เว่ยเหมยหนิงเมื่อมาถึงเรือนข้างตลาดก็แจ้งเกี่ยวกับวันพรุ่งนี้ให้เด็กๆ และสั่งให้แยกย้ายกันไปพักผ่อน
"พรุ่งนี้ข้าจะให้ช่างมาวัดตัวพวกเ้า เพื่อตัดเย็บเสื้อผ้าให้พวกเ้าใหม่และอีก2วัน ข้าจะสอนทำข้าวเหนียวหมูปิ้งและไก่อบน้ำผึ้งวันนี้พวกเ้าไปพักผ่อนเถอะ วันพรุ่งนี้จะเป็วันเริ่มต้นใหม่สำหรับพวกเ้า"
เว่ยเหมยหนิงเอ่ยจบพวกเด็กน้ำตาคลอด้วยความดีใจ พวกเขาไม่เคยมีเสื้อผ้าใหม่เสื้อผ้าส่วนใหญ่ได้มาจากการบริจาคของชาวบ้าน ซึ่งแน่นอนว่าไม่ใช่เสื้อใหม่แต่อย่างใดผ่านการใช้งานจนสีซีด
พวกเด็กๆคุกเข่าโขกศีรษะให้กับเว่ยเหมยหนิงประหนึ่งเทพเซียนมาโปรดให้ชีวิตใหม่ไม่ปาน
เว่ยเหมยหนิงใเป็อย่างมากร้องห้ามเสียงหลง
"หยุดนะ! พวกเ้าทำอันใดกัน ลุกขึ้นมาเถอะเดียวก็าเ็หรอก" เว่ยเหมยหนิงรีบไปประคองอาเจินให้ลุกขึ้นอาเจินอยู่ใกล้กับเว่ยเหมยหนิงที่สุด
"ข้าเสี่ยวเฟิ่งขอเป็ตัวแทนกล่าวขอบคุณพี่สาวหนี้ชีวิตครั้งนี้พวกข้าจะจดจำไปจนตายหากพี่สาวอยากให้พวกข้าทำอะไรโปรดเอ่ยมาได้เลย โปรดอย่าได้เกรงใจ"
เสี่ยวเฟิ่งเอ่ยความในใจแทนทุกคนออกมา
"ข้าไม่้าอะไร แค่้าเห็นพวกเ้ามีความสุขก็เท่านั้นวันนี้ข้ากลับก่อน พรุ่งนี้ข้าจะมาใหม่"
เว่ยเหมยหนิงเอ่ยบอกอย่างใจนึกคิดนางไม่ได้้าอะไรจากเด็กพวกนี้ แค่อยากเป็ผู้ให้โอกาสกับเด็กๆบ้าง
'ทุกคนได้รับโอกาสเท่ากันหมด แต่ขึ้นอยู่ว่าจะมองเห็นหรือไม่' เว่ยเหมยหนิงคิดในใจ
"เดินทางปลอดภัยขอรับ/เ้าค่ะ"
"จ๊ะ ไปกันเถอะเสี่ยวหง" เว่ยเหมยหนิงรับคำและหันมากล่าวกับเสี่ยวหง
"เ้าค่ะ"
เสี่ยงหงรีบเข้าไปประคองคุณหนูของตนเองขึ้นรถม้ากลับจวนตระกูลโจว
เช้าวันต่อมา
ณ ท้องพระโรง
เป็ดังเช่นทุกวันที่เหล่าขุนนางต้องมาหารือปัญหากันยามเช้าแต่ที่แตกต่างไปจากทุกวันคงเป็เสียงพูดคุยสอบถามเื่ข่าวลือที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้
"ท่านเสนาบดีจิน ข้าได้ยินข่าวลือมาว่าลูกสาวท่านคุณหนูจินเยว่ชิงกล่าวว่าร้ายและยังกล่าวไม่ให้เกียรติคุณหนูเว่ยเหมยหนิงเป็เื่จริงหรือไม่"เสนาบดีซูเอ่ยถามอย่างถากถาง
เสนาบดีจินหรือจินลู่ฉางดำรงตำแหน่งเสนาบดีกรมพิธีการ บิดาของเสียนเฟยพระนามว่าจินเหมยลี่ั้แ่ลูกสาวของเสนาบดีจินขึ้นเป็สนมและได้รับความโปรดปรานนั้น ชอบทำตัวโอ้อวด ไม่เห็นหัวใครและมีเื่บาดหมางกับคนอื่นไปทั่ว เสนาบดีซูเป็หนึ่งในนั้น
เสนาบดีซูหรือซูฟู่หยางดำรงตำแหน่งเสนาบดีกรมกลาโหม บิดาของกุ้ยเฟยพระนามว่าซูลี่จูและเป็ท่านตาขององค์หญิงสี่อีกด้วยแต่กุ้ยเฟยไม่ได้เป็ที่โปรดปรานของโอรส์นานแล้ว
เสนาบดีจินยังไม่ทันได้เอ่ยตอบหรือแก้ตัวก็ได้ยินเสียงฝูกงกงคนสนิทของฝ่าาประกาศขึ้นมาก่อน
"ฝ่าาเสด็จ"
สิ้นเสียงฝูกงกงโอรส์เสด็จประทับบนบัลลังก์ั
"ถวายพระพรพะย่ะค่ะฝ่าา ขอทรงจงพระเจริญ หมื่นปี หมื่นปีหมื่นหมื่นปี"
ขุนนางในท้องพระโรงคุกเข่ากล่าวถวายพระพรโดยพร้อมเพรียงกัน
"ตามสบายเถิด" โอรส์เอ่ยอนุญาต
"ฝ่าากระหม่อมได้รับฎีการ้องเรียนเื่ตระกูลจินแอบอ้างอำนาจของเสียนเฟยซึ่งเป็ที่รู้กันดีว่าเป็ที่โปรดปรานของฝ่าาในทางมิชอบและเมื่อวานพฤติกรรมของคุณหนูจินเยว่ชิงและคุณหนูหานเจียอีที่มีต่อคุณหนูเว่ยเหมยหนิงนั้น ถึงขั้นใส่ร้ายป้ายสีดูถูกเยียดหยามอย่างเปิดเผยต่อสาธารณชน สร้างความเสียหายแก่คุณเว่ยเหมยหนิงพะย่ะค่ะ"เสนาบดีกรมยุติธรรมเอ่ยตามฏีกาที่ได้รับ
'เื่นี้สินะที่เ้าไป๋หยางบอกให้จัดการขั้นเด็ดขาด'
ฮ่องเต้ฉีไป๋หลงคิดในใจมิใช่พระองค์ไม่รู้ แต่ตลอดมาพระองค์ทรงเห็นว่าไม่ใช่เื่ใหญ่อันใดแต่ไม่ใช่กับครั้งนี้ ถ้าจัดการไม่ดีคงจะโดนกดดันจากหลายฝ่าย ไม่ว่าจะเป็ชินอ๋องท่านอัครเสนาบดีโจวที่ขึ้นชื่อว่ารักหลานสาวมากที่สุด ท่านแม่ทัพเว่ยิบิดาของเว่ยเหมยหนิงหรือแม้แต่รองแม่ทัพเว่ยจือหาน พี่ชายของเว่ยเหมยหนิงแค่คิดก็ปวดหัวขึ้นมาทันที
ฮ่องเต้ฉีไป๋หลงโบกมือให้ฝูกงกงเพื่ออ่านราชโองการ
"เสนาบดีจินรับราชโองการ" ฝูกงกงกล่าว
เสนาบดีจินคุกเข่ารอรับราชโองการเริ่มสังหรณ์ใจว่าไม่ใช่เื่ดี
"เจิ้นได้รับฏีการ้องเรียนการแอบอ้างเบื้องสูงของตระกูลจินแต่เห็นแก่คุณงามความดีรับใช้มาหลาย่อายุคนจึงขอสั่งปลดจากเสนาบดีกรมพิธีการเหลือเพียงรองเสนาบดีกรมพิธีการและสั่งปลดพระสนมจินเหมยลี่จากตำแหน่งเสียนเฟยเป็ตำแหน่งตาอิ้งและขอสั่งให้คุณหนูจินเยว่ชิงและคุณหนูหานเจียอีไปขอโทษคุณหนูเว่ยเหมยหนิงจบราชโองการ"
มิใช่พระองค์โปรดปรานจินเหมยลี่อย่างที่ทุกคนเข้าใจแต่ที่พระองค์เสด็จไปประทับด้วยบ่อยๆ เพราะจินเหมยลี่ชอบไประรานร้องไห้ คร่ำครวญอยู่หน้าห้องอักษรทุกวัน พระองค์ไล่อย่างไรก็ไม่ไป
'ได้กำจัดมารความสุขออกไปเสียที จะได้มีเวลาให้กับฮองเฮายอดรักเสียทีไม่รู้ว่าตอนนี้ฮองเฮาจำหน้าพระสวามีได้หรือไม่'
"กะ กระหม่อมน้อมรับราชโองการพะย่ะค่ะ" จินลู่ฉางเอ่ยอย่างตะกุตะกักพร้อมคาดโทษลูกสาวคนเล็กที่เป็ต้นเหตุให้เกิดเื่
ข่าวลือแพร่การปลดเสนาบดีและเสียนเฟยเป็ข่าวดังไปทั่วเมืองหลวงบางคนก็สะใจ บางคนก็สมน้ำหน้า
จวนรองเสนาบดีจิน
เพี๊ยะ!! เพี๊ยะ!!
"ฮึก ท่านพ่อ/ท่านพี่" จินเยว่ชิงเอ่ยเรียกท่านพ่อ เสียงสั่น น้ำตาไหลนองหน้า
"เ้ายังมีหน้ามาเรียกข้าว่าพ่ออีกหรือข้าเคยบอกแล้วมิใช่หรือว่าต่อให้อยากมีเื่กับคนทั้งแคว้นข้าจะไม่ดุ ไม่กล่าวแต่อย่ามีเื่กับเว่ยเหมยหนิง" รองเสนาบดีเอ่ยอย่างเดือดพล่าน
"เห็นลูกสาวตัวดีของเ้าหรือไม่ มันทำให้ข้าและพี่สาวของเ้า ถูกลดตำแหน่ง"
รองเสนาบดีหันไปตะคอกใส่ฮูหยินเอกของตนเองเดิมนั้นฟางเป้ยเป้ยมิได้อยู่ในตำแหน่งฮูหยินเอกหรอก แต่เป็เพียงฮูหยินรองั้แ่ลูกสาวของนางอย่างจินเหมยลี่ถวายตัวรับใช้ฝ่าา จึงได้รับเลื่อนขั้นแต่เดิมตำแหน่งฮูหยินเอกนั้นเป็ของจางเหมยกุ้ย มารดาของคุณชายจินซูเหวิน น่าเสียดายที่จางเหมยกุ้ยร่างกายอ่อนแอและจากไปั้แ่คุณชายจินซูเหวินอายุเพียง5หนาวเท่านั้น
"ท่านพี่ให้อภัยลูกสักครั้งเถอะนะเ้าคะ อึก ตอนนี้ลูกก็สำนึกผิดแล้ว"
ฟางเป้ยเป้ยเอ่ยขอสามีของตน
"หึ เ้าไปขอโทษเว่ยเหมยหนิงซะ แล้วก็มารับโทษโบย10 ไม้กักบริเวณให้อยู่แต่ในเรือน 2เดือนลดเบี้ยหวัดครึ่งหนึ่งเป็เวลา 6เดือนส่วนเ้าเป็มารดาไม่รู้จักสั่งสอนบุตร กักบริเวณ1 เดือนลดเบี้ยครึ่งหนึ่งเป็เวลา 6เดือนอำนาจในจวนยกให้ฮูหยินรองจัดการ"
รองเสนาบดีจินเอ่ยจบเดินออกไปทันทีไม่เหลียวกับมามองอีก
"ไม่เป็ไรนะลูกแม่ แม่อยู่ข้างเ้าเอง"ฟางเป้ยเป้ยเอ่ยปลอบบุตรสาวด้วยความสงสาร
"หากข้าได้เป็พระชายาชินอ๋องเมื่อไหร่คนที่ทำให้ข้าเจ็บมันจะต้องเจ็บกว่าข้าร้อยเท่า พันเท่า"
จินเยว่ชิงหาได้สำนึกในสิ่งที่ตนทำไม่
ด้านจวนตระกูลหาน รองเสนาบดีหานแห่งกรมโยธา
เพี๊ยะ!
"ข้าเคยบอกแล้วมิใช่หรือว่าให้เลือกครบสหายให้ดีสหายที่ไม่มีประโยชน์จะคบไปทำไม แต่เอาเถอะ หลังจากนี้เ้าไปขอโทษเว่ยเหมยหนิงซะและข้าขอสั่งกักบริเวณเ้า 1 เดือน"
รองเสนาบดีหานเอ่ยตำหนิบุตรสาว
'หึ รอข้าได้เป็พระชายาชินอ๋องเมื่อไหร่ ข้าจะล้างแค้นพวกเ้าทุกคนโดนเฉพาะเ้า เว่ยเหมยหนิง' หานเจียอีคิดในใจ
1K
