King X King เมื่อได้เกิดเป็น องค์รัชทายาทลำดับสุดท้าย [จบ]

    ตอนที่ 104 ภาพเก่า

    ภาพไม่ต่างจากเดิมเลยแหะ! ผมลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบเพดานไม้อีกครั้ง ซึ่งมันไม่ได้ต่างจากครั้งก่อนที่พลังของผมหมดที่ประเทศของเอลฟ์นัก จากนั้นผมกันหันไปด้านข้างก็เจอเอรีน่ากำลังฟุบตัวลงนอนกับแขนของตัวเองอยู่ที่ด้านซ้ายของผม และมีเอ็ดเน่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงใกล้กับเธอ หลังจากที่ผมเห็นทั้งสองคนนอนอยู่ก็รู้ได้ทันทีว่าพวกนี้ต้องเหนื่อยมากแน่ เลยไม่มีความคิดที่จะปลุกขึ้นมา เลยเลือกลงจากเตียง และเดินออกจากห้องแทน ทันทีที่ผมเดินออกมาจากห้อง " ท่านดรารอน์! "เสียงของเนสก้าก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแปลกใจ เธอกำลังยืนอยู่ด้านหน้าประตูอยู่แล้ว และในมือก็ถือพวกชุดอาหารสำหรับสองคนเอาไว้อยู่ มันคงเป็นชุดอาหารสำหรับเอีน่ากับเอ็ดเน่สินะ ซุป! ขนมปัง! แปลว่ามันเป็อาหารมือเชาไม่ผิดแน่ และก็หมายความว่าเวลาตอนนี่คือเช้าแล้ว แต่ผมสลบไปตอนเย็นแล้ว" ไม่ได้นะคะท่านดรารอน์ตอนนี้ท่านต้องนอนพักก่อน เพราะท่านใช้พลังเวทย์จนแทบหมดตัวตอนนี้มันเป็นเวลาพักของท่านคะ " เนสก้าก็พูดด้วยท่าทางกำลังดุผมอยู่ แล้วก็ไล่ให้ไปพักอยู่ลูกเดียว นี่เธอเป็นแม่ของฉันรึไง? " ข้านอนหลับไปกี่วัน? " " ไม่ถึงวันคะประมาณ 12 ชั่วโมง " โห่ว! รอบที่แล้วเล่นหลับไปตั้ง 3 วัน ตอนแรกคิดว่าเวลาจะไล่เลี่ยกันสะอีก แต่มันก็ดีเเหมือนกัน จะได้เตรียมตัวไปจัดการกับเจ้าเชสเตอร์ได้ทัน เพราะถึงมันจะเกิดเรื่องวุ้นวายขึ้นการประลองมันก็คงยังดำเนินอยู่ . " ตอนนี้พลังเวทย์ของข้าฟื้นกลับมาแล้ว เธอไม่ต้องเป็นห่วง ยิ่งกว่านั้นตอนนี้เทเลอร์อยู่ไหน "ผมเริ่มพูดกับเนสก้าต่อ โดยถามถึงเทเลอร์ที่ตังติดกับเนสก้าตลอด" ท่านพี่ตอนนี้อยู่ที่สนามประลองคะ เห็นว่าจะไปเลื่อนเวลาการประลองกับดยุคเชสเตอร์ " " อ่า " หมอนั้นไปทำอะไรไม่เข้าท่าสะได้! " ถ้างั้นก็ช่วยเตรียมอาหารให้ด้วย เดี๋ยวกินเสร็จข้าจะไปสู้กับดยุคเชสเตอร์ทันที " " เอ่ะ "เนสก้าอุทานออกมา พร้อมกับท่าทางแววตาแปลกใจมองมาทางผม "มีอะไร?" " ท่านจะไปสู้อีกเหรอ...? " " ใช่! บอกให้คนเตรียมรถม้าเอาไว้ด้วย "เนสก้าที่ได้ยินคำสั้งของผมก็ทำสีหน้าแบบไม่ชอบใจเท่าไหร่ แต่แล้วเธอก็ตอบออกมา " ค่ะ " แล้ว" เรื่องนั้นเจ้าไม่จำเป็ต้องไปสู้หรอก " กริมเธอร์ก็พูดขึ้นมาจากทางเดินอีกด้านตรงข้ามกับเนสก้ายืนอยู่ ตัวผมเมื่อได้ยินกริมเธอร์พูดออกมาก็หันหน้าไปถามทันทีด้วยความสงสัย " ทำไมละครับ? " การต่อสู้ หรือการประลองจะไม่มีทางยกเลิกได้ นี้เป็นกฏของประเทศ แต่ตอนนี้กริมเธอร์เริ่่มพูดเรื่องที่เราไม่เข้าใจสะแล้วสิ " ตอนนี้มีคนอาสาสู้แทนเจ้าแล้ว และกำลังมุ้งหน้าไปที่สนามประลอง " " ใครครับ? " ตาแก่นี่รู้ไหมว่าถ้าแพ้ต้องเสียอณาเขตบุกเบิกของป่าซอร์ให้มันเลยนะ เราจะยอมให้มันเป็นแบบนั้นไม่ได้อย่างเด็ดขาด อณาเขตป่าซอร์ต้องเป็ของเอ็ดเน่ " โอกอร์! "" เอ่ะ " ผมร้องด้วยน้ำเสียงตกใจ พูดเป็นเล่นไปได้!?" ไม่ต้องตกใจ คนที่อาสาไปสู้ให้เจ้าก็คือแม่ทัพใหญ่ของประเทสเราคนนั้นแหละ หมอนั้นเข้ามาเสนอตัวเข้าไปช่วยเองเลย หลังจากที่ได้รู้ว่าเจ้าไปท้าประลองกับเชสเตอร์ " กริมเธอร์พูดด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนักเหมือนกับว่ากำลังหนักใจอยู่ แต่ก็ช่างเถอะยังไงหมดนั่นก็เป็นแม่ทัพใหญ่ของประเทศ คงวางใจในฝีมือได้ แต่ถ้าแพ้ขึ้นมามันก็คงไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเหมือนกัน เท่านี้ก็เข้าใจแล้วว่าทำไมกริมเธอร์บอกเราว่าไม่ต้องไปสู้แล้ว หายห่วงๆ
    ########## 1 ชั่วโมงค่อมา ่ตอนนี้ผมกำลังนั่งกินข้าวกับโต๊ะขนาดใหญ่อยู่เพียงคนเดียว ด้านหน้ามีอาหารมากมายวางกองเรียงรายกันอยู่ ตามจริงก็อยากปลุกเอรีน่ากับเอ็ดเน่มากินด้วยกันอยู่หรอก แต่ว่าทั้งสองคนกำลังนอนอยู่ ก็เลยไม่อยากไปกวนเวลานอนของทั้งสองคนนั้น ด้วยเหตุนี้ผมก็เลยมากินอาหารอยู่ที่โต๊ะขนาดใหญ่เพียงคนเดียว ระหว่างนั้น " ท่านดรารอน์ครับ มีคนมาขอพบกับท่านครับ " หัวหน้าพ่อบ้านของคฤหาสน์ก็เดินมาพูดกับผมด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม ผมจึงวางช้อนที่กำลังถืออยู่และเริ่มถามกลับไปว่า " ดยุคเชสเตอร์ใช่ไหม " " ใช่ครับ! " พ่อบ้านตอบยืนยันทันทีหลังที่ผมถามไปโดยพยักหน้าขึ้นลงไปด้วย ในที่สุดมันก็มา ตามจริงก็คิดเอาไว้อยู่แล้วว่าต้องมา ก็เล่นเจอกับแม่ทัพใหญ่ของประเทศออกตัวไปสู้แทนเราขนาดนั้นใครมันจะไปอยากสู้กัน ไม่สิ! ถึงจะอยากสู้หมอนั่นมันก็น่าจะรู้ตัวของตัวเองดีว่าพวกทหารที่มันมีอยู่ไม่มีทางชนะได้อย่างแน่นอน ถึงได้รีบมาหาเราแบบนี้ " ให้พาตัวเข้ามาเลยไหมครับ " " ยังก่อน! " " ครับท่าน " " ไปบอกหมอนั่นว่าฉันกำลังกินข้าวอยู่ยังไม่ว่าง "" ครับ " หลังจากที่คุยกับผมจบหัวหน้าพ่อบ้านก็เดินออกไปเพื่อทำตามคำสั่งของผมเมื่อคู่ทันที ส่วนเรื่องที่ให้รอมันก็เป็นหนึ่งในแผนที่ผมเตรียมเอาไว้ตอนรับหมอนั่นเหมือนกัน เดี๋ยวมันจะได้จดจำไปทั้งชีวิตว่าการที่มาต่อต้านดรารอน์คนนี้มันต้องเป็นยังไง หึหึหึ!


    คล้ายกับเรื่องKing X King เมื่อได้เกิดเป็น องค์รัชทายาทลำดับสุดท้าย [จบ] ที่คุณอ่าน