Jong Lua เกรียนเทพ!!! เย้ยฟ้าข้าคือตำนาน

รอบชิงชนะเลิศ ตอนต้น

                การต่อสู้จบลงด้วยผลพลิกล็อคแบบเกินคาด แม้จะเป็นเช่นนั้น แต่ผู้คนกลับพูดถึงแต่เรื่องของแมกนัสที่ขาดสติ และจงใจจู่โจมจงหลิงเด็กสาวนักเรียนใหม่สุดน่ารัก ทั้งที่การต่อสู้จบลงแล้ว

                อาจารย์ดีออน รีบรับตัวแมกนัสไป และประกาศลงโทษสถานหนัก แต่ก่อนที่จะรีบชิ่งไป ก็ถูกอาจารย์นาโอมิที่เพิ่งเก็บหินเวทจากบาสเทีย เดินตามมาทัน และแน่นอนหินเวทอีกสามร้อยก้อน ก็อัดแน่นอยู่เต็มกระเป๋ามิติของอาจารย์นาโอมิ ที่ยิ้มร่าด้วยความสุขอย่างเต็มเปี่ยม

                หลังจากจัดการเวทีประลองเรียบร้อย และอาจารย์ทั้งหมดก็ประชุมหารือกัน ถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ก่อนจะประกาศให้คู่ของไอรีน และไทรันดำเนินการแข่งขันต่อไป แต่ได้เพิ่มบทลงโทษของผู้ที่ไม่หยุดโจมตีหลัง การตัดสินสิ้นสุดแล้ว ว่าให้ไล่ออกสถานเดียว เพื่อเป็นการปรามไม่ให้เกิดเหตุการณ์ซ้ำ ส่วนกรณีของแมกนัสถือเป็นครั้งแรก ก็ให้อาจารย์ดีออนจัดการเรื่องการลงโทษไป แต่ต้องทำรายงานส่งศาสตราจารย์ลูเซียโน่ด้วย

                เมื่อการประกาศเรื่องการประชุมเสร็จสิ้น การประลองของไอรีน และไทรันก็เริ่มขึ้น และเป็นไปดังคาด แม้ไทรันจะสามารถต้านทานไอรีนได้พักใหญ่ แต่สุดท้ายก็ไม่อาจต้านทานพลังโจมตีที่แข็งแกร่ง และหลากหลายของไอรีนไปได้

                การต่อสู้รอบชิงชนะเลิศจึงกลายเป็นการพบกันระหว่าง ตัวแทนของศาสตร์มืดทั้งสองคน แถมทั้งคู่ยังเป็นสาวน้อยผู้งดงาม ชนิดที่กินกันไม่ลงอีกต่างหาก แม้โดยรูปร่างของนักเรียนใหม่จงหลิงจะดูน่าหลงใหลกว่า โดยเฉพาะหน้าอกหน้าใจที่อวบอิ่มเกินวัย แต่ไอรีนก็ถือว่าด้อยกว่าเพียงเล็กน้อย แถมไอรีนเองยังเป็นขวัญใจของนักเรียนชายมาร่วมปี ทำให้บรรยากาศการเชียร์ของรอบชิงชนะเลิศดูจะคึกคักเป็นพิเศษ

                กรรมการให้สัญญาณขึ้นเวที และก็เป็นไอรีนที่ขึ้นไปยืนรอก่อนอย่างมาดมั่น ก่อนที่จงลั่วจะตามขึ้นไป แต่แล้วสายตาของจงลั่วก็กวาดไปเห็นวิโอล่าที่ออกมาจากห้องพยาบาลแล้ว และยืนหลบอยู่ที่มุมหนึ่งของห้อง พร้อมแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย แต่ในเมื่อหล่อนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของจงลั่ว เขาจึงไม่ได้ใส่ใจมากนัก

                "เธอร้ายกาจไม่เบาเลยนะ ยัยเด็กใหม่" ไอรีนเอ่ยทัก

                จงลั่วยิ้มตอบ "แน่นอน" จงลั่วจ้องมองไอรีนตาไม่กระพริบ แม้หล่อนจะสวยและน่าหลงใหล แต่ในสายตาของจงลั่ว หล่อนคือยัยซาดิสม์ ที่ยกพวกมาไล่ฆ่าเขาในบ่ออาบน้ำ แถมยังทำให้จงลั่วรู้สึกอับอายอย่างมาก แม้จะไม่มีใครรู้ว่าเด็กสาวที่ยืนอยู่บนเวทีคือคนเดียวกับ บอสอสูรพรายน้ำที่ร่ำลือกันเมื่อไม่กี่เดือนก่อนก็ตาม แต่ลูกผู้ชายเช่นจงลั่วมีบุญคุณต้องทดแทน แต่ถ้ามีแค้นต้องเอาคืนให้หนักกว่า "เดี๋ยวพ่อจะจัดให้สาสมใจกันเลยทีเดียว"

                "หึ" คำตอบที่เย่อหยิ่งของจงลั่ว ไม่เป็นที่พอใจของไอรีนนัก "เดี๋ยวแม่จะสอนให้รู้ว่าการต่อสู้ที่แท้จริงมันเป็นยังไง"

                "เริ่มการประลองได้" สิ้นเสียงสัญญาณ ไอรีนก็ปล่อยเวทศรมืดสามดอก ทักทายรุ่นน้อง เป็นการหยั่งเชิง ศรมืดทั้งสามดอกต่างจู่โจมในทิศทางที่แตกต่างกัน แต่จงลั่วก็สร้างความประหลาดใจให้ทุกคนอีกครั้ง เมื่อเขารับการโจมตีของไอรีนด้วยเวทบอลไฟ ที่แม้แต่อาจารย์ซีลา ผู้เชี่ยวชาญเวทธรรมชาติยังสังเกตไม่ออกว่าเด็กใหม่ที่ชื่อจงหลิง วาดวงเวทตั้งแต่เมื่อไหร่(ปกติเวทมนต์จะร่ายวงเวทที่ฝ่ามือก่อนปล่อยออก ยิ่งเวทที่พลังทำลายสูงยิ่งร่ายนานและยาก ยกเว้นแต่กรณีที่เป็นผู้เชื่อมต่อกับธาตุนั้น ๆ ในระดับสูง การร่ายจะสามารถทำได้ทันที คล้ายกับการหยิบยืมพลังโดยตรง โดยที่ไม่ต้องอาศัยการร่ายแบบปกติ)

                "ผู้เชื่อมต่อขั้นสูง" อาจารย์ซีลาเอ่ยขึ้นด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะหันไปมองค้อนที่อาจารย์นาโอมิ ที่แลบลิ้นตอบหล่อน แต่อาจารย์นาโอมิก็แอบแปลกใจ เพราะเด็กสาวที่สามารถใช้เวทได้ทุกชนิดคนนี้ หล่อนจำได้ว่าระดับพรสวรรค์ของหล่อนนั้นเพียงแค่หนึ่ง ทำไมถึงมีพลังการเชื่อมต่อในระดับสูงได้

                ลูกบอลเพลิงหักล้างกับศรมืดจนหมดก่อนที่จะถึงตัวของจงลั่ว

                "มีดีเหมือนกันนี่" ไอรีนเอ่ยตอบ แต่ในใจก็แอบรู้สึกสงสัยถึงความเก่งกาจที่ซ่อนอยู่ของจงลั่ว

                "ยังไม่หมดหรอก" เมื่อเกิดช่องว่าง ในการร่ายเวท จงลั่วก็พุ่งเข้าประชิดตัว ก่อนจะใช้รัวหมัดเข้าใส่หน้าของไอรีน ราวกับเป็นการโจมตีของนักรบ

                "เยี่ยมไปเลย น้องหลิง" โซอี้ที่ยืนดูอยู่ถึงกับเอ่ยออกมาด้วยความตื่นเต้น

                แต่ดูเหมือนไอรีนเองก็ ไม่ธรรมดาเพราะหล่อนก็โยกหลบ และใช้มือปัดป้องการโจมตีของจงลั่วได้ทั้งหมด "นังหนูอย่าดูถูกกันนัก" แม้ไอรีนจะเชี่ยวชาญทางเวท แต่ต้นตระกูลของหล่อนนั้นเป็นมีทั้งสายอัศวินและจอมเวท หล่อนย่อมต้องฝึกการต่อสู้แบบอัศวินตั้งแต่เด็ก แม้จะไม่มีเมล็ดพลัง แต่หากเป็นการทะเลาะวิวาทละก็ หล่อนก็ไม่เคยแพ้คนทั่วไปเช่นกัน

                "ดีงั้น ถ้าแบบนี้ละ" จงลั่วเปลี่ยนจากหมัดเป็นการใช้ลูกเตะบนสลับล่าง แต่ไอรีนก็ใช้เท้ารับได้ทั้งหมดเช่นกัน "อืม เข้าใจละว่าทำไมตอนนั้น ตีนยัยนี่ถึงได้หนักขนาดนั้น ทั้งที่เป็นนักเรียนเวท"

                ผู้ชมที่หวังว่าจะชมดูการต่อสู้ด้วยเวทมนต์ต่าง อ้าปากค้าง งงกันเป็นไก่ตาแตก แม้แต่อาจารย์ในห้องอาหารก็ไม่ต่างกัน แต่ในเมื่อกฎของการประลองไม่ได้ระบุไว้ ว่าต้องใช้วิชาที่ตัวเองเรียนมา หรือเวทมนต์เข้าต่อสู้กันเท่านั้น แม้เหล่าคณาจารย์จะส่ายศีรษะ แต่ก็จำใจดูการประลองต่อไป

                การต่อสู้ผ่านไปเกือบสิบนาที แต่ดูเหมือนฝีมือการต่อสู้ระยะประชิดของทั้งคู่จะสูสีกัน และทั้งคู่ก็ไม่ได้มีออร่าของพลังเช่นเดียวกับนักรบหรืออัศวิน

                "ย้ากกกก" ไอรีนใช้สองขากระโดดลอยตัวถีบเข้าใส่จงลั่ว สองแขนของจงลั่วยกขึ้นในท่ากากบาทป้องกันเอาไว้ แต่ไอรีนกลับใช้แขนของจงลั่วเป็นแรงส่งเพื่อดีดตัวตีลังกาลอยกลับหลังห่างออกไป

                ศรมืดหนึ่งดอกที่ร่ายอย่างรวดเร็ว เข้าชะลอการโจมตีพัวพันของจงลั่วไว้ หล่อนหยิบกระดูกชิ้นหนึ่งขึ้นมาก่อนจะร่ายเวทอัญเชิญอย่างรวดเร็ว วงเวทสีดำปรากฏขึ้นบนพื้น และตามมาด้วยโครงกระดูกสีขาวสูงราวร้อยห้าสิบเซนติเมตร ในมือถือมีดที่ทำจากกระดูกเอาไว้

                "เวทอัญเชิญ" โครงกระดูกสีขาวแม้จะดูอ่อนแอ แต่การที่ไอรีนสามารถเรียกมันออกมาได้ แสดงว่าหล่อนเข้าถึงศาสตร์แห่งการทำพันธะสัญญาแล้ว ซึ่งหากหล่อนทำได้เพียงการอัญเชิญคงไม่แปลก แต่หล่อนนั่นทำได้ทั้งการร่ายเวทสายโจมตี และอัญเชิญ ทั้งที่ยังมีพลังในระดับนักเรียนเวทซึ่งถือว่าหาได้ยากมาก เหลือเพียงเวทสนับสนุนและคำสาปเท่านั้นที่หล่อนยังไม่ได้ใช้ออกมา และหากใช้ได้ทั้งหมด นั่นจะแสดงว่าหล่อนมีคุณสมบัติของความมืดอย่างสมบูรณ์ และแน่นอนว่าพรสวรรค์นี้สูงกว่าการเป็น ผู้เชื่อมต่อขั้นสูงไปอีกหนึ่งขั้น

                ทันทีที่เรียกเจ้านักรบโครงกระดูกออกมา การประลองก็เปลี่ยนรูปแบบออกไปจากเดิม เมื่อไอรีนที่ใช้โครงกระดูกเข้าปะทะกับจงลั่ว แม้นักรบโครงกระดูกจะสู้จงลั่วไม่ได้ แต่ด้วยการโจมตีประสาน และสนับสนุนจากเวทมนต์ระยะไกลของไอรีน ทำให้หล่อนเป็นฝ่ายที่ได้เปรียบจงลั่วมากขึ้นเรื่อย ๆ