แต่เธอยังเบาใจได้เปราะหนึ่งว่าอีกฝ่ายไร้ความสามารถจะไปยังเมืองหลวงัครามเฉพาะค่าตั๋วรวมกันสามคนแม่ลูก็คือ 300 ล้านเหรียญ คนที่ยากจนขนาดต้องกินข้าวธรรมดามาหนึ่งปียังจะมีปัญหาหาเงินค่าตั๋วได้อย่างไรดังนั้นเื่ที่อีกฝ่ายจะไปหาชายในฝันของเธอจึงเป็ไปไม่ได้
เมื่อคิดว่าอีกฝ่ายหนีไปแล้วทั้งไม่รู้ว่าไปที่ไหน หวังเสวียก็ทำได้เพียงปล่อยไปและฝังความริษยาไว้
เพราะสถานีขนส่งโลกไม่ใช่สถานที่ที่ตระกูลเธอจะเบ่งอำนาจได้
ดีที่อีกฝ่ายไม่ติดตามจนฆ่าทั้งหมด
ยังปล่อยให้หวังยีกลับมารายงานได้อยู่
“เื่นี้ต่อไปไม่ต้องจัดการแล้วเ้ากลับไปทำหน้าที่เดิม รอคำสั่งเปลี่ยนแปลง”
“ขอรับคุณหนู”
หวังยีลุกขึ้นถอยหลังจากไปหวังเสวียไม่มีอารมณ์กินอีกต่อไป ดังนั้นเธอจึงคิดจะกลับไปที่เมืองหลวงัครามแม้จะเข้าเรียนที่เดียวกันกับชายในฝันไม่ได้แต่เธออยู่ในโรงเรียนรองลงมาหนึ่งขั้นยังสามารถเข้าไปพบหน้าไกลๆกับชายในฝันเมื่อถึงฤดูกาลแข่งขันต่างๆได้
“ไม่คิดว่ากลับมาเฝ้าดูการตายของแกแล้วจะไม่สมหวังเมื่อบังเอิญเจอกันครั้งหน้าอย่าได้คิดว่าจะรอดชีวิตไปได้”
หวังเสวียพูดคำที่น่ากลัวออกมาตานั้นเต็มไปด้วยแสงแห่งความเกลียดชัง
...............................
ในด้านของใบบัวเมื่ออกมาจากประตูมิติแล้วเธอและเด็กๆทั้งสองก็มองสภาพแวดล้อมอย่างตื่นตาสถานีขนส่งโลกแห่งเมืองหลวงใบไม้์นั้นนับว่าหรูหราและยิ่งใหญ่กว่าเมืองทรายแดงเป็พันเท่ามันเต็มไปด้วยบรรยากาศของธรรมชาติ อาคารทำจากใบไม้และเถาวัลย์ซึ่งมีดอกไม้เรืองแสงสีต่างๆอย่างมากมาย
“ท่านแม่ๆ สวยมากดอกไม้เรืองแสงได้ด้วย”
“ใช่แล้ว เรืองแสงสวยมากใช่ไหมครับ”
นับหนึ่งน้อยพยักหน้ารัวๆมีความสุขมากเพราะอากาศที่นี้ดีมากแค่ 15 องศาเด็กๆชอบอากาศที่เย็นสบายและมีกลิ่นหอมของที่นี้ไม่เหมือนที่เมืองทรายแดงที่เต็มไปด้วยเม็ดทราย ทั้งร้อนทั้งอบราวกับกำลังอยู่ในเตาร้อนๆ แม้จะมีพัดลมที่เย็นมากๆ แต่ความแห้งของอากาศทำให้เด็กๆหายใจไม่ค่อยออก
ใบบัวหอบลูกทั้งสองเพื่อออกจากสถานีขนส่ง
ตามทางนั้นผู้คนต่างมองที่สามคนแม่ลูกด้วยสภาพที่ทรุดโทรมไม่เข้ากลับบรรยากาศที่ร่ำรวยของเมืองหลวงทำให้ผู้คนอดที่จะแปลกใจไม่ได้ แต่ไม่มีใครคิดดูถูกเพราะราคาตั๋วสำหรับการข้ามมิติไม่ถูกดังนั้นต้องมีทุนในระดับหนึ่งถึงจะสามารถมายังเมืองหลวงใบไม้์ได้
แต่รวยไม่ยอมซื้อเสื้อผ้าใหม่?
ครอบครัวไหน ส่งลูกหลานออกไปััชีวิตมาก่อน
ใบบัวออกมาจากสถานีขนส่งโลกราวกับเปิดชีวิตใหม่ ที่นี่เต็มไปด้วยต้นไม้ั์และห้องใบไม้จำนวนมาก ทุกห้องจะมีดอกไม้เรืองแสงและผีเสื้อทุกสีบินเต็มไปในอากาศกลิ่นดอกไม้ที่หอมจนแทบทำให้ปอดครวญครางอย่างมีความสุข ถนนที่กว้างกว่า 6 เลน และปูพื้นถนนด้วยใบไม้สีดำ
คือทุกอย่างมันสวยจนใบบัวและลูกอ้าปากค้าง
“สวยมาก”
ใบบัวอดไม่ได้ที่จะอุทาน เพราะเธอเหมือนหลุดออกมาเจอกับโลกใหม่จริงๆนี้สิโลกในฝัน เมืองทรายแดงคือถิ่นทุรกันดารของจริง
“ไปที่ไหนครับคุณลูกค้า”
ใบบัวกลับมามีสติอีกครั้งตรงหน้าเธอคือรถใบไม้ที่ลอยเหนือพื้น มีฝาครอบโปร่งแสงปิดครอบตัวใบไม้ ซึ่งรถใบไม้มีขนาดพอๆกับรถยนต์ทั่วๆไปแต่สภาพคือสวยงามกว่ามาก เบาะหลังนั้นสามาถมองเห็นได้ว่ารับผู้โดยสารได้ถึง 6 คน
“ที่ไหนมีบ้านเช่าคุณภาพสูงบ้างค่ะ”
ใบบัวไม่รู้จักที่ทางที่นี้ดังนั้นเธอจึงสอบถามกับแท็กซี่ของเมืองใหม่ แน่นอนว่าแท็กซี่ซึ่งเป็คนขับรุ่นเก่ารู้ดีว่าคนที่ออกมาจากสถานีขนส่งโลกคือผู้ร่ำรวยตัวจริงเพราะราคาตั๋วในการผ่านเมืองนั้นแพงหูดับตับไหม้หากเป็ผู้คนที่อยู่ใกล้เคียงกับเมืองหลวงใบไม้์จะใช้บริการขนส่งทางเรืออากาศแม้แต่เมืองบริวารก็จะไม่เลือกใช้บริการขนส่งโลกเพื่อข้ามมิติ
มันแพงเกินไป
เกือบจะเป็พันเท่าของราคาเรืออากาศ
“จะย้ายมาอยู่นานไหมครับหรือว่ายังไง”คนขับรุ่นเก่าถาม
“นานค่ะ มีที่เช่าดีๆที่คุณภาพสูงเงียบสงบและมีสถานที่ซื้อของที่ง่ายๆไหมค่ะ”
ใบบัวถามเธอยังไม่สามารถซื้อบ้านในเมืองใหญ่ได้เพราะเธอ้าศึกษาโครงสร้างของเมืองให้ดีเสียก่อนจะตัดสินใจซื้ออีกอย่างเธอไม่้าถูกหลอกให้ซื้อ จนกว่าเด็กๆจะตื่นและหาที่เรียนให้กับลูกๆได้ดังนั้นจึงวางแผนอยู่ก่อนสามปี ลูกตื่นแล้วจึงซื้อห้องที่อยู่ใกล้กับโรงเรียนลูกๆ
“คุณภาพสูงผมแนะนำให้อยู่ในระดับกลางๆครับในระดับต่ำมันค่อนข้างแออัดเล็กน้อยเพราะต้องรองรับคนนอกเมืองเยอะแต่ชั้นกลางๆค่าเช่ามันสูงทำให้คนไม่ค่อยนิยมแต่ก็เหมาะสำหรับคนที่้าความสงบมาก”
“แล้วใกล้ติดกำแพงเมืองชั้นในละค่ะ”
ใบบัวถามเธออยากอยู่ใกล้กำแพงชั้นในที่สุด
“เขตนั้นจะเป็การซื้อมากกว่าครับไม่มีเช่า”
732
