คิมหันต์กับก๊วนปราบผี!

ไม่ว่าคิมหันต์จะภาวนาแค่ไหนว่า ขอให้เรื่องเมื่อวานแค่ฝันไป สุดท้ายเจ้าตัวก็หนีความจริงไม่พ้นอยู่ดี

ดวงอาทิตย์ที่ค่อยๆขึ้นมาพร้อมกับแสงแดดอ่อนๆของยามเช้าลอดตามผ้าม่านเข้ามายังห้องนอนได้กระทบกับใบหน้าของไพลินที่นอนอยู่ข้างต้วของเด็กสาว มันยิ่งย้ำเตือนไปอีกว่าเรื่องเมื่อวานคือความจริงไม่ใช่ความฝันแต่อย่างใด

ขอบตาของเธอที่ดำคล้ำมันเป็นหลักฐานชั้นดีที่บ่งบอกว่าเธอแทบจะไม่ได้นอนเลยสักนิดเนื่องจากเรื่องมากมายที่เกิดขึ้นไหนจะต้องย้ายมาอยู่ที่คฤหาสน์นี่เลยอย่างกระทันหันอีก เธอนั่งทบทวนเรื่องราวต่างๆวนซ้ำไปซ้ำมาอย่างสิ้นหวัง

เพี๊ยะ

เจ้าตัวใช้มือตบแก้มทั้งสองข้างเพื่อเรียกสติให้กับตนเอง ว่าเธอควรเลิกวิตกกังวลเสียที เธอเปลี่ยนไปแล้วไม่ใช่คิมหันต์ขี้แยอีกต่อไปแล้ว เรื่องแค่นี้ผ่านได้สบายมากอยู่แล้ว

คิดได้ดังนั้นเจ้าจึงเดินตรงไปเข้าห้องน้ำจัดการทำธุระส่วนตัวให้เสร็จ เรื่องของใช้ส่วนตัวอย่างแปรงสีฟันก็ไม่มีปัญหาอะไรเพราะเมื่อคืนเซนได้จัดเตรียมของจำเป็นไว้ให้ใช้ชั่วคราวเรียบร้อยแล้ว ส่วนชุดนอนของเธอนั้นไพลินให้ยืมก่อนเป็นกรณีพิเศษ

ถึงชุดนักเรียนจะเป็นตัวเดียวกับของเมื่อวานก็เถอะแต่เมื่อคืนเธอได้ทำการผึ่งเสื้อไว้แล้วไม่น่าจะเป็นอะไรล่ะมั้ง คงไม่มีใครรู้หรอกว่าเธอใส่เสื้อตัวเดิมไปโรงเรียน

ขณะที่เด็กสาวกำลังแต่งเครื่องแบบนักเรียนแล้วก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยนั้นเองคนบนเตียงก็ลืมตาตื่นขึ้นแล้วลุกขึ้นนั่งด้วยอาการสะลึมสะลือเล็กน้อยเมื่อเริ่มปรับดวงตาให้เข้ากับแสงสว่างได้แล้วเธอจ้องมองไปยังเด็กสาวที่ยืนอยู่หน้ากระจก

“ รีบตื่นมาทำไมแต่เช้า นอนต่ออีกนิดนึงก็ได้นะ”

“ฉันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่นี่อยู่ไกลจากโรงเรียนแค่ไหนก็ต้องรีบตื่นมาเตรียมตัวก่อนสิ”

“ แล้วใส่ของเดิมหมดเลยหรอ ?”

“ ก็ใช่น่ะสิ ไม่งั้นจะให้ฉันไปหาเสื้อผ้ามาจากที่ไหนล่ะ”

“ จริงๆเอาของฉันไปใส่ก่อน – อืม ไม่ได้ หน้าอกของเธอกับฉันมันคนละไซส์กัน”

ปึด

เสียงเส้นเลือดของคิมหันต์ปูดขึ้นมาด้วยอารมณ์โมโหอย่างรุนแรง ถึงระยะเวลาที่ได้รู้จักจะสั้นไปหน่อยแต่พอจะเดาได้ว่าไพลินเป็นพวกประเภทคิดอะไรก็พูดออกมาตรงๆไม่แคร์อะไรทั้งนั้นก็เถอะ

คนมันมีแค่นี้จะให้ทำยังไงล่ะยะ แม่ให้มาแค่นี้นี่หว่า ใครมันจะไปใหญ่แบบหล่อนกันเล่า !

“ ดูจากสีหน้าเธอแล้ว คงด่าฉันในใจเต็มที่เลยสินะ ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงปกติต่างจากอีกคนที่พยายามสงบสติอารมณ์ของตัวเองเต็มที่

“ งั้นฉันไปนั่งรอข้างล่างแล้วกัน !” เธอจงใจกระแทกเสียงใส่เพื่อนร่วมห้อง ในตอนนี้ความโมโหได้เข้ามาทดแทนความกลัวของคิมหันต์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

เด็กสาวเดินออกไปพร้อมกับปิดประตูเสียงดังปัง คนขี้แกล้งอย่างไพลินได้แต่ยักไหล่ก่อนจะไปเข้าห้องน้ำเพื่อจะได้จัดการธุระส่วนตัวและเตรียมตัวไปโรงเรียน

เมื่อเด็กสาวลงมาด้านล่างแล้วเธอก็ไปนั่งยังโซฟาเพื่อรอเพื่อนของเธอ เจ้าตัวกวาดสายตาสำรวจอีกครั้งเนื่องจากเมื่อวานเป็นเวลากลางคืนแถมเธอยังมัวแต่แตกตื่นเลยทำให้ไม่ได้มองอะไรอย่างชัดเจนเสียเท่าไหร่
เธอรู้สึกว่าพอมองดีๆแล้วมันก็ไม่ได้กลัวอะไรมากมายขนาดนั้น แต่ก็ยังให้ความรู้สึกเหมือนคฤหาสน์ผีสิงอยู่ดี

“ อรุณสวัสดิ์ ยัยขี้กลัว ” น้ำเสียงยียวนกวนประสาทที่ไม่ต้องบอกเธอก็รู้ได้โดยไม่ต้องเดา นั่นคือซูซาคุที่เดินลงมาจากบันไดแล้วมานั่งข้างคิมหันต์

“ อรุณสวัสดิ์ ” เธอตอบกลับเด็กหนุ่ม พลางคิดในใจว่า ทำไมหมอนี่ ขยันหาชื่อมาตั้งให้เธอซะเหลือเกิน

“ เอ่อ .. คือว่า เรื่องเมื่อคืน –“

“ กำลังจะเล่าให้ฟังนี่ไง จะถามทำไม” เขาแทรกขึ้นมาทันทีเมื่อรู้ว่าเด็กสาวกำลังจะถามอะไร เธอปิดปากทันที

เอ้า ใครมันจะไปตรัสรู้ล่ะ ว่ากำลังจะเล่าให้ฟัง !

“ ฉันกับไพลินเป็นนักปราบผีถึงจะยังอยู่แค่ระดับฝึดหัดก็เถอะนะ”

“ นักปราบผี ?” เธอพูดทวนขึ้นมาอย่างสงสัย

“ ใช่ นักปราบผี คือบุคคลที่ถูกคัดเลือกมาเพื่อทำหน้าที่ไม่ให้วิญาณของคนตายมาทำร้ายหรือก่อกวนคนเป็นและคอยนำทางเหล่าดวงวิญญาณที่หลงทางแล้วก็คอยดูแลความสงบสุขของทั้งสองฝ่าย” เขาเงียบลงไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยถามเด็กสาว

“ เมื่อคืนเธอมองเห็นวิญญาณที่พวกฉันจัดการไปไหมล่ะ”

“ ห๊ะ ไอ้เงาดำๆรางๆนั่นอ่ะนะ คือวิญญาณ !” เจ้าตัวพูดด้วยน้ำเสียงตกใจ เพราะคิดไม่ถึงว่าสิ่งที่เธอไม่เคยเห็นมาทั้งชีวิตก็เงาเมื่อคืน

“ รางๆงั้นหรอ .. แสดงว่าเธอคงเป็นแค่คนธรรมดาที่เริ่มจะมองเห็นวิญญาณแล้วสินะ ” เด็กหนุ่มพึมพำกับตัวเองเบาๆก่อนจะพูดอธิบายต่อให้เด็กสาวฟัง

“ ตั้งใจฟังให้ดีๆนะ ที่เธอเห็นเมื่อคืนนี้ ไม่ใช่วิญญาณธรรมดาเป็นวิญญาณร้ายที่พวกเราเรียกกันว่า Terror (เทอร์เรอร์) คือวิญญาณที่สูญเสียการควบคุมตัวเอง มันจะทำตามสัญชาตญาณก่อนตายเท่านั้น แล้วที่สำคัญเลยพวกจะกระหายวิญญาณของคนเป็น”

“ เดี๋ยวก่อนนะ ถ้ามันกินวิญญาณคนเป็นเข้าไปแล้วจะเกิดอะไรขึ้นงั้นหรอ ?”

“ มันก็จะมีพลังเพิ่มมากขึ้น แล้วคนที่โดนกินวิญญาณก็มักจะตายอย่างปริศนาหรือไม่ก็ตายอย่างไม่มีสาเหตุ”

“ ถึงจะรู้สึกมึนๆไปบ้าง แต่ก็พอจะเข้าใจอะไรขึ้นมาบ้างแล้วล่ะ”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 7 สมาชิกใหม่

นิยายแนะนำ

คิมหันต์กับก๊วนปราบผี!

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 7 สมาชิกใหม่

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้