โหมดความยากระดับนรก: ผมจะอยู่รอดด้วยการอัปเลเวล

บทที่ 113 ความหวัง

ชั่วอึดใจเดียวแบรมก็ถูกสังหารลงต่อหน้าต่อตา

ผมมองไม่ทันด้วยซ้ำว่าชายในชุดเกราะเงินชักดาบออกมาตอนไหนความเร็วระดับนี้มันเกินสามัญสำนึกไปไกลมาก

ผมกัดฟันแน่นทักษะสมาธิคู่ขนานที่เปิดใช้งานอยู่ก่อนหน้านี้ช่วยให้สมองประมวลผลด้วยความเร็วสูงสุด

แต่ไม่ว่าจะคิดคำนวณอย่างไรคำตอบที่ได้กลับมีเพียงความสิ้นหวัง

ลำพังแค่กระสุนมานาที่ผมเตรียมไว้คงไม่อาจสร้างแม้แต่รอยขีดข่วนให้ทหารคนนี้ได้เลย

เมื่อเห็นว่าไม่มีทางชนะผมจึงตัดสินใจสลายกระสุนมานารอบตัวทิ้งทันที แล้วล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าข้างเอวกำศิลาเวทที่แอนนาเคยให้ไว้ก่อนจะดึงมันออกมา

หลังจากสังหารแบรมลงอย่างง่ายดายชายในชุดเกราะเงินก็ก้าวเดินตรงมาทางพวกเราโดยไม่คิดจะหันกลับไปมองซากศพเบื้องหลังแม้แต่น้อย

“แม้จะอยู่ในช่วงสงครามแต่การที่พวกแกบังอาจฆ่าเฮเลน และลูกน้องมือดีของข้าจนหมดสิ้น มันก็เกินไปหน่อย”

เขาเอ่ยเสียงเรียบพลางไล่สายตามองพวกเราทีละคน

“เอาเป็นว่า ข้าจะเหลือพวกแกไว้ซักสองคนเพื่อเก็บไว้ให้นายท่านสอบสวนก็แล้วกัน”

สิ้นคำพูดทหารในชุดเกราะเงินก็ระเบิดมานาออกมารอบตัวทันที

ในวินาทีเฉียดตายนี้ผมไม่ลังเลอีกต่อไปผมรีบอัดส่งมานาเข้าไปในศิลาเวทในมือทันที

ตัวศิลาตอบสนองพลันปลดปล่อยแสงสีฟ้าเรืองรองออกมา

ผมยกมันขึ้นชี้ตรงไปที่ศัตรูเบื้องหน้าอย่างรวดเร็วแม้จะไม่รู้ว่ามันคือทักษะโจมตีหรือป้องกัน แต่ในสถานการณ์นี้ผมไม่มีเวลามานั่งลังเลแล้ว!

ทว่าแทนที่จะมีพลังงานพุ่งเข้าใส่ศัตรูศิลาเวทกลับระเบิดลำแสงสีฟ้าพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าไปต่อหน้าต่อตา!

“นี้มัน...”

ผมเบิกตากว้าง พูดไม่ออกสภาพลำแสงที่พุ่งขึ้นฟ้าแบบนี้ผมเคยเห็นมาก่อน...

มันคือศิลาเวทสื่อสาร!

บ้าเอ๊ย!

ที่แท้มันก็เป็นแค่เครื่องมือส่งสัญญาณงั้นเหรอแล้วของพรรค์นี้มันจะช่วยให้ผมรอดไปจากวิกฤตตรงหน้าได้ยังไงกัน!

“ศิลาสื่อสารงั้นเหรอ?”

ทหารในชุดเกราะเงินเอ่ยขึ้นพลางเปลี่ยนทิศทางเดินตรงดิ่งมาทางผม

“เมืองของพวกแกที่ใกล้ที่สุด ก็คือสโตนเฮเวนแกคงส่งสัญญาณไปที่นั่นสินะ... การที่มีของพรรค์นี้อยู่กับตัวแกคงเป็นสายลับล่ะสิ”

ชายชุดเกราะเงินเหยียดมือขวาที่สวมถุงมือโลหะมาข้างหน้าพริบตานั้นร่างของเขาก็เรืองแสงวาบ และเลือนหายไป ก่อนจะมาโผล่ตรงหน้าผม แล้วคว้าหมับเข้าที่คอหอยอัดแรงบีบมหาศาลจนร่างของผมลอยขึ้นเหนือพื้น

“อึก...!”

ผมพยายามใช้มือทุบ และแกะพันธนาการออกแต่นิ้วมือใต้ชุดเกราะนั้นแข็งราวกับคีมคีบโลหะที่ไม่มีทางง้างออกได้เลย

“ลูกพี่!”

เอม่อนที่อยู่ไม่ไกลตะโกนลั่นเด็กหนุ่มตัดสินใจขว้างก้อนดินเหนียวที่บรรจุกับดักสลายเวทเข้าใส่ชายชุดเกราะเงินทันที

ทว่าก่อนที่ก้อนดินเหนียวจะทันได้เข้าใกล้ผ้าคลุมด้านหลังของชายชุดเกราะเงินก็สะบัดขวับ

แรงดันมานามหาศาลถูกระเบิดออกมาปะทะจนก้อนดินเหนียวกระเด็นหายไปทันที

ไม่เพียงเท่านั้นแรงกดดันอันหนักอึ้งยังแผ่กระจายออกไปกดทับเอม่อน และเหล่านักล่าคนอื่นๆจนเข่าทรุดร่วงลงไปกองกับพื้น

เสียงครางต่ำด้วยความอึดอัดดังระงมไปทั่วบริเวณในเวลานี้ไม่มีใครในกลุ่มสามารถต้านทานหรือยืนหยัดต่อหน้าแรงดันมานาอันมหาศาลของชายคนนี้ได้แม้แต่คนเดียว

ลมหายใจของผมเริ่มติดขัดแม้มานาที่ชายคนนี้ปลดปล่อยออกมาจะไม่รุนแรงเท่ากับมาสเตอร์ หรือผู้บงการออร่าแต่มันก็มากพอจะกดดันจนผมหายใจได้อย่างยากลำบาก

“เอาละทีนี้ก็บอกข้ามาหน่อยว่าสายลับอย่างแกขึ้นตรงต่อใคร ลอร์ดของเมืองนี้หรือว่ากองทัพโดยตรง?”

ผมกัดฟันฝืนต้านแรงบีบมหาศาลเพื่อให้ยังพอมีอากาศหายใจ

สิ่งที่ชายคนนี้พูดมาผมไม่รู้เรื่องเลยสักอย่างผมแค่ได้รับศิลานี้มาเฉยๆ จะไปตรัสรู้ได้อย่างไรว่ามันคือศิลาสื่อสาร

“ผม... ไม่รู้”

ผมเค้นเสียงตอบกลับไปอย่างยากเย็น

ชายในชุดเกราะเงินเลิกคิ้วขึ้นก่อนที่สีหน้าจะแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา

“ขนาดนี้แล้วยังปากแข็ง”

เขาเหลือบมองแขนขวาของผมที่พยายามง้างนิ้วมือของเขาออกก่อนจะยกมือซ้ายขึ้นมาจับท่อนแขนข้างนั้นไว้แน่น

“มาดูกันว่าแกจะทนไปได้นานแค่ไหน”

สิ้นเสียงพูดเขาก็ออกแรงบีบแขนขวาของผมจนเสียงกระดูกแตกร้าวดังลั่นแขนข้างนั้นบิดเบี้ยวผิดรูปไปทันที

ความเจ็บปวดมหาศาลแล่นริ้วเข้าสู่สมองทว่ากลับถูกทักษะสมาธิขั้นลึกคัดกรองออกไปทำให้ผมไม่ได้แสดงความเจ็บปวดออกมาทางสีหน้าเลยแม้แต่น้อย

“หืม...”

ชายในชุดเกราะเงินเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจเมื่อเห็นสีหน้าที่ยังคงนิ่งสนิทของผม

เขาหรี่ตาลง มองต่ำไปที่ขาของผมก่อนจะเบี่ยงตัวเตะเข้าที่หน้าแข้งซ้ายอย่างแรง!

แกร๊ก!

กระดูกหน้าแข้งของผมหักสะบั้นทันทีกระแสความเจ็บปวดระลอกใหม่พุ่งพล่านราวกับกระแสไฟฟ้า

ทว่าผลลัพธ์ก็ยังคงเหมือนเดิมใบหน้าของผมยังคงเรียบเฉย ไร้ซึ่งร่องรอยของความเจ็บปวดใดๆ

“หึๆ... ไอ้สารเลวจากอาณาจักรป่าเถื่อนแกมันน่าสนใจจริงๆ”

ชายชุดเกราะเงินหัวเราะในลำคอแววตาของมันเริ่มฉายแววสนุกสนานปนวิปริตขึ้นมาทุกที

“แกคงมีพรสวรรค์เกี่ยวกับการทนทานความเจ็บปวดสินะเอาเถอะ แบบนี้ก็สนุกดีเหมือนกัน ระหว่างที่รอนายท่าน เดินทางมาถึงข้าจะลองดูหน่อยซิว่าจะมีวิธีไหน ที่จะทำให้ปากแข็งๆ ของแกยอมเปิดออกมาได้บ้าง”

พูดจบ เขาก็เหวี่ยงร่างของผมลงกระแทกพื้นดินอย่างแรง

แขนขวาที่บิดเบี้ยว และขาซ้ายที่หักผิดรูปทำให้สภาพของผมในตอนนี้ไม่ต่างจากสัตว์เลื้อยคลาน ที่ทำได้เพียงกระเสือกกระสนอยู่บนพื้น

ทว่าผมยังไม่ยอมแพ้สายตายังคงจับจ้องไปที่ดวงตาของชายในชุดเกราะเงินอย่างไม่ลดละ

“โฮ้... สายตาแกมันช่างอวดดีเสียจริง”

ชายชุดเกราะเงินย่อตัวก้มลงมาสบตา เขายื่นนิ้วชี้ใต้ถุงมือโลหะขยับเข้าใกล้ใบหน้าของผมทีละน้อย

“เอาแบบนี้ข้าจะลองควักลูกตาของแกออกมาทีละข้างดูซิว่าแกจะยังจ้องข้าด้วยสายตาแบบนี้ได้อีกไหม”

ตลกร้ายสิ้นดี!

ไอ้คนพวกนี้ล้วนแต่มีปัญหากับสายตาของผมแต่ก็ไม่เป็นไร... มันเข้าทางพอดี คนอย่างผมไม่มีทางยอมตายฟรีๆ อยู่แล้ว!

ทันทีที่ใบหน้าของมันก้มต่ำลงมาอยู่ในระยะกระชั้นชิดผมก็อ้าปากพ่นกระสุนมานาที่แอบควบแน่นเอาไว้ในปากออกไปทันที!

ตูม!

กระสุนมานาระเบิดใส่ใบหน้าของชายชุดเกราะเงินอย่างจัง!

ทว่าหลังจากกลุ่มควันจางหายไปใบหน้าของมันกลับยังคงนิ่งสนิทอยู่ที่เดิม บนโหนกแก้มมีเพียงรอยไหม้จางๆปรากฏขึ้นมาเท่านั้น...

มันแทบไม่เป็นอะไรเลย!

ชายชุดเกราะเงินยกมือลูบรอยไหม้บนใบหน้า ก่อนจะเค้นเสียงหัวเราะเยือกเย็น

“หึ... แกมันตัวอะไรกันแน่วะ หมาบ้าหรือว่าซากงูพิษ? ตลกชะมัดแกดิ้นรนยิ่งกว่าพวกมอนสเตอร์เสียอีก”

สิ้นคำพูด เขาก็ใช้ฝ่ามือเหล็กกล้ากดใบหน้าของผมจนแนบติดกับพื้นดิน

“เอาสิ ลองดิ้นรนอีกข้าอยากเห็นว่าหมาบ้าแบบแกจะทำอะไรได้อีก”

ผมกัดฟันแน่น พยายามระเบิดมานาออกมา

ทว่าชายชุดเกราะเงินกลับปลดปล่อยแรงกดดันมหาศาลทับลงมาซัดจนมานาในร่างกายของผมปั่นป่วนจนไม่สามารถควบคุมได้เลย

“ฮ่าๆ หมดสภาพแล้วงั้นเหรอ?ถ้าอย่างนั้นเรามาเริ่มจากตาขวาของแกก่อนข้าอยากรู้เหลือเกินว่าหากควักมันออกมาแล้ว มันจะเปลี่ยนสีหรือจะยังคงเป็นสองสีแยกกันแบบนี้”

ชายชุดเกราะเงินหัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่งก่อนจะขยับปลายนิ้วแหลมคมเข้ามาใกล้ดวงตาของผมอย่างช้าๆ

ทว่า... ในวินาทีสุดท้ายก่อนที่ปลายนิ้วแหลมคมจะทันได้ทิ่มทะลวงดวงตาของผมบรรยากาศรอบตัวพลันกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง!

ผมพยายามเหลือบสายตามองผ่านช่องว่างระหว่างนิ้วมือของมันภาพที่เห็นคือมวลอากาศรอบด้านกำลังบิดเบี้ยวและสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังกระชากแผ่นฟ้าและผืนดินให้แยกออกจากกัน

พริบตาต่อมา วงแหวนเวทสีเหลืองทองก็สว่างวาบขึ้นกลางอากาศก่อนจะขยายตัวออกเป็นวงรี เผยให้เห็นห้วงมิติสีดำสนิทลึกลับ ราวกับจักรวาลอันไร้ก้นบึ้งที่ซ่อนอยู่ด้านใน

ฉับพลันนั้นน้ำเสียงหวานใส ทว่าทรงพลัง ก็ดังก้องกังวานออกมาจากรอยแยกมิตินั้น

“ทำแบบนั้นข้าก็อดเห็นแววตาอันเย็นชาของพ่อหนุ่มคนนี้กันพอดีสิ!”

สิ้นเสียงอันทรงอำนาจร่างของหญิงสาวเรือนผมสีแดงเพลิงที่พลิ้วไหวราวกับเปลวสุริยะ ก็ก้าวเดินออกมาจากรอยแยกมิติอย่างสง่างาม

แสงสว่างสีทองจากประตูมิติทอประกายสะท้อนเข้ากับกิ๊บติดผมรูปผีเสื้อสีเงินบนศีรษะของเธอจนทำให้มันเด่นชัดขึ้นมา และเปล่งประกายงดงามราวกับมีชีวิต

รัศมีพลังอันมหาศาล และไร้ขอบเขตที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอสะกดทุกสรรพสิ่งรอบตัวให้หยุดนิ่งในฉับพลัน  พร้อมกับลบล้างแรงกดดัน ที่เคยกดทับผมไว้จนมลายหายไปสิ้น

บรรยากาศรอบด้านพลันพลิกกลับเป็นเยือกเย็นจนทำให้ชายชุดเกราะเงินถึงกับเบิกตากว้าง และต้องผงะถอยหลังไปด้วยความตื่นตะลึง!

เมื่อผมเพ่งสายตามองไปเหนือศีรษะของเธอตัวอักษรของระบบก็ปรากฏเด่นชัดขึ้นมา

[ผู้พิทักษ์มิติ - เลเวล ????]

แอนนา!

การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของเธอท่ามกลางสมรภูมิที่สิ้นหวังได้จุดประกายความหวังที่เคยริบหรี่ในใจของผม ให้กลับมาลุกโชนขึ้นอีกครั้งแล้ว!