ฐิสา : ขอโทษที่เสียมารยาท แต่เสียงมันดังจนถึงข้างใน แล้วเื่ที่สนทนา มันคือตัวฉันทั้งนั้น
ฐิสา เดินออกมาพร้อมหมอขวัญ และแพน ตัวคนพี่กำมือแน่น ตาแดงก่ำ เดาอารมณ์ไม่ถูกว่าตอนนี้เ้าตัวรู้สึกยังไง รู้สึกบรรยากาศมันน่าขนลุก
ริสา : พี่ค่ะ สาไม่รู้เื่เลยนะ รู้ตะกี้เหมือนกัน อย่าโกรธสากับปู่เล็กนะคะ
..
..
ฐิสา : เอกเลิกกันแล้ว สาไม่เคยเอาเื่เอกไปเล่าให้ใครฟัง บอกแค่ว่าเลิกคือจบ แต่ก่อนจะพูดอะไร ถึงครอบครัวสา ถ้ามันไม่ผ่านสมอง ก็ควรผ่านสามัญสำนึกบ้าง
เอก : สาคือว่า
แพท : คุณปู่ให้มัมมาบ้านเลยหรือคะ จะยอมรับแม่หม้ายคนนี้เหรอ
ฐิสา : ท่านคะ ขอบคุณสำหรับอาหารอร่อยมาก แต่ขอตัวก่อนนะคะ ท่านน่าจะมีธุระคุยกับคนในครับครัว ..ป่ะ ขวัญกลับ
ยกมือไหว้คนาุโ แล้วเดินไปที่รถหมอขวัญ โดยที่คนน้องพุงจะตามไป แต่ถูกหมอขวัญห้ามไว้
หมอขวัญ : พี่ ปล่อยพี่สาวหนูกลับก่อนเถอะ ใจเย็นค่อยคุยกัน พี่ขวัญเป็คนมีเหตุผลนะ
แล้วคนเป็หมอก็รีบตามคนเป็พี่ไปที่รถก่อนจะกลับออกจากบ้านหลังใหญ่นั้นทันที ไม่ขอรับรู้เื่ในครอบครัวคนน้องในตอนนี้ หมอขวัญขับรถกลับจากบ้านปู่เล็กมาคอนโด ระหว่าทางพี่สาวไม่พูดอะไร นอกจากน้ำตาไหลเป็บางครั้ง พอถึงที่หมายพี่ก็แยกเข้าห้องตัวเองทันที
.
.
Li lisa : บี๋โกรธบ้านเค้าเหรอ? ขอโทษ
Ti.Sa : คิดมาก บอกไม่ได้โกรธค่ะ ถามมาหลายรอบแล้วนะคะ
Ti.Sa :ขอโทษ ถ้าทำอะไรให้โกรธ
..
Ti.Sa : จะโกรธเพราะขอโทษ กับพูดว่าพี่โกรธนั้นแหละ ไม่ได้เกี่ยวกับใครคะ พี่งานยุ่ง
3วันแล้วที่ริสาไม่พบคนพี่ แม้จะโทรไปรับ ไลน์ไปอ่านคุย แต่บรรยากาศมันอีมครีม หน่วงๆยังไงก็ไม่รู้ ริสาคิดว่าพี่โกรธที่ครอบครัวตัวเองตามสืบเื่พี่ หรืออะไรก็ไม่รู้ั้แ่ไปกินข้าวบ้านปู่เล็ก
Li lisa : คิดถึง
Ti.Sa : ค่ะ
Li lisa : เค ไม่กวนแล้วก็ได้ ทำงานเหอะคะ ( read)
27 นาทีผ่านไป
Ti.Sa : พี่ทำงานจริงๆคะ ยุ่งมาก
Ti.Sa : Send pictures (รูปหน้างานคนพี่อยู่ในโครงการก่อสร้างคอนโดชานเมือง)
Ti.Sa : รู้ว่าคิดมาก น้อยใจ แต่เอาไว้ก่อนนะคะ พี่ไม่มีเวลาง้อ งานยุ่งมาก รีบจัดการอะไรให้ลงตัว อย่าให้พี่ต้องไม่สบายใจเื่สาดูแลตัวเอง กินข้าวตรงเวลาด้วย
..
Li lisa : คือขอโทษที่งี่เง่า ทานข้าวด้วยนะคะ สาเป็ห่วงนะ คิดถึงด้วย ไม่เจอะหน้าพี่มา 82 ชั่วโมงแล้ว
Ti.Sa : แล้วทำไมไม่มาเจอ ละคะ คอนโดมีการ์ด มีรหัสห้อง นับชั่วโมงเลยว่างั้น
Li lisa : อ้าว ไปได้เหรอคะ
Ti.Sa : คิดเอาค่ะ ทำงานแล้ว
..
19.00 น.
ฐิสาถึงกับกุมขมับเมื่อเปิดประตูห้องเข้ามา เมื่อคอนโดเธอกลายเป็วงเหล้าขนาดเล็ก เมื่อพี่ชาย หมอขวัญ แพน และอีกคนที่ดึงดูดสายตาคือริสาเมาหน้าแดงอยู่ในห้อง และที่ใประหลาดใจ คือคนทำกับแกล้ม คือปู่เล็ก มาห้องเธอ
สมา : มาแล้วน้องสาวข่อย
แพน : พี่นางกลับมาแล้ว
ปู่เล็ก : มาแล้วเหรอหลานสะใภ้ มากิน ยำยั่วๆกัน
รีบยกมือไหว้ปู่เล็กที่วันนี้ จัดเต็มกับชุดสีชมพูทั้งตัว ทำกับข้าวอย่างมีความสุข พร้อมเต้นเข้าจังหวะ "พิงก์เวนอม" ( Pink Venom) ของแบล็กพิงก์ ที่บลิ้งค์แบบหมอขวัญเปิด ฐิสาวางกระเป๋าลง แล้วเดินไปนั่งลงข้างๆคนน้องที่ดูก็รู้ว่าเมาแล้วก่อนจะถูกเอาแขนไปกอดแล้วซบไหล่
ฐิสา : ยังไงพี่สมามากับเขา
สมา : อ้ายชวนขวัญ แพน แล้วก็ ริสา ส่วน พ่อใหญ่นั้นเล่ามานำเองเด้ะละ มาๆยำกับหมูทอดกระเทียบ แบบแซบบักคัก
(พี่เป็คนชวนเอง ชวนขวัญ แพน ริสา คุณปู่ตามมาเอง มากินยำ กับหมูทอดกระเทียม อร่อยมาก)
ฐิสา : จ้า ยังไงห้องนี้ก็ห้องเก่าพี่ เดียวไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อน เหนียวตัว
ริสา : รีบมานะคิดถึงค่ะ
ฐิสา : ทำไมเมาแต่หัววันคะ (พูดไปลูบหน้า จัดผมให้คนน้อง ที่ตอนนี้ เปลี่ยนจากซบมากอดเอวไว้ หน้าเกยอยู่ที่หน้าอก )
ริสา : บี๋โกรธเค้าหรือเปล่า
ฐิสา : หืม โกรธแล้วจะได้กอดแบบนี้หรือเปล่า ไปอาบน้ำก่อนนะ ตัวมีแต่เหงื่อคะ ออกข้างนอกทั้งวัน
ริสา : ไม่สักหน่อยหอมจะตาย (ไม่พูดเฉยๆ ดมกลิ่นพี่ต่างหาก)
แพน : โอ้ย พี่สา ปล่อยพี่นางไปอาบน้ำเหอะ เหม็นความรักเห็นใจคนโสด 4 คนด้วย
สมา /ปู่เล็ก : ไม่โสดครับ/ ใครโสดย่ะ
แพน : หา พี่สมาอ่ะ เข้าใจ ปู่เล็กใครอ่ะครับ ?
ริสา : ปู่เล็ก ใครคะ?
ปู่เล็ก : หลานสะใภ้ยังรู้เลย พวกแกเป็หลาน ไม่ได้เื่ จ้อจี้
ฐิสาทำหน้าไม่ถูกเมื่อสายตาทุกคู่มุ่งมาที่ตัวเอง
ฐิสา : เออ คือว่าปู่เล็กเป็แฟน อาจารย์ที่เคารพค่ะ
แพน : ผู้หญิง ผู้ชายครับ เออ คือแอบไม่แน่ใจ
ปู่เล็ก : เ้าแพนชมพูพริ้งค์ ขนาดนี้ ฉันแกรนด์โอเพนนิ่งกับ แกหลาน 2 คน พ่อเ้าริสา จนไม่รู้จะเปิดยังไงแล้ว
แพน : อ่ะล้อเล่นน
.
ริสา : เดียวนะ ปู่เล็ก กับ บี๋ รู้จักกันมาก่อนเหรอคะ
ปู่เล็ก : เออ แล้ววันนั้นที่พูดไป ไม่มีใครไปสืบหรอก ฉันรู้จากแฟนฉันนั้นแหละ ก็ยังงง แกจะดราม่าทำไม
ริสา : แล้วบี๋จะโมโห โกรธจนตาแดงทำไม
ฐิสา : โกรธเอก มันว่าที่บ้าน เอาเรามาพูดเสียหาย
หมอขวัญ : ตอนนั่งรถกลับพี่สาร้องไห้ทำไมคะ
ฐิสา : คิดถึงพ่อ เห็นปู่เล็กเป็ห่วงคุณแพท พ่อ แม่ พ่อแม่ขวัญ พี่น้อง น่าจะเป็ห่วงพี่แบบนี้
แพน : แล้วพี่สาว่า พี่ตึงๆ หน่วงๆบอกงานยุ่งทั้งวัน อ้างงานตลอด
ฐิสา : งานยุ่งจริง รีบจัดการงาน จะลากลับบ้านไปขอโทษพ่อ แล้วก็จะไป่เดียวกับสาไปขอนแก่น เป็ห่วง ยังไงพี่ก็เ้าถิ่น
ริสา : โห 3 วันมาเนี้ย นอนก็ไม่หลับ กินข้าวไม่อร่อย
ฐิสา : มโนไปเองนะเรา
กลวิธี "หนี-ซ่อน-สู้" เอาชีวิตรอดปลอดภัยในเหตุกราดยิง สรุป เศร้าฟรีไป 3วัน
ฐิสา : ไม่ฟรีหรอก วันหน้าเดี๋ยวให้รางวัล
คนพี่ไม่ได้พูดออกไปตรงๆ เลือกกระซิบข้างหูน้อง ก่อนจะลุกไปอาบน้ำ ทิ้งคนน้องยิ้มร้ายเ้าเล่ห์อยู่คนเดียว