ฮูหยินแม่ทัพผู้โง่เขลา

อ่านด้วยนะคะ ตรงนี้หน่ะค่ะ --->คำผิดต้องขออภัยเดี่ยวค่อยมาแก้นะคะ "คำผิดค่อยมาแก้นะคะ"!!!!!

-----------------------

เสียงร่ำไห้ดังไปทั่วตำหนักเย็นที่ทรุดโทรม เซี่ยหลี่ซินกอดแขนตัวเองแน่น อย่างเศร้าสร้อย เหตุใดมันถึงเป็นเช่นนี้ได้

"เหนียงเหนียงเจ้าคะ เหนียงเหนียง!"นางกำนัลข้างกายของเซี่ยหลี่ซินกรีดร้องเมื่อเห็นเซี่ยหลี่ซินล้มลงร้องไห้อยู่หน้าตำหนัก ตะกี้นี้พึ่งเห็นองค์ชายเจ็ดที่เดินออกไปด้วยใบหน้าทมิฬ นางก็รีบวิ่งเข้ามา

"หมิงฮุ่ย เขาเกลียดข้าแล้ว เจียหมี่ บุตรชายข้าเกลียดข้า"เซี่ยหลี่ซินเจ็บปวดจนไอออกมา สลบล้มไปในอ้อมกอดนั้น เจียหมี่ที่โอบกอดนางก็ตกใจ รีบวิ่งออกไปหาหมอหลวงแต่ก็โดนหมอหลวงขับไสไล่ส่ง นางร้อนใจกลับมาก็เห็นขวดยาตั้งอยู่ นางตกใจและไม่รู้ว่ามันเป็นพิษหรือเปล่า นางไม่กล้าเสี่ยง นางลองดมดูมันมีกลิ่นของยา เทลงเล็กน้อยลองชิมดูก่อน ได้ยินเสียงเซี่ยหลี่ซินไอ นางลังเลทำอะไรไม่ถูก ตัดสินใจดื่มมันทั้งนายทั้งตนนี้แหละ ถ้านายตนตาย นางก็ตายไปด้วย มอบยาในขวดนั้นให้เซี่ยหลี่ซินดื่ม

ผ่านไปสักพักใบหน้าของเซี่ยหลี่ซินก็เป็นปกติ มีเลือดฝาดขึ้นบนใบหน้า เจี่ยหมี่เห็นนางก็โล่งอก ไม่รู้ว่าขวดยานั้นใส่อะไรหรือใครมอบให้ แต่อย่างน้อยก็ทำให้นายตนยังปลอดภัย

ฟ่านเว่ยกลับมาถึงจวนโดยที่มีวิญญาณตามติดมาด้วยกันกับเขา เขารีบไปอาบน้ำแช่ตัวให้สบาย แต่งตัวด้วยชุดสบายๆไปนอนดูพระอาทิตย์ตกดิน ฟ่านเว่ยกำลังนึกถึงเรื่องในคืนนั้นที่อี้หลงมาบ่นพึมพำข้างหูเขา

ในชาติก่อนเขาจำได้ถ้าอี้หลงเป็นราชาซอมบี้ เขาก็เป็นหญ้ามหาลัยของเขาที่เป็นนักแสดงที่โด่งดังคนนั้น แม่หรือ? จำได้ว่าครอบครัวของอี้หลงก็ไม่ธรรมดา แม่ของอี้หลงเป็นถึงลูกสาวประธานบริษัทไอทียักษ์ใหญ่อันดับต้นๆของโลก แต่งงานกับพ่อของอี้หลงที่เป็นประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่พึ่งก่อตั้งขึ้นแต่สามารถไต่ตัวเองจนร่ำรวยติดอันดับประเทศได้

อี้หลงไม่ได้พูดถึงพ่อ แต่บอกว่าคนที่ไว้ใจและดีกับตน แปลว่า คนๆนั้นต้องเป็นคนที่อี้หลงเชื่อใจ พ่อเจ้านั้นหรือ แปลว่าถ้าเป็นพ่อแล้วทำไมแม่อี้หลงต้องตายด้วย

ฟ่านเว่ยเริ่มคิดก่อนที่นิยายที่เพื่อนเขาอ่านจะลอยเข้ามาในหัว ผู้ชายหลอกผู้หญิงแต่งงานทั้งๆที่มีคนรักอยู่แล้ว นี้มันใช่เลย แต่ว่ามันต้องมากกว่านั้นสิ อี้หลงมันดูแค้นน่าดู หรือว่าคนรักของพ่อหมอนั้น ไม่น่าใช่มั้ง น้ำเน่าเป็นบ้านี่มันพระเอกนางเอกที่พบรักกันแล้วพระเอกแต่งงานกับนางร้าย เพราะว่าเป็นนางเอกจะมาแย่งพระเอกไปก็ไม่ผิด แถมยังมีคนเชียร์อีกตั้งหาก คงหลอกเอาเงินแล้วบำเรอหญิงชู้สินะ ถ้าเป็นเขานะจะบี้ บี้ บี้พวกมันแล้วจับเผาทั้งเป็นซะแล้วโปรยผงขี้เถ้านั้นไปให้หมากิน ไม่ๆ เขารักหมา ไม่ทำแบบนั้นเด็ดขาด

แต่ทำไมอี้หลงถึงกลายเป็นซอมบี้ได้ หมอนั้นโดนซอมบี้กัดหรอ? แต่เขาโดนกัดก็เป็นคนที่กลายพันธุ์มีพลังเหนือธรรมชาติ หมอนั้นกลายเป็นซอมบี้แล้วโหดมาก จำได้ว่าไปถล่มฐานมาเกือบหมดฆ่าล้างเผ่าพันธุ์มนุษย์จนหมดสิ้นเหลือรอดเพียงเขาที่อยู่อย่างโดดเดี่ยวมาตลอด รู้ตัวอีกทีทุกคนก็ตายกันหมดแล้ว

เฮ้อ ถ้าได้ย้อนกลับไปก็มีหลายเรื่องที่อยากทำ จัดการทรมานพวกญาตินั้นต่อ โทษแค่นั้นยังไม่สาแก่ใจ ช่วยเจ้าเพื่อนโง่ที่ตายไปหลังโดนคนอื่นฆ่า ถึงแม้จะน่ารำคาญนิดหน่อยแต่ก็เป็นคนดีบื้อโง่จนโดนหลอก มันจะดีอีกนิดถ้าได้เห็นอี้หลงจัดการเล่นงานคนอื่นมันน่าจะสนุกไม่น้อย ฟ่านเว่ยเลียริมฝีปาก

ฟ่านเว่ยบิดตัวก่อนที่ลุกขึ้นเขาอยากไปหอโคมเขียวซะแล้ว หอโคมเขียวที่เมืองจินตูก็มีคณิกาทั้งหญิงและชายที่ดูน่าหลงใหลและยั่วยวน ชายงามที่เลื่องชื่อของที่นี้ก็คือ น่านจี้ ที่รูปร่างไม่บอบบางเกินไป ขาวเนียนใส ใบหน้าก็งดงาม ฟ่านเว่ยจินตนาการเขาก็น้ำลายไหล ไม่ได้ปลดปล่อยมานาน ขอไปเชยชมคนงามเสียหน่อย ถึงแม้อี้หลงจะถูกใจเขานัก แต่เขาก็คงไม่ได้กินมีหวังโดนไอสารเลวนั้นสวนกลับ

ฟ่านเว่ยรีบลุกขึ้นแต่งชุดรีบออกไปจากจวน นั่งรถม้าไปยังหอโคมเขียวที่ครึกครื้น เหล่าชายชาตรีมากมายต่างพากันไปอย่างห้าวหาญ ฟ่านเว่ยเองก็เป็นหนึ่งในนั้น ก้าวเดินไปยิ้มแย้มอย่างมีความสุขโบกพัดไปมา หัวเราะร่าเข้าไป โดยที่มีเจ้าหมาฮัสกี้ตามติดหลบตามอยู่ด้านหลังจ้องเขม็งมาอย่างอาฆาต

อี้หลงที่แอบตามมาก็จ้องมองหลังฟ่านเว่ยอย่างริษยา ฟ่านเว่ยของเขาถึงกลับกล้ามายังหอโคมเขียวต่อหน้าต่อตาเขา เขายอมไม่ได้ แผ่รังสีอำมหิต คนรอบข้างต่างรู้สึกหนาวสั่นจนต้องลูบแขนตัวเอง

ฟ่านเว่ยเดินเข้าไปที่โต๊ะนั่งวันนี้มีการประมูลนางและนายโคมเขียว ฟ่านเว่ยนั่งลงจิบสุราอย่างเพลิดเพลินจ้องมองการแสดง อี้หลงที่ตามมาก็นั่งข้างเขาจ้องมองเขาเขม็งจนฟ่านเว่ยอึดอัด อยากทุบสักที บนกลางเวทีได้มีหญิงวัยกลางคนขึ้น

"นายท่านทั้งหลายวันนี้หอโคมเขียวของเรามีนายคณิกาคนใหม่เจ้าค่ะ"หญิงสาววัยกลางคนที่แต่งตัวฉูดฉาดนางบิดตัวไปมา เดินออกไป เหล่าชายชาตรีต่างจ้องมองผ้าม่านกั้นที่ปิดเอาไว้ เห็นเพียงเงาร่างของคนผู้หนึ่งเดินเข้านั่งลงก่อนที่จะบรรเลิง

ทันใดนั้นก็มีเสียงดีดพิณที่ไพเราะดังออกมาจนเรียกร้องความสนใจของฟ่านเว่ยให้ไปมอง ผ้าม่านที่ปิดไว้เห็นเพียงเงามของชายรูปร่างผอมเพรียวกำลังดีดพิณอย่างชดช้อย ฟ่านเว่ยที่จิบสุราอยู่ก็นิ่งค้างสุราไหลหกออกมาจากปาก อี้หลงเห็นแบบนั้นก็รู้สึกริษยา กำหมัดแน่นก่อนหันไปมองชายผู้นั้น

ฟ่านเว่ยที่ขาดแคลนชายงามมานานก็อยากปลดปล่อย แอบเลียริมฝีปากอยากลิ้มรสเสียแล้ว สิ้นเสียงพิณฝูงชนก็นิ่งค้าง นายหญิงของหอก็เดินมาอีกครั้ง

"ราคาประมูลเริ่มต้น ห้าสิบตำลึง"สิ้นเสียงของนางฝูงชนก็แตกตื่นรีบประมูลออกมาอย่างดุเดือด ตัวฟ่านเว่ยเองก็อยากลิ้มรสชายงามก็ประมูลออกไป

"หนึ่งร้อยตำลึง"ฟ่านเว่ยตระโกนออกไป อี้หลงที่ได้ยินแทบเป็นลม ดวงตาแดงก้ำเขาอยากทำลายหอโคมเขียวทิ้งไปซะ ให้หายไปเลย เขารีบประมูลออกไป

"สองร้อยตำลึง" ท่ามกลางฝูงชนก็หันมามองชายป่วยขี้โรค อี้หลงที่ถูกมองก็ไอออกมา ฟ่านเว่ยรู้สึกแค้นในใจก็เอ่ยปากไป

"ห้าร้อยตำลึง" วันนี้เขาต้องได้ปลดปล่อย ฟ่านเว่ยหรี่ตาลงอี้หลงที่ได้ยินแทบอยากเดินไปบีบคอนายคณิกาคนนั้น เขาประมูลออกไป

"หนึ่งพันตำลึง" ฟ่านเว่ยหันไปมองกัดฟันอย่างเคียดแค้น ไอสารเลวอยากตายหรือ อี้หลงเชิดหน้าขึ้น เขาไม่ยอมเด็ดขาด

ทั้งสองเพิ่มราคาไปเรื่อยๆ จนมีเสียงมาตัดหน้าทั้งสอง ฟ่านเว่ยและอี้หลงหันไปมองก็เจอ องค์ชายห้า ฟ่านเจิ้ง ฟ่านเว่ยขมวดคิ้วมองฟ่านเจิ้งเขม็ง อี้หลงก็ดีใจที่ฟ่านเว่ยไม่ต้องไปทำกับผู้ใด

"อาโยว ญาติผู้พี่ไม่นึกไม่ฝันว่าท่านจะมาหอโคมเขียวเสียด้วย"ฟ่านเว่ยกัดฟันเหลือบตาไปมองฟ่านเจิ้งอย่างเย็นชา

"ญาติผู้น้อง ข้าแค่มาเที่ยวเล่นเท่านั้น"ฟ่านเจิ้งอยากต่อกรกับฟ่านเว่ย ฟ่านเว่ยทำเขาอับอายเขาก็จะแย่งคนที่ฟ่านเว่ยถูกใจ

"อาโยว ถ้าหากชายาท่านรู้ คงสนุกน่าดู"ฟ่านเว่ยกระตุกยิ้ม แทงใจดำใส่ฟ่านเจิ้ง ฟ่านเจิ้งหน้าดำคล้ำ เขากำหมัดแน่น คอยดูเถอะเขาได้เป็นฮ่องเต้เมื่อไหร่ เขาจะสั่งประหารมัน

"แม่ทัพน้อย แค่กๆ...ท่านพูดผิดไป การที่องค์ชายห้ามาที่แบบนี้ไม่เห็นแปลกสำหรับบุรุษ แค่กๆ.."อี้หลงไอออกมาช่วยฟ่านเจิ้งพูด ฟ่านเว่ยที่ได้ยินก็หนังตากระตุกอยากโดดถีบไอสามีทรยศ อยากมอบคนงามนั้นให้ฟ่านเจิ้งสินะ เขารู้

"ท่านเสนาบดี ท่านมาทำไรที่นี้กัน"ฟ่านเจิ้งที่สงสัยถามอี้หลง ที่ป่วยหนักมาทำอะไรในหอโคมเขียว เขาได้ข่าวว่า ท่านเสนาบดีมีหญิงที่ตนหมายปองแต่เหตุใดมาอยู่ที่นี้ได้

"ท่านเสนาบดีก็มาหาความสำราญยังไงเล่า ถ้าไม่ใช้งานซะบ้าง ตรงนั้นของท่านเสนาอาจจะฟ่อ ฮาฮา"ฟ่านเว่ยหยอกล้ออี้หลง แก้แค้นไปหนึ่งทีเหลือบมองตรงจุดที่มังกรน้อยอยู่ก่อนหัวเราะดังลั่น อี้หลงที่ได้ยินก็หน้าดำคล้ำ เดี่ยวเขาจะทำให้เด็กซนได้รู้สำนึกว่าอะไรฟ่อหรือไม่ฟ่อ

"งั้นท่านเสนาบดีก็มาหาความสุขอย่างแบบผู้ชาย ท่านเองก็ร้ายไม่เบา"ฟ่านเจิ้งที่เห็นว่าข่าวลืออาจจะไม่เป็นความจริง วันหน้าจะได้ส่งสตรีไปห้องข้าง ฟ่านเจิ้งรีบตีสนิท ยกจอกขึ้นมาดื่มมันอย่างรวดเร็ว ฟ่านเว่ยที่มองเห็นก็ยกยิ้ม คนผู้นี้ช่างหน้าด้านเสียคิดจะดึงอี้หลงเป็นกำลังฝั่งตน ก็ได้แต่หัวเราะออกมาเบาๆ

ค่ำคืนนั้นเป็นชัยชนะของฟ่านเจิ้งที่ได้ชายงามไปครอบครองแต่ตัวเขานั้นชื่นชอบสตรีไม่มีอารมณ์กับบุรุษที่ประมูลเพราะอยากเอาคืนฟ่านเว่ยที่ทำกับตนไว้

ฟ่านเว่ยก็ไม่ได้เสียดายอะไรรีบเรียกชายงามและหญิงงามมามากมาย แจกทองไปทั่วจิบสุราข้างซ้ายขวาหน้าหลังก็มีคนงามรอบล้อมอย่างสบายอุรา อี้หลงที่แอบมองก็ริษยาแอบข่วนโต๊ะจนเล็บจิกเข้าไป มือที่ถือจอกสุราก็บีบมันจบแตก เสียงนั้นดังจนเหล่าคนงามตกใจ รีบวิ่งไปเปลี่ยนจอกให้ใหม่

อี้หลงจับจ้องฟ่านเว่ยเขม็ง คนอื่นที่เห็นก็ต่างคิดว่าเป็นศัตรูคู่อาฆาตมาชาติปางก่อน ฟ่านเว่ยไม่อยากสนใจหัวเราะออกมาดังๆ ก่อนซบหน้าลงบนอกของชายงาม ชายงามกรีดร้องอย่างเขินอาย อี้หลงที่ถือตะเกียบก็บีบมันแน่นจนหักอีกครั้ง กัดฟันจนมันดังกรอด ทำไมถึงไม่เป็นเขากัน

ฟ่านเว่ยที่รับรู้ความคิดนั้นก็หรี่ตามองอี้หลง แต่ก็หยอกล้อชายงามซบหน้าลงด้านข้างหญิงงามกระซิบเสียงที่ทุ้มนุ่มแต่สายตากลับมองอี้หลง อี้หลงเห็นก็อยากโดดไปตีตูดเด็กซนให้สำนึก

อี้หลงทนไม่ไหวที่เห็นภาพบาดตาบาดใจ รีบลุกขึ้นจนคนงามทั้งหลายตกใจเห็นใบหน้าที่บิดเบี้ยวของอี้หลง พวกเขาก็คิดเป็นเสียงเดียวกัน จะมีเรื่องกันแล้ว

ฟ่านเว่ยที่ไม่สนก็จิบต่อ ให้ชายงามระบำโชว์ บิดก้นไปมา ฟ่านเว่ยแทบน้ำลายไหลจ้องมองก้นนั้นที่ส่ายไปมาอย่างเพลิดเพลิน อี้หลงแทบล้มทั้งยืน เดินยืนข้างหลังของฟ่านเว่ย เหล่าคนงามที่เห็นก็หลบไป อี้หลงหนีบสองแขนไปที่ใต้จักแร้ฟ่านเว่ยยกตัวขึ้น ฟ่านเว่ยที่โดนยกก็ได้สติรีบดิ้นตัวไปมา

อี้หลงพยายามพาฟ่านเว่ยออกไป แต่ไม่ทันไรประตูก็เปิดออก องค์ชายห้า ฟ่านเจิ้งเปิดเข้ามาก่อนจะเห็นทั้งคู่ อี้หลงรีบปล่อยตัวฟ่านเว่ย เดินเซไปมาก่อนล้มลงไออย่างทรมาน ฟ่านเว่ยแสยะยิ้มก่อนยกเท้าถีบไปหนึ่งที จนอี้หลงล้มลง

"ญาติผู้น้อง เหตุใดต้องทำร้ายท่านเสนาด้วย"ฟ่านเจิ้งทำเป็นคนคุณธรรม ตักเตือนฟ่านเว่ย ฟ่านเว่ยแลบลิ้นไปมา กรอกตาขยับปากซ้ายขวา เยาะเย้ยฟ่านเจิ้งจนเขาทำได้แค่เพียงชี้นิ้ว ก่อนหันหลังสะบัดเดินออกไป

"เอาละ คนงามเรามาต่อกันเถอะ"ฟ่านเว่ยหันไปสนุกต่อ แต่เหล่าคนงามต่างมึนงงจ้องมองกันก่อนจะเริ่มแสดงอีกครั้ง ฟ่านเว่ยชอบใจ อี้หลงที่เห็นแบบนั้นก็หรี่ตาลงอย่างเงียบๆ คิดอะไรบางอย่าง

ค่ำคืนนี้ฟ่านเว่ยรู้สึกสนุกมากที่ได้หยอกล้อกับเหล่าคนงาม เพลิดเพลินดื่มด่ำอย่างมีความสุขถึงแม้จะมีบรรยากาศแปลกๆที่ดำทมิฬที่ส่งมาจากอี้หลง แต่มันก็ไม่ใช่อุปสรรค ฟ่านเว่ยเดินออกจากหอโคมเขียวนั่งรถม้ากลับจวนไป ก็ไม่วายโดนเจ้าหมาฮัสกี้ตามมา

-----------------

ขอบคุณคุณหมูอ้วนกลม(อย่าลืมเป็นร้อนในนะครับ)ด้วยค่ะ ที่โดเนทผักสดมาให้รับประทาน ٩ (♡ε♡) ۶ 

-----------------

ละครหลังฉาก

อี้หลง:"ทำไมถึงไม่มาเล่นกับข้า"ส่ายสะโพกไปมา

ฟ่านเว่ย:"อืม ก้นนายดูแน่นดีนิ"

อี้หลง:"..."จับฟ่านเว่ยมาเปิดก้นแล้วฟาดมันลง