ้งโหยงนางทำถาดร่วงหล่นจากมือจนถ้วยชามตกแตก
“ขวัญอ่อนจริงนะ”
“เ้าจงใจแกล้งข้า”นางหันหน้าไปเผชิญกับเขา
“ไม่ได้แกล้งเพียงแต่จะบอกว่าเ้าไม่มีสิทธิ์เดินเพ่นพ่านก่อนได้รับอนุญาต”
นางก็แค่จะยกถาดอาหารไปคืนป้าหวาง...แต่เหนื่อยเปล่าจะบอกคนเผด็จการไม่เห็นแก่ความคิดความรู้สึกผู้ใดเช่นเ้าโจรถ่อยผู้นี้อู่เจียว-เฉินไม่เก็บถ้วยชามที่หล่นแตก นางสะบัดหน้าแล้วหนีกลับเข้ากระท่อมส่งท้ายด้วยการกระแทกประตูปิดดังโครมใหญ่
ยามบ่าย ป้าหวางมากระท่อมของผังเสียงหยี่เพื่อเอาอาหารกับยามาให้อู่เจียวเฉินคนที่หญิงวัยกลางคนพบหน้าก่อนก็คือเ้าของกระท่อมนางจึงเอ่ยประโยคที่คิดตริตรองมาครู่หนึ่งแล้ว
“ให้เสี่ยวเจียวไปอยู่กับข้าดีหรือไม่”
“เสี่ยวเจียว...นี่ท่านสนิทสนมกันถึงขั้นรู้ชื่อแซ่นางแล้วหรือไร”
“ก็แค่เอ่ยปากถามว่าอย่างไร ให้นางไปอยู่กับข้าที่กระท่อมดีหรือไม่”
“ท่านคิดว่าข้าจะทำอะไรนาง...”ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อย
“ข้าเชื่อว่าเ้าเป็สุภาพบุรุษมากพอแต่การให้นางอยู่ร่วมกระท่อม พี่น้องคนอื่นก็จะลือกันไปเรื่อย”
“มีคนสนใจเื่ส่วนตัวของข้าปานนั้นเชียวหรือพวกเขาจะว่างมากไป” ชายหนุ่มเคาะสันดาบเล่มใหญ่ลงฝ่ามือตัวเอง
ป้าหวางส่ายหน้ากับท่าทีดุดันขึงขังของอีกฝ่ายที่แสดงออกคล้ายโล่กำบังกายแต่อันที่จริงแล้วพี่น้องทุกคนต่างรู้ดีว่าชายหนุ่มผู้นี้มีน้ำจิตน้ำใจต่อมิตรสหายมากเพียงไร
“เ้าเคยพาผู้หญิงกลับมาที่ค่ายเมื่อไรกันอ้อ..อย่ารวมข้าเข้าไปเชียวนะ”
“เฮอะ...ถ้ารู้ว่าพามาแล้วปัญหาจะมากสู้ปล่อยให้นางอยู่ทำศพเ้าเศรษฐีเปายังดีกว่า”
“แล้วเมื่อไรจะปล่อยนางไป”ทุกครั้งที่เจอหน้าอู่เจียวเฉิน นางเป็ต้องถามคำถามนี้ป้าหวางก็พลอยอยากรู้คำตอบด้วยอีกคน
“เมื่อไรก็เมื่อนั้นให้ข้าอบรมสั่งสอนนางก่อน”
“นางทำอะไรให้เ้าโกรธนักหนาผู้หญิงตัวเล็กแค่นั้น”
“มีแน่”คนอย่างเขาเคยถูกลูบคมเมื่อไรกัน และทุกการกระทำของเขาล้วนมีเหตุผลทั้งนั้น...รวมถึงเื่ที่ยังรั้งตัวนางไว้ด้วย
“เอาเถอะๆจะให้นางอยู่นานแค่ไหนก็แล้วแต่เ้าก็แล้วกันเพียงแต่ตอนนี้ข้ารู้สึกปวดกระดูกกระเดี้ยว ได้นางมาเป็ลูกมือช่วยผ่อนแรงในครัวจะดีไม่น้อย”หญิงสูงวัยชี้ช่องทางเผื่ออู่เจียวเฉินจะได้ย้ายไปอยู่กับนางให้เป็เื่เป็ราวส่วนจะนานเท่าไรนั้น ก็สุดแล้วแต่หัวหน้ากองโจรจะเป็ผู้สั่งการ
เสร็จธุระพูดคุยกับผังเสียงหยี่แล้วป้าหวางก็ยกสำรับเข้าไปในกระท่อม
726
