ไอ้เด็กดื้อจอมโวยวาย
พาร์ทของต่อ
“อ่ะแบ่งให้”
ผมคีบลูกชิ้นใส่ชามบะหมี่ให้ไอ้เด็กดื้อที่ยังนั่งทำหน้างอเป็จวักตักขี้แถมมือใหญ่กลับกำตะเกียบแน่นไม่โต้ตอบอะไร
“ให้เกี๊ยวด้วยก็ได้”
ผมทุ่มไปหมดหน้าตัก จนตอนนี้ในชามตัวเองเหลือเพียงแค่เส้นบะหมี่กับผักกวางตุ้ง
“เชอะ !”
ส่งเสียงมาแบบนี้แถมเบ้ปากใส่ผมซะด้วยท่าทางจะหายงอนแล้วสินะแต่น้องก็ยังวางฟอร์มไม่ยอมแตะต้องของกินในชาม งั้นต้องเจอไม้ตาย
“ว้าน่าเสียดายจังงั้นกินเองดีกว่า”
ไม่รอช้า มือเล็กรีบคว้าชามที่เต็มไปด้วยลูกชิ้นและเกี๊ยวมาจ้วงกินแบบไม่สนใจไอ้เด็กดื้อ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเบิกโพลงพร้อมกับอ้าปากด้วยความใจนลืมไปว่าตัวเองกำลังงอนอยู่
“ได้ไงอ่ะต่อต้องง้อแบงค์ดิ !”
“เื่อะไรอยากงอนก็งอนไปดิ”
ผมเคี้ยวไปตอบไป สบตาไอ้เด็กดื้อที่จ้องผมทีมองชามบะหมี่ทีด้วยท่าทางน้อยใจแต่ก็นั่นแหละเื่ของมึงดิ ไม่สนว้อยยยยย
“ฮือ....!”
ไอ้แบงค์ดึงชามที่มีแค่เส้นกับผักไปไว้ตรงหน้าแล้วจึงส่งเสียงร้องไห้ดังลั่น ผู้คนที่ผ่านไปมารวมทั้งเ้าของร้านจ้องมองเป็ตาเดียวทำอะไรของมึงเนี่ย
“เป็ไรลูก ร้องทำไม ?”
คุณป้าเ้าของร้านรีบเดินเข้ามาถามด้วยความสงสัย
“พี่เขาแย่งลูกชิ้นผมไปหมดเลยครับฮือ... !”
มารยาสาไถยเชียวนะไอ้เด็กดื้อบังอาจใส่ร้ายกันซึ่งๆ หน้าแบบนี้ มึงต้องเจอดีสักหน่อย
โป๊ก !
“โอ๊ย !”ไอ้แบงค์แหกปากร้องเสียงหลงเมื่อผมใช้มือรวบตะเกียบในกล่อง แล้วฟาดลงไปบนหัวมันเต็มแรง
“อุ๊ย ! ไม่ต้องทะเลาะกันเดี๋ยวป้าเอามาให้อีกชาม”
พอคุณป้าเดินไปเท่านั้นล่ะไอ้เด็กดื้อก็ส่งยิ้มเ้าเล่ห์พร้อมทั้งแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ผมทันที
เฮ้อ กูล่ะปวดหัวกับมึงจริง ๆ
“ต่อเล่นแรงอ่ะเกิดแบงค์หัวแตกหรือความจำเสื่อมขึ้นมาจะทำไง ?”
แล้วมันก็แกล้งตีหน้าเศร้าแบบโอเวอร์แอ็คติ้งโถ ไอ้กะล่อน !
“ตายก็เผาความจำเสื่อมก็ส่งไปโรงบาลบ้า”
“ฮึก....”
มันสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดอีกครั้งปีกจมูกบานๆ หุบๆ คิดจะร้องไห้อีกครั้งล่ะสิ เดี๋ยวเถอะ
“ถ้าแกล้งร้องไห้อีกกูจะฟาดด้วยกล่องใส่ตะเกียบเลยนะทีนี้!”
ผมคว้ากล่องเหล็กสี่เหลี่ยมขึ้นมาขู่แล้วก็ได้ผล ไอ้แบงค์ไม่ส่งเสียงออกมาก็จริงแต่ใบหน้าที่บูดเบี้ยวเหมือนเด็กที่พยายามกลั้นเสียงร้องไห้ช่างน่าเอ็นดู
“มานั่งนี่ เร็ว !”
ไอ้เด็กดื้อก้มหน้าเดินกุมเป้ามานั่งลงข้างผมอย่างว่าง่ายไม่รู้ว่าจะขำหรือสงสารดี ดูท่าน้องมันจะกลัวผมดุแบบจริงจัง
“เจ็บไหม ?”
ผมเอื้อมมือไปจับหัวเบาๆไอ้แบงค์จึงก้มหัวลงอย่างว่าง่าย เอ่อ มันบวมปูดขึ้นมาจริงๆ ครับ
“ไม่หรอก ไกลหัวใจ”
เสียงตอบในลำคอทำผมรู้สึกผิดอยู่ไม่น้อยริมฝีปากบางจึงจุมพิตที่หัวน้องไปครั้งนึงก่อนจะพูดเสียงเบาเพราะกลัวคนจะได้ยิน
“ต่อขอโทษ เพี้ยง ! หายไวๆ นะครับไอ้เด็กดื้อ”
แค่นั้นล่ะ ไอ้แบงค์แม่งฉวยโอกาสเอาหน้ามาซบไหล่แบบเนียนๆได้คืบจะเอาศอกขึ้นมาเลยนะ
“อ้าปากสิ เดี๋ยวป้อน”
ไอ้เด็กดื้อรีบเงยหน้าขึ้นมายิ้มกว้างพร้อมกับอ้าปากรอโดยที่ผมยังพูดไม่จบประโยคด้วยซ้ำตกลงมันเป็คนดีหรือคนบ้าวะเนี่ย
“ต่อ เอาอันนี้ไปปลูกที่ห้องกันไหม?”
มือใหญ่คว้าไหล่ผมไปกอดแบบเนียนๆแล้วออกแรงดึงให้ไปดูเ้าต้นไม้จิ๋วในกระถาง
“เอาต้นนั้นดีกว่า”
ผมรีบแกะมือมันออกเพราะผู้คนในร้านเริ่มมองบอกกันตรงนี้เลยว่าผมยังไม่ชินกับการถูกจับตามองโดยเฉพาะกับประชาชนมากมายขนาดนี้
ไอ้แบงค์หน้าเจื่อนไปเล็กน้อยพร้อมส่งยิ้มบางๆ
“งั้นเอามาสองต้นนะเดี๋ยวแบงค์ไปดูตุ๊กตาร้านข้าง ๆ”
“ครับพี่แต้มพรุ่งนี้พี่มีประชุมเหรอ ได้ครับ”
ผมรับสายรุ่นพี่ที่โทรมาซ้ำๆราวกับมีเื่ด่วน
[โทษทีนะต่อพี่ก็เพิ่งรู้อ่ะไงก็ฝากด้วยนะ]
“สบายมากพี่ไม่ต้องห่วง”
ก่อนที่ผมจะเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงก็ััได้ถึงฝ่ามือใหญ่ที่แตะบนไหล่อย่างคุ้นเคยแต่กลับไม่รู้สึกว่าเป็ไอ้แบงค์
“ชอบต้นไม้เหมือนกันเลยงั้นขอเบอร์หน่อยสิจะได้คุยเื่ต้นไม้”
ชายแปลกหน้าตาตี่จ้องผมตาไม่กะพริบดูก็รู้ว่าคงไม่คุยแค่เื่นี้หรอก
“อะเอ่อ...”
“มุกเหี้ยอะไรของมึงจะจีบก็บอกไปสิวะอ้อมค้อมอยู่ได้”
ชายแปลกหน้าผิวคล้ำเดินเข้ามาสมทบอีกคนนั่นทำให้ผมยิ่งรู้สึกอึดอัดไปกันใหญ่
“ถ้าไม่สะดวกพิมพ์งั้นเอามือถือมาเดี๋ยวพี่จัดการเอง”
มือใหญ่บีบไหล่ผมเบาๆส่วนมืออีกข้างยื่นมาจับโทรศัพท์
“ดูไม่ออกรึไงว่าเขาไม่อยากคุยด้วย?” ไอ้เด็กดื้อแย่งโทรศัพท์พร้อมผลักหน้าอกชายแปลกหน้าออกไปเพื่อให้พ้นจากตัวผมด้วยแววตาดุดัน
“แล้วมึงเกี่ยวอะไรด้วยวะ?”
ชายแปลกหน้าผิวคล้ำเดินเข้ามาด้วยแววตาเอาเื่
“ไปวุ่นวายกับเมียเค้ามันจะไม่เกี่ยวกับผัวเค้าได้ไงวะ!”
ร่างสูงโปร่งเดินตรงเข้ามาขวางไว้ทำให้ชายแปลกหน้าสองคนถึงกับชะงักก่อนจะเดินจากไป
“ขอบใจนะ ‘ฌาน’ ”
ผมรีบหันไปมองเ้าของชื่อนั้นทันทีเขาตัวสูงโปร่ง ผมสีดำขลับ ดวงตาดำและใบหน้าเนียนไร้ริ้วรอยสวยไม่ต่างจากผู้หญิงริมฝีปากบางสีพีช ผิวขาวเปล่งประกายและที่สำคัญกำลังส่งยิ้มกว้างมาที่ผม
“หวัดดีครับผมชื่อ‘ฌาน’แต่คิดว่าตอนนี้คงไม่เหมาะจะแนะนำตัวเท่าไหร่ไว้ค่อยคุยกันนะครับ...พี่ต่อ”
เขาเดินไปตบไหล่เพื่อนแรงๆก่อนจะพูดทิ้งท้าย
“ค่อยๆ พูดกันนะมึง”
มีอะไรต้องเคลียร์ระหว่างผมกับไอ้แบงค์งั้นเหรอเื่อะไรล่ะ
“ทำไมถึงชอบหว่านเสน่ห์ให้คนอื่นไปทั่ว!?”
ใบหน้าหล่อที่เอาแต่บึ้งตึงมาตลอดทางถามเสียงดังหลังปิดประตูห้องดวง ตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องผมไม่กะพริบ
“ก็เขาเข้ามาคุยด้วยจะให้เดินหนีรึไง”
ก็รู้ตัวว่าผิดแหละแต่ไม่คิดว่าน้องมันจะโมโหขนาดนี้
“ดูไม่ออกรึไงว่าพวกมัน้าอะไรต่อมีแบงค์อยู่ทั้งคนนะเว๊ย !”
ั์ตาคู่นั้นจ้องมองผมด้วยความโกรธปะปนกับความน้อยใจ
“มันไม่ใช่แบบนั้นนะแบงค์”
“แบงค์เป็แค่คู่นอนชั่วคราวของต่อรึไง!?”
“อย่างี่เง่าได้ไหมวะ !”
ผมเดินไปผลักหน้าอกมันเบาๆแม่งไม่อยากได้ยินแบบนี้เลยว่ะคู่นอนเหี้ยอะไรไม่ใส่ถุง ไอ้ควาย !
“อ้าว ทำไมพูดแบบนี้วะกูผัวมึงนะไอ้พี่ต่อ”
มือใหญ่กระชากคอเสื้อผมเข้าไปใกล้เราสบตากันด้วยความโกรธก่อนมันจะเหวี่ยงร่างผมลงไปกองบนโซฟา
ร่างสูงกระโจนลงมาคร่อมร่างผมเอาไว้ริมฝีปากอวบอิ่มบดขยี้อย่างไร้ความปรานี ผมพยายามผลักมันออกแต่กลับถูกกดต้นแขนทั้งสองข้างเอาไว้ให้อยู่กับที่ไอ้แบงค์ดูดริมฝีปากอย่างรุนแรงด้วยความโมโห
“อื้อ !”
เสียงอุทานทำให้มันหยุดชะงักไปพักนึงก่อนเลื่อนลิ้นนุ่มไปที่ซอกคออย่างรวดเร็วผมส่งเสียงครางออกมาเบาๆ ก่อนจะร้องออกมาอีกครั้ง
“โอ๊ย เจ็บ !”
ไอ้แบงค์ออกแรงดูดแล้วกัดจนผมรู้สึกเจ็บแบบนี้มันจะเป็รอยไหมวะ
“ไม่เท่าที่แบงค์เจ็บหรอก”
น้องเงยหน้าขึ้นมามองผมด้วยดวงตาที่เอ่อไปด้วยน้ำใสๆมือใหญ่จึงคลายการกดทันที การที่คนพวกนั้นโอบไหล่ผมอย่างสนิทสนม มันทำให้ไอ้แบงค์คิดมากขนาดนี้เลยเหรอวะ
“ต่อขอโทษนะต่อไปจะไม่ให้เกิดเื่แบบนี้อีก”
ผมยันตัวขึ้นมานั่งก่อนจะเอื้อมมือไปััใบหน้าหล่อเหลาอย่างนุ่มนวลน้องอ่อนไหวกว่าที่คิดเอาไว้มาก
“พี่ต่อรักน้องแบงค์นะ”
น้องค่อยๆ ยิ้มออกมา พร้อมกับโน้มตัวลงมาจูบอย่างนุ่มนวลสบตาแล้วพูดเสียงเบา
“บอกแล้วไงว่าแบงค์เป็คนขี้หวง”
ผมพยักหน้ายิ้มกว้างเผยอริมฝีปากเชื้อเชิญแล้วปล่อยให้น้องเข้ามาข้างในอย่างเต็มใจพร้อมกับเอื้อมมือไปลูบแผ่นหลังกว้างไอ้แบงค์ขยับมานั่งคุกเข่าข้างโซฟาโดยที่ริมฝีปากยังประกบกัน แต่พอรู้ตัวอีกทีร่างผมก็อยู่ในอ้อมกอดทรงพลังแล้วกางเกงกูไปกองอยู่พื้นั้แ่เมื่อไหร่วะ
“อาบน้ำด้วยกันนะครับ”
ไอ้แบงค์ส่งยิ้มเ้าเล่ห์พร้อมกับอุ้มผมขึ้นจากโซฟาเสียงเข็มขัดตกกระทบกับพื้นทำให้เดาได้ไม่ยากหรอกว่าตอนนี้กางเกงของมันก็คงไม่ได้อยู่กับตัวแล้วเช่นกัน อะไรจะรวดเร็วสายฟ้าแลบปานนั้น
เหตุผลสำคัญที่ทำให้ผมมั่นใจว่าตอนนี้ทั้งตัวน้องมันใส่เพียงเสื้อตัวเดียวก็คือไอ้ดื้อจูเนียร์ที่แม่งไม่ได้จูเนียร์สมชื่อกำลังััก้นผมอยู่
ตัวกูจะเปียกน้ำหรือเปียกอะไรกันแน่วะ !?
หลังจากเท้าััพื้นห้องน้ำ ร่างผมก็ถูกดันให้ติดผนังส่วนมือทั้งสองข้างก็ถูกรวบพร้อมกับยกไว้เหนือหัวริมฝีปากอวบอิ่มระดมจูบไปทั่วต้นคอและเนินอกสลับกับการทำรอยมาร์คคิส
“ยะ อย่าทำรอย”
ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุเพราะตอนนี้หน้าอกแห้งเต็มไปด้วยรอยแดงจนแทบไม่มีพื้นที่ว่างดูดเก่งจังนะไอ้เหี้ย !
แคว่ก !
มือใหญ่กระชากเสื้อเชิ้ตจนกระดุมหลุด เผยให้เห็นถึงเรือนร่างอันเปลือยเปล่าไอ้แบงค์จึงปล่อยแขนสองข้างให้เป็อิสระเพราะเป้าหมายของมือไปอยู่ตรงแก่นกายที่กำลังชี้หน้ามันอยู่
“กลัวใครเข้าใจผิดเหรอ ?”
ไม่รอฟังคำตอบริมฝีปากอวบอิ่มค่อยๆหยอกล้อกับแก่นกายอย่างคุ้นเคย เพียงไม่นานมันก็หายเข้าไปข้างในจนหมดลำ
“ปะ เปล่า อื้อ !”
ผมพูดเสียงกระเส่าเอื้อมมือไปลูบเส้นผมนุ่มพวกนั้นแล้วดึงมันแรงๆ ตามจังหวะการเคลื่อนไหว
“อยากเห็นหน้าตัวเองไหม ?”
“อือ”
ไอ้เด็กดื้อดึงผมมายืนหน้ากระจกแล้วเข้าไปสวมกอดจากด้านหลัง จากนั้นจึงพรมจูบไปตามต้นคอ มือใหญ่หนาบีบเคล้นตรงหน้าอกและแก่นกายไปมายิ่งกระตุ้นอารมณ์ให้กระเจิดกระเจิงผมหายใจรวยรินพร้อมกับส่งเสียงครางไม่เป็ภาษา ถ้าน้องมันไม่เปิดฝักบัวทิ้งไว้ป่านนี้คงได้แตกตื่นกันทั้งแฟลต
“อาาา...”
ผมครางเสียงยาว ลืมตาขึ้นช้าๆมองใบหน้าที่แดงและบิดเบี้ยวของตัวเองในกระจกด้วยความอาย
อย่าบอกนะว่าตอนเอากันกูทำหน้าแบบนี้จริง ๆ
“ยั่วเก่งแบบนี้ไงแบงค์ถึงได้หวงนักหวงหนา”
ไอ้เด็กดื้อกระซิบข้างหูพร้อมกับหอมแก้มไม่รู้ว่าเพราะความเขินอายหรือเสียวซ่านที่ทำให้ผมทรงตัวแทบไม่อยู่
“หุบปากน่า”
“อยากให้หยุดพูดก็หาอะไรมาอุดดิ”
ไอ้แบงค์ตอบกลับอย่างท้าทายลิ้นชุ่มน้ำลายโลมเลียหลังใบหูและต้นคอ มือซ้ายบดขยี้เม็ดทับทิมที่ชูชันท้าทายส่วนมือขวารูดขึ้นลงเป็จังหวะเร็ว
พูดแบบนี้ใช่ไหมงั้นเจอกันหน่อยสิไอ้เด็กดื้อ !
ผมหันหน้ากลับไป ยกแขนทั้งสองข้างขึ้นดึงไอ้แบงค์มาแลกลิ้นอย่างเมามันเสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นอย่างพอใจพร้อมกับแกนกลางขนาดใหญ่ขยับมาถูหลัง ผมจึงแอ่นหน้าอกแล้วดันก้นไปััอย่างท้าทาย
“ไม่ไหวแล้วโว๊ย !”
ไอ้แบงค์หมดความอดทนจับผมกดหน้าลงไปที่อ่างแล้วจึงแทรกความเป็ชายอันเปียกชุ่มเข้ามาช้าๆ มือใหญ่ทั้งสองข้างยังบดขยี้ผมไม่หยุด
“อื้อ ! จุก”
ผมแอ่นตัวขึ้นมามองตัวเองและคนรักในกระจก ไอ้แบงค์หน้าแดงก่ำและบิดเบี้ยวไม่ต่างกันแสดงว่าตอนนี้น้องคงเสียวมาก
“แบงค์ก็ยั่วเก่งเหมือนกันนะรู้ตัวป่ะ”
“ไม่ใช่แค่ยั่วเก่งอย่างอื่นก็เก่งครับ”
รอยยิ้มเ้าเล่ห์ไม่ได้เล่นๆเพราะมันมาพร้อมกับจังหวะอันเร่าร้อน !
ผมใช้มือทั้งสองข้างจับขอบอ่างพร้อมการกลืนกินไอ้ดื้อจูเนียร์จนมิดลำ กัดฟันและส่งยิ้มท้าทายให้กับคนข้างหลังผ่านกระจกควงเอวไปครั้งสองครั้งเพื่อให้รู้ว่าพร้อมรับจังหวะรักจากน้องแล้ว
“อ๊าา.. ซี๊ดส์..”
ไอ้แบงค์ค่อยๆ ขยับช้าๆอย่างนุ่มนวล ก่อนใส่มาแบบไม่ยั้งจนผมต้องร้องเสียงหลง ทั้งตัวสั่นสะท้านจนแทบยืนไม่อยู่เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดขึ้นตามตัว
“อ๊าาา...อย่าให้ใครทำแบบนี้นะ”
“อือ...ต่อเป็ของแบงค์แค่คนเดียว”
ความเสียวซ่านที่แผ่ปกคลุมไปทั้งตัวทำให้ผมหยุดตัวเองไว้ไม่อยู่จึงปล่อยมือจากขอบอ่างแน่นแล้วแอ่นตัวขึ้น ยกแขนทั้งสองข้างไปจับหัวไอ้แบงค์ที่แรงดีไม่มีตกเพียงชั่วอึดก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่เข้ามาัักับช่องทางด้านหลัง
“อ๊าาาส์ ซี๊ดส์...!”
ไอ้แบงค์เกร็งตัวแต่ยังขยับต่อเนื่องไม่หยุดผมหันกลับไปจูบอย่างดูดดื่มจนใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำลายไม่กี่วินาทีร่างผมก็เกร็งพร้อมกับปล่อยของเหลวสีขุ่นไปปะทะกับกระจกเบื้องหน้า
“อ๊าาาส์”
ผมหายใจยาวหลังเข้าสู่ประตู์ ไม่คิดว่าการเห็นตัวเองในกระจกจะรู้สึกทั้งอายและฟินได้ขนาดนี้
“ต่อเซ็กซี่จัง”
ไอ้เด็กดื้อจับผมหันข้างเพื่อให้มองเห็นสองร่างในกระจกแก่นกายทั้งใหญ่และยาวเคลื่อนออกมาจากช่องทางรักช้าๆผมถึงกับกลืนน้ำลายลงคอเมื่อได้เห็นน้ำรักสีขาวขุ่นไหลรดต้นขาตัวเอง มันไม่ใช่เล็กๆเลยนะนั่น !
“ต่อครับ แบงค์ไม่อิ่ม”
น้องเลียริมฝีปากพร้อมกับหรี่ตามองไม่อิ่มจริงดินึกว่ามีแต่ไอ้ต่อคนเดียวซะอีกที่กินจุ แต่ไม่แสดงออกจะดีกว่า
“พอเลย ไปอาบน้ำได้แล้ว”
ผมผลักคนรักให้เดินไปยังฝักบัวน้องทำหน้าตาท่าทางงอแงแต่ก็ยอมอาบแต่โดยดีเพิ่งรู้ว่าการอาบน้ำด้วยกันนี่ก็เป็ความสุขอีกแบบของคนรักกัน
แต่ก็ตามที่เพื่อนมันบอกล่ะครับ เช็ดตัวยังไม่ทันจะแห้งผมก็โดนจัดต่ออีกดอกแบบเน้นๆกลางสายน้ำจากฝักบัว แม้จะยังเจ็บและระบมจากดอกแรกแต่ผมกลับมีความสุขที่ได้เป็หนึ่งเดียวกับไอ้แบงค์แล้วคราวนี้ทั้งแผ่นหลังและอกกว้างของมันแดงเถือกไปด้วยฝีมือไอ้ต่อมึงหวงเป็คนเดียวรึไงไอ้เด็กดื้อ
หลังาน้องแม่งเดินตัวปลิวออกจากห้องน้ำในขณะที่ผมแทบคลาน !
5K
