คลื่นนน~~~~~
บรรยากาศภายในมิติเริ่มสั่นไหว คลื่นพลังแผ่กระจายทั่วเกาะลอยฟ้าบุคคลที่เป็สาเหตุทั้งสองยังคงนั่งหลับตานิ่งร่างกายค่อยๆลอยขึ้นรอบๆตัวมีแสงสีม่วงอ่อนๆห่อหุ่มร่างทั้งสองไว้อยู่....
หน้ากากที่เคยสวมใส่ไว้ค่อยๆแตกออกเผยให้เห็นดวงหน้าราวกับเทพเซียนที่ดัง์สรรสร้างปากนิดจมูกหน่อย ผิวที่เคยเป็สีม่วงดำเพราะพิษตอนนี้กลับขาวอมชมพูราวไข่มุกเม็ดงาม...
เรือนผมที่เคยเป็สีหมึกดำเงาตอนนี้กลับกลายเป็สีขาวเงินอมม่วงฟ้า รูปร่างที่เคยเป็ของเด็กอายุ 14-15 ปี ของชิงเซียนตอนนี้ราวกับเด็กสาว17-18ปี โครงสร้างของร่างกายถูกปรับเปลี่ยนเพื่อตอบรับพลังของเ้าของร่าง ที่เลื่อนขั้นมาอยู่ที่ระดับ"าาจักรพรรดิ์" แถมยังเป็ขั้นกลาง.....
ส่วนผู้เป็ศิษย์พี่ก็มีการเปลี่ยนเเปลงไม่ต่างกัน แต่ที่จะต่างไปก็มีร่างกายของ่อายุที่ไม่เปลี่ยนยังคงเหมือนคนอายุ20ต้นๆและระดับพลังที่ั้แ่ต้นมีระดับนภาขั้นสูงบัดนี้เลื่อนมาเพียงสองระดับอยู่ที่าาจักรพรรดิ์ขั้นสูงซึ่งเลื่อนขึ้นมาเพียงสองขั้นเท่านั้น แต่สำหรับชิงเซียนนางเลื่อนระดับมาถึงสี่ขั้นใหญ่เลยทีเดียว....
ทั้งสองค่อยๆลืมตาขึ้นทำให้เห็นว่าดวงตาแต่เดิมที่มีสีดำกลับเป็สีม่วงอมฟ้าประกายดูน่าค้นหาทั้งสองร่างค่อยๆลอยลงบนพื้นอย่างแ่เบาและเดินตรงมายังที่ผู้ซึ่งเป็อาจารย์อยู่....
"พวกข้าฝึกสำเร็จแล้ว ขอรับ/เ้าค่ะท่านอาจารย์!" ทั้งสองกล่าวอย่างพร้อมเพียงและในจังหวะนั้นทั้งสองหันมามองหน้าของกันและกันภายใต้ใบหน้าที่ไร้สิ่งปกปิดใดๆ...
ตึก ตัก ตึก ตัก ตึก ตัก
ไม่รู้ว่าเป็เสียงหัวใจของใครแต่ใบหน้าทั้งสองต่างมีริ้วแดงระเรื่อเพียงมองไปยังดวงตาของอีกฝ่าย เวลาผ่านไปเนินนานทั้งคู่ก็ไม่มีทีท่าจะพูดอะไรเลยผู้เป็อาจารย์เห็นดังนั้นจึงอมยิ้มและกะแอมไอเรียกสติทั้งสองและกล่าวในสิ่งที่เรียกความสนใจจากชิงเซียนได้เป็อย่างมาก....
"นี่เ้าศิษย์หน้าตาย เมื่อไหร่เ้าจะแนะนำตัวเองให้ศิษย์น้องของเ้ารู้จักสักที มาถึงตอนนี้นางยังไม่รู้จักแม้กระทั่งนามของเ้าด้วยซ้ำ...."พอท่านอาจารย์กล่าวจบชิงเซียนก็พยักหน้ารับทันที
"........."
"........."
"เฮ้อ....."
"เอาล่ะข้าจะบอกเ้าก็ได้แต่.....เฉพาะเื่ที่ควรรู้ตอนนี้เท่านั้นนะ..."ข้าพยักหน้ารับทันที
"ข้ามีนามว่า"หยางหลงเทียน"เป็"ชินอ๋อง"ของแคว้นหยาง และที่พ่อและพี่ชายของเ้าไม่รู้จักข้าที่เป็ชินอ๋องของแคว้นก็เพราะข้าไม่เคยปรากฏตัวให้ผู้ใดเห็นนอกจากฝ่าา...
ทุกคนในแคว้นเพียงคิดแต่ว่าข้าหน้าตาอัปลักษณ์จึงไม่กล้าออกจากตำหนัก อันที่จริงแล้วข้าเบื่อกับการแย่งชิงอำนาจของราชสำนักแต่ที่รับตำแหน่งเพื่อคานอำนาจป้องกันการก่อฏและคอยเป็ฐานอำนาจลับๆให้กับโอรส์ ทีนี้เ้ามีอะไรจะถามหรือไม่? และต่อไปนี้ให้เ้าเรียกข้าว่า"พี่หลงเทียน"นะ"เซียนเออร์ของข้า "ข้ามองหน้านางที่อ้าปากราวกลับจะพูดอันใดสักอย่างแต่กับหุบปากและขมวดคิ้วเข้าหากัน
ข้าเห็นนะที่คิ้วเ้ากระตุกตอนข้าเรียกเ้าว่าเซียนเออร์ของข้าน่ะ ข้าได้แต่คิดและแอบอมยิ้มในใจ นานเท่าไหร่แล้วน๊าที่ข้าไม่เห็นใบหน้าที่งดงามล่มภพอย่างนี้ ไม่ว่าจะผ่านมาร้อยปี พันปีข้าก็ต้องตกหลุมรักเ้าั้แ่แรกเห็นทุกทีข้าจะรอวันที่เ้าจะจดจำทุกอย่างได้เซียนน้อย.....
"ไม่มีเ้าค่ะ...ศิ..เอ่อพี่หลงเทียน..."เชอะไอ้คนหน้าตายมีหน้ามาให้คนอื่นเขาเรียกตามที่ตัวเอง้าแล้วยังจะมายิ้มอีก โอ้ยย..ทำไมถึงร้อนหน้าแบบนี้แล้วยังจะไอ้หัวใจไม่รักดีนี่อีกทำไมต้องเต้นแรงแบบนี้นะ ท่องไว้เราเป็ชายเราเป็ชาย...จะมาหัวใจเต้นแรงกับผู้ชายด้วยกันไม่ได้! ถึงตอนนี้จะอยู่ในร่างหญิงก็เถอะ ม๊ายยยย......
"เอาล่ะถ้าพวกเ้าไม่มีเื่อะไรแล้วล่ะก็เ้า...เ้าศิษย์หน้าตายต่อไปข้าก็ไม่มีอะไรจะสอนเ้าแล้วต่อไปเ้าก็ไปจัดการปัญหาของเ้าได้แล้ว ส่วนเ้าปีศาจน้อยเ้าต้องฝึกทุกอย่างในที่นี้ซะก่อนเพราะมันจะเร็วกว่า ถึงพลังปราณเ้าจะสูงแต่อย่างอื่นเ้าต้องฝึกให้ชำนาญด้วยเพราะอีกไม่กี่เดือนด้านนอกเ้าจะต้องเข้าพิธีปักปิ่นแล้ว....
ก่อนถึงวันนั้นเ้าต้องแข็งแกร็งกว่านี้ต้องเรียนรู้ทุกอย่างที่ข้าจะถ่ายทอดให้เพราะเ้าก็ต้องไปหาตัวคนที่หวังทำร้ายตัวเ้าและครอบครัวเ้าด้วย อ้ออย่าลืมส่งจดหมายฝากศิษย์พี่ของเ้าไปให้คนที่จวนแม่ทัพด้วยล่ะเพราะเขาจะกับแคว้นหยาง นี่ก็หลายเดือนแล้วเ้ายังไม่ส่งข่าวคราวกลับไปเลยเดียวทางนั้นจะเป็ห่วงเอา....."
"ขอรับ/เ้าค่ะท่านอาจารย์...."
หลังจากนั้นข้าก็เปิดมิติให้ศิษย์พี่ออกไป แล้วข้าก็กลับมาศึกษาเล่าเรียนวิชาต่างๆใหัแตกฉาน และไม่มีแค่การฝึกฝนเท่านั้นข้ายังนำพืชผักสมุนไพรต่างๆที่ซื้อมาครั้งก่อนมาจัดการปลูกให้เรียบร้อย และยังทำการหมักสุราดอกท้อ สุราท้อ์ และไวน์องุ่นและเป็องุ่นที่ข้านำมาจากป่าแล้วนำมาเพาะปลูกเพิ่มจำนวนเพื่อจะเก็บไว้เป็แนวทางการหาเงินตอนข้าออกไปภายนอกมิติ
ตอนนี้ข้ายังได้ส่งอาฟู่กับอาเหวินให้เดินทางไปปูทางเส้นทางทางการค้าโดยให้หาเด็กไร้บ้านมาฝึกฝนเพื่อเป็กองกำลังลับของข้าและสอนงานเด็กเ่าั้ให้ทำงานในเครือ เพราะข้าได้ว่างแผนทุกอย่างชี้แจงและสอนงานให้พวกเขาแล้ว
โดยการออกไปครั้งนี้ข้าให้ทั้งฮุ่ยหลงและจินเฟิ่งออกไปดูแลควบคุมแล้วคอยให้คำปรึกษาและเป็การให้ทั้งคู่ไปเปิดหูเปิดตาอีกด้วย แล้วไม่ต้องกลัวว่าอาฟู่และอาเหวินจะทรยศข้าเพราะทั้งสองขอให้ข้าทำพันธะสัญญาิญญากับทั้งสองแล้วเพื่อที่ข้าจะได้มั่นใจในตัวพวกเขา....
สองปีต่อมา......
697
