บานประตูไม้สักทองสลักลายหรูหราของสถานบำบัดสะกดจิตลึกเฉพาะทางเปิดออกอย่างแ่เบา เผยให้เห็นร่างของหญิงสาวผู้หนึ่งก้าวเดินเข้ามาด้วยท่าทางตื่นตระหนก ใบหน้าเรียวสวยล้อมกรอบด้วยเส้นผมสีดำสนิทหยักศกดูหรูหรานั้นซีดเผือด แววตาคู่เฉี่ยวระแวดระวังและสั่นระริกคล้ายคนที่นอนไม่หลับมาหลายค่ำคืน พิมพ์ สะใภ้ตระกูลเศรษฐีหนุ่มชื่อดังผู้เพียบพร้อมไปด้วยเกียรติยศและหน้าตาทางสังคม บัดนี้กลับดูเปราะบางราวกระจกที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ เธอสวมชุดกระโปรงผ้าไหมสีครีมเข้ารูปขับเน้นเรือนร่างอวบอัดสะบึมสมส่วน ทรวงอกตึงอวบขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่หอบสั่นอยู่ตลอดเวลา
แพทย์หญิงน้ำฟ้า หรือคุณหมอน้ำฟ้า นักสะกดจิตบำบัดสาวสวยผู้มีชื่อเสียงในการเยียวยาจิตใจและระบบประสาทรัก ขยับตัวลุกขึ้นยืนต้อนรับด้วยรอยยิ้มละมุนละไมอันแสนเป็มิตร น้ำฟ้าในเสื้อคลุมยาวสีขาวของแพทย์เข้ารูปทับชุดกระโปรงสั้นสีน้ำเงินเข้มดูสง่างามและน่าไว้วางใจ เธอผายมือเชิญคนไข้สาวให้นั่งลงบนเก้าอี้นวมหนานุ่มตัวใหญ่ตรงหน้าโต๊ะทำงานบุหนัง
"สวัสดีค่ะคุณพิมพ์ เชิญนั่งก่อนสิคะ ผ่อนคลายร่างกายและจิตใจให้สบาย ที่นี่คือพื้นที่ปลอดภัยของคุณค่ะ" น้ำฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงสม่ำเสมอนุ่มนวล ซึ่งมีกระแสคลื่นเสียงความถี่ต่ำที่ช่วยปรับความตื่นกลัวของคู่สนทนาให้สงบลงโดยอัตโนมัติ
พิมพ์ค่อย ๆ หย่อนสะโพกกลมกลึงลงบนเก้าอี้นวมหนานุ่ม ทว่ามือเรียวบางทั้งสองข้างกลับบีบประสานเข้าหากันจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาหลุกหลิกมองไปรอบห้องทำงานบุกันเสียงที่ถูกปิดเงียบอย่างเป็ระเบียบ ก่อนจะสะดุ้งตัวเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงแตรรถยนต์แ่เบาที่ดังมาจากถนนเบื้องล่างด้านนอกหน้าต่างบานใหญ่
"ฉัน... ฉันไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไรดีค่ะคุณหมอ" พิมพ์พูดพึมพำด้วยน้ำเสียงแหบแห้งสั่นเครือ "มันเป็เื่ที่น่าอายและบ้าคลั่งมาก... สามีของฉันส่งฉันมารักษาเพราะเขาคิดว่าฉันป่วยเป็โรคประสาทหลอนเกี่ยวกับยานพาหนะ ทุกครั้งที่ฉันต้องก้าวเท้าขึ้นไปนั่งบนเบาะหลังของรถยนต์ส่วนตัวหรูประจำบ้าน ร่างกายของฉันจะสั่นเทา ควบคุมตัวเองไม่ได้ และหัวใจเต้นเร็วราวกับจะทะลุออกมานอกอก จนฉันไม่สามารถนั่งรถคันนั้นได้อีกต่อไปแล้วค่ะ"
น้ำฟ้ารับฟังอย่างตั้งใจ แววตาคมนิ่งสงบวิเคราะห์ท่าทางของคนไข้สาวอย่างเป็ระบบ "คุณพิมพ์เกิดอาการกลัวหรือสั่นเทาเฉพาะเวลาที่ต้องนั่งรถคันนั้น หรือว่าเป็กับรถยนต์ทุกคันคะ"
พิมพ์ส่ายหน้าช้า ๆ หยาดน้ำตาเริ่มเอ่อคลอเคล้าเคลือบดวงตาสวย "มันเจาะจงเฉพาะรถยนต์คันโตของบ้านค่ะหมอ... รถคันที่ลุงชัยเป็คนขับ"
"ลุงชัย... คนขับรถประจำบ้านงั้นหรือคะ" น้ำฟ้าเอ่ยทวนพลางส่งกระดาษชำระให้คนไข้สาวด้วยความใส่ใจ
"ค่ะ..." พิมพ์รับกระดาษชำระมาซับน้ำตาที่แก้มเนียน ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกขัดแย้งทรมานใจอันแสนสาหัส "ลุงชัย แกอายุห้าสิบห้าปีแล้วค่ะ ผิวกร้านดำจากการกรำแดด ร่างกายดูหนาใหญ่กำยำและเต็มไปด้วยกลิ่นเหงื่อผสมกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ตลอดเวลา แกทำงานกับตระกูลสามีของฉันมานานกว่ายี่สิบปี ทุกคนในบ้านเชื่อใจแกมาก โดยเฉพาะสามีของฉันที่ปล่อยให้แกเป็คนขับรถคอยดูแลและรับส่งฉันไปทำธุระต่าง ๆ เพียงลำพังในระหว่างที่เขาต้องเดินทางไปเจรจาธุรกิจต่างประเทศบ่อยครั้ง"
พิมพ์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ร่างกายของเธอเริ่มสั่นระริกอุณหภูมิิัร้อนขึ้นจนสีผิวบริเวณลำคอและแผ่นอกขาวผ่องเริ่มแดงระเรื่อ น้ำฟ้ารู้สึกได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่เพียงแค่อาการหวาดกลัวทั่วไป แต่เป็ปฏิกิริยาของระบบประสาทที่ถูกกระตุ้นด้วยสิ่งเร้าบางอย่างทางกายภาพบำบัด
"เล่าต่อเถอะค่ะคุณพิมพ์ ปล่อยให้ความอัดอั้นพรั่งพรูออกมา ความลับของคนไข้ทุกคนจะได้รับการเก็บรักษาไว้เป็ความลับสูงสุดของแพทย์เสมอค่ะ" น้ำฟ้าสนับสนุนเสียงนุ่มนวล
พิมพ์เม้มปากแน่นก่อนจะสารภาพออกมาราวกับปลดเปลื้องภาระหนักหนาในอก "ร่างกายของฉัน... มันแปลกประหลาดมากค่ะหมอ ทุกครั้งที่ฉันก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะหนังด้านหลังของรถเบาะหลังกว้างคันนั้น แล้วประตูปิดสนิทลง แผ่นกระจกทึบแสงกั้นระหว่างห้องคนขับกับห้องผู้โดยสารตอนหลังจะถูกเลื่อนขึ้นกั้นปิดจนมืดมิด... สองตาของฉันจะเริ่มปรือเยิ้ม ร่างกายร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างเฉียบพลัน ทรวงอกอวบหยัดสั่นระริก ยอดอกทั้งสองข้างตึงชันปวดหนึบ และกลางลำตัว... ช่องทางรักของฉันจะขับน้ำหวานเหนียวข้นหล่อลื่นออกมาจนเปียกชุ่มกางเกงชั้นในลูกไม้บางเบาทุกครั้ง... มันเกิดขึ้นั้แ่ก่อนที่ลุงชัยจะก้าวข้ามมาััตัวฉันเสียด้วยซ้ำค่ะ!"
ดวงตาของน้ำฟ้าวาวโรจน์ขึ้นมาแวบหนึ่ง ข้อมูลนี้สอดคล้องกับพฤติกรรมสะกดจิตบงการระบบประสาทส่วนลึกอย่างเด่นชัด
"หมายความว่า... หลังจากนั้นมีอะไรเกิดขึ้นระหว่างคุณกับคนขับรถคันนั้นใช่ไหมคะ" น้ำฟ้าถามอย่างนุ่มนวลแต่ตรงประเด็น
"ค่ะ..." พิมพ์ก้มหน้าซุกกับฝ่ามือสั่นระริก ลมหายใจร้อนระอุเริ่มกระชั้นถี่ขึ้นยามที่จิตใต้สำนึกดึงภาพความทรงจำส่วนลึกกลับมาฉายซ้ำ "ลุงชัยจะจอดรถข้างทางในมุมอับสายตาใต้สะพานลอยหรือในซอยเปลี่ยวที่เงียบสงัด แกจะเลื่อนเบาะหน้าร่นมาข้างหลังแล้วแทรกตัวผ่านช่องว่างเข้ามาที่เบาะผู้โดยสารตอนหลัง... ฉันควรจะร้องกรีดะเิอารมณ์ด่าทอขัดขืน หรือไม่ก็เปิดประตูหนีออกไปใช่ไหมคะหมอ? แต่ร่างกายของฉันกลับไม่ยอมขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย มันเบาหวิวเหมือนลอยอยู่ในอากาศ สมองส่วนเหตุผลมืดดับสนิทและมีเพียงคำสั่งคำพูดกระตุ้นรักของแกที่ดังก้องอยู่ในหัวของฉัน"
"แกพูดอะไรกับคุณบ้างคะ" น้ำฟ้าเจาะลึกรายละเอียดรหัสสั่งการ
"แกมักจะพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มห้าวหยาบกร้านว่า... 'หนูพิมพ์คนสวยของลุง... อ้าขาออกกว้าง ๆ ให้ลุงััรูรักหน่อยสิครับ... ร่างกายหนูเปียกชุ่มรอท่อนลำของลุงขนาดนี้แล้ว... เชื่อฟังลุงสิครับ'... ทันทีที่แกพูดจบ ร่างกายของฉันจะสั่นเกร็งตอบรับคำสั่งสยบยอมของแกอย่างน่าประหลาดใจ ฉันจะกางเรียวขาขาวของตัวเองออกกว้างโดยอัตโนมัติเพื่อเปิดทางให้แกสอดแทรกนิ้วมือใหญ่หนาที่สากระคายเคืองเข้าสู่ส่วนลึกของร่องรักของฉัน" พิมพ์เล่าไปพลางบิดตัวส่ายสะโพกไปมาเบา ๆ บนเก้าอี้หนานุ่มอย่างไม่รู้ตัว ร่างกายของเธอตอบสนองต่อภาพความทรงจำที่บีบคั้นอารมณ์อย่างรุนแรง
น้ำฟ้าสังเกตเห็นประกายไฟราคะที่ลุกโชนอยู่ในแววตาสับสนของพิมพ์ สภาวะทางกายภาพของสะใภ้เศรษฐีสาวกำลังตื่นตัวอย่างถึงขีดสุดเพียงแค่การนึกถึงัักระตุ้น
"ััของลุงชัยสร้างปฏิกิริยาอย่างไรต่อร่างกายของคุณพิมพ์ต่อจากนั้นคะ" น้ำฟ้าซักไซ้ต่อเพื่อจำแนกรูปแบบประสาทัั
"มือใหญ่ของแกจะเริ่มขยับลูบไล้จากต้นขาขาวนวลไล่ขึ้นมาถึงสะโพกผายเนื้อแ่า ยามที่นิ้วมือยาวใหญ่และสากชุ่มไปด้วยเหงื่อแหย่ลึกเข้าออกในช่องทางรักของฉัน มันช่างเ็ปและเสียวซ่านจนสมองส่วนหลังสั่นสะท้าน ร่องรักของฉันขมิบตอดรัดนิ้วของแกแ่าตามธรรมชาติ แกจะบดบี้เกสรดอกไม้กลางกายฉันอย่างรุนแรงเน้นน้ำหนักจนฉันต้องแอ่นสะโพกส่ายร่อนตอบรับจังหวะการบดคลึงอย่างหน้าไม่อาย เสียงน้ำรักฉ่ำแฉะเปียกโชกดังกระฉอกถี่รัวปะปนกับเสียงครางร้องหวานเยิ้มสะอื้นไห้ของฉันที่ดังระงมไปทั่วเบาะหลังรถยนต์คันหรู"
พิมพ์เล่าเสียงกระเส่า แผ่นหลังนวลแอ่นเกร็ง หน้าอกอวบหยัดขยับสั่นระริกตามอารมณ์ความอยากที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน "ฉัน... ฉันเกลียดแกค่ะหมอ ฉันเกลียดความหยาบโลน เกลียดใบหน้าแก่ชราเหี่ยวย่นของแก แต่เมื่อปลายนิ้วหนานั้นสอดใส่เข้ามาลึก ร่างกายของฉันกลับเรียกร้อง้าท่อนเนื้อแกร่งยาวใหญ่ของแกมาเติมเต็มในรูรัก ร่างกายฉันมันยอมรับสยบยอมต่อรสััสะกดจิตบงการประสาทรักนั้นอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง ทุกครั้งที่ฉันนอนทอดกายอยู่บนเบาะหลังรถคันหรู ร่องรักอุ่นชื้นของฉันจะขยับตอดบีบรัดััปลายนิ้วร้อนของแก สองมือเรียวของฉันพยายามจะคว้าสะโพกสอบของแกดึงเข้าหาตัวเพื่อหวังให้แกแทรกใส่แก่นกายร้อนเข้ามาในตัวฉันเสียที... แต่ลุงชัยกลับไม่เคยล่วงล้ำสอดใส่แก่นกายของแกเข้ามาจริง ๆ เลยสักครั้งค่ะ แกทิ้งให้ฉันมีอาการค้างคราวกำหนัดตื่นตัวและทรมานใจแสนสาหัสอยู่กับหยาดน้ำหวานที่เปียกชุ่มบนเบาะหนังหรูหนานุ่มนั้นเพียงลำพังยามที่แกถอนตัวกลับไปทำหน้าที่คนขับรถดังเดิม!"
น้ำฟ้าพยักหน้าเข้าใจอย่างกระจ่างแจ้ง อาการของพิมพ์เป็ผลลัพธ์ของการเหนี่ยวนำด้วยกระบวนการสะกดจิตเชื่อมโยงระบบประสาทััเฉพาะส่วน เพื่อสร้าง "ทาสราคะแบบไม่สมบูรณ์" ลุงชัยใช้การสะกดจิตกระตุ้นความกำหนัดให้อยู่ในระดับสูงสุดโดยจงใจไม่ทำให้เสร็จสม เพื่อเหนี่ยวรั้งจิตใต้สำนึกของพิมพ์ให้ผูกติดอยู่กับความอยากความกระหายและยอมเชื่อฟังคำสั่งของเขาอย่างสมบูรณ์แบบในชีวิตประจำวัน
"คุณพิมพ์คะ" น้ำฟ้าเอ่ยด้วยเสียงทุ้มลึกและเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจพลางโน้มตัวเข้าหาคนไข้สาว "สิ่งที่เกิดขึ้นกับคุณไม่ใช่ความวิปริตทางเพศ และไม่ใช่ความบกพร่องทางศีลธรรมใด ๆ ทั้งสิ้นค่ะ แต่มันคือการถูกติดตั้ง 'รหัสคำสั่งแปลกปลอม' ในจิตใต้สำนึกผ่านกระบวนการสะกดจิตบงการประสาทรับรู้เฉพาะส่วน คล้ายคลึงกับข้อมูลสัญญาณสะกดรักที่ทางกองสืบสวนพิเศษเคยส่งมอบให้ฉันวิเคราะห์อาการก่อนหน้านี้"
พิมพ์เบิกตากว้าง แววตาประกายสับสนปนหวาดหวาดหวั่นเริ่มแปรเปลี่ยนเป็ความหวัง "จริงหรือคะคุณหมอ... ฉันไม่ได้เป็บ้าใช่ไหมคะ ร่างกายของฉันถูกควบคุมไว้จริง ๆ หรือคะ"
"ใช่ค่ะคุณพิมพ์ รัศมีเสียงในห้องโดยสารรถยนต์ส่วนตัวหรูคันนั้นน่าจะมีการดัดแปลงเพื่อปล่อยคลื่นสัญญาณความถี่ต่ำที่ส่งผลต่อระบบควบคุมอารมณ์ในสมอง เมื่อบวกกับกลิ่นน้ำหอมหรือกลิ่นกายเฉพาะตัวของคนขับรถ และคำพูดกระตุ้นอารมณ์ที่เป็รหัสบงการ จึงทำให้ระบบประสาทส่วนกลางของคุณถูกชักนำเข้าสู่ภวังค์รักที่สยบยอมอย่างไร้เงื่อนไข รอยสลักที่หลังเบาะรถยนต์คันโตคันนั้นจึงเปรียบเสมือนโซ่ตรวนที่ผูกมัดร่างกายของคุณไว้กับััลวงตา" น้ำฟ้าอธิบายอย่างละเอียดตามหลักจิตวิทยาการบำบัดทางเพศแพทย์ โดยไม่มีคำวิจิตรบรรจงหรือความเกี่ยวข้องทางพิธีกรรมใด ๆ ปะปน
"แล้วฉันควรจะทำอย่างไรดีคะหมอน้ำฟ้า ฉันทรมานเหลือเกิน ทุกครั้งที่มองไปที่เบาะหลังรถยนต์คันไหนก็ตาม ภาพปลายนิ้วหยาบและคำสั่งของลุงชัยจะแล่นเข้ามาสั่นร่องรักของฉันจนเปียกโชกน้ำหวานไปหมด ฉันคิดถึงความรู้สึกเสียวซ่านบีบคั้นหัวใจนั้นตลอดเวลา จนไม่อาจใช้ชีวิตคู่กับสามีได้ตามปกติเลยค่ะ" พิมพ์กอดอกกลมกลึงของตัวเองแน่นไหล่บางสั่นเทา
"การแก้ไขรหัสสะกดจิตฝังลึกชนิดนี้ จำเป็ต้องใช้กระบวนการเหนี่ยวนำสะกดจิตดิ่งลึกในห้องบำบัดพิเศษของฉันค่ะ" น้ำฟ้ายิ้มรับอย่างอ่อนโยนพลางลุกขึ้นยืนช้า ๆ "เราต้องเดินทางย้อนกลับเข้าไปในภวังค์รักส่วนลึกของคุณพิมพ์ เพื่อค้นหาจุดเชื่อมโยงที่ลุงชัยติดตั้งเอาไว้ แล้วทำการชำระล้างคลื่นสัญญาณแฝงเร้นเ่าั้ออกไป พร้อมปลดปล่อยระบบประสาทรักของคุณให้กลับมาเป็อิสระและตอบสนองตามธรรมชาติของคุณอีกครั้ง"
น้ำฟ้าเดินนำคนไข้สาวสวยผู้ยังคงมีอาการเหนื่อยหอบสั่นเทาตรงไปยังประตูบานเล็กด้านข้างห้องทำงาน ซึ่งเปิดออกสู่ห้องบำบัดลึกส่วนตัวที่ถูกเตรียมไว้เป็พิเศษ แสงไฟสีนวลอ่อนนุ่มดารดาษไปทั่วบริเวณขับเน้นความสงบเงียบ เตียงบำบัดกำมะหยี่สีเข้มหนานุ่มพร้อมเครื่องปล่อยกลิ่นสุคนธบำบัดประสาทตั้งโดดเด่นอยู่กึ่งกลางห้อง บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยพลังแห่งการบำบัดรักษาทางจิตเวช
"ตามฉันเข้ามาด้านในเถอะค่ะคุณพิมพ์... ถึงเวลาที่เราจะมาสลายรอยสลักหลังเบาะรถยนต์คันหรูนั้นร่วมกันแล้วค่ะ" น้ำฟ้ากระซิบบอกพลางเปิดประตูนำทางคนไข้ก้าวเข้าสู่ขั้นตอนการรักษาบำบัดสะกดจิตลึกต่อไปอย่างมั่นคงและปลอดภัยในสภาวะแวดล้อมที่ควบคุมเป็อย่างดี
บานประตูค่อย ๆ ปิดสนิทลง ปลดปล่อยความเครียดกังวลของโลกภายนอกทิ้งไว้เื้ั หรี่แสงไฟลงเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางเข้าสู่ห้วงลึกสุดของจิตใจหญิงสาวสะใภ้เศรษฐีผู้ถูกสะกดรักในบทถัดไปอย่างเต็มรูปแบบ...
392
