“แคโรไลน์... ใครมา...โอ...พระเ้าริงค์...!” ฮาเนย์วิ่งผวาผ่านประตูยุ้งลวดออกมากอดริงค์ไว้แน่นราวจะบีบเอาชีวิตออกมาจากร่างของเขา เขาเองก็กอดตอบนางแน่นเช่นเดียวกันภาพที่ปรากฏอยู่ต่อหน้าทำให้แคโรไลน์ถึงกับหยาดน้ำตาคลอคลอง โดยเฉพาะเมื่อสีหน้าที่ฉาบอยู่ด้วยความชิงชังคั่งแค้นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยยิ้มกว้างดวงตาคู่สีน้ำตาลแกมทองของเขาในยามนี้ฉายแววปราโมทย์
“ฮาเน่ย์...พระเ้า...ผมคิดถึงคุณเหลือเกิน
“คุณน่าจะเขียนจดหมายมาให้บ่อยกว่านี้”นางปาดน้ำตา พยายามจะรักษาศักดิ์ศรีด้วยการยืดตัวตรง
“ผมต้องขอโทษอย่างมากเลยนะ...”เขาตอบด้วยน้ำเสียงเสงี่ยมเจียมตัวแต่ดวงตาพราวแสงอย่างคนเ้าเล่ห์เช่นทุกครั้งที่ฮาเน่ย์จับได้ว่าเขาขโมยคุกกี้และเขาก็เอาตัวรอดได้เช่นทุกๆ ครา
“ก็เป็อันว่าคุณรู้จักแคโรไลน์แล้ว”ฮาเน่ย์ว่า ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่กับหนุ่มสาวทั้งสอง
“ใช่...ใช่...ผมได้พบกับแคโรไลน์แล้ว กำลังทำความรู้จักกันให้มากขึ้นอยู่พอดีเลย”
แม่บ้านไม่ทันเห็นสายตาที่เขามองไปทางแคโรไลน์
“อิฉันเห็นอยู่หรอกนะว่าคุณคงจะไม่กินอาหารดีๆ แน่ทำเงินเสียแทบแย่มีรูปถ่ายอยู่ในหน้าหนังสือพิมพ์เกือบจะตลอดเวลา แต่ถึงยังงั้นมันก็ยังดูเหมือนคุณไม่เคยได้กินอะไรที่มันเหมาะกับร่างกายเอาเสียเลย...มา...เข้าบ้านกันเถอะนี่อิฉันอุ่นอาหารเตรียมไว้ให้คุณอยู่แล้ว”
“ซึ่งย่อมจะต้องมีพีคั่น พายด้วยกลิ่นมันหอมออกมาถึงนี้เชียวนะฮาเน่ย์” เขาแกล้งยั่วแต่ก็รุนร่างนางให้เดินผ่านประตูเข้าไปในบ้าน
“อิฉันไม่ได้ทำพิเศษสำหรับคุณหรอก”
“ไม่เอาน่าฮาเน่ย์ทั้งคุณและผมต่างก็รู้ดีกันอยู่แล้ว”
“มันบังเอิญต่างหากที่วันนี้อิฉันทำชิคเก้นกัมโบ้ด้วย
” เป็เวลาหลายสัปดาห์ภายหลังจากที่แคโรไลน์ย้ายเข้ามาอยู่ในเดอะรีทรีทในฐานะนายหญิงคนใหม่ของบ้านที่เธอมีความรู้สึกเหมือนตัวเองเป็เพียงแขกผู้มาเยี่ยมเยียนไม่ได้จะมาอยู่ที่นี่อย่างจริงจังแต่เมื่อเวลาหลายเดือนผ่านไปเมื่อลอร่า เจนยอมรับเธอเป็เพื่อนคนหนึ่ง และเมื่อฮาเน่ย์ชอบเธอขึ้นมาอย่างจริงจังเธอจึงสามารถปรับตัวให้เข้ากับที่นี่ได้ แต่เมื่อมาถึงวันนี้วันที่ได้เห็นริงค์กลับมาถึงบ้านของเขาได้ยินเสียงฝีเท้าที่กระทบอยู่กับพื้นไม้แผ่นหนาของตัวบ้านได้ยินเสียงพูดของเขาที่ก้องไปทั่วห้องเพดานสูงอีกครั้งหนึ่งที่แคโรไลน์มีความรู้สึกเหมือนตัวเองเป็ผู้บุกรุกริงค์ต่างหากที่เป็เ้าของบ้านหลังนี้ไม่ใช่เธอเลย...
เมื่อเธอเดินตามคนทั้งสองเข้าไปในครัวปรากฏว่าริงค์ทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะกลมไม้โอ๊กซึ่งมีอาหารวางเตรียมอยู่ตรงหน้าเขาเรียบร้อยแล้ว เขากำลังกวาดสายตามองไปโดยรอบ
“ไม่มีอะไรเปลี่ยนเลย” เขาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอบอุ่น
“อิฉันเพิ่งให้เขาทาสีห้องครัวใหม่สักสองปีนี่เอง”ฮาเน่ย์เล่าให้ฟัง “แต่ก็บอกกับคุณนายแลงคาสเตอร์แล้วว่าจะใช้สีเดิมนั่นแหละเพราะอยากจะให้ทุกสิ่งทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เมื่อถึงวันที่คุณกลับมาบ้าน”
ริงค์กลืนอาหารลงคอ ก่อนจะใช้ส้อมเขี่ยไปรอบๆ จาน
“ผมไม่ได้ตั้งใจจะมาอยู่ที่นี่หรอกนะฮาเน่ย์...จะมาอยู่แค่...เอ้อ...จนกว่าพ่อ...ผมหมายถึงจัดการเื่ราวต่างๆให้เรียบร้อยเท่านั้น”
ฮาเน่ย์หยุดมือที่กำลังทำงานวุ่นอยู่ลงทันทีก้มลงมองหน้าบุรุษร่างใหญ่ราวกับเขาเป็เด็กชายที่นางเคยเลี้ยงดูอุ้มชูมาั้แ่เล็ก
“อิฉันไม่้าให้คุณไปไหนอีกแล้วนะคะคุณริงค์ที่นี่น่ะมันบ้านของคุณนะ”
เขาเหลือบตามองไปทางแคโรไลน์และตวัดสายตากลับมาที่จานอาหารตรงหน้าอย่างรวดเร็ว
“ที่นี่มันไม่มีอะไรสำหรับผมอีกต่อไปแล้ว”เขาพูดเสียงขุ่น ก่อนจะส่งอาหารเข้าปากอีกคำหนึ่ง
“มันต้องมีสิคะ... ลอร่า เจนยังไงล่ะ” แคโรไลน์เอ่ยเตือนขึ้นด้วยลุ้มเสียงอ่อนโยนเธอบังคับตัวเองให้เดินเข้ามาในครัว ซึ่งคิดว่าน่าจะดีกว่าแค่ยืนฟังอยู่ตรงประตูเธอไม่อยากให้ริงค์รู้ว่าการปรากฏตัวของเขามันสร้างความอึดอัดให้กับเธออย่างมากเวลานี้เธอยังไม่ใช่ภรรยาม่ายของรอสโคเสียทีเดียวและในฐานะภรรยาของเขาเธอย่อมมีสิทธิ์ที่จะเดินเข้ามาในห้องครัวได้แคโรไลน์เดินเลยไปที่ตู้เย็นรินชาดำเย็นใส่แก้วให้ตัวเองทั้งที่ไม่ได้อยากดื่มเลยแม้แต่น้อย
“คุณควรเห็นใจน้องบ้างนะคะริงค์”ฮาเน่ย์เสริมขณะเช็ดแก้วที่สะอาดใสอยู่แล้วให้ใสยิ่งขึ้น “ทุกเช้าเธอจะต้องรบเร้าให้อิฉันออกไปที่ตู้ไปรษณีย์เพื่อไปดูว่ามีจดหมายจากคุณมาถึงหรือเปล่า โดยหน้าที่แล้วคุณไม่ควรจะทิ้งเธอไปเลยไม่ว่าคุณกับพ่อจะทะเลาะกันรุนแรงขนาดไหนก็เถอะ”
“จริงๆแล้วผมก็ไม่ได้อยากทิ้งน้องไปไหนหรอกครับแล้วแกสบายดีหรือเปล่าล่ะ?”
“สบายดีสิ...สบายดีแน่...สวยเหมือนในรูปนั่นแหละ”
“ผมไม่ได้หมายความถึงเื่นั้นหรอกนะ”
“อิฉันเข้าใจค่ะว่าคุณหมายถึงอะไร...”ฮาเน่ย์วางแก้วลงบนเคาน์เตอร์แรงๆ “ซึ่งก็ใช่ค่ะเธอสบายดีทุกอย่างอันที่จริงอิฉันน่ะรู้จากวิธีการตั้งคำถามถึงเธอในจดหมายทุกฉบับแล้วล่ะว่าคุณเองก็ไม่แน่ใจว่าเมื่อลอร่าเจนโตขึ้นแล้วจะเป็ยังไงบ้างฟังนะคะริงค์ เธออาจจะเรียนหนังสือไม่มากนักแต่รับรองว่าฉลาดเป็กรดทีเดียว คุณไม่ได้อยู่ใกล้ก็เลยไม่ได้เห็นแต่คุณก็เหมือนแม่หมีหวงลูกนั่นแหละ อิฉันเข้าใจ ระวังให้ดีก็แล้วกันเวลานี้เธอโตเป็สาวแล้วและอาจจะไม่ยอมรับกับการที่ใครจะมาปฏิบัติต่อเธอเหมือนแก้วที่เปราะบางก็ได้เธอเป็หญิงสาวที่สวยมากคนหนึ่งนะคะ ถ้าคนภายนอกได้มีโอกาสได้เห็นเธอละก็รับรองว่าน้อยคนนักที่จะรู้ว่าเธอแตกต่างกว่าคนอื่น”
“แต่แกก็แตกต่างจริงๆ” ริงค์ยืนยัน
“มันก็ไม่ได้มากมายอะไรนักหรอก”แคโรไลน์สอดขึ้น “เธอรู้ดีจะตายไปว่ามันมีอะไรเกิดขึ้นในโลกนี้บ้างเพียงแต่เธอมีอารมณ์ที่เปราะบางเกินไปหน่อยเท่านั้นฉันห่วงเื่ความอ่อนแอทางด้านสุขภาพร่างกายมากกว่าจะเป็เื่สภาพทางด้านจิตใจเสียด้วยซ้ำถ้าใครสักคนที่เธอรักทำให้เธอผิดหวังละก็ เธออาจจะไม่ฟื้นคืนมาเหมือนเดิมก็ได้”
สายตาของเขาไม่ได้ละจากใบหน้าเธอเลยขณะหยิบผ้าขึ้นเช็ดปากก่อนจะโยนลงและเลื่อนเก้าอี้ออกจากโต๊ะ
“ขอบคุณสำหรับบทเทศน์นะขอรับซิสเตอร์แคโรไลน์ผมจะพยายามจดจำไว้”
“นี่...ฉันไม่จำเป็จะต้อง...”
“อ๋อ...คุณจำเป็แน่...” เขาเอื้อมไปหยิบเหยือกกาแฟรินใส่ถ้วยของตนเอง
“ริงค์ แลงคาสเตอร์คุณไม่สมควรพูดกับแคโรไลน์แบบนั้นเลยนะคะ” ฮาเน่ย์ออกจะใเมื่อเห็นความไม่ปรองดองเกิดขึ้นระหว่างหนุ่มสาวทั้งสองทั้งที่เพิ่งรู้จักกันไม่ถึง5 นาทีแต่ทุกครั้งที่ประสานสายตากันมันคล้ายกับจุดะเิขึ้นเห็นได้ชัดว่าริงค์ไม่พอใจอย่างยิ่งกับการที่บิดาของเขามีภรรยาสาวสวยวัยรุ่นอย่างแคโรไลน์แต่เขาก็จากบ้านไปนานถึง 12 ปีมันแปลกตรงไหนที่รอสโคจะแต่งงานใหม่...? แล้วทำไมริงค์ถึงจะต้องแสดงความไม่พอใจขนาดนี้ด้วย...?
นอกเสียจากว่ามันจะต้องมีอะไรบางอย่างที่เกี่ยวกับเดอะ รีทรีท
“ถามหน่อยเถอะมรรยาทที่คุณแม่กับอิฉันพร่ำสอนมาน่ะมันหายไปไหนหมด ถึงยังไงคุณก็จะต้องจำไว้นะคะว่าแคโรไลน์น่ะเป็ภรรยาของคุณพ่อและควรจะได้รับความนับถือจากคุณด้วย”
ริงค์...ที่สายตายังไม่เคยละจากใบหน้าของแคโรไลน์หยักมุมปากขึ้นเป็รอยยิ้ม
“โอ...คุณแม่เลี้ยง...ผมก็คอยแต่จะลืมอยู่เรื่อยเลย”
“ลอร่า เจนมาแล้ว” ฮาเน่ย์บอกด้วยน้ำเสียงกังวล “อย่าทำให้เธอเสียใจนะริงค์วันนี้น่ะเธอใเื่หนึ่งแล้วและก็สามารถตั้งรับได้อย่างดีด้วย”
เสียงเบาๆ ของลอร่าเจนผ่านเข้ามาทางประตูมุ้งลวดก่อนที่เธอจะผลักให้เปิดออก และแล้วสาวน้อยก็หยุดยืนตัวแข็งอยู่กับที่ขณะจับตามองพี่ชายอยู่เป็ครู่ที่สีหน้าของเธอดูว่างเปล่าและแล้วก็ค่อยๆ แดงเรื่อขึ้นจนในที่สุดรอยยิ้มด้วยความปราโมทย์ก็กระจายไปทั่วใบหน้า
เธอผวาวิ่งเข้าไปหา โถมตัวเข้ากอดพี่ชายไว้แน่นซุกใบหน้าอยู่กับซอกคอ ริงค์เองก็โอบรัดร่างน้องสาวพร้อมกับหลับตาแน่น ลอร่าเจนเป็ฝ่ายผละออกก่อน นิ้วเรียวบางลูบไล้ไปทั่วใบหน้า เรือนผมและ่ไหล่ของพี่ชายราว้าความมั่นใจว่าบัดนี้เขาได้เข้ามานั่งอยู่ในบ้านแล้วจริงๆ
“พี่สูงจัง...” สาวน้อยเอ่ยขึ้นอย่างตั้งข้อสังเกต “แล้วก็แข็งแรงมากด้วย...”เธอพูดปนหัวเราะ บีบกล้ามเนื้อตรงต้นแขนพี่ชายแรงๆ
“น้องก็สวยแล้วก็โตขึ้นมากด้วย”สายตาของเขากวาดไปทั่วร่างมองเห็นความสวยงามอ่อนหวานในตัวน้องสาวสองพี่น้องมองหน้ากันแล้วก็ะเิเสียงหัวเราะออกมาโผเข้ากอดกันไว้อีกครั้ง
8K
