วันที่สองของการอยู่ในค่ายกักกันบ้านบึงสาน เสียงเพลงชาติฝรั่งเศสดังขึ้น พร้อมเสียงหวูดดังมาจากหอสังเกตการณ์ ทุกคนใตื่นแต่เช้ามืด มณฑา์และคนอื่นรีบคว้าผ้าถุงและผ้าเช็ดตัวไปที่ห้องอาบน้ำ ต้องใช้ขันตักน้ำในถังอาบเพราะทหารฝรั่งเศสจะใช้ถังน้ำมันเก่า ล้างจนสะอาดไม่มีกลิ่นน้ำมัน แล้วเอามาไว้ใส่น้ำอาบ ฝาห้องอาบน้ำ ทำจากไม้ไผ่ ไม่มีหลังคา ทุกคนจะต้องนุ่งผ้าถุงอาบ เพราะถ้าไปช้าจะรอคิวนาน ถ้าสว่างแล้วก็จะมีทหารยาม มาเดินตรวจความเรียบร้อย ผู้หญิงก็จะอายไม่กล้าอาบน้ำ
ป้าแก้วเดินมาอาบน้ำเป็คนสุดท้าย เพราะตื่นสายเลยไม่ต้องรอคิวนาน อาบน้ำไปก็บ่นไป
“เฮ้อ ใครวะ อาบน้ำหมดถังเลย แหมไม่เผื่อแผ่คนอาบทีหลังบ้าง อ้าวสบู่ก็ไม่มี ชีวิต ทำไมบัดซบอย่างนี้”
มณฑา์ เดินมาหาป้าแก้วเอาสบู่มาให้
“ ป้าแก้ว นี่สบู่ค่ะ อาบไปบ่นไปนะคะ ตื่นสายล่ะสิ เมื่อคืนนอนไม่หลับใช่มั้ยคะ กลัวผีล่ะสิ”
เธอพูดไปยิ้มไป ป้าแก้วมองหน้ามณฑา์ สงสัยว่าวันนี้ทำไมอารมณ์ดี
“ ขอบใจจ้ะที่เอาสบู่มาให้ หนูล่ะ นอนไม่หลับเหมือนกันใช่มั้ย ป้ารู้นะ แม่คุณ ใครมันจะไปหลับลง ชีวิตข้างหน้าก็ไม่รู้จะเป็ยังไง เฮ้อดูสิน้ำหมดถังแล้ว แม่หญิงพวกนั้นน่ะ ไม่รู้จะอาบอะไรกันนักหนา แค่คนละสามขันก็พอแล้ว อาบไปก็เหมือนเหมือนเดิม เดี๋ยววันนี้ไม่รู้พวกมันจะใช้เราทำอะไร ไม่สงสารเชลยรึไง หาบน้ำจากลำโขงโน่นมาใส่ถังที่ค่าย เดินซะไกลเลย อยากจะให้พวกมันไปหาบน้ำช่วยเชลยให้เข็ดเลย”
ป้าแก้วบ่นไปในขณะที่ใส่เสื้อผ้า มณฑา์ รู้สึกสงสารเชลยมาก พูดกับป้าแก้วว่า
“อะไรนะป้า น้ำที่เราอาบนี้ เชลยเป็คนตักมาเหรอคะ แล้วเสื้อผ้า เครื่องนุ่งห่มต่างๆ เชลยก็เป็คนซัก ไหนจะทำอาหารเลี้ยงคนทั้งค่าย หลายร้อยชีวิต น่าสงสารพวกเขานะคะ ก็คนเหมือนกันกับเรา ทำไมไม่รู้จักช่วยกันบ้าง บ้าที่สุด โหดร้าย พวกฝรั่งเศสมันเห็นแก่ตัว”
เธอพูดอย่างรู้สึกคับแค้นใจ
มณฑา์ คิดจะทำอะไรสักอย่างที่ดีกว่าที่เป็อยู่ตอนนี้ แล้วทั้งสองคนเดินไปที่โรงครัว ทุกคนกำลังยืนเข้าแถวรอรับอาหารเช้า มีพ่อครัวเชลยฝรั่งสี่คน คอยตักอาหารให้ตามคิว ทุกคนมีสิทธิ์รับอาหารได้แค่คนละครั้ง อาหารเช้าวันนี้ เป็ข้าวเหนียวต้มใส่เกลือ ขนมปังบาแก้ต กาแฟดำใส่น้ำตาล รสชาติเหมือนโอเลี้ยงร้อน อาหารนี้สำหรับผู้ลี้ภัยและเชลย ส่วนอาหารของทหารฝรั่งเศสก็จะมีพ่อครัวฝรั่งเศสแยกต่างหาก มีเสบียงสำหรับทหารโดยเฉพาะ อยู่ดีกินดีเลยทีเดียว
มณฑา์เห็นความแตกต่างของการใช้ชีวิตในค่าย นี่คือาทุกคนกินเพื่ออยู่ ไม่ใช่อยู่เพื่อกิน เธอนั่งข้างๆป้าแก้ว ทุกคนนั่งรวมกัน ป้าแก้วดื่มกาแฟร้อนและพยายามกินขนมปังฝรั่งเศส บาแก้ต ปกติบาแก้ตจะไม่แข็งมาก แต่พอมาทำที่ลาว เชลยทำจากแป้งข้าวเหนียว แล้วอบในเตาเผาแบบธรรมชาติ อบนานขนมเลยแข็งมาก และอันใหญ่ ต้องตัดแบ่งกันกินได้ห้าคน ป้าแก้วอารมณ์เสียแล้วทิ้งขนมลงที่ถาด
“ขนมอะไรของมันวะ โคตรแข็งเลย ตูกินไม่ไหวแล้ว ฟันหักหมดปากแน่ๆ ตีหัวคนแตกเลยมั้ยน่ะ เฮ้อ”
ป้าแก้วถอนหายใจ มณฑา์กับไหมแก้วนั่งยิ้ม ไหมแก้วพูดปลอบใจยายเป็ภาษาลาวว่า
“แม่เฒ่า มันแข็งหลายกะฟาดถิ่มโล้ด อย่าไปตี๋หัวไผเด้อมันเจ็บเด้ เ้ากะด๋าย แม่เฒ่ากินข้าวต้มกะได้ตั้วล่ะ”
ไหมแก้ว รีบแทรกขึ้น ทำหน้าดื้อ
“กูสิตีหัวมึงก่อนนี่หล่ะ อีน้อยๆนี่แหม่ คนแฮงหิว กิ๋นๆไป๋อย่ามาเว้าเื่ผู้เฒ่า”
ป้าแก้วหันไปดุหลานมณฑา์ชอบ ที่ป้าแก้วพูดภาษาถิ่นกับหลาน ฟังแล้วรู้สึกดีคลายเครียด
“หนูชอบป้าแก้วพูดภาษาลาวค่ะทำไมพูดภาษาลาวได้คะ ไม่ใช่สำเนียงอีสาน แต่เป็ภาษาลาวเหมือน ยายของหนูค่ะ คนเมืองคำม่วน”
เธอถาม แล้วจ้องหน้าป้าแก้ว ป้าแก้วยิ้ม พลางใช้ปากเป่ากาแฟร้อน แล้วยกกาแฟขึ้นดื่ม
“ กาแฟขมมาก อ่อ คนบ้านริมโขงน่ะ ธาตุพนมทั้งอำเภอเลย ภาษาคล้ายๆกันจ้ะ แถวบ้านป้าน่ะ ก็พูดเหมือนคนคำม่วนนี่แหละจ้ะหนู เฮ้อดูสิพึ่งจะสนุกกับงานบุญธาตุพนมไม่นานเท่าไหร่ ฝรั่งมันก็มาทิ้งะเิซะแล้ว ตอนนี้งานบุญก็ต้องงด สงกรานต์จะมีรดน้ำกันรึเปล่าเนี่ย เวรกรรมแท้ๆ”
ป้าแก้วบ่น มณฑา์ถอนหายใจอย่างท้อแท้
“เสียดายนะคะ ที่ลาวมีวัฒนธรรมประเพณีอันดีงาม น่ารักษาไว้ให้ลูกหลาน แต่ตอนนี้ฝรั่งเศสกำลังจะกลืนประเทศไปแล้ว ดูสิตามแขวงต่างๆ มีแต่ฝรั่งเศสมาดูแล มันแบ่งการปกครองกันเลยนะคะป้า บอกกันให้ทั่ว จะมาพัฒนาลาว แต่มันไม่รักษาโบราณสถานเก่าแก่ไว้มันเห็นว่าไม่มีค่าทางเศรษฐกิจ วัฒนธรรมตะวันตกกำลังจะเข้ามา ดูอย่างขนมพวกมันสิ กาแฟดำนั่นด้วย อีกหน่อยก็จะมีแหม่มหัวทองใส่กระโปรงสั้น แต่งตัวเหมือนสาวรำวง มาเดินว่อนกันให้ทั่วเมือง สินค้าจากปารีสก็จะนำเข้ามาขายในราคาที่แพงลิ่ว หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ ใครเขาจะมีเงิน จะกินยังจะไม่มีเลย วัฒนธรรมประเพณีลาว แม่หญิงลาวใส่ผ้าถุง มวยผม ก็จะไม่มีให้เห็นอีก เพราะมันกำลังจะลบเลือนหายไปในไม่ช้า คงถึงคราวสิ้นแผ่นดินกัน ตอนนี้ลาวกับเวียดนามกำลังถูกฝรั่งเศสโจมตี เฮ้อ นี่แหละามีแต่ความเสียหาย มีแต่ความตาย เืและน้ำตา”
มณฑา์นั่งพูดไปเรื่อย อึดอัดเสียไม่ได้ ปลงกับเื่ทั้งหมด ป้าแก้วกับไหมแก้วนั่งมองหน้ากัน ทำสีหน้าไม่ถูก แล้วหันไปมองมณฑา์ ทั้งสองถอนหายยาวใจพร้อมกัน
“ดูสิ แผ่นดินลาวก็ออกจะกว้าง ไม่รู้จะเอาคนมาขังไว้ทำไม บ้านมีไม่อยู่ ประเทศตัวเองก็มีก็ไม่กลับ ดูซิ อยู่คนละซีกโลกมันยังจะมากันอีก ก็ไม่รู้มันจะมาเอาประเทศลาวไปทำไม ไอ้แผ่นดินมันก็เอาไปไม่ได้ ดูซิ จะรอดูว่าถ้าใครตายไป ว่ามันจะเอาไปได้มั้ย ก็แค่ได้พื้นที่เท่าตัวไว้ฝังศพนั่นแหล่ะวะ ตอนนี้ลาวมีทั้งเวียดนามต่อต้านฝรั่ง มีทั้งเผ่าม้งซุ่มกำลังเงียบๆ คนที่แย่ก็คือชาวบ้านตาดำๆนะหนู ”
ป้าแก้วพูดน้ำเสียงเกรี้ยวกราด.. อัดอั้นตันใจมาก ผู้ลี้ภัยคนอื่นปรบมือเห็นด้วย หลายคนส่งเสียงโห่ชอบใจ ส่วนเชลยฟังไม่รู้เื่ แต่ก็ส่งเสียงโห่ชอบใจเหมือนกัน
ทันใดนั้นก็มีเสียงตวาดดังขึ้น ทุกคนตื่นตะหนกใ
“ทำอะไรกัน! ! ไม่ใช่เวลาจะมาหัวเราะ เฮฮา กรุณาอยู่ในความสงบ อย่าส่งเสียงดังก่อความวุ่นวาย ”
น้ำเสียงนั้นเกรี้ยวกราดผู้กองเชอร์วี่และทหารอีกสามคน ยืนอยู่ข้างหน้าโรงครัว บังเอิญมาได้ยินพอดี หน้าตาหล่อเข้ม ของเขา ยามนี้ ดุดัน แววตาขึงวับ ทุกคนเงียบนิ่ง มองกันท่าทางตื่นตระหนก ป้าแก้วตัวสั่น มณฑา์ทนไม่ไหว รีบลุกพรวดขึ้นยืน
“ทำไมล่ะ พวกคุณจะอยากรู้ไปเพื่ออะไร ว่าพวกเรากำลังทำอะไรกัน มีกฎข้อไหนห้ามคนหัวเราะดีใจงั้นเหรอ ที่นี่แผ่นดินลาว เรามีสิทธิ์ทำอะไรก็ได้ทุกอย่าง ”
เธอพูดแทรกกระชากเสียงใส่ สีหน้าเครียด มองเขาอย่างดูแคลน
เธอเดินออกมาอย่างช้าๆ ทุกคนลุกฮือขึ้นกลัวเขาจะทำร้ายเธอ ป้าแก้วเรียกมณฑา์ จะเหนี่ยวแขนรั้งตัวไว้ ให้กลับเข้ามานั่งที่เดิม ทหารสามนายเดินพรวดเข้าไปจะจับตัวเธอ แต่ผู้กองเชอร์วี่ ยกมือให้สัญญาณห้ามไว้
ผู้กองเชอร์วี่ พึ่งจะได้เห็นใบหน้าของหญิงสาวชัดๆวันนี้ ใบหน้าเรียวได้รูป ผมยาวสีดำสลวย ผิวพรรณสวย แบบธรรมชาติ เหมือนผู้หญิงชาวบ้านธรรมดา แต่งกายใส่เสื้อผ้าฝ้ายแขนยาวสีเข้มและนุ่งผ้าซิ่นเก่าๆ ดวงตาของเธอกลมโต แววตาของเธอจ้องมองเขา เหมือนเคียดแค้นชิงชังมาก เธอเดินมาก้าวหยุดยืนตรงหน้าเขา ตาสบตาระยะใกล้ แต่เขาพยายามที่จะไม่สบตาเธอ สีหน้าเขานิ่ง… เฉยเมย …ทอดสายตามองไปที่อื่น
“พวกเราผู้ลี้ภัยทั้งหมดนี้ไม่ใช่เชลย ไม่มีความผิดอะไร คุณควรจะให้อิสระกับพวกเรา ให้เข้าออกค่ายได้ ไม่ใช่กักบริเวณแบบนี้ คุณเกลียดเสียงหัวเราะ คุณไม่ชอบที่พวกเราจะมีความสุข ใช่สิ พวกคุณมันมีแต่การฆ่า แย่งชิง ข่มเหง เห็นความตายของคนอื่นเป็สิ่งที่สวยงาม เมื่อมีคนตายมากเท่าไหร่ พวกคุณก็ยกย่องตัวเองว่าเป็ผู้ยิ่งใหญ่ เป็แรงผลักดันให้พวกคนไปสู่ชัยชนะ เหมือนพวกคุณฆ่าเชลยสามคนนั่น ใช่มั้ย ยอมรับมาสิ ..ว่าพวกคุณมันโเี้ ! ”
เธอโกรธ ประโยคสุดท้ายมณฑา์ กระชากเสียงใส่ น้ำเสียงเฉียบขาด ไม่มีใครเอ่ยปากโต้แย้งเลยสักคำ
ผู้กองเชอร์วี่ ถอนหายใจยาว เริ่มมีสีหน้าคับแค้นใจ ตอนนี้เขารู้สึกสับสนและอ่อนแอ แต่เขาก็ต้องแสดงความเข้มแข็ง เด็ดเดี่ยว แบบผู้นำ โดยการยืนนิ่งเฉย ฟังเธอพูด ฟังให้จบ คำพูดของเธอทำร้ายความรู้สึกเขามาก สร้างความลำบากใจเหลือเกิน เขาไม่ได้อยากจะให้เื่ทุกอย่างเกิดขึ้น เื่เชลยที่หลบหนี ก็เป็ฝีมือของหน่วยรบทางอากาศเป็ฝ่ายยิง เพราะเชลยทำผิดกฎ เขาได้รับแจ้งว่าเชลยหลบหนี แล้วโดนฆ่า มีการนำศพกลับมาที่ค่าย ทำพิธีศพคือเผาแล้วปล่อยล่องแม่น้ำโขงไป ตามคำสั่งของแม่ทัพ วันนั้นทุกคนเสียขวัญกันหมด แม้กระทั่งตัวเขาเอง เลือกที่จะหยุดมันไม่ได้ นี่คือา
มณฑา์ยืนมองหน้าเขา สะใจที่ได้พูดออกไป เพื่อประณามความเลวของฝรั่งเศส เขาเริ่มหงุดหงิด กวาดสายตาไปทั่ว ทุกคนมองไปที่เขา นิ่งเงียบ เขาหมุนตัวกลับ เดินผ่านหน้ามณฑา์ ออกไปช้าๆ ถอนหายใจเฮือกใหญ่
“ความตายจะไม่เกิดขึ้น ถ้าหากเชลยไม่หลบหนี อีกไม่นานจะมีากลางเมืองเกิดขึ้นเป็แน่ เพราะมีคนบางกลุ่มคิดจะตั้งตัวเป็ใหญ่ คิดเหรอว่าขับไล่ฝรั่งเศสออกไปได้ แผ่นดินนี้จะสงบสุข แผ่นดินใดแตกความสามัคคีก็ถึงคราวสิ้นแผ่นดิน ขอให้ทุกคนเข้าใจและเคารพต่อกฎของกองทัพ ทางเรามีเหตุผล ที่จะไม่ให้อิสระกับทุกคนในตอนนี้ หลังจากาจบ ทุกคนจะได้กลับบ้าน”
เขาชี้แจงหันไปมองมณฑา์ แล้วบอกเธอด้วยเสียงเรียบๆ ห้วนๆว่า
“ไม่มีประโยชน์ ที่จะมาพูดเื่เก่าๆ เวียดนามเหนือมันกำลังจะเข้ามายึดแผ่นดินนี้ นั่นคือผู้รุกรานที่แท้จริง แล้วคุณจะได้รู้จักความโหดร้ายของา คำสั่งของผู้ยึดครองมีอำนาจเหนือทุกอย่าง ในค่ายนี้ เวลานี้ อย่าได้คิดเป็ผู้ต่อต้านเป็อันขาด”
ผู้กองเชอร์วี่ หันกลับอย่างรวดเร็ว กำลังจะเดินจากไป แต่มณฑา์พูดประโยคหนึ่ง ดังมาจากข้างหลัง ทำให้เขาหยุดฝีเท้าชะงัก
“ฉันคิดว่า ..คุณคงไม่ได้กลับบ้าน อีกไม่นานพวกเวียดนามเหนือ มันก็จะมาทิ้งะเิ เราได้ข่าวมาว่ากองกำลังฝรั่งเศสที่ค่ายเดียนเบียนฟู กำลังจะแย่ ตอนนี้ฝรั่งเศสกำลังจะเป็หุ่นเชิด คราวนี้แหละเตรียมตัวตายกันได้เลย เหมือนพวกคุณจัดการ กับเยอรมันเมื่อาโลกไง อ่อ… อีกอย่างที่คุณไม่ให้อิสระกับพวกเรา คุณกลัวว่าเรา จะนำเื่ทุกอย่างของที่นี่ ไปเปิดเผยให้ชาวโลกรู้ ใช่มั้ย วันหนึ่งโลกจะรับรู้ว่าพวกคุณมันเลวแค่ไหน ป่าเถื่อน โหดร้าย และจะไม่ได้รับการให้อภัย ”
มณฑา์พูดด้วยสีหน้าเย้ยๆ น้ำเสียงแดกดัน
ผู้กองเชอร์วี่ รู้สึกแย่กับคำพูดของเธอ ต้องใช้ความอดทนอย่างสูง เพื่อที่จะฟังคำว่า
“ฝรั่งเศสเป็หุ่นเชิด”
อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด เขาได้ข่าวมาเหมือนกันว่า กองกำลังฝรั่งเศสที่ค่ายเดียนเบียนฟู เวียดนามเหนือ กำลังจะถูกขับไล่ ด้วยาเย็น โดยเวียดนามเหนือ ได้รับการสนับสนุนจากโซเวียตแบบเงียบๆ กองทัพฝรั่งเศสฝั่งอินโดจีน ยังไม่ปักใจเชื่อ จนกว่าจะมีการสั่งถอยกำลังทหารออกจากเขตยุทธศาสตร์
ชีวิตของเขาเป็ของแผ่นดิน ก่อนที่จะมาประจำหน่วยรบ เขาได้ปฏิญาณตนไว้แล้วว่าจะเสียชีพเพื่อชาติ การขยาย อาณานิคมฝรั่งเศสเป็เื่ยิ่งใหญ่เหนือสิ่งใด ถึงตายก็ไม่เสียดายชีวิต เขาหยุดยืนนิ่งครู่หนึ่ง ปรับสีหน้าเป็เ็า แล้วพูดโดยไม่หันกลับไปมองหน้ามณฑา์
“ถ้าคุณคิดว่าทหารฝรั่งเศสโหดร้าย ป่าเถื่อน แต่พวกเราก็ยังพอมีมนุษยธรรมอยู่บ้าง ต่างกับคนบางกลุ่มซึ่งไม่เคยรักแผ่นดินเกิดของตัวเอง แผ่นดินล้านช้างควรจะรักษาไว้ยิ่งชีวิต แต่คนพวกนั้นทรยศต่อแผ่นดินนี้ ไม่เคยรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับทางเรา หักหลังเราไปร่วมมือกับพวกเวียดนามเหนือขับไล่ฝรั่งเศส ชีวิตของผมเป็ของแผ่นดิน เราพร้อมที่จะตายได้ทุกเมื่อ เป็ทหารต้องไม่กลัวตาย แม้ว่าจะได้กลับบ้านหรือไม่ได้กลับ นั่นไม่ใช่เื่สำคัญ เพราะเราออกจากบ้านมา คิดเสียว่าเรามาหาแผ่นดินใหม่เป็เรือนตาย ขอบใจที่ช่วยเตือนสติผม”
เขาพยายามพูดด้วยน้ำเสียงปกติ สีหน้าสงบ เยือกเย็น พยายามเก็บความรู้สึกคับแค้นใจไว้
ผู้กองเชอร์วี่ รีบเดินจากไปในท่าทีเด็ดเดี่ยว มีทหารสามคนเดินตามเขาไปแบบงงๆ เพราะไม่เข้าใจว่าคุยอะไรกัน มณฑา์มองตามไป ทุกคนวิ่งออกมายืนข้างๆ ต่างคนต่างเตือนเธอว่าครั้งต่อไปอย่าทำอีก อันตรายกับตัวเธอเอง ป้าแก้วเอื้อมมือเกาะมณฑา์แน่น กลัว แต่ทุกคนก็ชื่นชมในความกล้าหาญของเธอ
ผู้กองเชอร์วี่ เดินมาถึงห้องทำงานอย่างอารมณ์หงุดหงิด เขานั่งกุมขมับ แล้วถอนหายใจเสียงดัง จ่าปิแอร์วิ่งตามมาหยุดอยู่ที่ประตู ไม่กล้าเข้าไปหา จ่าปิแอร์ไม่เคยเห็นเขาอารมณ์เสียแบบนี้มานานแล้ว จึงวันทยหัตถ์หางคิ้วขวา แสดงความเคารพ
“จ่า เมื่อวานที่จ่าถามชื่อผู้ลี้ภัย ได้ชื่อทุกคนมั้ย มีใครที่ยังไม่บอกชื่อบ้าง ผู้ลี้ภัย 67คน เหลืออีกห้าคนไม่มีชื่อ แค่บอกชื่อทำไม ไม่ให้ความร่วมมือ ”
เขาถามแล้วหันมาจ้องหน้าจ่า รอคำตอบอย่างสนใจ จ่าปิแอร์ทำหน้าหนักใจ
“ถามแล้วครับ แต่เขาไม่บอกครับ ผมถามว่า คุณชื่ออะไร บางคนก็ไม่สนใจบางคนก็ไม่บอก เอ๊ะ คนที่ไม่บอก อาจจะเป็เวียดนามเหนือ ก็ได้นะผู้กอง ตอนนี้มันกำลังแฝงตัวเข้ามา ปะปนในกลุ่มคนลาว”
จ่าปิแอร์ตอบผู้กองเชอร์วี่ทำหน้าเครียด หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับเหงื่อ
“แล้วผู้หญิงคนนั้นชื่ออะไร คนที่คุยกับผมที่โรงครัว วันนี้”
เขาถามแทรกขึ้น แล้วหันกลับมา มองหน้าจ่าอย่างรวดเร็ว
“ไม่ๆรู้ครับ เธอไม่บอก เธอทำหน้าดุ ดูเหมือนเธอจะไม่กลัวใครเลย นะครับผู้กอง”
จ่าใ พูดเสียงเบาลง ก้มหน้า
“ แต่เธอพูดภาษาไทย ผมเข้าใจ จากคำพูดของเธอ ผมคิดว่าเธอเป็คนไทยแน่นอน แต่ว่าเธอมาทำอะไรที่ลาว”
ผู้กองเชอร์วี่กล่าว สีหน้ามีแววครุ่นคิด และเขาก็เปลี่ยนเื่คุย
“เอาล่ะ ผมไม่สนใจหรอกว่าใครชื่ออะไร มันไม่สำคัญ แต่ที่สำคัญอย่าให้ผู้ลี้ภัย รู้เื่เกี่ยวกับกองทัพเรามากไปกว่านี้ เดี๋ยวจะนำความหายนะมาสู่กองทัพ คุณ ผมและทุกคนจะลำบาก จ่ารู้มั้ยทำไมผมถึงยังไม่ปล่อย ผู้ลี้ภัยให้เป็อิสระในตอนนี้ เพราะสายเรารายงานมาว่า พวกใต้ดินเวียดนาม มันแฝงตัวเข้ามาให้ประเทศลาวแล้ว มันซุ่มก่อตั้งขบวนการกู้ชาติ ปลุกระดม คนลาวให้ต่อต้านฝรั่งเศส และตอนนี้คนลาวส่วนหนึ่ง ก็ให้ความร่วมมือ กองทัพเรายึดกรุงเวียงจันทน์ได้แล้ว และยึดหลวงพระบาง ตอนนี้ผู้นำลาว ก็ให้ความร่วมมือกับเวียดนามแบบเงียบๆ เราไว้ใจใครไม่ได้ ทุกคนพร้อมที่จะต่อต้านเราทุกเมื่อ ”
เขาพูดท่าทางจริงจัง ถอนหายใจยาวจ่าปิแอร์ตอบรับ “รับทราบครับผม”
ผู้กองเชอร์วี่ พยักหน้า “วันนี้เราจะพาเชลยและผู้ลี้ภัยไปทำงาน” เขาบอก
“อะไรนะครับ ทำงาน! ที่ไหนครับผู้กอง อย่าบอกนะว่าจะพาพวกนั้นออกนอกค่าย”
จ่าปิแอร์แทรกขึ้น ทำหน้าตื่นเต้น ผู้กองเชอร์วี่ มองหน้าจ่าแล้วยิ้ม
“ใช่แล้วจ่า ออกไปนอกค่าย ไปปลูกกาแฟที่ไร่หลังค่ายนี้เอง ไม่ไกล ที่ดินสามไร่ ชาวบ้านแถวนี้ ขายให้กับทางกองทัพ ผมคิดว่าจะใช้ให้มันให้เป็ประโยชน์ อย่าลืม ไปเอาเมล็ดพันธุ์กาแฟอาราบิกา ที่โกดังนะจ่า”
เขากำชับ
ผู้กองเชอร์วี่ หยิบแฟ้มรายชื่อกำลังจะเดินออกจากห้องทำงาน ก่อนที่จะก้าวลงบันได จ่าปิแอร์ก็วิ่งตามออกมา หน้าตา เริ่มเครียด จ่าพยายามพูด ช้าๆ ชัดๆ
“ผู้กองเชอร์วี่ เรากำลังแหกกฎของกองทัพนะครับ แม่ทัพสั่งว่า ห้ามนำผู้ลี้ภัยและเชลยออกนอกค่ายอีก หลังจากวันที่เชลยหลบหนี นี่ตักน้ำที่ลำโขง ตอนนี้ยังต้องเป็ ทหารเราหาบมาเองเลยนะคับ เขาห้ามใครออกนอกค่าย ห้ามคนนอกเข้าเยี่ยมอีกแล้ว”
จ่าปิแอร์บอก ผู้กองเชอร์วี่หยุดฝีเท้า ยืนนิ่ง สีหน้าครุ่นคิด
“แล้วไง เหตุผล แค่นี้รึ จ่า”
ผู้กองเชอร์วี่ ถามแทรกขึ้น กำลังจะขยับเท้าเดิน ไม่สนใจ
“ากำลังคุกรุ่น สายทางเรารายงานว่า กองทัพเราที่เวียดนามใต้ กำลังจะแย่ นายพลเชอร์ดาโกล์ กำลังจะสั่งถอนกำลัง ฝ่ายเวียดนามเหนือ มีแรงสนับสนุนจากประเทศมหาอำนาจ ที่ซุ่มอยู่ใต้ดิน เพื่อผลประโยชน์ร่วมกัน และมีคนใน แอบส่งข่าวไปนอกประเทศ แจ้งที่ตั้งฐานของเรานะผู้กอง”
จ่าปิแอร์รายงานเสียงหนักแน่น เพื่อให้ผู้กองเชอร์วี่ หันมาสนใจ เขามองหน้าจ่าปิแอร์ ด้วยสีหน้าเย้ยๆ
“งั้นเหรอ! จ่ากลัวด้วยเหรอ ที่นี่ประเทศลาว ตอนนี้ฝรั่งเศสมีสิทธิ์ที่จะไปไหนก็ได้ แต่เราต้องอยู่แบบไม่ประมาท ทหารระวังตัวตลอดเวลา จ่าไปทำงานได้แล้ว อย่าคิดอะไรมาก แล้วประกาศให้ทุกคนมารวมตัวกันที่หน้าค่าย ผมขอทหาร ไปคุมเชลยที่ไร่ด้วย”
เขากำชับน้ำเสียงดังขึ้น สีหน้าสงบ จ่าปิแอร์หน้าจ๋อย ผู้กองเชอร์วี่ รีบเดินย่ำเท้าไปตรวจดูของที่โกดังเก็บเสบียง เช่น อาหารแห้ง ถั่วเหลืองแห้ง ข้าวสาร กาแฟ และอีกหลายๆอย่าง ถ้าขาดเหลืออะไรก็จะสั่งเพิ่ม เพราะอีกสิบวันจะมีเรือเสบียงของกองทัพ มาส่งที่ค่าย เขาสั่งเครื่องนุ่งห่มเพิ่ม และของใช้จำเป็อีกหลายอย่าง
701
![[จบ] ข้าได้ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบทั้งที งานนี้เหล่าศิษย์พี่ตัวร้ายต้องรอด!](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738144821_14208400.webp)
![[จบ] ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1712919091_24814754.webp)
