วูบบบบบบ~
หลังจากที่มีแสงสว่างจ้าโอบล้อมรอบตัวทั้งสี่คนภาพต่อมาที่เด็กๆเห็นก็คือประตูทางออกสนามบินภายในสนามบินนั้นมีแต่สิ่งที่เด็กทั้งสามไม่รู้จัก ตรงเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ก็มีร่างจำแลงของนกนางนวลนั่งพลางใช้มือจิ้มไปที่คอมพิวเตอร์สามแสบถึงกับมึนงง นั่นคนๆนั้นกำลังทำอะไรอยู่
“เดินตามข้ามาทางนี้ เร็วๆ”ไป๋ซู่ซินกวักมือเรียกเหยวๆ เพราะเด็กทั้งสามมัวแต่อึ้งไม่ยอมขยับไปไหน
“ข ข..ขอรับ”
พอเดินออกมาจากสนามบินก็ได้ยินเสียงคลื่นกระทบฝั่งพร้อมกับสายลมพัดเบาๆเย็นสบาย อากาศภายในมิติฟาร์มสดชื่นและบริสุทธิ์มาก เด็กทั้งสามมองธรรมชาติรอบตัวอย่างไม่อยากเชื่อสายตายิ่งพอเห็นทะเลที่สงบและสวยงามแบบนี้ยิ่งประทับใจนี่มันสุดยอดเกินกว่าที่สามแสบจะจินตนาการได้
‘ที่นี่คือที่ใดกันใยจึงงดงามและน่าอยู่ถึงเพียงนี้’
‘ข้ารู้สึกมีผ่อนคลายและสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก
‘นั่นคืออะไรกันสิ่งปลูกสร้างที่ข้าไม่รู้จัก’’
“ที่นี่ ข้าเรียกว่าเกาะแห่ง์หรือจะเข้าใจง่ายๆว่าคือมิติฟาร์มส่วนตัวของข้าข้าสามารถพาพวกเ้าเข้าและออกที่นี่ได้ทุกเมื่อ ที่แห่งนี้มีความแตกต่างจากด้านนอกพอสมควรเมื่อพวกเ้าได้เข้ามาบ่อยครั้งเดี๋ยวพวกเ้าก็จะรู้เองและในนี้ยังมีพลังปราณเข้มข้นเหมาะแก่การฝึกตนยิ่งนักข้าเลยพาพวกเ้าเข้ามา”
“ข้าคงต้องขอบอกเ้าก่อนนะลั่วหานว่าที่เ้าไม่สามารถปลุกพลังบ่มเพาะได้ นั่นเป็เพราะเ้าถูกผนึกปราณิญญาไว้จากการโดนยาพิษซึ่งสาเหตุลึกๆ นั้นข้าไม่สามารถบอกได้ แต่หากพ่อเ้ารู้เื่เขาคงจะเข้าใจ เื่แบบนี้ข้าไม่อยากก้าวก่ายมากนัก”
“ข้าน่ะหรือขอรับใครกันที่วางยาพิษข้า” ลั่วหานคิดอย่างปวดใจพลันสายตาก็มืดครึ้มลง
“ครอบครัวเดิมของเ้ากระมังไม่ใช่แค่เ้าหรอกปู่และพ่อของเ้าก็โดนวางยาพิษเช่นกัน แต่เื่มันผ่านมาแล้วเช่นที่ข้าเพิ่งบอกว่าข้าจะไม่ลงรายละเอียดเื่นี้ต้องรอให้ปู่หรือพ่อของเ้าเป็คนตัดสินใจเอาเอง”
“ฉีโต๋วน้อย อิงเอ๋อเ้าทั้งสองเดี๋ยวข้าจะพาเ้าไปหาสหายข้าแล้วให้สหายข้าช่วยดูแลพวกเ้า ส่วนเ้าลั่วหานต้องไปกับข้าข้าจะพาพี่ใหญ่ของพวกเ้าไปขับพิษและเริ่มปลุกการบ่มเพาะพวกเ้าต้องอยู่กับเพื่อนข้านิ่งๆ ห้ามซุกซนเข้าใจหรือไม่”
“เข้าใจขอรับ/เข้าใจเ้าค่ะ”
“ดีมากเพื่อนข้าใจดีเ้าไม่ต้องกังวลไป”
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
แอ๊ด~
“อ้าว ว่าไง เ้ามีอะไรหรือ เพิ่งเจอกันเมื่อคืนแท้ๆแล้วนี่พามนุษย์น้อยที่ไหนมาด้วยล่ะ?” เ้าแมวดำโต่วโต้วเอ่ยถาม
“นี่ลูกข้าเอง ข้าจะฝากเ้าดูแลลูกข้าสองคนนี้หน่อยได้หรือไม่เ้าพาลูกข้าไปเล่นที่สนามเด็กเล่นก็ได้ หากข้าเสร็จธุระข้าจะมารับกลับแล้วข้าจะเอาปลามาฝากเ้าด้วยห้าตัวไปเลยเป็ไง เ้าตกลงหรือไม่?”
เด็กๆ ได้ฟังดังนั้น พลันรู้สึกว่าใจดวงน้อยๆฟูขึ้นอย่างประหลาด
‘ลูก ลูกงั้นหรือนี่ท่านน้ายอมเรียกข้าว่าลูกงั้นหรือ’
“ได้สิๆ เอามาเยอะๆ ยิ่งดีข้าจะดูแลลูกเ้าอย่างดีเลย ปะ พวกเ้าทั้งสองมากับสุดหล่อคนนี้เถิด” โต่วโต้วพยักหน้าหงึกหงักเมื่อได้ยินคำว่าปลา
หลังจากฝากแฝดไว้กับเ้าแมวดำโต่วโต้วแล้วไป๋ซู่ซินก็พาลั่วหานไปหาสมุนไพรบนเขา
“ข้าจะพาเ้าไปหาสมุนไพรเพื่อนำมาปรุงยาเ้าเดินตามข้ามาอาจไกลสักหน่อย หากเหนื่อยระหว่างจงอย่าลังเลที่จะบอกข้าระหว่างเราไม่จำเป็ต้องเกรงใจ เ้ายังเด็กไม่จำเป็ต้องเข็มแข็งตลอดเวลา”
“ได้เลยขอรับท่านน้า” ลั่วหานเดินตามไป๋ซู่ซินไปอย่างเชื่อฟัง
พอเก็บสมุนไพรได้ครบแล้วไป๋ซู่ซินก็แวะตักน้ำอมายาที่ทะเลสาบจำนวนมากแล้วเอาใส่ช่องเก็บของไว้ พอลั่วหานเห็นถังน้ำที่ตักจำนวนมากหายไปกับตาก็ต้องใอีกครั้ง
‘ทำไมวันนี้ข้ามีแต่เื่ที่ทำให้ประหลาดใจนักนะTT’
ราวกลับรู้ความคิดของลั่วหาน ไป๋ซู่ซินเลยเอ่ยออกมาว่า “ข้าสามารถเก็บสิ่งของเข้าในช่องเก็บของได้หากเ้าไม่เข้าใจให้นึกถึงพวกแหวนมิติ ที่พวกเศรษฐีมีกัน”
จากนั้นก็ถึงเวลาพาลั่วหานกลับบ้านไป๋ซู่ซินสั่งให้ลั่วหานเข้าไปข้างในเตรียมตัวเตรียมใจไว้ก่อนส่วนนางนั้นได้เร่งฝีเท้าเพื่อเดินไปหาโต่วโต้วเพื่อหยิบยืมหม้อปรุงยาเพราะครั้งก่อนนั้นนางใช้เพียงหม้อธรรมดาเท่านั้นหากได้หม้อสำหรับการปรุงยาเฉพาะมา ยาคงมีประสิทธิภาพดีขึ้น
“โต่วโต้วข้าอยากจะขอยืมหม้อปรุงยาของเ้าสักหน่อยได้หรือไม่?”
“หืม ได้สิ แต่เ้าต้องเพิ่มปลาให้ข้าอีกตัวนึงด้วย” เ้าแมวดำโต่วโต้วต่อรอง
“เพ้ย เ้าแมวขี้งก!!”
“ชิชะ เ้าจะยืมไม่ยืมข้าไม่ง้อเ้าหรอกนะ” โต่วโต้วพูดอย่างคนเหนือกว่า
“ก็ต้องยืมอยู่แล้วน่ะสิ แล้วเดี๋ยวข้าจะเพิ่มปลาให้เ้าด้วยเป็อย่างไรข้อเสนอของข้า เ้าพอใจหรือไม่?” ไป๋ซู่ซินถาม
“พอใจสิ ฮิฮิ ถ้าอย่างนั้นเ้ารอตรงนี้ก่อนข้าจะไปเอาหม้อมาให้”
หลังจากได้รับหม้อจากโต่วโต้ว ไป๋ซู่ซินก็กลับไปที่บ้านของตนเพื่อเริ่มปรุงยาให้ลั่วหาน
“นี่คือบ้านของข้าเองทำไมเ้าไม่เข้าไปหืม ตามมาเลย มาๆ เ้าจงนั่งรอข้าตรงนี้ก่อน ข้าจะไปปรุงยาให้เ้าอาจใช้เวลาสักหน่อยเพราะเทียบยานี้ข้าก็ไม่เคยลองปรุงสักครั้งเดียว”
“ได้ขอรับ” ลั่วหานนั่งบนโซฟาที่แสนนุ่มนิ่มอย่างเก้ๆ กังๆพลางสายตาก็สำรวจทุกซอกทุกมุมของบ้านไปด้วย
ผ่านไปครึ่งชั่วยามยาก็ถูกปรุงเสร็จเรียบร้อยแล้ว โดยยาที่ได้มีทั้งแบบผงและแบบเม็ด แบบผงนั้นต้องใช้ร่วมกับอมายาวารีไป๋ซู่ซินจึงทำการผสมน้ำในอ่างอาบน้ำให้กับลั่วหาน
“นี่คือยาของเ้าแบบเม็ดให้เ้ากินมันตอนนี้เลย ส่วนน้ำแช่ตัวนั้นให้เ้าแช่ตัวครึ่งชั่วยาม ข้าได้ตั้งนาฬิกาปลุกไว้แล้วสิ่งนี้เรียกว่านาฬิกาปลุก” ไป๋ซู่ซินหยิบนาฬิกาปลุกรูปแมวสีฟ้าออกมาให้ลั่วหานดู
“นาฬิกาปลุกมีไว้สำหรับบอกเวลาและเตือนเราเมื่อถึงเวลาที่เราตั้งไว้หากมันส่งเสียงดังขึ้นแสดงว่าครบเวลาแล้ว ให้เ้ากดปุ่ม้าเพื่อปิดเสียง หลังจากที่เ้าปลุกพลังบ่มเพาะจะมีของเสียออกมาจากตามรูขุมขนมากมายมันจะส่งกลิ่นเหม็นมาก ให้เ้าใช้สิ่งนี้สิ่งนี้เรียกว่าสบู่เหลวไว้ชำระล้างร่างกาย เ้าถูให้เกิดฟองแล้วฟอกที่ตัวและเช่นเดียวกันขวดใกล้ๆสิ่งนี้คือแชมพู มีไว้สำหรับทำความสะอาดเส้นผมของเ้าแต่เ้าต้องทำให้ผมเปียกก่อนนะ การแช่ยาอาจจะเ็ปจนเ้าน้ำตาไหล แต่ขอให้เ้าจงอดทนไว้ครึ่งชั่วยามนี้ข้าจะไม่ได้อยู่กับเ้า เพราะข้ามีของที่ต้องไปหาและข้าจะพาเหมยอิงและฉีโต๋วไปตกปลาเพื่อรอเ้า เ้าอยู่คนเดียวได้หรือไม่?”
“ได้ขอรับท่านน้าข้าอยู่คนเดียวได้”
“ข้าเชื่อมั่นในตัวเ้านะพี่ใหญ่ของบ้าน” ไป๋ซู่ซินตบบ่าให้กำลังใจลั่วหาน จนลั่วหานรู้สึกซาบซึ้งใจเป็อย่างมาก
ระหว่างที่ลั่วหานแช่ตัวอยู่นั้นไป๋ซู่ซินก็เดินไปที่ต้นลูกท้อ์เพื่อเตรียมเอาไว้ให้ลั่วหานจากนั้นก็ไปรับเด็กสองคนแล้วพาไปตกปลาที่ชายหาด
“เด็กๆข้าจะพาพวกเ้าไปตกปลาที่ชายหาด หรือพวกเ้าจะเล่นที่สนามเด็กเล่นตรงนี้ เ้าทั้งสองจะเอาอย่างไรเลือกมาได้เลย แต่หากไปกับข้าพวกเ้าจะเล่นน้ำทะเลก็ย่อมได้เพราะมีข้าอยู่ด้วย จำไว้ว่าหากไม่มีผู้ใหญ่อยู่ด้วยห้ามลงน้ำเด็ดขาดเข้าใจหรือไม่?”
“เข้าใจขอรับ/เข้าใจเ้าค่ะ”
“ไปกับท่านน้าขอรับท่านลุงโต่วโต้วเหมือนจะง่วงนอนมากน่ะขอรับ พวกข้าไม่อยากรบกวน” ฉีโต๋วน้อยกระซิบบอกไป๋ซู่ซิน
เมื่อได้ยินฉีโต๋วน้อยพูดดังนั้นไป๋ซู่ซินจึงหันไปมองโต่วโต้วที่ตอนนี้นั่งหลับบนชิงช้า
“โต่วโต้ว ตื่นก่อนๆ ข้ากำลังจะไปตกปลามาให้เ้าข้าจะพาลูกข้าไปด้วย ข้าไม่ลืมสัญญาที่ให้ไว้กับเ้าแน่นอนแต่ตอนนี้ข้าว่าเ้าไปนอนดีหรือไม่ ขอโทษนะที่มารบกวนเ้า”
“ไม่เป็ไรๆ เช่นนั้นข้าจะไปรอเ้าอยู่ที่บ้านข้าง่วงเหลือเกินเมื่อคืนมีเื่นิดหน่อยน่ะ หากเ้าได้ปลามาก็ไปเคาะประตูเรียกข้าได้เลย”เ้าโต่วโต้วหาวจนน้ำหูน้ำตาไหล
“ตกลงสหายรักของข้า”
“นี่ๆ นี่เ้ายอมเป็สหายรักของข้าแล้วหรอไป๋ซู่ซิน หึหึ เ้าคงหลงไหลในหน้าตาอันหล่อเหลาของข้าใช่หรือไม่หากเป็เช่นนั้นในฐานะสหาย ข้าจะให้เทียบยาบางตัวแก่เ้านั่นก็คือเทียบยาพิชิตปราณ”
“เ้านี่ใจดีจังเลยนะพ่อแมวหนุ่มรูปงาม” ไป๋ซู่ซินเอ่ยเยินยอเ้าโต้วโต่ว
“แน่นอนอยู่แล้วเอานี่ไปแล้วไปได้แล้ว เ้ารีบๆไปตกปลาเสียที ข้ารออยู่”
770
![อสูรมังกรฟ้า เล้งซาน [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1605060925_7669644.webp)
