ย้อนไปก่อนหน้านี้เล็กน้อย
บาสไหลบอลเลียดพื้นมาให้เจษเบาๆ เจษพลันวิ่งเข้าหาลูกฟุตบอลแล้วหวดเท้าแกร่งกระแทกลูกฟุตบอลเต็มแรง
ตู้ม!!!!
สวบ!!!
บอลพุ่งแรงเสียบสามเหลี่ยมตุงตาข่ายในเวลาต่อมา เจษยิ้มขึ้นเมื่อลูกยิงเป็ที่น่าพอใจ
ไคล์ผู้รักษาประตูหมดสิทธิ์เซฟ เ้าตัวได้แต่ยืนขาตายมองลูกบอลเข้าประตูไปเพียงเท่านั้น ถึงเขาจะอ่านออกแต่ปฏิกิริยาก็ไปไม่ทันอยู่ดี
'ให้ตายสิ จะกี่ครั้งกี่ครั้งลูกยิงของรุ่นพี่ก็ทำเอาเราใจสั่นไม่กล้าคิดแม้แต่จะเซฟ'เ้าของร่างสูงคิดในใจอย่างกลัวๆ
ทั่วทั้งสนามบางกอกสเตเดียมเงียบสงัดไปครู่หนึ่ง ทุกคนต่างหันมาสนใจที่ต้นเสียงอย่างใคร่รู้
ส่วนเ้าตัวต้นเหตุก็ดันฝึกซ้อมต่อพลางพูดคุยเฮฮากับเพื่อนทั้งสามอย่างไม่มีอะไร เพราะปกติพวกเขาก็ซ้อมด้วยกันแบบนี้อยู่แล้ว
แต่ทว่าผู้ชมและฝั่งตรงข้ามนั้นไม่ได้คิดแบบนั้น สิ่งที่เขาทำมันไม่ปกติชัดๆ ถึงจะให้ตั้งใจยิงอย่างไรก็ไม่สามารถยิงได้เต็มแรงและแม่ยำอย่างนั้นได้ มันยากมาก ยากสุดๆ
"ชักน่าสนใจขึ้นมาแล้วสิ แมทช์นี้.."
"ใช้ได้!"
"ฮ่าๆๆไอ้บ้านั่นโชว์ของั้แ่่ซ้อม.."
"ทีมอะไรมีแต่ลูกครึ่ง? หืม! ถึงว่านี่มันโรงเรียนนานาชาตินี่หว่า!"
ที่มุมหนึ่งของสนาม เหล่าแมวมองต่างอุทานไปคนละแบบ
..
"โอ้เจษ..เดี๋ยวเ้าไคล์มันก็มือหักเอาหรอก นี่ยังไม่ได้แข่งเลยนะเพลาๆแรงลงก่อนก็ได้"เจมส์พูดขึ้นอย่างไม่จริงจังนัก เ้าตัวกล่าวขึ้นเพื่อให้บรรยากาศผ่อนคลายก็เท่านั้น
"มันเป็ลูกครึ่งบราซิล กระดูกมันแข็งจะตาย"ร่างสูงใหญ่เอ่ยอย่างไม่ปราณี ทั้งที่ตัวเองก็เป็ลูกครึ่งเหมือนกัน แต่เป็ลูกครึ่งเยอรมันอะนะ
"รุ่นพี่คร๊าบบ เบาๆหน่อยได้ไหม..เดี๋ยวผมไม่ได้ลงแข่งกันพอดี"ไคล์ตัวสั่นเกรงมื่อได้ยินสิ่งที่เจษพูด เ้าตัวห่อตัวลงเล็กน้อยก็ที่จะแสดงท่าทางว่าช่วยปราณีผมด้วยค๊าบ
"หยุดเลยเอ็ง! อย่าทำตัวอ่อนแอแบบนี้เด็ดขาด ทำหน้าที่ตัวเองให้เต็มที่ซะ! อย่าลืมว่าวันนี้เป็วันอะไร.."เจษกล่าวเสียงทุ้มเต็มไปด้วยความจริงจังพลางแนะนำรุ่นน้องทั้งยังเพื่อนสนิททั้งสองของเขาด้วย
".."ไคล์พยักหน้าอย่างมุ่งมั่นในเวลาต่อมา เจมส์กับบาสด้วยเช่นกัน
..
ทางด้านหนึ่งของสนามที่ทีมโรงเรียนสตรีวิทยาเขตได้ฝึกซ้อมกันอยู่ พวกเขาฝึกซ้อมกันอย่างไม่เป็มืออาชีพนักเพราะไม่มีใครมาฝึกสอนให้พวกเขาอย่างเป็จริงเป็จัง
พวกเขาไม่มีแม้กระทั่งโค้ชและครูฝึกสอนนั่นเอง สงสัยทางโรงเรียนจะไม่สนับสนุนกระมัง ขนาดสร้างชื่อเสียงให้กับโรงเรียนจนถึงนัดชิงแล้วยังไม่จ้างครูฝึกมาให้เหล่านักฟุตบอลเลย
หรือว่าคนใหญ่คนโตจะกินงบจนเหลืองบไม่พอรึเปล่านะ? น่าคิด
ทว่ามีคนหนึ่งที่โดดเด่นท่ามกลางพวกเขาทั้งหมดอยู่หนึ่งคน สังเกตได้จากการฝึกซ้อมของเขา ที่จริงจังทั้งยังเป็มืออาชีพ มันดูออกได้ง่ายมากขนาดคนธรรมดายังสามารถมองออกได้เลย
คนคนนั้นก็คือวีรเทพ คงยศ ผู้ที่มีฉายาผู้ที่แบกสตรีไว้บนบ่า ทว่า ถึงแม้ว่าเขาจะโดดเด่นที่สุดในโรงเรียนก็ตาม ถ้าเทียบกับทั้งสามสหายของเราแล้ว.. มันเทียบกันไม่ติด และเขาเองก็รู้ตัวเองดีเช่นกันเมื่อเห็นทีมฝั่งตรงข้ามฝึกซ้อม
'สงสัยนัดนี้พวกเราจะรอดยาก ไม่สิพวกเราก็รอดยากมาทุกนัด..แต่ว่าลูกกลมๆอะไรก็เกิดขึ้นได้ละวะ จะมากลัวตอนนี้ไม่ได้ ก็เราฝ่าฟันจนมาถึงนัดชิงแล้วนี่'วีรเทพพึมพำด้วยสายตาที่มุ่งมั่น มาถึงขนาดนี้แล้วถึงอย่างไรก็ต้องทำให้ดีที่สุด
..
ผ่านไปอีกยี่สิบนาที เกมส์ก็ได้เริ่มต้นขึ้น
"สวัสดีครับ ผมมลแคน แก่นคอยเป็ผู้บรรยายหลัก.."
"ส่วนผม ธงชัย ใจดี ผู้บรรยายข้อมูล.."
"พวกเราเป็ผู้บรรยายเกมส์นี้ครับ"x2
"รายชื่อนักเตะ...."
ผู้บรรยายต่างขานชื่อนักเตะของทั้งสองทีม พวกนักเตะเองก็เริ่มเดินเข้าสู่สนาม พลางเดินจับมือกันแล้วยืนถ่ายรูปทีมก่อนครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าสนามไป
นักเตะทั้งสองโรงเรียนต่างประจำตำแหน่งอยู่ในสนามในตอนนี้ เมื่อกรรมการเห็นว่าทั้งสองทีมเตรียมพร้อมแล้วเขาก็เป่านกหวีดขึ้นทันที
ปี๊ดดด!!!
ผู้บรรยายมนแคนกล่าว
"โรงเรียนสตรีได้เป็ฝ่ายเริ่มก่อน..เอะ!..อะไรล่ะนั่น...โกลด์!!!!! เข้าประตูไปแล้วครับ โอ้โห! เข้าไปได้ยังไงครับท่านผู้ชม บอกผมทีได้ไหมครับลูกบอลมันเข้าประตูไปได้ยังไง!!!...
...ตอนนี้โรงเรียนสตรีวิทยาเขตขึ้นนำเซนต์โยเซฟอย่างรวดเร็วด้วยสกอร์ 1-0แล้วครับ! เกมส์นี้ชักจะสนุกขึ้นมาครับครับท่านผู้ชม.."มนแคน แก่นคอยบรรยายเกมส์อย่างออกรสออกชาติ
ภาพช้าปรากฎต่อหน้ามนแคน แก่นคอย ผู้บรรยายในเวลาต่อมา
"โอ้!บอลลูกนี้เข้าประตูไปโดยเซนเตอร์เบอร์16ของทีมโรงเรียนะเซนต์โยเซฟครับท่านผู้ชม เป็การทำเข้าประตูตัวเอง ลูกนี้เข้าไปยังไงก็ต้องย้อนกลับไปั้แ่เขี่ยบอลเริ่มเกมส์เลยครับ!...
...ทีมโรงเรียนสตรีวิทยาเขตต่อบอลกันในแดนของตัวเองสองสามจังหวะก่อนจะสาดขึ้นหน้า เขาสาดเต็มแรงเสียด้วยจึงทำให้บอลลอยโด่งจนถึงกรอบเขตโทษทีมโรงเรียนเซนต์โยเซฟ เซนเตอร์แบ็คคนดังกล่าวทำการะโโหม่งเพื่อสกัด แต่ว่ามันผิดเหลี่ยมทำให้บอลตรงดิ่งเข้าหาประตูไป แต่ผู้รักษาประตูเ้ากรรมดันขาตาย เพราะมันเป็เหตุการที่ฉุกละหุกจนเกินไป ผู้รักษาประตูโรงเรียนเซนต์โยเซฟทำได้แต่ยืนเซฟลูกฟุตบอลด้วยสายตา...
...สงสัยแสงแดดจะแยงตานะครับที่ทำให้เขาเสียสมาธิจนสกัดผิดเหลี่ยม.."มนแคน บรรยายเหตุการณ์ที่เป็ประตูเมื่อสักครู่
..
ทางด้านหนึ่ง เจษที่ยืนอยู่กองหน้าได้แต่ยืนเกาหัว เพราะเขาก็งงเหมือนกันว่าลูกมันเข้าไปได้อย่างไร
เจษได้แต่ยอมรับอย่างงงๆว่าลูกนั้นเป็ะประตูไปแล้วเมื่อกรรมเป่านกหวีดให้คะแนนโรงเรียนสตรีวิทยาเขต
นักฟุตบอกโรงเรียนนานาชาติ เซนต์โยเซฟ ต่างอารมณ์หดหู่กันทุกคนเมื่อโดนขึ้นนำั้แ่นาทีแรก อีกทั้งพวกเขาพึ่งเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้เป็ครั้งแรกเช่นกัน เลยจิตตกกันอย่างที่เห็น
'สงสัยฝั่งนั้นจะมากับดวงจริงๆ'ทุกคนต่างคิดไปในทิศทางเดียวกัน
ทว่า ยกเว้นเพียงเจษเท่านั้นที่ไม่ได้หดหู่ เขาปรบมือขึ้นจนเกิดเสียงดังทั้งยังร้องะโเพื่อเรียกสติทีมของเขาในฐานะกัปตัน
ปั๊ป!ๆๆๆๆ
"เฮ้!!! พวกมึง!! ตั้งสติก่อนหน่อยเว้ย!! สติ!!"เสียงทุ้มเปร่งออกมาอย่างห้าวหาญ เขาเว้นระยะชั่วครู่ก่อนจะพูดขึ้น
"ใจเย็น! เกมส์พึ่งเริ่มอย่าถอดใจก่อนสิวะ! ถอดใจตอนนี้ที่เราซ้อมกันมาเป็เดือนมันคืออะไร!! เราเหลือเวลาอีกตั้งมาก มาสู้กันต่อ เกมส์มันยังไม่จบเว้ย!!"
"..."
ไม่มีเสียงขาลรับให้เจษ ทว่าลูกต่างมีสายตาที่มุ่งมั่นมากขึ้น
I'm number 4
2K
