ตอนนี้ข้าก็พาทุกคนมาที่พักเพราะอยากให้ทุกคนได้พักซะก่อนเนื่องด้วยร่างกายผ่านการชำระมาอาจจะมีอาการปวดเมื่อยก็เป็ได้และจะได้ถามความคิดเห็นของแต่ละคนด้วย...
"ข้าไม่คิดเลยว่าร่างกายของพวกเราจะถูกพิษ เพราะมันไม่มีอาการใดๆใก้เห็นเลย..."ฉางอี้กล่าวออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ ทั้งที่คิดว่าคนในจวนต่างก็ไว้ใจได้แท้ๆเพราะคนเ่าั้ตนช่วยเหลือไว้ทั้งหมด มันน่านัก!...
"ข้าจะให้พวกท่านฝึกที่นี่ก่อน ทั้งการเลื่อนระดับและพลังกาย ส่วนเื่ทำให้ร่างกายต้านพิษนั้นข้าจะให้พวกท่านเก็บไปคิดทบทวนเสียก่อน....ตอนนี้ร่างกายทุกคนสะอาดแล้วและแข็งแรงดีขึ้นมาก แต่ยังดีไม่พอสำหรับข้าเ้าค่ะเพราะเหตุนี้พวกท่านต้องใส่ชุดที่ข้าเตรียมไว้ให้และฝึกร่างกายใหม่ั้แ่ต้น โดยข้าจะให้พวกท่านวิ่งวันละยี่สิบลี้(1ลี้=500เมตร)น้ำหนักของชุดสามารถเพิ่มได้เท่าที่พวกท่านรับไหวและน้ำหนักของชุดจะขึ้นอยู่ที่ระดับของลมปราณเ้าค่ะ หลังจากวิ่งแล้วพวกท่านสามารถหาที่สงบฝึกปราณได้นะเ้าคะ ข้ามีเม็ดโอสถทะลวงปราณให้และพวกท่านสามารถใช้ของทุกอย่างในนี้ได้เลยแต่ขอเพียงแค่...อย่าได้ทำลายของๆข้าเป็พอ...."ข้ากล่าวรัวๆและประโยคท้ายๆกดเสียงต่ำเล็กน้อย....
"เข้าใจแล้วเซียนเออร์...แต่พวกเราอยู่ในนี้นานๆไม่ได้นะเซียนเออร์ เดียวด้านนอกสงสัยและเรายังมีงานอีกถึงอยากจะฝึกที่นี่แต่พวกพ่อไม่มีเวลาขนาดนั้นและตอนนี้พวกเราก็เข้ามานานแล้วด้วย..." ฉางอี้กล่าวกับบุตรีด้วยความเสียดาย...
"พวกท่านไม่ต้องกังวลนะเ้าคะ เพราะในมิตินี้ข้าสามารถปรับเปลี่ยนเวลาตามใจข้าได้ เหมือนตอนที่ข้าฝึกที่มาได้ไกลขนาดนี้ไม่ได้ฝึกฝนแค่หกเดือนหรอกนะเ้าค่ะ พวกท่านเห็นแบบนี้ข้าใช้เวลาตั้งสี่ปีเต็มในมิติแต่ภายนอกมิติแค่สามเดือน แต่ที่ข้ากลับมาที่จวนช้าไปสามเดือนเพราะข้าหาประสบการณ์(ปลอมตัวอยู่)ก่อนกลับมาน่ะเ้าค่ะ และที่ไม่ปรับเวลาให้เร็วกว่านั้นเพราะมันขึ้นอยู่กับระดับพลังด้วยน่ะเ้าค่ะ..."ข้ากล่าวออกไปแต่ก็ปิดเื่จริงที่กลับจวนช้าไว้....
"แล้วตอนนี้เ้าปรับเวลาเป็เท่าใด แล้วอีกอย่างตอนนี้ระดับปราณของเ้าอยู่ขั้นไหนแล้วเซียนเออร์ พวกพ่อไม่เห็นััพลังเ้าได้สักนิดเหมือนว่าเ้าไม่มีลมปราณเหมือนแต่ก่อนเลย?..."ฉางอี้กล่าวถามชิงเซียนพร้อมมีเหมยเซียนและสองแฝดพยักหน้าอย่างเห็นด้วย
"ข้าปรับเวลาได้เร็วสุดตอนนี้ที่หนึ่งเค่อภายนอกเท่ากับสิบห้าวันภายในมิติเ้าค่ะ ส่วนระดับพลังและขั้นก็..........."ข้าไม่ได้กล่าวต่อ แต่ปลดปล่อยระดับลมปราณที่ใช้วิชาปกปิดไว้
คลื่น~~~~~~
"ระ ระดับระ าาจักรพรรดิขั้นต้น!!!!"×4
"......."
"ดี ดียิ่ง! ต่อไปจะไม่มีใครดูถูกเ้าอีกน้องพี่เ้ามันสัตว์ประหลาดชัดๆ!..."ชิงเทียนกล่าว
โป้กกก!!!
"โอ้ยย!!"
"เ้าไปว่าน้องสาวเ้าแบบนั้นได้เช่นไรกัน..แต่จะว่าไป...ก็จริงนะ.. หึหึ...."ฉางอี้กล่าว
เพี๊ยะะะะ
"ท่านก็อีกคนท่านพี่ยังจะไปว่าลูกอีกนางหาได้เป็สัตว์ประหลาดใช่หรือไม่ปีศาจน้อยของแม่..."กล่าวว่าสามีจบก็หันมาหยอกเย้าบุตรสาวเล็กน้อยนั้นเรียกเสียงหัวเราะได้เป็อย่างดีจากทุกคนยกเ้าเ้าตัว....
"พวกท่าน!! เชอะ!หึ ข้าจะฝึกพวกท่านหนักๆเลยคอนดู!..."
"จัดมาได้เลยพวกเราพร้อมเต็มที่!...."ชิงเทียนกล่าวอย่างหนักแน่นแต่เขาไม่รู้เลยว่าหลังจากนี้พวกเขาจะเจอสิ่งที่เรียกกันว่า'นรก'ของจริง!......
"หึหึ ได้! แล้วอีกอย่างจะไม่มีใครได้รู้ว่าข้าสามารถฝึกลมปราณได้เด็ดขาด และพวกท่านก็ห้ามบอกใครเป็อันขาดแม้แต่คนที่พวกท่านคิดว่าไว้ใจได้!..."ข้ากล่าวออกมาอย่างจริงจัง
"ทำไมล่ะเซียนเออร์?"ทุกคนต่างพยักหน้ากับคำถามของชิงหลง
"เพราะข้าไม่อยากให้ศัตรูของพวกเรารู้และไหวตัวทันแค่ข้ากลับมาเป็ปกติดีพวกมันก็จ้องจะเล่นงานข้ามากพอแล้ว และถ้าเดาไม่ผิดพิธีปักปิ่นของข้าพวกมันคงหาทางเล่นงานข้าอีกเป็แน่ ข้าอยากรู้จริงๆทำไมมันถึงจ้องเล่นงานข้านัก ท่านว่าไหมท่านพ่อ หึ.."ข้ากล่าวเหตุผลและกล่าวถามเหตุผลกับท่านพ่อ เพราะข้าให้คนของข้าสืบเื่พวกนี้มาแล้ว ปรากฎว่าข้ามีคู่หมั้นเป็คนที่มีอำนาจอย่างมากในราชวงค์เื้ัและยังมีขุมกำลังลับคอยสนับสนุนฮ่องเต้องค์ปัจจุบันถึงจะมีคนทราบไม่มากแต่ก็มากพอที่ขั่วอำนาจจะเคลื่อนไหว ถึงจะไม่รู้ว่าคนนั้นเป็ใครแต่เพียงรู้ว่าข้าเป็คู่หมั้นเขาคนนั้นมันก็มากพอจะมีคนมารอบสังหารข้าแล้ว แค่อำนาจทางฝั่งบิดาก็มากพออยู่แล้ว...ใครกันที่คิดจะกบฎ แล้วที่สำคัญทำไมข้าต้องมีคู่หมั้นด้วย! ม้ายยย.....
"แม่ว่าอย่างพึ่งพูดเื่นี้เลยนะ เรามาฝึกกันก่อนดีกว่าถ้าเราแข็งแกร่งขึ้นก็ไม่มีใครทำอะไรพวกเราได้แล้ว และตอนนี้ลูกสาวของแม่ก็แข็งแกร่งมากแค่นี้พวกแม่ก็จะได้ไม่ต้องเป็ห่วงมากว่าใครจะทำอันตรายเ้าได้แล้ว"ท่านแม่กล่าวไปลูบหัวข้าไป..อ่า..อบอุ่นหัวใจจัง
"ก็ได้...ข้าจะรอเวลาเมื่อพวกท่านพร้อมที่จะเล่าให้ข้าฟัง...มาเริ่มการฝึกนรกกันเถอะเ้าคะ หึหึ..." ข้าจะรอแล้วกันเ้าค่ะ
"อย่าพูดแบบนั้นกับหัวเราะแบบนั้นสิเซียนเออร์มันสยองๆยังไงไม่รู้เหมือนมีรางร้าย...บลื่อ!"ชิงเทียนกล่าวกับน้องสาวพลันเห็นสายตาเเละรอยยิ้มน้อยๆที่มุมปากบางนั้นมันทำให้เขาเสียวสันหลังยิ่งนัก!...
"เช่นนั้นพวกท่านก็ใส่ชุดนี่และถ่ายลมปราณลงไปเลยเ้าค่ะ... หึหึ..."
ตุบ ตุบ ตุบ ตุบ
นั้นเสียงร่างกายของแต่ละคนที่ถ่ายลมปราณเข้าชุดที่สวมมันทำให้พวกเขานอนราบลงกับพื้นดินอย่างยากจะต้านทานน้ำหนักของชุด!....
"เซียนเออร์นี่มันชุดบ้าอะไรทำไมมันหนักยิ่งนัก นี่มันหนักเท่าใดกันถึงไม่สามารถขยับตัวได้สักกะพีเดียว!..."ฉางอี้กล่าว
"อ้อ!...ข้าลืมบอกเ้าค่ะว่าด้วยตามระดับของพวกท่านแล้วน้ำหนักเริ่มต้นที่หนึ่งร้อยกงจิน(กิโลกรัม) เ้าค่ะ...คิกคิก...."นี่คือการเอาคืนที่ว่าข้าเป็สัตว์ประหลาด!...คิกคิก
"เ้า!!!....ฮึ่ย~~~"
"พวกท่านอย่าลืมโคจรลมปราณตลอดนะเ้าคะ...แล้วทำทุกอย่างที่ข้าได้บอกไว้ด้วยนะเ้าคะ ของทุกอย่างข้าเตรียมไว้ให้แล้วอยู่ในบ้านนะเ้าคะ ข้าขอออกไปด้านนอกก่อนเดี๋ยวเจอกันอีกสี่เดือนนะเ้าคะ!...."กล่าวจบข้าก็ออกจากมิติทันที
พรึบบ!!
วาร์ปปป~~~~
10
