บทที่ยี่สิบสอง
ไม่ห่างกาย
“ง่วงจัง” นิรณาที่ถูกจับแต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตแขนสั้นตัวใหญ่ และมีผ้าถุงสีสันสดใสปกปิด่ล่างเอาไว้เอ่ยพูดออกมา ร่างเล็กยกมือขึ้นปิดปากหาว พยายามที่จะปรือเปลือกตาที่หนักอึ้งของตัวเองอย่างสุดความสามารถ
ลำพังแค่การเล่นน้ำร่วมสองชั่วโมง ก็ทำให้ร่างกายอ่อนเพลียมากพออยู่แล้ว หากแต่นิรณายังโดนเคี่ยวกรำเื่ลามกโดยสิงหราชอีกร่วมชั่วโมง ร่างกายที่เคยสดชื่นในตอนนี้เริ่มเหี่ยวเฉาจนอยากที่จะทิ้งตัวลงนอนไปให้รู้แล้วรู้รอด
“นอนก่อนไหม เดี๋ยวเทิดมาถึงแล้ว พี่ค่อยปลุกหนู” สิงหราชที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ กับคนที่อยู่ในอาการง่วงซึมเอ่ยพูดขึ้น พลางใช้มือตบลงบนหน้าของตัวเอง เพื่อเป็สัญญาณบอกให้อีกฝ่ายทิ้งศีรษะลงมาบนตัก
นิรณาปรายสายตามองไปทางคนพี่ ใบหน้าสวยหวานเจือไปด้วยความเกรงใจ หากแต่สุดท้ายความง่วงก็ชนะทุกอย่าง ร่างเล็กตัดสินใจเอนตัวลงนอนหนุนตักของสิงหราช ดวงตากลมโตที่แทบจะลืมตาไม่ขึ้น ปิดพริ้มและหลับสนิทไปในเวลาแค่เพียงไม่นาน
“หมดฤทธิ์แล้วก็น่าเอ็นดู” สิงหราชเอ่ยพูดขึ้นกับตัวเอง ใบหน้าหล่อยกยิ้มขึ้นมา มือหนาคอยลูบศีรษะเล็กด้วยความเอ็นดู
สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ สำหรับสิงหราชแล้วล้วนเต็มใจที่จะให้มันเกิดขึ้น แม้จะไม่ได้ตั้งใจที่จะล่อลวงว่าที่ภรรยา มาที่ถ้ำเพลินรมย์เพื่อทำเื่อย่างว่าโดยเฉพาะ หากแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเป็ฝ่ายริเริ่มทุกอย่างด้วยตัวเอง
ชายหญิงที่ใกล้ชิดกันย่อมเป็เื่ปกติที่จะเกิดความหวั่นไหว ความรู้สึกของร่างกายเป็เื่ที่ปฏิเสธไม่ได้ น้ำมันใกล้ไฟมีหรือที่ไฟจะไม่ลุกขึ้นมา และความสัมพันธ์ทางกายที่เกิดขึ้น ก็ล้วนแต่เกิดจากความเต็มใจของคนทั้งคู่
ไม่ว่าจะช้าหรือเร็ว อย่างไรแล้วสิงหราชและนิรณาก็ต้องดำเนินมาถึงจุดนี้ นั่นก็เพราะมีหน้าที่ต้องแต่งงานและสร้างครอบครัวด้วยกัน ตามความ้าของผู้ใหญ่ นั่นก็คือผู้เป็แม่ของสิงหราช
แต่คนอย่างสิงหราช หากเป็เื่ที่ฝืนใจตัวเอง ย่อมไม่คิดที่จะทำทุกอย่างง่ายดายถึงเพียงนี้ คงจะยื้อเวลาจนสุดความสามารถ แต่ที่ตัดสินใจกระทำการบุ่มบ่ามก่อนที่จะถึงวันแต่งงาน
นั่นก็เพราะคำนึงถึงความรู้สึกและความ้า ของตัวเองและนิรณาเป็หลัก สิงหราชเองก็พอจะมองออก ว่าคนตัวเล็กมีความรู้สึกอย่างไรให้กับตัวเอง จากการกระทำหลายอย่างที่ผ่านมา
ซึ่งสิงหราชเองก็มีความรู้สึกไม่ต่างกัน ดังนั้นความลึกซึ้งที่เกิดขึ้นในวันนี้ ย่อมไม่ได้เกิดจากความ้าของร่างกาย หรือหน้าที่ที่ต้องแบกรับเพียงอย่างเดียว หากแต่เกิดเพราะความรู้สึกของคนทั้งคู่ด้วยเช่นกัน
‘หมดมาดเลยกู โดนของขาวเข้าไป’ สิงหราชเอ่ยล้อตัวเองอยู่ในใจ ที่สุดท้ายดันเป็ฝ่ายตบะแตกเข้าเสียได้
ทั้งที่ตอนแรกก็ยังมีอคติอยู่เต็มหัวใจ ซ้ำยังปากไม่ดีพูดจาเลอะเทอะใส่นิรณาไปเสียยกใหญ่ สุดท้ายก็ดันมาตกม้าตาย หลังจากที่ได้ััเนื้อแท้ของเ้าตัว จากการที่ได้ใช้เวลาร่วมกัน
มาถึงขั้นนี้สิงหราชก็ไม่ปฏิเสธหรอกว่า ตัวเองนั้นยินยอมที่จะเปิดใจที่เคยปิดตายให้กับนิรณาไปแล้ว ถึงแม้จะมายอมรับได้หลังจากที่เปิดผ้ากันไปแล้วก็ตามที
เสียงเครื่องยนต์ที่ดังเข้ามาเรื่อย ๆ ทำให้สิงหราชหลุดออกจากความคิดของตัวเอง ร่างหนาเริ่มขยับตัวจับศีรษะเล็กวางลงบนหมอน ที่มีอยู่ติดกระท่อมเอาไว้ เพื่อใช้หนุนนอนในตอนที่แวะมาพักผ่อน
ดวงตาคมปรายสายตามองของใช้ ที่มีอยู่เพียงน้อยนิดในกระท่อม ก่อนจะผุดความคิดว่าจะต้องเตรียมมาเพิ่ม เพื่อที่จะได้อำนวยความสะดวกในการอยู่อาศัยมากกว่านี้ เพราะต่อไปเขาเองก็ไม่ใช่คนตัวเปล่าอีกแล้ว
หลังจากแต่งงานไป การมาค้างอ้างแรมนอกบ้าน ก็คงจะต้องหอบหิ้วภรรยาคนสวยให้ติดตามมาด้วย คงจะคิดแต่เอาแต่ความสะดวกใจของตัวเองเป็ที่ตั้ง ดั่งเช่นที่ผ่านมาไม่ได้แล้ว
สิงหราชผุดลุกขึ้นยืนจนเต็มความสูง มือหนาจัดแจงหอบสัมภาระทั้งหมดของตัวเองและคนน้องเอาไว้ในมือ ก่อนจะสาวเท้าเดินออกจากกระท่อมหลังน้อยไปตามลำพัง
“หลบเลยม้ายนายหัว” เทิดเอ่ยถามผู้เป็นายขึ้น เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเดินออกมาแค่เพียงลำพัง ไร้วี่แววของนายหญิง
“อืม” สิงหราชพยักหน้ารับ ก่อนจะยื่นของที่อยู่ในมือให้กับเทิด เพื่อให้อีกฝ่ายได้เอาไปเก็บไว้บนเรือ
“รอห้านาที” ร่างหนาเอ่ยพูดสำทับขึ้น ก่อนจะสาวเท้าไปทางกระท่อมน้อยที่ได้กลายมาเป็รังรักของตัวเองและนิรณาไปแล้วอีกครั้ง
“เอิงเอย” สิงหราชเอ่ยเรียกคนที่ยังคงนอนหลับสบาย หากแต่ก็นอนดิ้นเสียจนผ้าถุงถลกขึ้นไปจนถึงขาอ่อน
สิงหราชโน้มตัวไปดึงรั้งชายผ้าถุงลงไปคลุมขาให้กับนิรณา ก่อนจะเลื่อนมือมาติดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเอง ที่อีกฝ่ายสวมใส่อยู่จนถึงคอ เพราะในตอนนี้เ้าตัวไม่ได้สวมใส่เสื้อชั้นใน
“น้องเอิง ตื่นครับ” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกเป็ครั้งที่สอง พลางใช้นิ้วเรียวสะกิดต้นแขนเล็กของอีกฝ่าย
“อื้อ” นิรณาที่พึ่งได้พักสายตาไปเพียงไม่นาน พยายามที่จะเปิดเปลือกตาขึ้น ร่างเล็กเอนตัวขึ้นนั่ง ใบหน้าสวยยังคงเต็มไปด้วยความงัวเงีย จากการนอนไม่เต็มอิ่ม
“จะกลับแล้วหรือคะ” ร่างเล็กเอ่ยถามขึ้นเบา ๆ มือเล็กยกขึ้นขยี้ตาของตัวเอง
“ครับ” สิงหราชเอ่ยตอบกลับ ก่อนจะย่อตัวลงช่วยประคองคนตัวเล็กให้ยืนขึ้น
“หนูง่วงจังพี่สิงห์” นิรณาซบหน้าลงกับอกแกร่ง เผลอพูดออดอ้อนออกมาเสียงหวาน ใบหน้าสวยถูไถอกแกร่งราวกับลูกแมวตัวน้อย
“กลับไปนอนต่อที่บ้านนะครับ” สิงหราชที่ใจอ่อนยวบราวกับขี้ผึ้งถูกไฟลน เอ่ยตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงละมุน พลางกดจมูกลงไปดอมดมกลุ่มผมของคนตัวเล็กอย่างคนที่อดใจเอาไว้ไม่อยู่
นิรณายกยิ้มออกมากับตัวเอง ใบหน้าสวยหวานเชิดขึ้นมองคนพี่ ดวงตากลมโตเต็มฉายชัดถึงความรู้สึกมีความสุข ก่อนจะต้องหลับตาพริ้ม เมื่อคนพี่กดจูบบางเบาลงมาบนกลีบปากของตัวเอง
ร่างหนาย่อตัวช้อนอุ้มคนตัวอ่อนเอาไว้ในวงแขน ใบหน้าหล่อเหลาหลุดยิ้มกว้างออกมา เมื่อคนที่ยังคงเมาขี้ตาวาดวงแขนมาคล้องคอของตัวเองเอาไว้แน่น และซุกใบหน้าเข้ากับซอกคอของตัวเองหลังจากนั้น
สิงหราชสาวเท้าพานิรณาเดินลัดเลาะไปตามทาง ทุกย่ำเท้าเต็มไปด้วยความระมัดระวังมากกว่าทุกครั้ง เพราะกลัวว่าถ้าหากเกิดอุบัติเหตุหกล้มขึ้นมา แล้วจะพาคนตัวเล็กล้มคะมำจนได้รับความาเ็ไปด้วย
“ให้ช่วยม้ายนายหัว” เทิดรีบเอ่ยถามผู้เป็เ้านายขึ้น เมื่อเห็นว่าครั้งนี้อีกฝ่ายอุ้มกระเตงใครบางคนมาด้วย
“ไม่เป็ไร” สิงหราชเอ่ยปฏิเสธ ก่อนจะก้าวขาขึ้นเรือไปด้วยความทุลักทุเลอยู่ไม่น้อย หากแต่ก็ยืนยันที่จะอุ้มนิรณาด้วยตัวเอง
หลังจากที่ขึ้นเรือมาได้สำเร็จ ร่างหนาก็รีบเดินมาทิ้งตัวลงนั่งทันที ก่อนจะจัดท่าทางของคนที่เผลอหลับไปอีกครั้งให้เข้าที่เข้าทาง ถึงได้หันไปพยักหน้าให้กับเทิด เพื่อเป็สัญญาณให้อีกฝ่ายออกเรือ
เรือที่แล่นไปด้วยความเร็วปะทะเข้าลมทะเล หอบเอาความร้อนมาปะทะใบหน้า หากแต่สิงหราชก็ไม่ได้คิดแยแสกับมัน ร่างหนานั่งมองทะเลกว้างด้วยความสบายใจ ในขณะที่วงแขนก็กอดกระชับว่าที่ภรรยา ที่แลกมากับหนี้ก้อนโตของตัวเองเอาไว้แน่น
“อื้อ” นิรณาที่หูได้ยินเสียงลมเสียงคลื่น เปิดเปลือกตาขึ้นมองไปรอบ ๆ แอบใเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าตัวเองนอนเกยอยู่บนตักของสิงหราช
“ตื่นแล้วหรือครับ” สิงหราชหลุบสายตาลงมองคนในอ้อมแขน ที่พยายามดันตัวเองลุกขึ้นนั่งด้วยความทุลักทุเลเป็อย่างมาก
“อื้อ คุณสิงห์ปล่อยก่อน เอิงอายพี่เทิด” ร่างเล็กพยักหน้ารับ ก่อนจะเอ่ยพูดด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อ ดวงตากลมโตทอดมองไปทางเทิดเล็กน้อย
“เทิดมันไม่ล้อหนูหรอกครับ” สิงหราชมองตามสายตาของคนตัวเล็ก ก่อนจะเอ่ยพูดขึ้นเบา ๆ เมื่อเห็นว่าเทิดเองก็ไม่ได้ให้ความสนใจกับพวกเขาทั้งคู่ ยังคงตั้งหน้าตั้งตาขับเรือของตัวเองไป
“ปล่อยเลย” นิรณาไม่ยอมฟังอะไรทั้งนั้น ร่างเล็กยังคงยืนยัน ว่า้าที่จะลงจากตักของสิงหราชอยู่ดี
สิงหราชยอมปล่อยให้คนตัวเล็กเป็อิสระแต่โดยดี หากแต่ก็ยังไม่วายที่จะคว้ามือเล็กของนิรณามาจับเอาไว้ด้วยความเคยชิน นิรณาก็ได้แต่นั่งเงียบ ๆ ให้อีกฝ่ายจับมือเอาไว้อย่างนั้น
‘อบอุ่นจัง’ ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านขึ้นกลางหัวใจของนิรณาอีกครั้ง จากการกระทำของสิงหราช
ร่างเล็กลอบมองคนตัวสูงที่กำลังทอดมองทะเลอยู่เป็ระยะ ก่อนจะซ่อนรอยยิ้มเขินอายเอาไว้ใต้ใบหน้าของตัวเอง เมื่อหวนคิดถึงเื่ในกระท่อม ระหว่างตัวเองและสิงหราช
นิรณายอมรับว่าค่อนข้างใจง่ายให้กับสิงหราช เพราะแค่คนพี่ยอมใจดีด้วยหน่อย อ่อนโยนให้กันแค่เพียงเล็กน้อย เธอก็ยอมที่จะปล่อยตัวปล่อยใจ ให้อีกฝ่ายได้เชยชมจนสมใจไปเสียแล้ว
ในตอนที่ตัดสินใจจะทอดกายให้สิงหราชได้เชยชม นิรณาไม่ได้คิดถึงเื่หน้าที่อะไรทั้งนั้น ปล่อยให้ร่างกายมันเป็ไปตามความรู้สึกของตัวเองล้วน ๆ จนแทบที่จะไม่ได้ใช้ความคิดไตร่ตรองเลยสักครั้ง
ความสัมพันธ์ลึกซึ้งที่เกิดขึ้น เริ่มต้นมาจากความรู้สึกบางอย่างที่มันก่อขึ้นในใจของนิรณา และเธอเองก็ไม่รู้หรอกว่าหลังจากนี้ไป จะต้องมานั่งเสียใจกับการตัดสินใจของตัวเองหรือเปล่า
นิรณาเพียงแค่อยากใช้ชีวิตในแบบที่ตัวเอง้าบ้าง ได้ลองรักได้เรียนรู้ด้วยตัวเอง และสุดท้ายไม่ว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็ยังไง เธอก็พร้อมที่จะยอมรับทั้งหมดเอาไว้ด้วยตัวเอง
เคยทำให้อีกฝ่ายยอมรับกันมาแล้วครั้งหนึ่ง ในฐานะมิตรที่ดีต่อกันได้ แล้วทำไมจะทำให้อีกฝ่ายยอมรับกัน ในฐานะของภรรยาและคู่ชีวิตไม่ได้ล่ะ ครั้งนี้นิรณาเลือกที่จะเอาหัวใจทั้งดวงของตัวเองลงไปเดิมพัน
“พี่สิงห์” นิรณาที่ได้ข้อสรุปกับตัวเองในใจ ช้อนสายตาขึ้นมองคนข้างกาย
“ครับ” สิงหราชเอ่ยตอบรับ พลางผินใบหน้ากลับมามองคนตัวเล็ก
“คืนนี้เราดูดาวด้วยกันไหม” ร่างเล็กเอ่ยถามออกไปด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ มือเล็กบีบกระชับเข้ากับฝ่ามือหนาด้วยความประหม่า
“ได้สิ” สิงหราชเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ แม้จะค่อนข้างแปลกใจกับคำพูดของอีกฝ่าย หากแต่ก็ยอมเอ่ยตอบรับออกไป พร้อมกับกระชับฝ่ามือของตัวเองเข้าหาฝ่ามือของอีกฝ่ายเช่นเดียวกัน
นิรณายกยิ้มกว้างออกมา เอนเอียงศีรษะไปซบไหล่ของสิงหราชเอาไว้ ดวงตากลมโตจับจ้องไปที่ทัศนียภาพด้านหน้าของตัวเอง ปล่อยความคิดและความรู้สึกให้ล่องลอยไปกับความสวยงามของธรรมชาติ
………………………………………………….
ก็พอกันทั้งคู่นั่นแหละ ลูกใครก็มาดูเอานะคะ ทางนี้คือแอบหมั่นไส้มาก พอดีงดหวานอยู่ แล้วดูคนคู่นี้ หวานแบบสุดติ่ง
อ่านแล้วอย่าลืมคอมเม้นท์ส่งฟีดแบคกลับมาหานักเขียนอย่างเลดี้หน่อยนะคะ อยากบอกว่ามันเป็แรงผลักดันในการอัปเดตนิยายมาก ๆ เลย
และอย่าลืมกดเข้าชั้น กดหัวใจ และที่สำคัญอย่าลืมกดติดตามนามปากกาอิสตรีเริงรมย์กันเอาไว้นะคะ เพราะตอนนี้กำลังเร่งสานต่อพล็อตมากมายที่ได้ทำการดองเอาไว้ในไหแบบเร่งด่วน และแพลนที่จะปล่อยงานในตอนนี้ก็ยาวทั้งปี ฮือออ
9K
![[จบ] ภรรยาคนโปรดในดวงใจของประธานฉี](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1717670780_50572386.webp)
