โดนของ

บทที่ 11

            ปกติซินเป็๲คนไม่ชอบถ่ายรูปตัวเองเขาจึงไม่มีรูปถ่ายเดี่ยวของตัวเองอยู่ในโทรศัพท์เลยถ้าจะมีก็แค่รูปที่เขาถ่ายกับคนอื่นที่เยอะที่สุดก็คงจะเป็๲น้องสาววัยสิบขวบนั่นแหละ

            ดังนั้นเมื่อเอ้ขอให้ส่งรูปไปให้ซินจึงไม่มีรูปที่จะส่งให้เลย ซินอิดออดอยู่นานกว่าจะยอมส่งรูปถ่ายของตัวเองไปให้เอ้ที่ออดอ้อนผ่านทางโทรศัพท์

            หลังจากที่เอ้ออดอ้อนและบอกจะโอนเงินมาให้ห้าพันบาทซินก็ตกลง เมื่อยอดเงินแจ้งเตือนแล้ว เขาก็วางสายจากเอ้และยอมเซลฟี่หน้าตัวเองแล้วส่งไปให้อีกฝ่ายทางไลน์ ในวินาทีต่อมา เบอร์ของเอ้ก็โทรเข้ามา

            แม้จะไม่ได้เจอกันมาสามวันแต่บันทึกการโทรเข้าตลอดทั้งสัปดาห์ของซิน มีแต่เบอร์ของเอ้เป็๞ส่วนใหญ่

            “ครับ”ซินกดรับสายที่เพิ่งจะวางไปก่อนหน้าไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ

            “น่ารักจัง แต่เธอถ่ายรูปไม่ขึ้นเลย ตัวจริงน่ารักกว่าเยอะ”เอ้บอกมาตามสาย ซึ่งเอ้หมายถึงรูปเซลฟี่ที่ซินเพิ่งจะส่งไปให้มีมูลค่าถึงห้าพันบาทเชียวนะ

            ซินหัวเราะเบา ๆกับคำชมนั้น และเหมือนเขาจะเขินอยู่เล็กน้อย เป็๲ใครจะไม่เขินเมื่อมีคนมาชมกันตรงๆ แบบนี้

            “ไม่ได้เจอตั้งหลายวันคิดถึงเธอจัง”

            “มีเวลาคิดถึงผมด้วยเหรอครับ”น้ำเสียงนี้ทำให้เอ้รู้สึกว่าอีกฝ่ายกำลังตัดพ้อ “ผมไม่เชื่อหรอกคนแบบพี่น่าจะมีคนให้คิดถึงเยอะ”

            เอ้เงียบไป จริง ๆแล้วสองสามวันที่ผ่านมา เอ้ก็ใช้ชีวิตแบบเดิม เที่ยว เล่นและอยู่กับใครสักคนตอนกลางคืน แต่ถึงอย่างนั้นเอ้ก็คิดถึงซินจริง ๆ

            “งอนเหรอ”

            “เปล่าครับผมแค่ตามความจริง”

            “พรุ่งนี้วันศุกร์เราไปเที่ยวกันมั้ย?” เอ้เอ่ยชวน เขาอยากจะใช้เวลากับซิน คิดว่ามันต้องดีมากแน่นอน

            “จริง ๆแล้วผมตั้งใจจะกลับบ้านน่ะครับ”

            ซินบอกไปเพราะเขาตั้งใจไว้แล้วว่า สุดสัปดาห์นี้เขาจะกลับบ้าน เขาคิดถึงสายลมอยากพาเธอไปกินของอร่อย ๆ บ้าง

            “อ้าวเหรอ”น้ำเสียงของเอ้มีแววเสียดาย

            “พี่ไปด้วยกันมั้ยล่ะ”ซินแกล้งชวนไปอย่างนั้น เขาคิดว่าอย่างไรเอ้ก็คงไม่ไป

            “ได้เหรอ”

            แต่เหมือนเอ้จะทำให้ซินผิดคาดไปเล็กน้อย

            “เอ่อก็ได้มั้งครับ”

            “ตกลงเธออยากให้พี่ไปจริงปะเนี่ย!” เอ้เสียงดังนิดหน่อย ตอนนี้ร่างโปร่งนอนหัวฟูอยู่บนที่นอน

            “เป็๞ห่วงกลัวพี่ไม่สะดวกบ้านผมไม่มีแอร์นะ ห้องน้ำก็มีห้องเดียว ไหนจะเ๹ื่๪๫อาหารของพี่อีก” ซินบอก

            เอ้พ่นลมหายใจออกมาตามสายเขาดูเหมือนจะรู้ว่าซินมองตนแบบไหน

            “พี่ไม่ได้เ๹ื่๪๫เยอะขนาดนั้นเ๹ื่๪๫อาหารไม่ต้องห่วง ข้าวไข่เจียวพี่ก็กินได้”

            “ถ้างั้นก็แล้วแต่พี่เลย”ซินไม่อยากขัด เอาจริง ๆ ใจตอนนี้เขาก็อยากจะเจอเอ้อยู่เหมือนกันยอมรับตามตรงว่าอยากจะมีอะไรด้วย

            เอ้ถามซินว่าปกติแล้วเวลากลับไปบ้านที่ต่างจังหวัดนั้น กลับอย่างไรซินบอกว่าเขากลับด้วยรถประจำทาง ดังนั้นเอ้จึงเสนอว่า กลับบ้านคราวนี้เอ้จะเอารถไปด้วย

            หลังจากวางสายจากซินเอ้ก็ลุกขึ้นถอดเสื้อผ้า รอเบียร์ที่อาบน้ำอยู่ด้านใน ผ่านไปไม่นานอีกฝ่ายก็เดินตัวเปล่ามาหาเขาที่เตียงจากนั้นบทรักอันร้อนแรงระหว่างทั้งสองก็เริ่มต้นขึ้น และดำเนินไปจนถึงตอนค่ำ

            “วันนี้ร้อนแรงจัง”

            เอ้เอ่ยขึ้นหลังจากเบียร์พลิกตัวลงจากร่างของเขาเมื่อบทรักครั้งที่สองจบลง

            “ก็พี่น่าเอา”เบียร์พูดออกมาตรง ๆ

            “เหรอ?”เอ้หรี่ตามองอย่างไม่ค่อยเชื่อนักเขาเห็นอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ในแววตาของหนุ่มรุ่นน้อง

            เบียร์ยิ้ม ก้มลงไปจูบที่แก้มชื้นเหงื่อของอีกฝ่ายก่อนจะขยับลุกขึ้นเก็บเสื้อผ้าที่หล่นอยู่ข้างเตียงมาใส่

            “ผมไม่ได้มาหาพี่แล้วนะ”

            เบียร์เอ่ยขึ้นหลังจากที่ใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยเอ้ที่ดึงผ้าห่มมาคลุมกายชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่เบียร์จะเอ่ยต่อ

            “ผมอยากจะจริงจังกับใครสักคนน่ะ”

            เบียร์บอกเหตุผลมาตรงๆ เพราะเขากับเอ้เคยคุยกันแล้วว่าหากมีใครสักคนเลือกที่จะมีคนรักความสัมพันธ์แบบนี้ก็จะจบลงทันทีเพราะพวกเขาไม่อยากขึ้นชื่อว่าเป็๲ชู้กับแฟนคนอื่น

            เอ้ขยับลุกนั่งเขายินดีด้วยหากเบียร์จะมีคนรัก แต่ก็มีบ้างที่เสียดาย เพราะที่ผ่านมากับเบียร์แล้ว เอ้ก็ชอบบทรักของเขาเหมือนกัน แต่ถ้าเบียร์จะไปจริง ๆ เอ้ก็ไม่รั้งจะกี่คนต่อกี่คน เอ้ก็ไม่เคยรั้งอยู่แล้ว

            “เป็๲แฟนกันหรือยัง?”เอ้ถาม

            “ยังครับแค่คุยกันเฉย ๆ” เบียร์บอกไปตามตรง

            “เอางี้ก่อนไปพี่จะให้เงินเธอก้อนสุดท้าย” เอ้บอกอย่างใจดี ซึ่งเบียร์ก็ไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว

            เอ้เดินมาส่งเบียร์ที่หน้าประตูเบียร์จูบลาเอ้อยู่นานหลายนาที ก่อนจะผละออกมา

            “พี่ไม่คิดจะมีแฟนบ้างเหรอ?”เบียร์ถาม

            เอ้ส่ายหน้า“แบบนี้ก็ดีแล้ว”

            “มันจะไม่ดีกว่าเหรอถ้าจะมีใครสักคนมาคอยใส่ใจและให้เราใส่ใจอะ” เบียร์ว่า

            เอ้ไม่คิดอย่างนั้นเพราะเอ้คิดว่าตนเองไม่ได้ขาดอะไร ครอบครัวก็มีความสุข เพื่อนฝูงก็จริงใจต่อกันไม่มีปัญหาอะไรเลย

            “ก็ถ้ามีแฟนเราก็นอนกับผู้ชายได้แค่คนเดียว แต่ถ้าโสด จะนอนกับใครก็ได้” เอ้ยักคิ้วให้

            เบียร์ยิ้มเขาก็ไม่รู้จะพูดอย่างไรเหมือนกัน เพราะเบียร์คิดว่าที่เอ้เป็๲แบบนี้ก็ไม่ได้ผิดอะไร คนเราคิดไม่เหมือนกันอยู่แล้ว

            “งั้นเดี๋ยวพี่ไปส่งเธอข้างล่างนะ”เอ้บอก

            “ไม่เป็๲เป็๲ไรครับ”เบียร์บอกอย่างเกรงใจ

            “พี่จะไปซื้ออะไรกินข้างล่างด้วย”

            เบียร์พยักหน้าก่อนที่เขาจะรอให้เอ้กลับไปใส่รองเท้าแล้วเดินไปข้างล่างด้วยกัน

            เบียร์เดินตามเอ้เข้ามาในร้านสะดวกซื้อใต้คอนโดเขารอจนเอ้เลือกของแล้วเดินไปจ่ายเงิน เขาก็หยิบเครื่องดื่มอย่างหนึ่งขึ้นมาแล้วเดินตามเอ้มา ก่อนจะวางเครื่องดื่มรวมกับของที่เอ้หยิบมา

            เอ้ไม่ได้ว่าอะไรซึ่งปกติเขาก็จ่ายให้กับเบียร์อยู่แล้ว

            “พี่เอ้ ผมจ่ายให้”เบียร์บอก

            “ไม่ต้อง ๆ”เอ้ปฏิเสธ

            “นะพี่พี่เลี้ยงผมมาตลอดเลย ของนี่ไม่ถึงสองร้อยด้วยซ้ำ ให้ผมเลี้ยงพี่บ้างเหอะ”

            เอ้ยิ้มขำกับเหตุผลของอีกฝ่ายก่อนจะยอมให้อีกฝ่ายจ่ายเงิน

            “พี่ซื้ออมยิ้มอีกแล้ว”เบียร์เอ่ยขึ้นเมื่อเดินออกมาด้านนอกร้าน

            เอ้ชูอมยิ้มที่อยู่ในมือแล้วยิ้มออกมาเอ้เพียงแค่เห็นแล้วก็นึกถึงหน้าใครบางคนเท่านั้น

            “ไม่กลัวฟันผุเหรอครับ”

            “ซื้อมาเฉย ๆ”เอ้บอกพลางเก็บอมยิ้มใส่กระเป๋ากางเกง

            “โอเคงั้นผมไปแล้วนะพี่” เบียร์บอกมือลา เพราะคืนนี้เขามีที่ที่หนึ่งต้องไปเขาจะไปขอไผ่ หนุ่มรุ่นน้องที่คุยกันอยู่เป็๞แฟนเสียที

            “โชคดีนะ”เอ้ส่งยิ้มให้ ยืนรอส่งเบียร์จนอีกฝ่ายหายลับตาไป และเอ้ก็พ่นลมหายใจออกมา

            ก็ใจหวิวอยู่เหมือนกันคนเคยทำอะไรลึกซึ้งด้วยกัน พูดคุยกันมันก็ต้องมีบ้างที่ใจจะโหวงแบบนี้แต่ก็เอาเถอะ! คนอย่างเอ้น่ะตื่นเช้ามาก็ลืมแล้ว เพราะเบียร์ไม่ใช่คนแรกที่ทำแบบนี้