"พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน...แต่เอาที่พี่คิดนะพี่คิดว่าท่านประธานเราคงน่าจะไม่ใช่คนที่สั่งการเื่ที่ให้ไปกว้านซื้อแน่"
จิตรานุชเองก็ไม่รู้ว่าประธานหนุ่มของเธอใช้วิธีไหนเช่นกันแต่ที่เธอคิดว่าเื่ที่เกิดมันไม่ได้เป็ฝีมือของประธานหนุ่มแน่นอน
"ทำไมหรอ"
เฌอริตาเห็นว่าจิตรานุชน่าจะมีความคิดคล้ายๆกับเธอจึงถามความคิดของอีกฝ่ายอย่างอยากรู้
"ก็เพราะพี่รู้มาว่าท่านประธานเราไม่ได้มีสิทธิ์กับเงินกองกลางอะไรในบริษัทเลยที่มาทำงานบริหารระดับสูงนี้ก็ได้แค่เงินเดือนเท่านั้นแล้วจะเอาอำนาจที่ไหนไปตัดสินใจกว้านซื้อที่ดินได้"
"ที่พี่นุชพูดหมายถึงต้องคนเป็พ่อเท่านั้นใช่มั้ยถึงจะทำแบบนี้ได้"
"หัวไวนะเรา...กินข้าวกันเถอะ"
"ค่ะๆ"
เฌอริตาพยักหน้าเข้าใจเธอคิดว่าชนะพลน่าจะใช้ชาวีเป็หัวโขนออกหน้าให้ตัวเองก็เท่านั้นหากเป็อย่างที่จิตรานุชพูดมา
เย็นของวัน
คฤหาสน์หรู
"แกจะไปสนใจอะไรกับพวกชาวบ้านพวกนั้นที่ำเป็โวยวายเพราะอยากได้เงินเพิ่มล่ะสิไม่ว่า"
ชนะพลเห็นว่าเื่ที่ชาวีมาคุยกับเขาวันนี้มันเป็สิ่งที่ขัดใจเขาอยู่ไม่น้อย
"แต่ถึงยังไงคุณพ่อก็ไม่น่าไปเผาไล่ที่พวกเค้าแบบนั้นนะครับ"
ชาวีพูดกับคนเป็พ่อด้วยสีหน้าที่เจื่อนลงเล็กน้อย
"แกรู้ได้ยังไงว่าฉันเป็คนทำ"
ชนะพลหันมาจ้องชาวีตาเขม็ง
"......"
ชาวียังคงก้มหน้าก้มตานิ่งไม่พูดอะไรเขารู้ได้อย่างไรงั้นหรือเพราะเื่นี้มันเดาได้ไม่ยากเลยสำหรับเขา
"คนอย่างแกไม่มีสิทธิ์มาสอนหรือสั่งฉันและคนอย่างแกก็ต้องทำทุกอย่างตามคำสั่งของฉันเท่านั้นจำใส่หัวของแกเอาไว้...ออกไปได้แล้ววันนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะคุยกับแกแล้ว"
ชนะพลพูดกับลูกชายบุญธรรมของเขาด้วยเสียงแข็งและท่าทีที่ไม่พอใจที่ดูว่าลูกชายคนนี้จะแข็งข้อและหาเื่ขัดคำสั่งของเขาอยู่บ่อยครั้งจึงต้องคอยเตือนกันอยู่เรื่อยทั้งสั่งให้ชายหนุ่มกลับไปก่อนที่เขาจะคุมอารมณ์ไม่อยู่
"ครับ"
ชาวีหันหลังกลับอย่างรวดเร็วเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายเลยปากไล่
"อีกอย่างนะถึงคนพวกนั้นจะหาหลักฐานมาได้ว่าฉันเป็คนทำแต่แกก็รู้ว่ากฏหมายทำอะไรฉันไม่ได้"
ชนะพลทิ้งท้ายให้ชาวีได้รับรู้ว่าคนอย่างเขาถ้าหมายใจจะทำอะไรก็ไม่มีใครมาห้ามได้ทั้งนั้น
"......"
ชาวีหยุดฟังคำพูดของพ่อเขาครู่หนึ่งและจึงเดินออกไปจากคฤหาสน์ด้วยสีหน้าอมทุกข์
บ้านxxx
"...."
เมื่อเช้านี้กลับมาถึงบ้านของเขาก็เอาแต่ทำหน้าอมทุกข์คิดไม่ตกจนแดนเทพเองก็รู้สึกหดหู่ไปด้วยตอนนี้เขาทำได้แต่ให้กำลังใจชาวีด้วยคำว่าเดี๋ยวก็ผ่านไปเท่านั้นเหมือนกับที่พูดกับตัวเองอยู่บ่อยๆ
บ้านxxx
"มีกันแค่สองคนเราก็มีความสุขดีอยู่แล้วเนอะ"
เฌอริตาลูบหัวลูกน้อยของเธอที่กำลังหลับตาพริ้มพลางนึกถึงชายหนุ่มคนที่จากเธอไปนานแสนนานจนเธอคิดภาพครอบครัวที่มีสามคนไม่ออกว่ามันจะเป็อย่างไรเพราะเธอมีความสุขกับการที่อยู่กันสองคนแม่ลูกมาตลอด
วันต่อมา
"นมคะไม่แน่วันนี้ริตาอาจจะกลับดึกหน่อยนะคะ"
เฌอริตาแต่งตัวไปทำงานแต่เช้าวันนี้เธอมีธุระสำคัญที่จะต้องไปทำจึงต้องบอกกับวาดจันทร์เอาไว้ก่อน
"ได้ค่ะคุณหนูเดี๋ยวนี้คุณหนูเล็กก็ไม่ค่อยงอแงแล้วล่ะค่ะ"
"งั้นริตาไปก่อนนะคะ"
บริษัทxxx
"พี่นุชวันนี้ท่านประธานไม่เข้าหรอคะ"
เฌอริตามาถึงบริษัทร่วมสองชั่วโมงแล้วเธอยังไม่เห็นว่าวันนี้ประธานหนุ่มและหมอแดนเทพจะเข้ามากันเลยจึงต้องถามจิตรานุชด้วยความสงสัย
"เห็นว่าจะเข้ามาช้าหน่อยน่ะ"
"เอ่อ..เดี๋ยวเพลินไปจัดห้องให้ท่านประธานก่อนนะเมื่อวานเห็นว่ากองเอกสารมันรกๆค่ะ"
"เอาสิ..ขยันดีนะเราเดี๋ยวพี่ขอเคลียเอกสารแต่ละแผนกที่ส่งมาก่อนละกัน"
"ค่ะ"
เมื่อบอกกับจิตรานุชเรียบร้อยแล้วหญิงสาวจึงรีบเข้ามาในห้องของประธานหนุ่มเพื่อหาบางอย่างที่เธอ้าทันที
"อยู่ตรงไหนนะหายากหาเย็นซะจริง...อืม..ถ้าจะหายากขนาดนี้ล่ะก็...ได้ฉันไม่หาก็ได้"
หญิงสาวยืนเท้าเอวอย่างหัวเสียและรีบออกไปจากห้องก่อนที่ประธานหนุ่มจะกลับมาเมื่อหาจนทั่วแล้วเธอก็ไม่ยักจะเจอสิ่งของที่เธอ้าจึงได้ถอดใจและคิดว่าจะต้องเปลี่ยนแผนใหม่เสียแล้ว
เย็นของวัน
"วันนี้รีบกลับหรอเพลิน"
จิตรานุชหันมาถามหญิงสาวที่กำลังเก็บกระเป๋าในเวลาเลิกงานอย่างตรงเวลา
"อ๋อ.. ค่ะพอดีมีธุระนิดหน่อยค่ะ"
วันนี้เฌอริตามีธุระสำคัญที่เธอคิดว่าจะต้องไปทำจึงรีบเก็บกระเป๋าในเวลาเลิกงานพอดีเป๊ะและขอตัวจากจิตรานุชออกไปทันที
"จ้า...กลับดีๆน้าา"
"ค่ะ"
เฌอริตาขับรถตามภากรั้แ่ที่เขาออกจากบริษัทจนไปถึงบ้านของเขา
หมู่บ้านxxx
"คุณภากรคะ"
เฌอริตาเรียกภากรก่อนที่เขาจะเปิดประตูขับรถเข้าบ้าน
"อ้าว..คุณเพลินบังเอิญจังเลยนะครับที่เจอกันที่นี่มาหาใครแถวนี้หรอครับ"
ภากรทำหน้าแปลกใจเมื่อเห็นหญิงสาวที่นี่คิดว่าเธออาจจะมาหาเพื่อนแถวนี้จึงบังเอิญมาเจอเขาเป็แน่
"มาหาคุณนั่นแหละค่ะ"
"มาหาผม"
ภากรมีสีหน้าแปลกใจหนักขึ้นไปอีก
"ขอคุยอะไรด้วยหน่อยนะคะ"
บริษัทxxx
"เดี๋ยวหมอกลับบ้านไปก่อนก็ได้นะครับผมว่าจะไปธุระนิดหน่อย"
วันนี้ชาวีจะยังไม่กลับบ้านเลยเพราะ้าจะไปชุมชนดูว่ามีคนของพ่อเขาไปข่มขู่คนในชุมชนอีกหรือไม่
"ธุระอะไรหรอครับ"
แดนเทพถามชาวีด้วยสีหน้าสงสัย
"ธุระส่วนตัวน่ะครับ"
ชาวีพูดกับแดนเทพด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"เอ่อ...ครับ"
แดนเทพได้ยินคำตอบเช่นนั้นจึงรู้ว่าเขาไม่ควรที่จะถามและเซ้าซี้อะไรชาวีต่อและเก็บของเตรียมตัวที่จะกลับบ้าน
...............................
ธุระส่วนตัวอะเนอะ
156
