หลังจากที่ซันขึ้นฝั่ง วันนี้เป็วันที่สาม ยูก็ทำงานปกติเช่นเคย ตื่นเช้ามาทำงาน ไปเช็คตู้ยาที่คาสิโนบ้าง เย็นกลับบ้านพัก ชีวิตวนเวียนอยู่แบบเดิม ช้ำไปมา แต่ที่เพิ่มมาคือ
Tru Tru Tru..
เสียงมือถือที่ดังขึ้นทุกเช้ากลางวันและเย็นนี่แหละ ยูถอดหายใจก่อนจะกดรับ ไม่รับก็กลัวคำขู่ของคนบ้า
"ครับ" ยูกดรับสาย
[ทำอะไร.. ถึงคลีนิคยัง]เสียงทุ้มดังเข้าโซนประสาท
"ถึงแล้วนั่งบันทึกรายงานอยู่" ยูตอบด้วยน้ำเสียงปกติ
[อยากได้อะไรมั้ย.. จะได้ชื้อไปให้อีกสองวันจะกลับแล้ว] ซันถามขึ้นมา ยูอมยิ้มเล็กน้อย
" อยากกินปลาสลิดบางบ่อซื้อมาให้หน่อย.. ไม่ใช่บางบ่อไม่เอานะ" ยูบอกกวนๆไปแบบนั้นเอง แต่ใจจริงก็อยากกินแหละ
[ได้เดี๋ยวจัดให้.. แล้วกินข้าวเช้ายัง] ยูถึงกับอ้าปากเหวอที่ซันตอบรับการสั่งซื้ออย่างไม่ยี่หระ กะว่าจะแกล้งแต่คนปลายสายกับทำจริงๆ
"คุณจะบ้าหรอ ผมพูดเล่น ไม่ต้องชื้อมานะ กว่าจะถึงเหม็นเน่าตายเลย" ยูรีบแย้งออกมา
[หึหึ.. งั้นแค่นี้แหละผมทำงานก่อน] ซันหัวเราะก่อนจะวางสาย ซันก็แค่อยากได้ยินเสียงเท่านั้น
.
.
"จุลให้คนไปชื้อปลาสลิดบางบ่อแล้วเอาไปส่งที่เกาะหน่อย" ซันบอกเพื่อนรักที่ทำหน้าที่เป็เลขาส่วนตัวอีกหนึ่งตำแหน่ง
"ห๊ะ!.. มึงจะเอาไปให้ใคร"จุลเงยหน้าจากโต๊ะถามซัน
" เมียแพ้ท้องอยากกิน" ซันตอบอย่างไม่สนใจมองหน้าจุล ก้มดูเอกสารตรงหน้าต่อ
"ควายเอ้ย!.. เอาเข้าไปกูละเชื่อมึงจริงๆ"จุลส่ายหัวความหลงเมียของซัน แต่ก็กดโทรศัพท์สั่งลูกน้องให้จัดส่งให้
ตกเย็น..
"หมอครับ.. หมอ.. ทำแผลให้ไอ้ปายหน่อย" ยูเงยหน้ามอง เห็นชายร่างสูงพยุงปายที่เือาบหัวมา
" มานั่งที่เตียงก่อน" ยูรีบไปพยุง เวย์หันไปเตรียมอุปกรณ์ล้างแผล
" ไปโดนอะไรมา" เวย์ถามขึ้นขณะมือเตรียมสำลีส่งให้หมอ
"ลูกค้าเมา เอาแก้วเหล้าปาใส่ครับ ซีดด.. ครั้งนี้ปายพลาดหลบไม่ทัน" ปายเล่าพร้อมกับเบ้หน้าไปด้วยเมื่อยามน้ำเกลือ ล้างแผลเช็ดที่แผล
"หือ.. ครั้งนี้.. แสดงว่ามีหลายครั้ง" ยูถามด้วยความแปลกใจ
"มันก็ธรรมดาแหละครับ อาชีพแบบนี้ ยิ่งคนมีเงินเค้าอารมณ์เสีย ก็ระบายแบบนี้ปายชินแล้ว" เมื่อได้ยินแบบนี้ยูก็กดแผลแรงขึ้น ด้วยความลืมตัว
"โอ้ย! .. หมอเจ็บ" ปายร้องออกมา ด้วยความเจ็บ ยูสะดุ้งใ
"ขอโทษครับ... แผลลึกน่าดูคงต้องเย็บนะปาย อดทนหน่อยพี่จะเบาๆมือ" ยูบอกก่อนจะเอาใบมีดโกนโกนผมบริเวณแผล แล้วเย็บแผล จนเสร็จท่ามกลางน้ำตาเป็สายของเ้าของแผล
" เสร็จแล้วเลิกร้องได้แล้ว" ยูบอกพร้อมเก็บอุปกรณ์
" อึก.. ปายไม่ได้ร้องน้ำตามันไหลเอง" ปายพูดด้วยรอยยิ้ม มือก็ปาดน้ำตา ยูสังเกตเด็กคนนี้มีรอยยิ้มเสมอไม่ว่าจะเจอเื่อะไรก็ตาม
" เจอกันกี่ครั้งก็เจ็บตัวนะเราน่ะ" ยูบอกมือก็ขยี้หัวเบาๆ แต่ไม่ได้ใกล้ส่วนของแผล ปายส่งยิ้มออกมา
" หมอมีของมาส่ง" เวย์ที่เดินตรวจความเรียบร้อยก่อนกลับเดินเข้ามา พร้อมกล่องโฟมใบกลางๆ
"อะไรของผมหรอ" ยูถามเพื่อความแน่ใจ
"เป็หมอรึเปล่าถ้าเป็ก็ใช่" เวย์ตอบกลับเสียงนิ่ง
" คุณนี่กวนใช่ย่อยนะคุณเวย์" ยูรับกล่องมาก่อนจะเปิด เวย์ไหวไหล่เล็กน้อย เดินไปหาปาย
" ห๊ะ!.. เอาจริงหรอวะ" ยูเปิดกล่องก็ใเล็กน้อย จนเวย์กับปายหันมามอง
"อะไรหมอ" เวย์ถามขึ้น
" ก็ปลาสลิดน่ะสิ.. บ้าไปแล้ว" ยูยกถุงขึ้นจากกล่องที่บรรจุปลาสลิดหลาย10ตัว และมีน้ำแข็งแช่อยู่
" หึ.. ก็บอกเค้าเองจะมาบ่น.. คนอย่างนายน่ะทำได้หมดแหละเพื่อคนสำคัญ" เวย์พูดยิ้ม ๆแล้วหันไปเก็บข้าวของต่อ
"/คนสำคัญงั้นหรอ/" ยูบ่นพึมพำก่อนจะเก็บปลาเข้าที่และ เก็บของเช่นเดียวกัน
" ปายกลับพร้อมกันมั้ย" ยูหันไปถามปาย
"ปายต้องไปทำงานต่อครับ" ปายบอกออกมา
"วันนี้หยุดไปก่อน"เวย์บอกปายพร้อมกับปิดประตูคลีนิก
" แต่.. ปายต้องไปทำงานน่ะครับ" ปายยังคงดื้อดึง
" งั้นพี่ต้องรายงานพี่จุล" เวย์พูดเสียงนิ่ง ปายส่ายหัวพรึดๆ
"ไม่เอา.. อย่าบอกพี่จุลนะครับ แล้วห้ามบอกด้วย ปายยอมหยุดงานแล้ว แต่หมอกับพี่เวย์ห้ามบอกนะ นะครับ" ปายรีบร้องห้าม เกาะแขนเวย์ขอร้อง
" อืม.. งั้นกลับพร้อมพี่มั้ย..เอ่อ.. เอางี้ไปกินข้าวบ้านพักพี่.. ทอดปลาสลิดกินกัน" ยูว่าพร้อมกับยกกล่องโฟมขึ้น ยิ้มส่งไปให้
" อ้ายยย/ตายยยช็อตนี้กูตาย" ปายกับเวย์ เบือนหน้าหนีรอยยิ้มยูทันที รอยยิ้มที่ใครเห็นต้องเคลิ้มละลายตายลง เป็เหมือนช็อกโกแลตโดนความร้อน ไปเลยทีเดียว
" เป็ไรหรอครับ" ยูถามเมื่อเห็นทั้งคู่ ทำท่าทีหงายท้อง
" ยังกล้าถามอีกก็พี่หมอยิ้มนะสิ.. คนบ้าอะไรยิ้มที่โลกหยุดหมุนไปเลย" ปายว่าออกมาแล้วเดินไปที่รถ โดยทั้งสามคนตกลงที่จะนั่งรถกลับไปกินข้าวบ้านยูกัน
.
.
"นั่งก่อนนะเดี๋ยวเอาน้ำมาให้" ยูบอกก่อนจะเดินเข้าไปเอาน้ำ ปายและเวย์ก็นั่งเล่นที่ระเบียง
"นั่งเล่นไปก่อนนะ เดียวผมจัดการหุงข้าวก่อน" ยูพูดขึ้น
" ปายว่าเราช่วยกันดีกว่าครับ" ปายพูดพร้อมลุกขึ้นยืน เวย์ก็พยักหน้า
"งั้นมีปูอยู่เมื่อเช้าลุงเข้มเอามาให้ ผัดผงกะหรี่ด้วยดีกว่าเนอะ" เมื่อตกลงเมนูกันได้ ทั้งสามก็ช่วยกันคนละไม้ละมือ
.
.
.
ซันเมื่อดูเวลาก็6โมงกว่าเลยเตรียมตัวกลับบ้านระหว่างทางเดินไปขึ้นรถ ก็กดโทรศัพท์โทรหาใครบ้างคนที่อยู่บนเกาะ
[ครับ] เสียงปลายสายเมื่อกดรับ
" ถึงบ้านพักยังหมอ" ซันถามขึ้นเป็เื่ปกติ
[ถึงแล้ว.. แล้วคุณหล่ะเลิกงานแล้วรึยัง] ยูอดถามกลับไม่ได้
"หึ.. เลิกแล้วกำลังเดินไปรถ.. แล้วได้รับของยัง" ซันตอบกลับ ซันรู้สึกดีไม่น้อยที่ยูไม่ค่อยต่อต้านเค้ามาก มีถามกลับถึงความห่วงใย
[ได้แล้วกำลังจะทอดกินนี่แหละ.. ผมแค่พูดเล่นนะคุณก็จริงจังไปได้.. แต่ก็ขอบคุณนะ] เมื่อได้ยินคำขอบคุณซันถึงกับยิ้มแก้มแทบปริ
[/หมอ.. ทอดกี่ตัว.. อ้าวคุยโทรศัพท์หรอ/] เสียงลอดมาในสายทำให้ซันต้องขมวดคิ้ว
"เสียงใคร.ห๊ะ!.. อยู่กับใคร" ซันถามเสียงเข้มจากอารมณ์ดีๆเปลี่ยนเป็ควันออกหูทันที
[ใจเย็นก่อน.. เสียงคุณเวย์.. ชวนเค้ามากินข้าวด้วย..] ยูรีบบอก
" แล้วมันมานานยัง..แล้วให้ผู้ชายเข้าบ้านทำไม ห๊ะ" ซันยังคงเสียงเข้มใส่ยู
[คุณซัน!.. คุณก็ฟังให้จบก่อน ผมอยู่กับปายแล้วก็คุณเวย์ ไม่ได้อยู่กันสองคน..แล้วผมก็ผู้ชาย ] ยูเหวี่ยงกับมาบ้าง
" ให้มันมาคุยกับผม.. ถ้าไม่ใช่มันน่ะมึงตายหมอ" ซันกัดฟันกรอด อารมณ์เกรี้ยวกราดมากขึ้น มือถือกำแน่น ใครจะไปรู้ว่าซันเป็คนขี้หึงขนาดไหน
.
.
" เฮ้อ! คุณเวย์นายคุณจะคุยด้วย" ยูถอนหายใจ ก่อนจะเดินถือมือถือไปหาเวย์ที่อยู่หน้ากระทะ เวย์รับโทรศัพท์ไปคุย พร้อมกับทอดปลาไปด้วย
"ครับนาย..... ครับ.. อยู่ด้วยกันสามคนครับ.. ครับๆ.. " เวย์คืนโทรศัพท์ให้ยู ยูเลยกดวางทันที ยูเอาโทรศัพท์ไปวางหัวเตียง แต่ก็เห็นปายคุยโทรศัพท์อยู่เหมือนกัน เลยเดินกลับมาทำเมนูปูผัดผงกะหรี่ต่อ
" หวงมากจริงๆนะครับ" เวย์พูดลอยๆ
"ใคร?" ยูถามขึ้นมือก็หันต้นหอมไปด้วย
" หึอย่าทำเป็ไม่รู้.. " เวย์พูดหน้าตาย
" มีใครบอกมั้ยว่าคุณกวนต-มาก" ยูพูดออกมาอย่างหงุดหงิด ก่อนจะหันไปมองปายที่เดินเข้ามาในครัวด้วยดวงตาที่แดงก่ำ ดีที่ครัวถูกแยกออกมาจากตัวบ้านทำให้ทำอาหารได้สะดวก
" ปายเป็ไร" ยูหยุดมือหันมาหาปายทันที
"พี่จุลดุ" ปายตอบเสียงแ่เบา
" ดุเื่?" ยูถามอีกครั้ง
" พี่จุลถามว่ามาอยู่บ้านหมอได้ไง ปายเลยโกหกว่าเปลี่ยนเข้ากะเช้าเลยมากินข้าวกับหมอ พี่จุลดุว่าไม่ยอมบอกเค้า" ปายพูดเสียงเศร้า
"แล้วทำไมไม่บอกเค้าตรงๆหล่ะ" ยูถามขึ้น เวย์ยืนฟังเงียบๆ
" ถ้าบอกก็โดนด่ามากกว่านี้แน่ ไม่เอาหรอกพี่หมอ.. ปายกลัวพี่จุล" ปายบอกออกมาอีก
" นี่ขนาดกลัวนะปายมึงยังกล้าโกหกเค้า ถ้าพี่จุลรู้รับรองเลย.. มันส์ละงานนี้" เวย์พูดขึ้นหลังจากเงียบอยู่นาน
" พี่เวย์.. พี่หมออย่าบอกนะกว่าพี่จุลจะกลับแผลคงหายแล้ว ขอร้องงง" ปายตาแดงรื้อขึ้นอีกครั้ง
" อืมๆ.. ไม่บอกหรอก " ยูรับคำเด็กหนุ่ม
"แล้วแต่นะ.. ถึงเวลากูไม่เกี่ยวนะปาย" เวย์พูดก่อนจะหันไปตักปลาขึ้น
" เลิกพูดเื่นี้กัน รีบทำจะได้กินข้าวกินยา ไม่ปวดแผลรึไง" ยูหันไปส่งสายตาดุให้เวย์ก่อนจะหันมาหาเด็กหนุ่ม เมื่อกินข้าวอิ่มทุกคนก็แยกย้ายกันกลับ ยูล้างถ้วยชามเก็บข้าวของ แล้วก็อาบน้ำขึ้นมานอนเล่นมือถือ ดูโลกภายนอกที่เค้าไปได้ออกไปเจอเป็เดือนแล้ว แต่ก็มีสายเข้าจากการคลอไลน์เข้ามา ยูกดรับสาย หน้าจอปรากฏคนที่หน้าโหดที่พึ่งด่าเค้าไปเมื่อหัวค่ำ นอนพิงหัวเตียงไม่ใส่เสื้อ จนเห็นแผงอกกว้าง
[นอนยังหมอ]
" นอนแล้วแต่ยังไม่หลับ"
[แล้วทำอะไรอยู่]
"เล่นเฟส เช็คไอจีเรื่อยเปื่อย"
[ให้มันจริง.. อย่าให้จับได้ว่าแอบคุยกับใคร... ดึกแล้วนอนได้แล้ว]
"พึ่งสี่ทุ่มเอง.. นอนเยอะแล้ว" ยูไม่สนใจประโยคแรก
[แพนกล้องรอบๆห้องหน่อย] ยูทำหน้าเบื่อโลกกรอกตามองบน แล้วหันมือถือไปทั่วห้อง
"พอใจยัง" ยูถามเมื่อหันกล้องกลับมาหาตัวเอง
[อืม.. ] ซันตอบพยักหน้า ทั้งสองคนเงียบจ้องหน้ากันสักพัก
[คิดถึง.. ] น้ำเสียงอีกฝั่งถูกส่งมา ยูใจกระตุกวูบ รู้สึกแปลกๆ ตึกตัก ใจเต้นผิดปกติ
"คิดถึงบ้าอะไร.. ไม่ออกไปหาสาวๆมานอนกกแก้เหงาหล่ะ" ยูพูดบ่ายเบี่ยง แต่รู้สึกใจหาย
[ให้ออกไปจริงอะ.. ] ซันแกล้งพูดเพื่อจับอาการคนตรงหน้าได้
"เอ่อ!.. อยากไปไหนก็ไป.. จะไปเอากับใครก็เชิญ.. แค่นี้แหละง่วงแล้วจะนอน" ยูบอกแล้วกดตัดสายทิ้ง รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา
" ไอ้บ้าเอ้ยกูจะน้อยใจมันทำไมวะ" ยูบ่นเบาๆก่อนเสียงไลน์จะดังขึ้น
SUN..U.. >>> ฝันดีคร้าบ.. ฝันถึงสามีด้วยนะ
"สามีบ้านมึงสิ" ยูสบถคนเดียวก่อนจะแปลกใจกับชื่อไลน์
" ซันยูงั้นเหรอ.. หึยๆๆ ชั่งเถอะนอนๆ ยูมึงคิดอะไรวะ" ยูขยี้หัวก่อนจะฟุบหน้ากับหมอนนอนดิ้นไปมา ไม่นานก็หลับลง
" ผมขอโทษ... ผมขอโทษ.. " ชายหนุ่มตาสีฟ้า นั่งคุกเข่าน้ำตานองหน้า
เฮือก!
" อีกแล้วหรอ.. ใครกันแน่วะ" ยูสะดุ้งใจนนอนต่อไม่ได้ หยิบมือถือมาดูเวลาก็ตีห้าแล้ว เมื่อนอนต่อไม่ไหว ยูตัดสินใจลุกเดินออกไปสูดอากาศยามเช้าแล้วกัน
"ป้าครับทำอะไรครับผมช่วย" เมื่อเดินเลาะริมหาดออกมา เห็นลุงกับป้ากำลังขนของลงจากเรือ ยูรีบไปช่วยทันที
"อ่อ.. หมอไม่เป็ไรป้าขนเป็ประจำอยู่แล้ว" ป้ารีบร้องห้าม
"ไม่เป็ไรครับผมกำลังหาอะไรทำ" ยูรีบยกกล่องโฟมขึ้น
"จ๊ะๆ.. งั้นตามป้ามาเลย ของทั้งหมดก็เอามาขายนั้นแหละ" ป้าพูดขึ้นยูสังเกตดูก็จำได้ว่าเป็ป้าที่ขายของชำบนเกาะ
"อ่อ.. ผมจำได้แล้วป้าร้านค้านี่เอง อ้าวแล้วลุงออกเรือไปไหนครับ" ยูหันกลับไปมองทางเรือที่แล่นออกไป ถึงจะตีห้าแต่ก็สว่างพอที่จะมองเห็นอะไรได้ชัด
" ลุงไปส่งเด็กนักเรียน" ป้าตอบ ยูพยักหน้าเข้าใจ พอมาถึงร้านป้าก็จัดการกับของสด ผัก พวกขนมอีกเล็กน้อยจัดเรียงตามถาด และตะกร้า
" อันนี้ขนมอะไรครับ" ยูถามขึ้น
"หนมถ้วยปักษ์ใต้.. ลองกินดูสิหมอ" พอป้าอนุญาตยูก็หยิบเข้าปาก
" อืม.. อร่อยครับหนึบๆ หอมมะพร้าว" ปากเคี้ยวแล้วก็พูดไปด้วย ป้าก็มองยิ้มๆแล้วจัดของต่อสักพักก็มีชาวบ้านเดินมาชื้อของ ยูช่วยขายอยู่จนฟ้าสว่างโล่ ก็ของตัวกลับ ไม่วายป้าเ้าของร้านเอาขนมถ้วยยัดใส่ถุงให้หิ้วกลับมาบ้านอีก
ยูเดินหยิบผ้าเช็ดตัวอาบน้ำไปทำงานเหมือนเดิม เช่นทุกวัน
" สวัสดีครับ..หลับสบายมั้ย" เวย์ทักทายขึ้นตามปกติ
"ก็สบายดี.. แต่ผมฝันแปลกๆ" ยูพูดพร้อมกับนั่งลงเปิดคอม เวย์เลิกคิ้วสนใจ
"ฝันแปลก?" เวย์ถาม ยูพยักหน้ารับ
"ผมฝันเห็นชาวต่างชาติคนหนึ่ง มีดวงตาสีฟ้าสวยงามแต่กลับดูเศร้า.. ผมฝันเห็นสองสามครั้งแล้วมั้ง" ปากพูดมือก็จดบันทึกบางอย่าง เวย์มีแววตาไหววูบ ก่อนจะปรับสายตาดั้งเดิม
" คงไม่มีอะไรมั้ง หมออาจจะเคยเห็นแล้วเก็บมาฝัน" เวย์บอก ก่อนจะทำทีไม่สนใจ
"ผมก็ว่างั้นแหละ.. เอ่อคุณเวย์ผมถามหน่อยสิคุณอยู่ที่นี่นานยัง" ยูถามขึ้นอีก
" ประมาณ7.8ปีได้มั้ง" เวย์ตอบ
" แล้วที่นี่มีบ้านบนหน้าผามั้ย" เวย์ เบิกตากว้างเมื่อได้ยินคำถาม
" หมอไปรู้มาจากไหน" เวย์เอ่ยสายตาจ้องจับผิดยู
" เปล่าผมแค่ฝันเห็น.." ยูบอกเสียงแ่เบา ด้วยอาชีพหมอ มักจะไม่เชื่อเื่ลี้ลับอยู่แล้ว แต่มันน่าแปลกที่ยูฝันถึงชายคนนั้นบ่อยๆ
" มันไม่มีหรอก.. แล้วก็เลิกพูดถึงได้แล้ว" เวย์บอกก่อนจะหันไปทำหน้าที่ของตัวเอง ยูก็ไม่เซ้าซี้อะไรอีก ปายก็แวะมาล้างแผลก่อนไปทำงาน จนเวลาเย็น วันนี้ทั้งวันซันไม่โทรหายูแม้แต่สายเดียว ทำให้ยูรู้สึกแปลกใจไม่น้อย
" เรารอเค้าเหรอวะ.. แล้วจะรอทำไม" ยู บ่นพึมพำก่อนจะเดินเข้าบ้านพัก แล้วออกหยิบกล้องออกมาเดินตามแนวทะเล วันนี้พระอาทิตย์ดูเหงา ๆกว่าทุกวันในความรู้สึกของยู
" บรรยากาศชวนคิดถึงบ้านชะมัด" ยูมองออกไปสุดเส้นขอบฟ้า พระอาทิตย์สีแดงกำลังปริ่มน้ำ ยูนั่งลงกับพื้นทราย..แล้ว ยกมือถือขึ้นถ่ายรูปแทนก่อนจะอัพลง โปรแกรมแอฟสีฟ้าเข้ม
#คิดถึงบ้าน#กอดใครได้บ้าง

เมื่อติดแฮชแท็กเรียบร้อย ยูก็เก็บมือถือ ไม่ได้สนใจเสียงแจ้งเตือนคอมเม้นท์ใดๆ ยูเดินกลับบ้านเหม่อๆจนถึงบ้านพัก ก่อนจะอาบน้ำล้มตัวลงนอน สุดท้ายก็หลับลงโดยไม่ได้กินข้าวเย็น
23.45 น.
" หมอ.. ตื่นเร็วหมอ.." เสียงเรียกอยู่หน้าบ้านทำให้ยูสะดุ้งใ ก่อนจะลุกขึ้นดูเวลา
"จะเที่ยงคืนแล้ว.. ใครเป็อะไร" ยูรีบเปิดประตูบ้านออก
"คร้าบบ.. ใครเป็อะไรครับ" ยูใที่ไม่มีใครยืนอยู่
"หูฝาดรึไงวะ.. เอ้ะ!" ยูขยี้ตาก่อนจะเห็นบ้านกลางทะเลเปิดไฟสว่างจ้า.. ยูเพ่งมองเห็นเหล่าบอดี้การ์ดเดินอยู่บนสะพานและรอบระเบียงหน้าบ้านเป็จำนวนมาก เวลาแบบนี้ทำไมมีคนมากมายที่นั่น ยูตัดสินใจเดินไปที่บ้านของนายหัวของเกาะทันที..
.
.
.
.
"อ้ากกก... อือออ..." เสียงกัดฟันร้องคำรามของซันดังขึ้นกลางดึก สงัดภายในบ้านกลางทะเล
" ทนหน่อยครับนาย.. ผ่าสดครับ" เวย์ที่ทำหน้าที่ผ่าะุออกจากไหล่ด้านหลังของซันกำลังเหงื่อตก ที่จริงเวย์เป็หมอฝีมือเยี่ยม แต่จะได้ทำหน้าที่ก็ต่อเมื่อ มีเหตุการณ์แบบนี้เท่านั้น ในเวลาปกติเวย์ก็เป็ได้แค่ผู้ช่วยหมอ ที่ใครๆเข้าใจกัน เพื่อคอยสอดส่องบางอย่างไปด้วย
" รีบเถอะเวย์.. นายเืออกเยอะมาก" จุลเร่งเวย์ลุ้นด้วยความเป็ห่วง
แกร้ง!.. เสียงะุวางลงที่ถาดสแตนเลส ผ้ากรอดสำสีเปื้อนเืมามายถูกใช้
"ไหวนะครับนาย" เวย์ถามคนที่นอนคว่ำตะแคงหน้า ปากซีด.. หายใจหอบเหนื่อย
" กูไม่ตายง่ายๆหรอก... .ไอ้พวกรอบกัด.. เก่งแต่ในที่มืด" ซันกัดฟันตอบลูกน้อง และพูดถึงพวกทำร้ายตนเอง เวย์ก็ทำความสะอาดแผล เรียบร้อย ถุงเืถูกแขวนขึ้นกับเสาน้ำเกลือ
" ปากดีจริงๆ.." จุลไม่วายแขวะผู้เป็นาย
" ปกตินายไม่เดินทางกลับตอนกลางคืนนี่ครับแล้วไหนบอกอีกสองวันจะกลับ" เวย์ถามด้วยความสงสัย ปกติผู้เป็ายจะระวังตัวเื่เดินเรือ แต่นี่ผิดวิสัย
" โอ้ย.. บอกมันแล้ว.. รีบกลับมาจนเกิดเื่" จุลว่าออกมา ความสัมพันธ์จุลกับซัน เวย์รู้เื่ดีจึงไม่แปลกที่จุลจะพูดจาแบบนี้
" มึงก็ด้วยจุล.. แล้วไม่ต้องเสือกไปบอกหมอหล่ะ" ซันออกคำสั่ง ก่อนจะได้ยินเสียงดังข้างนอก จุลเลยเดินออกไปดู เวย์ก็จัดการทำความสะอาดเครื่องมือ
" มีอะไรกัน" เสียงทุ้มทรงพลังดังขึ้น ทุกสายตาที่หันไปมอง คนที่ถูดรั้งไม่ให้เข้าไปดีดตัวออกจากการจับกุมทันที
" คุณจุลเกิดอะไรขึ้นห๊ะ.. ทำไมคนถึงเยอะแบบนี้" ยูรีบถาม
"ไม่มีอะไร" จุลตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
"จะไม่มีอะไรได้ไง.. เสื้อคุณเปื้อนเื.. คุณซันอยู่ไหน" ยูเริ่มร้อนลน รู้สึกใจหายแปลกๆ จุลถอดหายใจยืนนิ่ง
" ตอบสิ!.. ด้ายย.. ไม่ตอบผมไปดูเอง" ยูพูดพร้อมกับพุ่งเดินตรงไปยังห้องนอนก่อนจะเปิด เข้าไป จุลรีบก้าวตามทันที
" คุณซัน!.." ยูเงียบเสียงลงที่เห็นซันนอนคว่ำถอดเสื้อ แผ่นหลังที่เต็มไปด้วยรอยสัก บัดนี้มีผ้าก๊อซปิดแผลขนาดใหญ่พันอยู่
" คุณเป็อะไรคุณซัน" ยูเอ่ยถามเดินเข้าหาคนนอนบนเตียง เวย์เงียบไม่ได้ตอบแต่ทำความสะอาดต่อไป จนยูเห็นะุปืนที่อยู่ในถุงซิบ
"นี่คุณโดนยิง.. ใครยิงคุณ" ยูถามด้วยความใ
" เฮ้อ!.. ใครให้เข้ามาหมอ" ซันถอนหายใจก่อนจะถาม เค้าไม่อยากให้ยูมารับรู้เท่าไหร่นัก
" ไม่ต้องเปลี่ยนเื่เลยนะ" ยูมีท่าทีร้อนรนผิดปกติเมื่อเห็นซันสภาพแบบนี้
" เอ่อ.. นายครับ.. คือ.." เวย์อึกอัก เมื่อเห็นสถานการณ์
" ไปพักก่อนไป.." ซันบอกเวย์ เวย์ เก็บอุปกรณ์เสร็จก็เดินออกไป
". ผมให้ยาเรียบร้อยแล้ว รอแค่เืหมดถุงนะหมอ" เวย์หันมาบอกก่อนจะเดินออกไปอย่างรู้งาน
" เคลียร์กันเองนะ.. ไม่มีใครบอก.. มาเอง" จุลพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกจากห้องไป ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบทันที ยูยืนมองร่างหนา เค้าเห็นคนเจ็บมาก็เยอะ แต่ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกใจหวิวๆเมื่อเห็นซันเจ็บตัว
" ทำไมยังไม่นอน" ซันถามขึ้น ยูไม่ตอบถอนหายใจก่อนจะเดินไปนั่งข้างลำตัวซัน
" เจ็บมากมั้ย? " คำถามจากปากยู พร้อมกับมือที่ลูบแผ่นหลัง ใกล้ๆแผล
"เป็ห่วงรึไง" ซันถาม ตาก็ปรือเต็มที่ เพราะฤทธิ์ยา และการเสียเืมาก.ก่อนสติจะค่อยๆหายไป
" /อืม.. ห่วงสิ.. ไม่รู้ทำไมต้องห่วง/" ยูเสียงแผวเบา มือเอื้อมไปเกี่ยผมที่ปิดหน้า สำรวจหน้าคนร่างหนาอย่างละเอียด ก่อนจะละสายตาจากหน้ามองสำรวจรอบตัว ยูจัดการถอดกางเกงยีนส์ที่รัดแน่นออก เปลี่ยนมาใส่กางเกงผ้าสบายๆให้ซัน แล้วเช็ดทำความสะอาดร่างหนาที่หมดสติอย่างระมัดระวัง จนเสร็จ ยูนั่งเฝ้าซันค่อยดูอาการและถุงเื ดูว่าจะมีไข้หรือไม่ตลอดทั้งคืน โดยที่ไม่ได้นอน..
1K
