ขณะที่มันกำลังคิดว่าถ้าจะยอมรับมนุษย์ผู้อ่อนแอ ผู้นี้เป็คู่พันธสัญญาชะตากรรมหรือไม่ถึง แม้มันจะไม่อยากยอมรับแต่ก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงโชคชะตาได้ ถ้าเกิดมันไม่ยอมรับมนุษย์ผู้อ่อนแอ ต่อให้มันดีกับโลกอสูรได้แต่มันคงอยู่ได้ไม่นานมากนัก ภายใน 7 วัน ถ้าไม่มีผู้ใดเหมาะสมหรือมีชะตาร่วมกับมันอีกครั้งหนึ่งมันจะต้องตายและไม่สามารถกลับมาเวียนว่ายตายเกิดได้ มันคือชะตาที่ถูกกำหนดไว้ไม่มีใครสามารถหลีกเลี่ยงได้ ตัวข้าเป็ถึงธิดาของจักรพรรดิัทองผู้อยู่บนจุดสูงสุดแห่งโลกอสูรทั้งปวง แม้แต่สัตว์เทพ ทั้งที่ สี่ ตน ยังไม่กล้าเอ่ยนามบิดาข้าแล้วเหตุใด ตัวข้าอัจฉริยะที่หาใครเปรียบมิได้ ต่อให้ 10000 ปี คงไม่มีใครมีความสามารถเท่าข้าอีกแล้ว เหตุใดถึงมีชะตากรรมอันเลวร้ายที่ได้รับชะตากรรมกับมนุษย์เช่นนี้ ต้องมาต้องมาฝึกพลังใหม่ ต้องเริ่มจากขั้นจิติญญาอสูร ช่างน่าเวทนาเหลือเกินชะตากรรมที่ข้าสมควรจะได้รับ หรือ์กลั่นแกล้งลิขิตชะตาข้าเช่นนี้
ขณะเดียวกันชูหยางกล่าว ข้าไม่สนว่าเ้าจะเป็ตัวอะไร หรือเป็ฐานะใดบนโลกอสูริญญา ต่อให้เ้าเป็ถึงอสูรปีศาจ ภูติอสูร หรือทาสอสูร ข้าจะดูแลเ้าและเหยียบย่ำคนที่มันดูถูกเ้าต่อให้เป็์หรือพระเ้า ข้าจะสังหารมันให้หมดแล้วจะทำให้เ้าขึ้นเป็อสูริญญาผู้ยิ่งใหญ่เหนือเอกภพทั้งปวง ข้าให้สัจจะสัญญาหาก ข้าผิดคำสาบานวันใดที่ข้าขึ้นอยู่จึงสูงสุดและทำไม่ได้ดังคำกล่าวนี้ ข้าจะปล่อยเ้าให้เป็อิสระกลับไปสู่โลกอสูริญญาเช่นเดิม(การยอมตายทันทีขณะอยู่โลกอสูริญญาและลบพันธะเืออกและทำลายดวงจิตตนเอง)
จิติญญาสีดำกล่าวมา เ้าเป็เพียงมนุษย์ผู้อ่อนแอ การที่กล่าววาจาเช่นนี้ ห้ามผิดคำพูดตัวเ้านั้นจะต้องตาย ข้าเริ่มสนใจเ้าแล้วสิ เ้ามนุษย์เหตุผลใดนะหรือ เพราะที่ข้าไม่อยากทำพันธะสัญญาแต่ก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงชะตากรรมที่ต้องทำพันธะสัญญากับเ้าได้นั้น เป็เพราะคุณสมบัติของเ้าไม่เหมาะสมที่จะเป็คู่ชะตากรรมร่วมกับข้า ข้าจึงต้องพิจารณาก่อนว่าเ้าเหมาะสมกับข้าหรือไม่ ไม่อาจหลีกเลี่ยงชะตากรรมนั้น ข้าาจะบอกเ้าก็ได้ ข้ามีนามว่า หลง ช่าน เป็ธิดาจักรพรรดิัทองผู้อยู่จุดสูงสุดของเผ่าอสูรทั้งปวง การที่ข้าไม่อยากยอมรับเ้านั้นเหตุผลก็ดีเท่านี้ข้าไม่คิดว่าชะตากรรมของข้าจะต้องมาผูกพันกับ์ถ้าอยากจะเหยียบย่ำพวกมันทั้งหมดรวมถึงดินแดนแห่งพระเ้าที่อยู่เหนือชั้นเอกภพ
ที่ข้าบอกเ้า นั้นรู้อยู่แล้ว เ้ามิอาจทำได้ตามคำสาบาน ถ้าข้าทำพันธะสัญญากับเ้า ถ้าเ้าตายข้าก็จะตายตามเ้าไปด้วย แต่ไม่รู้เพราะเเหตุใด ตอนที่ข้ามองไปดวงตาและจิติญญาของเ้า เหมือนกับเ้าดูแคลนทุกสิ่ง มีแต่ความแค้น และจิตสังหารมากเกินไป ในอายุของเ้าเพียง 15 ปี
แต่ข้าอยากถามเ้าเหตุใดถึงกล้ากล่าววาจาเหมือนกับว่าเ้าเป็ผู้ใดมาก่อน คล้ายอะไรบางอย่างข้าไม่อาจรู้ได้เลย หรือว่าเ้าไม่ใช่มนุษย์กัน
ชูหยางเมื่อได้ยินคำพูดของจิติญญาสีดำ มันก็ใเช่นกันไม่คิดว่า จักรพรรดิัทองผู้เป็ใหญ่เผ่าอสูรทั้งปวงจะมีธิดา ใน่ที่ตัวตนของมันเมื่อครั้งก่อน ไม่เคยได้ยินว่าจักรพรรดิัทองจะมีบุตรหรือมีธิดามาก่อนไม่เคยมีใครได้ทำพันธสัญญากับตระกูลัทอง เนื่องจากไม่มีใครคู่ควรหรือเหมาะสมที่จะมีชะตากรรมร่วมกัน(หายากแทบเป็ไม่ได้ในโลกมนุษย์และเอกภพ)
ชูหยางกล่าว อย่างใจเย็นว่า ข้าทำตามคำพูดที่ให้ไว้กับเ้า ถ้าจะทำพันธะสัญญาเมื่อถึงเวลาถ้าทำไม่ได้อย่างที่ข้าพูดถ้ามีพลังมากพอที่พาเ้ากลับไปโลกอสูรในชั้นเอกภพของเผ่าเ้า ข้าจะทำพันธะอีกรูปแบบหนึ่งก่อนที่ดวงจิตของข้าจะสลายไป จะส่งเข้ากลับทันที เ้าจะทำพันธะกับข้าตอนนี้หรือไม่ เ้าตัดสินใจเถิด ข้าให้โอกาสเ้าเช่นกัน ถ้าเ้าไม่ทำอย่างไรเสียข้าก็ไม่มีผลใดๆกับการไร้คู่ร่วมชะตากรรม
เพราะข้าไม่ได้ชอบบังคับใครทั้งสิ้น ต่อให้พระเ้าก็ไม่มีสิทธิ์มาตัดสินชีวิตชะตากรรมข้า