ข้าเป็นชายาของท่านอ๋องขนปุย (แปลจบแล้ว)

        ชามยาตกแตกเป็นชิ้นๆ จนเกิดเสียงดังก้อง ฮ่องเต้ทรงตกพระทัยและสั่งให้คนช่วยพาอวี๋เฟยไปยังตำหนักหลัง หมอหลวงไม่แม้แต่จะถวายความเคารพ พวกเขารีบถือกล่องยาเดินเรียงกันเข้าไปเป็นแถว

         เหยาเชียนเชียนถูกเป่ยเหลียนโม่ดึงไปอยู่ข้างๆ ครรภ์นี้ของอวี๋เฟยมีความสำคัญมากเพียงใดสามารถเห็นได้ชัดเจนจากการที่ฮ่องเต้เสด็จมาจนถึงสุสานหลวง หากมีอะไรเกิดขึ้นในเวลานี้ก็ไม่รู้ว่าจะเรียกผู้ใดให้มาช่วยรองรับไฟโทสะอันพลุ่งพล่านนี้

         “ท่านแม่” อาเหยียนกอดเหยาเชียนเชียนแน่น เด็กน้อยรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นกว่าเดิม “ท่านแม่ เรากลับกันเถิด อาเหยียนกลัว”

         เหยาเชียนเชียนก้มลงไปอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาและปลอบโยนเบาๆ ยามนี้อย่าว่าแต่พวกเขาเลย ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่สามารถออกไปได้อย่างง่ายดาย เกรงว่าทุกอย่างจะต้องรอจนกว่าจะรู้ว่าอวี๋เฟยและเด็กในครรภ์ปลอดภัยไม่เป็นอันตรายเสียก่อน

         การรอคอยมักทำให้คนรู้สึกร้อนใจเสมอ หมอหลวงเดินออกมาจากข้างในด้วยท่าทางลนลาน ก่อนจะคุกเข่าลงโดยที่ไม่กล้าเงยหน้าขึ้น เขากล่าวด้วยเสียงสั่นระริกว่าครรภ์นี้ของอวี๋เฟยเกรงว่าจะรักษาไว้ไม่ได้แล้ว

         “อะไรนะ!”

         ฮ่องเต้ทรงกริ้วมาก ทั้งที่เมื่อครู่ยังดีๆ อยู่เลย กระทั่งที่ยอมสนทนากับนางเสียด้วยซ้ำ เหตุใดจึงกลับกลายเป็นโกรธเกรี้ยวอย่างกะทันหันเช่นนี้

         “เมื่อกระหม่อมได้ตรวจสภาพชีพจรของอวี๋เฟยเหนียงเหนี่ยงอย่างละเอียดแล้ว ดูเหมือนว่าจะเป็นอาการข้างเคียงจากการใช้ดอกยี่โถขาวพ่ะย่ะค่ะ โดยปกติดอกยี่โถขาวมักใช้ทำเป็นผงหอม คาดว่ายามที่เหนียงเหนี่ยงผัดหน้าอาจใช้สิ่งเหล่านี้โดยไม่ได้ตั้งใจพ่ะย่ะค่ะ”

         ข้าหลวงทั้งหมดที่รับใช้อวี๋เฟยล้วนคุกเข่าอยู่ข้างนอก กล่าวว่าตั้งแต่ผู้เป็นนายตรวจพบว่ามีครรภ์ก็ระมัดระวังในการใช้สิ่งของทุกอย่าง ในหมู่พวกนางมีแม่นมเฒ่าที่มีประสบการณ์อยู่ไม่น้อย พวกนางไม่มีทางให้ผู้เป็นนายใช้สิ่งของเหล่านั้นอย่างแน่นอน

         หมอหลวงปาดเหงื่อเย็นและกล่าวว่าแหล่งที่มาของดอกยี่โถขาวนี้เป็นสาเหตุที่ทำให้อวี๋เฟยแท้ง หากสามารถสืบพบได้ความจริงก็จะถูกเปิดเผย

         “หากไม่ใช่ผงหอม” ฮ่องเต้กวาดสายตาไปรอบๆ และสายตาก็ไปตกอยู่ที่ชามยาที่เพิ่งตกแตกเมื่อครู่ “ยาบำรุงครรภ์ของอวี๋เฟยชามนั้น เจ้าลองไปตรวจสอบดูหน่อย”

         หมอหลวงพลันตกใจเสียจนขาอ่อน ยาบำรุงครรภ์นี้ล้วนเป็นยาที่พวกเขาปรุงมาอย่างประณีต หากเกิดปัญหาจากตรงนั้น พวกเขาก็จะต้องมีส่วนพัวพันไปด้วย

         อวี๋เฟยไม่ได้ดื่มเข้าไปจนหมด ดังนั้นในเศษกระเบื้องที่แตกยังคงมียาหลงเหลืออยู่ ซึ่งมีส่วนผสมเหลืออยู่ในชิ้นกระเบื้องที่แตกหัก หมอหลวงหยิบเศษชามที่แตกชิ้นหนึ่งขึ้นมาด้วยมือสั่นระริก เขาชิมเข้าไปคำหนึ่งและพลันหน้าเปลี่ยนสี

         “ฝ่าบาท ฝ่าบาทโปรดอภัยด้วย มีคนใส่ดอกยี่โถขาวลงไปในยาบำรุงครรภ์นี้จริงๆ ทว่านี่ไม่ใช่เทียบยาที่กระหม่อมจ่ายนะพ่ะย่ะค่ะ!”

         ภายในตำหนักเงียบสงัด ฮ่องเต้ประทับนั่งบนบัลลังก์ด้วยสีหน้าดุดันและกดสายตามองไปยังทุกคนที่อยู่ในตำหนักแห่งนี้

         “มีคนจงใจปองร้ายอวี๋เฟยและองค์ชายในครรภ์ของนาง คนผู้นี้อาจหาญยิ่งนัก หากวันนี้เจิ้นลากตัวมันออกมาลงโทษอย่างหนักไม่ได้ เหล่าบรรพชนของเป่ยจิ้งจะไม่เข้าฝันมาต่อว่าต่อขานเจิ้นกลางดึกหรือ”

         ฮ่องเต้รับสั่งให้คนล้อมสุสานหลวงไว้ทันที จากนั้นจึงดำเนินการค้นหาทุกกระเบียดนิ้ว ไม่ว่าเป็นผู้ใดหรือว่าด้วยเหตุผลอะไรก็ห้ามออกไปจนกว่าจะตรวจสอบได้ชัดเจน และสั่งให้ข้าหลวงค้นตัวทีละคนเพื่อเป็นการยืนยันว่าจะไม่มีเบาะแสใดๆ ตกหล่นไป

         เหยาเชียนเชียนยื่นแขนออกไปอย่างเปิดเผย นางอยู่กับเป่ยเหลียนโม่และอาเหยียนตลอด ไม่มีผู้ใดสามารถนำของกลางมายัดให้นางได้อย่างแน่นอน ทว่าอวี๋เฟยแท้งแล้ว ดูจากสีหน้าของฮ่องเต้เมื่อครู่ดูเหมือนว่าเขากำลังมองมาที่นาง

         ฮ่องเต้คงไม่ได้สงสัยนางทั้งที่ยังตรวจสอบไม่พบหรอกกระมัง?

         “นี่คือสิ่งใด?”

         ข้าหลวงคว้าถุงหอมถุงหนึ่งไว้ เป่าหวามองไปยังเหยาเชียนเชียนอย่างร้อนใจ “นั่นเป็นเพียงถุงหอมที่บ่าวเย็บขึ้นมาเอง ไม่มีความผิดปกติใดๆ เลยเจ้าค่ะ”

         ข้าหลวงยื่นถุงหอมให้หมอหลวง ถุงหอมนั้นส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ เหยาเชียนเชียนเห็นเพียงหมอหลวงขมวดคิ้วก็รับรู้ได้ว่าเรื่องนี้ผิดปกติ

         เป็นไปตามคาด หมอหลวงคุกเข่าลงและกล่าวว่าสิ่งที่บรรจุในถุงนี้เป็นกลีบดอกยี่โถขาวที่ถูกนำไปตากจนแห้งและนำมาขึ้นรูป เพียงใช้มือถูเบาๆ ก็กลายเป็นผงได้แล้ว ดังนั้นเมื่อใส่เข้าไปในยาจึงง่ายต่อการที่จะไม่ถูกสังเกตเห็น

         “บ่าวถูกใส่ร้าย!”

         เป่าหวาคุกเข่าลงทันที “ถุงหอมนี้เป็นของบ่าวจริง แต่บ่าวไม่ได้ใส่ดอกยี่โถขาวลงไปนะเพคะ บ่าวไม่รู้จักดอกยี่โถขาวอะไรนั่น เพียงแค่ซื้อกลีบดอกไม้ที่มีกลิ่นหอมจำนวนหนึ่งมาจากตลาดเท่านั้น บ่าวไม่ได้ทำร้ายอวี๋เฟยเหนียงเหนี่ยงจริงๆ นะเพคะ ฮ่องเต้โปรดตรวจสอบให้กระจ่างด้วยเถิดเพคะ!”

         เหยาเชียนเชียนกัดฟันและคุกเข่าลง นางเป็นคนพาเป่าหวามา เรื่องนี้นางไม่อาจเอาตัวรอดไปคนเดียวได้

         “เสด็จพ่อ เป่าหวาเป็นเพียงบ่าวที่หม่อมฉันรับมาเมื่อสองสามวันก่อน ต่อให้นางกล้าหาญสักเพียงใดก็ไม่กล้าวางยาเหนียงเหนี่ยงและองค์ชายอย่างโจ่งแจ้งแน่นอน เรื่องนี้ต้องมีการเข้าใจผิดกันเป็นแน่เพคะ”

         ฮ่องเต้รับถุงหอมนั้นมา ข้างในมีสิ่งของชิ้นเล็กชิ้นน้อยอยู่มากมาย ทว่าก็มีดอกยี่โถขาวซ่อนไว้อยู่จริงๆ หากจะกล่าวว่าบังเอิญ เช่นนั้นก็คงจะบังเอิญมากเกินไป

         ข้าหลวงค้นหาอยู่นานและไม่พบสิ่งใดบนตัวของผู้อื่นเลย ทว่ากลับพบสิ่งเหล่านี้บนตัวสาวใช้ของเหยาเชียนเชียน

         ฮ่องเต้เรียกแม่นมที่รับใช้อวี๋เฟยมาและถามนางว่าเคยเห็นบ่าวผู้นี้หรือไม่

         “ทูลฮ่องเต้ บ่าวเคยเห็นบ่าวผู้นี้อยู่กับพระชายาของชิงผิงอ๋องเพคะ ดูเหมือนว่านางจะเป็นสาวใช้ที่สำคัญคนหนึ่ง เหนียงเหนี่ยงและหวังเฟยมักจะมีเรื่องเข้าใจผิดกัน ดังนั้นบ่าวจึงให้ความสนใจอยู่บ้าง ถุงหอมนี้เป็นของที่นางพกติดตัวไว้ตลอด บ่าวจำไม่ผิดแน่เพคะ”

         เป่าหวาลนลานและทำได้เพียงโขกศีรษะเพื่อขอความเมตตา ถุงหอมนี้นางพกติดตัวไว้ตลอดจริง แต่นางไม่รู้ว่าสิ่งที่อยู่ข้างในคืออะไรบ้าง และยิ่งไม่มีทางใช้ของสิ่งนี้ไปทำร้ายอวี๋เฟยได้เลย

         “เสด็จพ่อ” เป่ยเหลียนโม่กล่าวว่า “อาศัยเพียงสิ่งเหล่านี้ไม่เพียงพอที่จะอธิบายได้ว่าดอกยี่โถขาวที่อวี๋เฟยเหนียงเหนี่ยงรับเข้าไปคือดอกยี่โถขาวจากถุงหอมของบ่าวผู้นี้ หากนางเป็นผู้กระทำจริงๆ เหตุใดถึงยังเก็บถุงหอมไว้ เช่นนี้จะไม่เป็นการทิ้งความเดือดร้อนให้ตัวเองหรือ”

         แม่นมเฒ่าคุกเข่าลงคำนับ และกล่าวว่าเจ้านายของนางไม่ถูกกับพระชายาของชิงผิงอ๋อง นี่เป็นสิ่งที่ผู้คนทั้งในและนอกวังหลวงรู้กัน แน่นอนว่าบ่าวผู้นี้ไม่ได้กล้าหาญเช่นนั้น แต่ก็ไม่ใช่ว่านางจะไม่มีเจ้านายบงการอยู่เบื้องหลัง

         “บังอาจ” เหยาเชียนเชียนทอดมองไปด้วยสายตาเย็นชา “เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงกล้าใส่ความเปิ่นหวังเฟย ยามนี้ความจริงเป็นอย่างไรก็ยังไม่มีข้อสรุป แต่เจ้ากลับเอาความผิดมาป้ายสีข้า จะรู้ได้อย่างไรว่าไม่ได้รับคำสั่งมาจากผู้อื่น!”

         เป่ยเหลียนโม่คุกเข่าลงแล้วกล่าวว่าเขาอยู่กับหวังเฟยตลอด และไม่เห็นนางมอบหมายสิ่งใดต่อบ่าวข้างกายเลย นอกจากนี้ยังมีอาเหยียนที่สามารถเป็นพยานให้ได้

         ฮ่องเต้ขมวดคิ้วมุ่น หลังจากฟังสิ่งที่พวกเขาพูดจบแล้วสายตาก็เคลื่อนไปอยู่ที่เป่ยเหลียนโม่

         “หากเจ้าไม่เห็นก็ไม่อาจกล่าวได้ว่าเรื่องนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับนาง ไม่ว่าอย่างไร สิ่งนี้ก็ถูกค้นเจอจากตัวสาวใช้ของพระชายาชิงผิงอ๋อง มีดวงตาหลายคู่ที่เห็นเหตุการณ์อยู่ อวี๋เฟยยังคงอยู่ข้างใน เมื่อครู่นางเพิ่งเจ็บจนเสียลูกไป เจิ้นต้องมีคำอธิบายแก่นางให้จงได้”

         ฮ่องเต้โบกมือเบาๆ ทันใดนั้นก็มีคนมาลากตัวเป่าหวาออกไป ฮ่องเต้รับสั่งว่าไม่ว่าอย่างไรก็ต้องง้างปากนางให้ได้ และจะต้องตรวจสอบเรื่องนี้ให้ชัดเจน

         เหยาเชียนเชียนได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจมาก เป่าหวาถูกพาตัวไป อีกทั้งยังได้รับคำสั่งเช่นนี้อีก ไม่รู้เลยว่าเด็กสาวจะต้องโทษและลำบากมากเพียงใด

         ฮ่องเต้ตัดสินแล้วว่านางปองร้ายอวี๋เฟย ทว่าหลักฐานนี้เป็นเพียงการคาดเดาของเขาเท่านั้น ประกอบกับเป่าหวาเองก็ไม่รู้จักหลักฐานด้วย นางจะต้องถูกคาดโทษอย่างง่ายดายเพียงเพราะสิ่งเหล่านี้หรือ?

         “ท่านพ่อ” เป่ยเหลียนโม่ยังอยากกล่าวบางอย่างเพิ่มเติม แต่ฮ่องเต้กลับยกมือขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน

         “พวกเจ้าออกไปก่อน โม่เอ๋อร์ เจ้าพาอาเหยียนออกไปก่อน ส่วนเชียนเชียนรั้งอยู่ที่นี่”

         อาเหยียนน้อยร้องไห้พลางกำชายอาภรณ์ของเหยาเชียนเชียนไว้แน่น ไม่ว่าจะพูดอย่างไรเขาก็ไม่ยอมคลายมือออก เหตุใดต้องรั้งตัวท่านแม่ไว้ ท่านแม่เป็นผู้บริสุทธิ์

         “อาเหยียนเด็กดี อีกครู่เดียวแม่ก็กลับไปได้แล้ว” เหยาเชียนเชียนปลอบเขา “เจ้าทำตัวดีๆ นะ กลับไปรอแม่ที่เรือนกับท่านพ่อก่อน แม่สัญญา แค่ครู่เดียวเท่านั้น”

         เป่ยเหลียนโม่เองก็ไม่อยากไปเช่นกัน ทว่าเมื่อสบตากับเหยาเชียนเชียน เขาจึงทำได้เพียงพยักหน้าให้อาเหยียนน้อยๆ ท้ายที่สุดไม่ว่าเสด็จพ่อจะว่าอย่างไร เขาก็จะไม่ให้ผู้ใดมาทำร้ายนางได้

         ภายในตำหนักเงียบลงไปชั่วขณะ ฮ่องเต้ตรัสเสียงเย็นเยียบว่า “กล่าวมาเถิด เหตุการณ์เป็นอย่างไรกันแน่?”

         เหยาเชียนเชียนคุกเข่าลงด้วยความเคารพ “หม่อมฉันถูกใส่ร้ายเพคะ หม่อมฉันไม่ได้กระทำการอันใดซึ่งเป็นอันตรายต่ออวี๋เฟยเหนียงเหนี่ยงและทารกในครรภ์เลย หากอาศัยเพียงคำพูดเหล่านั้นไม่กี่คำและกลีบดอกไม้ไม่กี่กลีบ หม่อมฉันก็ไม่อาจยอมรับความไม่เป็นธรรมเช่นนี้ได้อย่างเด็ดขาดเพคะ”

         ฮ่องเต้ส่งเสียง ‘หึ’ อย่างเย็นชา ในวันพิธีอภิเษกสมรสของเป่ยเซวียนเฉิง นางถูกอวี๋เฟยส่งข้าหลวงไปผลักนางตกน้ำ หลังจากเหตุการณ์นั้นก็ถูกสั่งให้ปิดปากอีก ในใจของนางจะไม่รู้สึกชิงชังได้อย่างไร

         ยามนี้อวี๋เฟยถูกคนปองร้าย และดอกยี่โถขาวก็ถูกพบจากตัวสาวใช้ที่ติดตามรับใช้นาง หากเขาไม่สงสัยเลยนั่นถึงจะเรียกได้ว่าแปลก

         “เจ้ากล้าพูดหรือไม่ว่าในใจของเจ้าไม่มีความอาฆาตแค้นต่ออวี๋เฟยเลยแม้แต่น้อย ในยามนั้นนางทำร้ายเจ้าจนเกือบถึงแก่ชีวิต เจ้าจะสามารถปล่อยวางมันไปได้ง่ายดายเช่นนั้นหรือ?”

         เหยาเชียนเชียนเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของโอรสสวรรค์อย่างไม่ให้ความเคารพต่อฮ่องเต้ ทว่านางก็ทอดมองไปตรงๆ เช่นนั้น ดวงตาสุกสว่าง น้ำเสียงสงบนิ่ง

         “หม่อมฉันเคยอาฆาตอวี๋เฟยเหนียงเหนี่ยงเพคะ ถึงอย่างไรอยู่ดีๆ ก็ถูกพยายามเอาชีวิต ไม่ว่าผู้ใดก็ทำใจกว้างไม่ได้หรอกเพคะ เพียงแต่หม่อมฉันไม่เคยคิดจะทำร้ายนางเลย และยิ่งไม่ต้องพูดถึงเด็กในครรภ์ของนางที่ยังไม่ได้เกิดมา ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร แต่เรื่องนี้ไม่ควรเกี่ยวพันถึงผู้บริสุทธิ์ เป่าหวาเป็นผู้บริสุทธิ์ และเด็กในครรภ์คนนั้นก็เป็นผู้บริสุทธิ์เช่นกันเพคะ”

         นางคำนับอย่างเคร่งขรึมครึ่งหนึ่ง “เสด็จพ่อทรงสงสัยว่าหม่อมฉันลอบทำร้ายเพราะข้อพิพาทระหว่างหม่อมฉันและอวี๋เฟยในอดีตหม่อมฉันก็เข้าใจได้ แต่หม่อมฉันยังมีมโนธรรม และไม่มีทางกระทำเรื่องเช่นนั้นได้อย่างแน่นอน โปรดเสด็จพ่อตรวจสอบเรื่องนี้ให้กระจ่างด้วยเถิดเพคะ”

         หากฮ่องเต้จะสงสัยนาง นางก็ไม่สามารถชูคอกล่าวเสียงแข็งได้ว่านางไม่ได้เป็นคนทำ เหตุการณ์ในครั้งนั้น เมื่อรวมเป่ยเหลียนโม่ไปด้วยแล้วก็มีเพียงแค่พวกเขาสามคนที่รู้

         นางถูกคนของอวี๋เฟยผลักลงไปในทะเลสาบ ทว่าฮ่องเต้ก็ยังไม่ยอมให้นางพูดความจริง ในยามนั้นนางคิดว่าเป็นดังที่เป่ยเหลียนโม่กล่าวไว้จริงๆ นั่นคือฮ่องเต้ทำเพื่อปกป้องนาง ทว่าเมื่อดูจากยามนี้แล้ว นั่นกลับกลายเป็นคำพูดที่เป่ยเหลียนโม่ใช้ปลอบโยนนางเท่านั้น

         “เจิ้นจะตรวจสอบให้กระจ่างอย่างแน่นอน ทว่ายามนี้หลักฐานที่มีอยู่เพียงอย่างเดียวล้วนชี้ไปที่เจ้า เจิ้นจำเป็นต้องตัดสินใจอย่างเด็ดขาด” ฮ่องเต้ตรัสว่า “เจ้ากลับไปเถิด และอยู่แต่ในจวนห้ามออกไปข้างนอก หากเรื่องนี้มีผลสรุปที่ชัดเจนมากกว่านี้เมื่อใด เจิ้นจะเรียกตัวเจ้ามาอีกครั้ง”

         กักบริเวณ? เหยาเชียนเชียนขมวดคิ้ว นางคำนับและถอยออกไป

         หลักฐานไม่เพียงพอ ดังนั้นฮ่องเต้จึงไม่สามารถทำอะไรนางได้ในทันที เพียงแต่หากรอต่อไปเช่นนี้ อย่าว่าแต่เป่าหวาต้องทนทรมานเลย เรื่องราวก็ไม่สามารถกลับกลายเป็นดีขึ้นได้เช่นกัน

         เหยาเชียนเชียนถูกส่งกลับไปหาเป่ยเหลียนโม่ นางปั้นหน้ายิ้มและส่ายหน้าให้อาเหยียน

         “แม่ไม่เป็นอะไร ไปกันเถิด เสด็จพ่อทรงอนุญาตให้เรากลับได้แล้ว”

         เป่ยเหลียนโม่ไม่กล้าถามอะไรนางเพิ่มเติมต่อหน้าอาเหยียนจึงเงียบไปตลอดทาง เมื่อกลับถึงจวนอ๋อง เป่ยเหลียนโม่เกลี้ยกล่อมให้อาเหยียนกลับไปที่เรือนของตนก่อน จากนั้นจึงดึงตัวเหยาเชียนเชียนมุ่งตรงไปยังห้องหนังสือ

         “ท่านอ๋อง” เหยาเชียนเชียนหัวเราะน้อยๆ “ท่านอ๋องอย่ากังวลเลยเพคะ เสด็จพ่อไม่ได้ทำอะไรให้หม่อมฉันลำบากใจเลย เพียงแค่ถามคำถามง่ายๆ ไม่กี่ข้อเท่านั้น”

         นางอธิบายเจตนาของฮ่องเต้คร่าวๆ ทำให้สีหน้าของเป่ยเหลียนโม่ยิ่งดูย่ำแย่มากกว่าเก่า

         “เสด็จพ่อกำลังสงสัยเจ้าอย่างเห็นได้ชัด และยังกักบริเวณเจ้าอยู่ในจวน ยามนี้หากมีหลักฐานเพิ่มขึ้นมาอีก เจ้าก็จะยิ่งเป็นอันตรายมากขึ้น”

         ทั้งที่เตรียมการป้องกันไว้เช่นนี้แล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถป้องกันได้อยู่ดี

         เป่ยเหลียนโม่ขมวดคิ้ว “เปิ่นหวังจะเข้าวังเพื่อร้องขอให้เสด็จพ่อออกราชโองการตรวจสอบ ไม่ว่าอย่างไรเปิ่นหวังก็ไม่ไว้ใจที่จะมอบหมายเรื่องนี้ให้ผู้อื่น”

         มีคนบังอาจวางยาพิษอวี๋เฟยภายใต้สายตาของผู้คน นั่นแสดงว่าคนผู้นั้นต้องคิดมาดีแล้วจึงลงมือกระทำ หากมอบให้ผู้อื่นรับผิดชอบก็ไม่แตกต่างกับการเอาชีวิตของเหยาเชียนเชียนไปแลก เขาจะยอมให้เป็นเช่นนั้นไม่ได้เด็ดขาด!