อาจารย์วิชาแิสถาปัตยกรรมกำลังตรวจแบบและโมเดลบ้านให้กับนักศึกษาหนุ่มคนหนึ่งอยู่ในห้องพักส่วนตัวที่ทางคณะจัดไว้ด้วยความเคยชินเป็ปกติอาจารย์หนุ่มอายุ 34 ปีผู้นี้มักชอบขยับแว่นก่อนจะพลิกแผ่นกระดาษ A3 ไปมาอยู่เสมอแม้ว่ามันจะไม่ได้หลวมโคร่งขนาดนั้นก็ตาม
"งานนี้ห่วยมากเลยนะ" อาจารย์หนุ่มกล่าวพลางถอนหายใจ"เธอทำได้แค่นี้เองเหรอ ทำไมไม่คิดให้เยอะกว่านี้ล่ะ คิดเยอะๆ สิคิดเยอะๆ"
"แต่...ผมก็คิดเยอะอยู่นะครับ"ชายหนุ่มนักศึกษาเอ่ยด้วยท่าทีมั่นใจ
"คิดเยอะแล้วเหรอดูงานคุณสิ คอนเซ็ปกล่องเนี้ยนะแค่เนี๊ยมันต้องโดดเด่นดีเทลเยอะๆ สิเล่นกับเชดเงา เพิ่ม Facade เข้าไปอีกก็ได้"แกพูดพลางผายมือไปทางโมเดลบ้านกระดาษหรือแค่กล่องขนมกินเหลือที่นำมาเจาะรู้ให้ดูเหมือนบ้านดี
"แต่มันจะไม่มีเวลาทำโมเดลนะครับจารณ์"
"ทำไมจะไม่มีเวลามันมีอยู่แล้ว..เธอนี้นะแบบนี้เมื่อไรมันจะจบ..จริงอยู่ที่วิชานี้เธอลงแก้แต่วิชาแก้จะทำชุ่ยๆ ไม่ได้นะ"
"แต่ผมคิดงานนี้ทั้งวันทั้งคืนเลยนะครับจารณ์คิดดูสิผมคิดมากจนจะนอนไม่หลับอยู่แล้วนะครับ"
"งั้นก็ไม่ต้องนอนสิ"อาจารย์กล่าวแบบไร้เยื่อใยปานบอกเลิกเมียหลวงเพื่อหนีตามเมียน้อยก่อนจะยกเหตุผลต่อว่า "ทีกินเหล้าไม่เห็นบ่นอย่างนี้เลยนะเธอน่ะยังมีเวลาให้นอนอีกเยอะ หลังจากตายไปหรือไม่ก็นอนให้พยาบาลหยอดนำ้ข้าวต้ม นี้เธอๆฟังครูนะ ครูกำลังพยายามช่วยเธออยู่นะที่เหลือมันก็แล้วแต่เธอแล้วจบไปเธอจะนอนเมื่อไรก็ได้จะ ตี 4 ยัน บ่าย 3 ให้เยอะแค่ไหนก็ได้ครูไม่อยู่ดูเธอนอนหรอก"
หลังกลับมาถึงห้องได้สักพักชายหนุ่มนั้งหน้าโน๊ตบุ้คซึ่งบนโต๊ะมีแต่กระดาษกองพะเนินแ่าระเกะระกะคำพูดครูหนุ่มยังคงวนเวียนอยู่ในหัวมันทำให้เขาหงุดหงิดจนเผลอกำมือทุบโต๊ะแล้วพูดขึ้นว่า
"อะไรวะไม่ให้นอนเหรอ มีด้วยเหรองานที่ห้ามผนักงานนอนเงินสักแสนจ้างให้ก็ไม่ทำหรอก รู้งี่กูไม่น่าเลือกมาเรียนคณะนี้ซะแต่แรกก็ดี!!"ชายหนุ่มเปิดเว็บบราวน์เซอร์หน้าที่เขาค้นหาคำอธิบายความหมายคอนเซ็ปงานนี้ขึ้นมา“THE WHITE BOX กล่องสีขาวแห่งความเรียบง่ายมั่นคงและสงบ บทผสานระหว่างโมเดิร์นกับเซนถุยครู!! ทีงานสถาปนิกดังทำแค่นี้ยังยกย่องของเรามันต่างกันตรงไหนก็แค่กูยังไม่ดังยังไม่เป็สถาปนิก โวะ!! ”
แท้จริงแล้วเขาเพียงแค่ก๊อบปี้งานดังกล่าวมาส่งเท่านั้นเองมันมีเส้นบางกั้นอยู่ระหว่างก๊อบปี้กับแรงบันดาลใจ บางทีเ้าตัวอาจจะยังไม่เข้าใจในเื่นี้หรือเขาก็แค่เป็คนี้เี?
“ได้..เอางี่ใช่มั้ย ชอบเยอะๆ ชอบรกเดะจัดให้”
สิ้นสุดประโยคสนธนาเอออ่อกับตัวเองหนุ่มนักศึกษารูมอะโลนจอมก๊อบปี้ก็จับหยิบสมุดพกคู่ใจขึ้นมาร่างแบบหยาบๆก่อนจะเสิร์ชเว็บบราว์นเซอร์เพิ่มคลังไอเดียประดับกล่องขนมกินเหลืออันนี้แบบร่างหยาบขีดเขียนรกสมุด ผ่านไปหนึ่งคืนจึงเริ่มขึ้นแบบในโปรแกรมออกแบบ 3Dขั้นตอนนี้ไม่ยุ่งยากเลยสำหรับเขามันสนุกติดลมบนเหมือนเล่นเกมเดอะซิมซึ่งเ้าตัวไม่เคยเล่นทุกอย่างกำลังดำเนินไปได้ด้วยดีกระทั่ง นาฬิกาแล็บท็อปบอกเวลา 22.16 น. ่แห่งพิธีกรรมอันต้องมนต์เมื่อเซฟรูปร่างไอเดียได้สองรูปใส่ USB กับอัพลงโซเซียลอวดผู้คนเขาก็ทักหาเพื่อนๆชวนกันเล่นเกมออนไลน์
"ทีมครบตี้กันหรือยังนะ เข้าเกมไปดูหน่อยดีกว่า.."ชายหนุ่มออกอาการดี้ด้าลากเสียงยาวกระหายความท้าทายในแบบอื่น
รุ่งขึ้นชายหนุ่มสะลึมสะลือตื่นบนเตียงในสภาพไม่ต่างกับเมื่อคืนเพิ่มเติมคือหัวยุ่งกับชุดนักศึกษายับเป็รอย
"กี่ดีละวะนี่ ฮ่าว.." เขาหยิบมือถือขึ้นเลือนดูเวลา"เชร็ดละ จะเที่ยงแล้วหรือวะตายๆ นัด ตรวจร่างก่อนเที่ยงสะด้วยตายๆๆ "เขาอุทานรัวๆ และเร่งรีบลุกขึ้นสะพายเป้ "เกือบลืมแฟรซไดรฟ์"
"แค่รูป Perspective 2 รูปนี้นะทั้งคืนได้แค่เนี๊ยไม่เรนเดอร์ด้วยแค่แค๊ปรูปมาเฉยๆ เธอนี้มันนะ"
"ก็ผมเอาร่างให้อาจารย์คอมเม้นก่อนจะได้ไม่เสียเวลาไงครับถ้าร่างนี้มันโอเคผมจะได้ตัดโมส่งเลย"
"ไปเอาโมมาให้ครูดูก่อนถึงจะบอกได้ว่าผ่านมั้ย"
"แต่จารย์ครับ"
"ไม่ต้องมาแต่เต่ออะไร กลับไปตัดโมมาซะ"
ภายในห้องเล็กอับกลิ่นหน้าแล็บท็อปตัวเดิมอีกครั้งหนุ่มนักศึกษานั้งกุมขมับจับจ้องสายตามองแต่ถุงหูหิ้วพลาสติกบนโต๊ะข้างๆ กันซึ่งในนั้นเต็มไปด้วยเหล่าเครื่องดื่มชวนดีดหลากชนิดหลายยี่ห้อกระทั่งสุรายาดองที่อาจารณ์หนุ่มบอกกล่าวให้ไปหาซื้อมาติดห้องไว้ขากลับ
"คงได้ใช้มันหรอก ถ้าขาดมิกซ์ผสมล่ะนะ"
ชายหนุ่มลุกออกจากโต๊ะนำถุงดังกล่าวไปเก็บในตู้เย็นด้วยเพราะเครื่องในถุงมีมากหรือเขาเซ้อซ่าทำถุงเกี่ยวเอาโมเดลบ้าน ซึ่งวางมิ่นเม่อยู่โต๊ะข้างกัน
"พัง!!" เขาอุทาน "เชี่ยเอ๊ย.."
กล่องติดฐานโง่ๆ จะมีอะไรให้พังอีกเมื่อยัดถุงขวดแก้วอัดลงช่องตู้เย็นเสร็จสับหมดแล้วเขาก้มหยิบสิ่งที่ตนเรียกว่าผลงานแบบจำลองบ้านพลิกขึ้นดูใจก็ผวานาอย่าได้มีอะไรเสียหายมากเลยมันก็แค่กล่องไม่ได้มีส่วนยื่นส่วนสุ่มเสี่ยงจะหักทว่าเ้าเอยเ้ากรรมเขาทำตัวเองด้วยนำ้หนักของฐานส่วนแหลมมุมหนึ่งของตัวผลงานบ้านกระดาษยุบลงอย่างเห็นได้ชัดอย่าหวังจะแก้ไขเพราะแก้ยังไงก็ไม่มีทางจะกลับไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่ได้เสียเวลาเปล่าพอๆ กับทำใหม่ชายหนุ่มพิจารณาอยู่ครู่จากที่แค่ตัดส่วนเพิ่มเติมตกแต่ง คราวนี้เขาต้องทำมันใหม่หมดั้แ่ต้นเผื่อจะดีขึ้นยกเว้นฐานโมเดล
หนุ่มนักศึกษาเริ่มลงมือตบร่างแบบเมื่อคืนให้เข้าที่เข้าทางเพื่อให้พร้อมปริ้นเร็วที่สุดอย่างน้อยก็เย็นนี้ก่อนร้านถ่ายเอกสารปิด เขากะจะเริ่มลงมือตัดคืนนี้เลย
...ให้เวลาเธอ 2 วันถึงเช้าวันที่ 3 ต้องมีครบทุกอย่างบนโต๊ะตรวจครูเองก็มีคลาสต้องสอนคนอื่นอีก...
ประโยคกดดันซึ่งมอบให้โดยท่านอาจาย์ก่อนจากมาเมื่อเที่ยงยังคงไล่จี้บี้ตูดไฟลุกเปรียบคือเหมือนโดนมัดเชือกขึงบนเตียงเลือยั์หั่นไม้ขณะที่มันเคลื่อนเข้าหาตัวเรื่อยๆ หากแก้เชือกไม่ทันเวลา นั้นแปลว่าเธอไม่มีสิทธิ์รอดหรอก…
"วู๊!!" ชายหนุ่มเปิดประตูพร้อมเปล่งเสียงประมาณว่าได้แล้วฉันทำมันได้พอดีในขณะที่เสื้อเชิ้ตขาวนั้นเปียกชุ่มไปด้วยเหงือตามซอกและแผ่นหลัง
"ทันร้านเกือบปิดพอดี เหนื่อยวุย.."
ปึกกระดาษถูกโยนลงข้างแล็บท็อป และลังเครื่องมือได้ถูกยกออกมาจากมุมห้องฝุ่นเคราะเ่าั้ เศษกระดาษติดกาวพวกนั้นดูเหมือนขัดแย้งกันว่าเขาใช้งานหนึ่งในสิ่งของข้างในครั้งล่าสุดเมื่อเร็วๆ นี้จริงหรือคนอื่นมาเห็นคงมองเป็ลังขยะ
"ฟุตเหล็กกับคัตเตอร์อยู่ไหนวะ? "
เ้าของมันจะรับรู้มั้ยว่าล่าสุดหลังใช้เขากวาดแผ่นกระดาษแข็งบางส่วนเข้าไว้ใต้เตียงมันต้องอยู่แถวนั้นแน่เ้าตัวอาจจะเผลอกวาดรวมไปของเ่าั้ด้วยและมันก็จริงเชายหนุ่มก้มลงใต้เตียงผลิกแผ่นกระดาษอันแล้วอันเล่าจนเจอทั้งคัตเตอร์โลหะสีเงินเงากับไม้บรรทัดเหล็กทั้งอันสั้นกับยาว
"ถ้ามันจะลำบากขนาดนี้นะ" เขากล่าว"เล่นเกมสักตาสองตาดีกว่าไม่ดิ สามสี่ห้าไปเลย ยังพอมีเวลาอยู่นี้หว่า"
พูดจริงทำจริงคือคุณสมบัติที่ผู้คน้าจาก สส.กล่าวจบชายหนุ่มบรรเลงแม่ไม้เกมไทยติดลมบนยาวจนคํ่าล่วงเลย ตี 2 ตี 3ลืมอาบนํ้าและสลบคาชุดอีกครั้ง เขาผลาญเวลาที่อาจารย์มอบให้ไปหนึ่งวันยันเช้าอีกวัน
-Read the next Episode-
363K
