หทัยสีเทา

        ไม่นานนักทั้งสองเดินทางมาถึงร้านกาแฟที่ว่า ภีมพลดับเครื่องแล้วเดินนำผู้จัดการของเขาเข้าไปในร้าน สิ้นเสียงกระดิ่งหน้าร้านได้ยินเสียงพนักงานกล่าวต้อนรับ ใบหน้าหล่อเหลาแย้มยิ้มเล็กน้อยแล้วเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์

        “พิชญ์ล่ะหลิว” ภีมพลถามพลางหันมองหาเพื่อนสาวไปทั่วร้าน

        “คุณวินพึ่งโทรมาที่ร้านว่าคุณพิชญ์ป่วยค่ะ วันนี้อาจไม่เข้าร้าน”

        “ว่าไงนะ” ภีมพลถามด้วยความตกใจ ในขณะนั้นพายุจึงขยับตัวเข้ามาใกล้ หวังเก็บข้อมูลทั้งหมดให้ละเอียดที่สุด

        “หลิวไม่ทราบรายละเอียดมากเท่าไหร่ค่ะ คุณภีมจะรับเครื่องดื่มอะไรดีคะ” ภีมพลหันมองหน้าผู้จัดการ

        “วันนี้ผู้จัดการคงไม่ได้ส่วนลดแล้วล่ะ ผู้จัดการอยากสั่งอะไรเชิญได้เลยครับ เดี๋ยวผมขอตัวโทรหาเพื่อนผมก่อน” ภีมพลพูดจบจึงหันไปควานหามือถือในกระเป๋าขึ้นมาอย่างรีบร้อนด้วยความเป็นห่วงพิชญา เขากดโทรหาอยู่ครู่หนึ่งก่อนเสียงปลายสายที่รับจะเป็นผู้ชาย

        “พิชญ์เป็นอย่างไรบ้างครับ” ภีมพลถามปลายสายโดยไม่แปลกใจเพราะรู้ว่านั่นเป็นเสียงของท่านประธานอย่างแน่นอน

        “ปลอดภัย”

        “ตอนนี้พิชญ์อยู่ที่ไหนครับ ผมเลิกงานแล้วจะรีบเข้าไป” ธาวินตอบเพียงแค่ชื่อโรงพยาบาลแล้ววางสายไป ภีมพลหันกลับมาพบสายตามีพิรุธจากผู้จัดการที่กำลังจับจ้องเขาอยู่

        “ผู้จัดการมีอะไรหรือเปล่าครับ”

        “เพื่อนคุณเป็นอย่างไรบ้าง”

        “ปลอดภัยดี ตอนนี้คุณธาวินดูแลอยู่” ภีมพลตอบคำถามโดยไม่รู้สึกระแคะระคายสิ่งใด

        “อยู่โรงพยาบาลอะไร” ภีมพลหันไปรับเครื่องดื่มหลายแก้ว แล้วหันไปตอบผู้จัดการถึงชื่อโรงพยาบาล ก่อนทั้งสองจะเดินทางกลับ

        พิมพ์พารีบเดินทางมายังโรงพยาบาล ที่พายุระบุไว้ตามรายละเอียดที่เขาได้รับมา เสียงรองเท้าส้นสูงของเธอดังกระทบพื้นเป็นจังหวะ ก่อนจะเดินไปยังจุดบริการของโรงพยาบาล

        “ขอโทษนะคะ ผู้ป่วยที่ชื่อพิชญา พักอยู่ห้องไหนคะ พอดีดิฉันเป็นพี่สาวเธอค่ะ แต่เธอน่าจะพักผ่อนอยู่เลยไม่ยอมรับโทรศัพท์ฉัน”

        “สักครู่นะคะ เดี๋ยวเช็คให้ค่ะ”

        “คุณพิชญาพักอยู่ชั้นสี่นะคะ” เจ้าหน้าที่แจ้งรายละเอียดชั้นและห้องให้หญิงสาวที่แต่งตัวด้วยแบรนเนมทั้งตัว ก่อนเสียงส้นสูงจะเดินตรงมายังลิฟต์ พิมพ์พาเดินหาห้องของพิชญาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแอบมองไปที่ประตูที่มีช่องกระจกใสเล็ก เธอเห็นร่างคนรักของตัวเองยืนเช็ดตัวให้กับพิชญาด้วยความทะนุถนอม

        นาทีนี้พิมพ์พารับรู้ได้ทันทีว่า เธออาจเสียธาวินไปแล้วอย่างไม่ทันตั้งตัว ดวงตากลมเล็กหรี่ตามองพลางกำมือแน่น เก็บอั้นความเจ็บปวดเอาไว้อย่างถึงที่สุด ภาพบาดตานี้ทำให้พิมพ์พาเจ็บปวดสุดชีวิต พิมพ์พาหันกลับไปนั่งรอธาวินอยู่ด้านล่างนานหลายชั่วโมง เธอคิดวนเวียนซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อหาสารพัดวิธีกำจัดพิชญาออกไป ก่อนที่ร่างของธาวินเดินออกจากลิฟต์มาพิมพ์พารีบทำตามแผนที่วางไว้ เดินตรงไปเพื่อชนเขา