เกิดใหม่ทั้งทีดันมีเพื่อนเป็นพี่ซะงั้น

    ข้ามเวลามาเป็นน้องเพื่อน : พูดคุย

    พูดคุย “นั้นไงพี่สามของเจ้าออกมาแล้วนะ”เสียงของฟางลู่ดังขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นว่าน้องสาวคนรองอย่างฟางหนิงเดินออกมาจากบ้านและตรงมาหาพวกเธอ ฟางเซียนที่ได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองไปทางที่พี่รองบอกทันที“พี่สามข้าคิดถึงท่านมากเลยเจ้าคะ”ฟางเซียนเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าคนที่ตนต้องการพบได้เดินออกมาจากตัวบ้านแล้ว“พี่ก็คิดถึงเจ้าเหมือนกัน”เสียงฟางหนิงเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มถึงวันนี้น้องสาวของตนจะทำตัวแปลกกว่าทุกวันก็เถอะฟางเซียนที่เห็นว่าเพื่อนของเธอที่อยู่ในร่างของฟางหนิงนั้นเดินเข้ามานั่งที่แคร่ข้างเธอแล้ว ฟางเซียนก็พยายามคิดหาวิธีที่จะได้คุยกับเพื่อนของเธอตามลำพังทำยังไงถึงจะได้คุยกับเพื่อนของเธอตามลำพังนะ คิดสิคิดแต่ก่อนที่ฟางเซียนจะคิดหาวิธีได้ท่านพ่อของเธอก็เดินออกมาจากตัวบ้านพร้อมกับอุปกรณ์ในไร่ที่จะใช้สำหรับพลิกหน้าดินเตรียมปลูกข้าว“เซียนเอ๋อร์มาเดี๋ยวพ่อพาเจ้าเข้าไปในบ้านก่อนเดี๋ยวแดดจะร้อนเอาเพราะพ่อจะต้องออกไปที่ไร่”เสียงของฟางหรงดังขึ้นพร้อมกับวางอุปกรณ์ไว้ที่ประตูบ้านและเดินมาอุ้มฟางเซียนที่นั่งอยู่บ้านแคร่“เจ้าคะท่านพ่อ”ฟางเซียนเอยตอบกลับไปเมื่อฟางหรงอุ้มฟางเซียนเข้ามานั่งในห้องนอนแล้วนั้นพี่สาวของเธอก็เดินเข้าพร้อมกับผลหลงเหยี่ยนเพื่อให้น้องสาวได้กินเล่นเมื่ออยามหิวก่อนที่พวกเขาจะกลับมา“วันนี้พี่สามอยู่เป็นเพื่อข้าหน่อยได้ไหมเจ้าคะ ข้าไม่อยากอยู่บ้านคนเดียว ข้าเหงา”ข้าเอ่ยขึ้นด้วยสายตาออดอ้อนเพื่อขอร้องให้พี่สามของเธออยู่เป็นเพื่อนเธอในระหว่างที่คนอื่นไปทำงานที่ไร่“เอ่อ แต่ว่า”เสียงของฟางหนิงดังขึ้นด้วยความลำบากใจเพราะตนเองก็อยากไปช่วยที่บ้านเหมือนกัน“เจ้าก็อยู่เป็นเพื่อนน้องเถอะ เจ้าพึ่งหายดีอย่าพึ่งออกไปตากแดดเลย”เสียงท่านพ่อเอ่ยขึ้นเพราะเห็นใจลูกสาวคนเล็กที่ต้องอยู่ในห้องคนเดียวบวกกับที่ลูกสาวคนที่สามของตนก็พึ่งจะหายปวดด้วยจึงไม่อยากให้ออกไปตากแดดนานๆ“เจ้าคะ”ฟางหนิงที่เห็นว่าไม่มีทางเลือกเลยได้แต่ตอบตกลงไปหลังจากนั้นทุกคนก็ออกไปจากห้องนอนส่วนพี่สามของเธอก็เดินเข้ามานั่งลงที่ข้างเตียงไม่ไกลจากตรงที่เธอนอนมากนัก “น้องเล็กอยากทำอะไรไหมหรือว่าอยากฟังเรื่องเล่าหรือไม่เดี๋ยวพี่จะเล่าให้ฟัง”เสียงฟางหนิงเอ่ยทำลายความเงียบในห้อง“ฟังเรื่องเล่าก็ได้เจ้าคะ”ฟางเซียนที่ได้ยินดังนั้นก็ตอบกลับไปเพราะยังไงตอนนี้เธอก็ยังไม่สามารถพูดคุยกับเพื่อนได้เนื่องจากคนในครอบครัวยังไม่ออกจากบ้านไปหมด“งั้นพี่จะเลานิทานเรื่องลูกหมูสามตัวให้ฟังนะ”“เจ้าคะ”“กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว….”เสียงเล่านิทานยังคงดังอย่างต่อเนื่องแต่ฟางเซียนกับไม่ได้ฟังนิทานที่เพื่อนของเธอเล่าเลยเพราะเธอกำลังตั้งใจฟังเสียงการเคลื่อนไหวในบ้านอยู่นั้นเอง เมื่อเห็นว่าในบ้านไม่มีการเคลื่อนไหวอื่นแล้วนอกจากเสียงของฟางหนิงเธอเลยตัดสินใจที่จะพูดคุยกับเพื่อนทันทีก่อนที่จะไม่มีเวลาได้พูดคุยกัน“พอแล้วเจ้าคะพี่สาม ข้าว่าเรามานั่งคุยเรื่องสำคัญกันดีกว่าเจ้าคะ”เธอเอ่ยตัดบทการเล่านิทานของฟางหนิงออกไปด้วยสีหน้าจริงจัง“เรื่องอะไรเหรอน้องเล็ก”เสียงของฟางหนิงเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย“ก็เรื่องของเราไงล่ะ เบล!”ฟางเซียนตัดสินใจเอ่ยเข้าประเด็นเลยทันทีเพราะไม่อยากเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยค ทำให้เบลที่อยู่ในร่างของฟางหนิงตกใจกับชื่อที่ได้ยินจากคนตรงหน้า“นี่หล่อนเป็นใคร ทำไมรู้จักฉันด้วย บอกฉันมาเดี๋ยวนี้เลยนะ”เสียงฟางหนิงอุทานขึ้นด้วยภาษาบ้านเกิด“จะใครซะอีกล่ะก็เพื่อนรักเพื่อนเลิศแกไงล่ะ”เสียงฟางเซียนเอ่ยตอบกลับไปเป็นภาษาบ้านเกิดเหมือนกัน“ยัยหม่อนไหม นั้นแกใช่ไหม”ฟางเซียนพยักหน้าตอบรับเพื่อนของเธอกลับไปทำให้เบลที่อยู่ในร่างฟางหนิงพอจะเข้าใจอะไรบ้างอย่างขึ้นมาแล้วก็ร้องได้ออกมาด้วยความดีใจพร้อมกับโผล่เข้ากอดเพื่อนรักของเธอ“ฉันดีใจมากเลยที่แกมาอยู่ที่นี้ด้วย ฮื่อๆ แกรู้ไหมว่าตอนแรกที่ตื่นขึ้นมาแล้วพบกับสถานที่แปลกๆแบบนี้ฉันกลัวแค่ไหน ฮื่อๆ”เสียงร้องไห้ระบายควาในใจของเบลดังขึ้น“หยุดร้องไห้ได้แล้วแกไม่เป็นไรนะ ฉันอยู่ตรงนี้กับแกแล้วนี่ไง”เธอเอ่ยปลอบเพื่อนรักพร้อมกับลูบหลังจนมันหยุดร้องไห้เธอเลยเข้าเรื่องทันที“ไหนแกเล่ามาหน่อยสิว่าตั้งแต่ฟื้นขึ้นมามีอะไรเกิดขึ้นบ้าง”ฟางเซียนเอ่ยถามเพื่อนเธอเพราะปกติตอนตัวเอกในนิยายที่ข้ามเวลามาแบบนี้ต้องมีสกิลเทพอะไรซักอย่างแต่เธอกับไม่มีก็เลยต้องถามเพื่อนของเธอแทนเผื่อมันจะได้บ้าง ซักนิดก็ยังดี“ก็หลังจากที่พวกเราโดนรถบบรทุกชนและก็สลบไปฉันก็ตื่นขึ้นมาในร่างนี้ที่มีแกนอนอยู่ข้างๆซักพักความทรงจำของฉันก็กลับมาพอฉันเรียบเรียงความทรงจำทั้งหมดได้ก็ออกจากห้องมาดูว่าครอบครัวนี้เป็นยังไงจนได้รู้ว่าครอบครัวนี้ไม่ได้จนมากนักแต่ก็ไม่ได้รวยอะไรเลย ฉันจึงลองไปเดินดูแถวบ้านจนไปเจอของกินที่คนในโลกนี้ไม่รู้จักก็เก็บมาให้ที่บ้านแค่นั้นล่ะเพราะฉันก็ตื่นขึ้นมาก่อนแกได้ไม่นานเท่าไหร่”เสียงของฟางหนิงเล่าเรื่องที่ตัวเองพบเจอตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาให้เพื่อนของเธอฟัง“แล้วแกไม่มีสกิลอะไรเทพๆติดตัวมาเลยหรอ เช่น มิติหรือพลังธาตุหายากอะไรแบบเนี่ยนะ แกลองนึกดูดีๆดิเผื่อแกลืมเล่าอะไรไป”เสียงเธอเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัยเผื่อเพื่อนเธอลืมเล่าอะไรบ้างอย่าง ทำให้ฟางหนิงที่ได้ยินแบบนั้นต้องทบทวนความทรงจำทันที“อะไรแปลกๆเหรอ อ้อ!! ฉันคิดออกแล้ว” 

    นิยายแนะนำ