นักบินยอดรัก ภาค 1 & ภาค 2 & ภาค 3

​ร่างสูงในชุดกาวน์สีขาววิ่งลงบันไดอย่างรวดเร็ว ราชใช้ทางลัดลงวิ่งตรงเข้าสวนดอกไม้ด้านหลังโรงพยาบาล  อาการงวยงงของผู้ช่วยสาวต้องหายเป็นปลิดทิ้ง เมื่อพบร่างสูงสง่า ดวงตาคม แววตาเป็นกังวล ยืนตรงหน้าของเธอ  มาธูรดีดตัวลุกขึ้นยืนตัวตรงทันที  “ทำไมยังไม่กลับบ้าน  มาทำอะไรที่นี่คนเดียว นัดใครไว้ใช่ไหม” ชายหนุ่มก้าวเข้าประชิดตัวเธอ ด้วยความตกใจเธอผลักร่างเขาให้ออกห่าง “ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณหมอ อย่ามาสร้างความวิตกให้ฉันได้ไหม เท่านี้ฉันก็เหมือนซัดเซอยู่แล้วค่ะ”  ราชถอยออกห่าง แต่สายตาจับจ้องริมฝีปากเรียวงาม เม็ดเหงื่อเต็มใบหน้า  ราชต้องการหัวเราะออกมาเมื่อเธอเล่าอาการของเธอ  “ อย่ามาทำให้ฉันสับสนใช่ไหมเท่านี้ฉันก็ทำอะไรไม่ถูก  ฉันงุนงงไปหมดแล้วค่ะ  มาธูร คุณต้องการจะพูดสิ่งนี้ใช่ไหม”

สมองของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย   เขามาที่นี่ทำไม ราชคว้ามือนุ่มสั่นขึ้นมา  “ผมสัญญา ผมจะไม่ทำแบบนั้นคุณ  กลับบ้านได้แล้วครับ ผมจะไปส่ง”   มาธูรก้มหยิบกระเป๋าสะพายสีน้ำเงินขึ้นมาพาดในวงแขน   “ไม่ต้องไปส่งค่ะ มีคนขอไปส่งแล้ว คุณหมอมีต้องไปดูอาการคนไข้ห้อง701 และมีคนรอคุณหมอที่บ้าน  พรุ่งนี้เจอกันค่ะ”  เสียงข้อความดังขึ้นในกระเป๋าสะพายของเธอ ข้อความของพี่ชายเธอ  เขากำลังรอรับที่หน้าโรงพยาบาล   “ พี่ชายของฉันมาแล้วค่ะ” หญิงสาววิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว   ราชก้มหน้าหัวเราะ แสงสว่างของหลอดไฟส่องสาดทั่วบริเวณ  ราชก้มลงมองพื้นหญิงใต้ม้านั่ง  พบสร้อยข้อเท้าสีทองลายเงินหล่น 1 ข้าง สะท้อนแสงไฟ  ราชนึกถึงตอนเขาอุ้มร่างเธอ  เขาจำได้ว่าเธอสวมสร้อยข้อเท้าลายนี้    “สร้อยข้อเท้าของมาธูร”

เช้าวันอาทิตย์

 “วันอาทิตย์ วันนี้เดฟขอมอบความสุขให้ที่รักเต็มที่ “ เดฟฝากเพื่อนบ้านลงไปซื้อนมสดในเช้าวันนี้  เสียงเพลงดังขึ้นในห้องนั่งเล่น ภาวนาเดินตามหาเขา  พบเดฟกำลังจัดห้องนั่งเล่น  “เดฟ คุณพ่อโทรมาค่ะ พ่อไม่กลับมาในเดือนหน้า ฉันรู้สึกไม่ดีเลยค่ะ เมื่อวานฉันไปแวะไปดูบ้าน เพื่อนบ้านละแวกนั้นพูดแปลกๆ ฉันเป็นห่วงพ่อค่ะ”  ร่างสูงในชุดนอนโอบร่างเธอแน่น “ดีแล้ว ท่านให้เวลากับเราครับ เราจะได้มีเวลาศึกษากันและกัน  ภาวนาหลายวันแล้วผมได้ไม่กอดคุณ ผมมีอะไรจะบอก   ผมจับโจรปล้นร้านเครื่องเพชรใหญ่ที่สุด  หัวหน้าผมตบรางวัลพวกเราด้วยวันหยุด 5 วัน อีกไม่นานผมจะได้เลื่อนยศเป็นสารวัตร  อืมมม ห้ามบอกใครนะครับ ข่าวดีนี้ คุณคือคนแรกที่ผมบอก”   ภาวนาเมินใบหน้าไปทางอื่นไม่สนใจเรื่องของเขา “ไม่ดีใจเหรอที่รัก ผมจะมีเวลาว่างเพิ่มขึ้น ไม่ต้องวิ่งไล่ตามพวกโจรตามซอยเล็กซอยใหญ่ ครับ”

เดฟไม่ลดละกอดร่างของครูสาว จูบด้านลงท้ายทอย เสียงกริ่งดังขึ้น  เดฟจูงมือภาวนามาเปิดประตูบ้าน “ขอบคุณครับ”  ปลายเท้าของเขาปิดบานประตูอย่างรวดเร็ว  ภาวนาเดินต่อเข้าในห้องครัว เปิดตู้เย็นวางถุงนมสดในช่องแช่แข็ง   มือหนานุ่มของผู้กองไม่หยุดนิ่ง  แกะเชือดรัดแขนเสื้อของเธอ  “ผมเหนื่อยมาหลายวัน วันนี้ ที่รักของผมเซ็กซี่มาก จุ๊บๆๆ”  เดฟช้อนอุ้มร่างครูสาววางบนโต๊ะอาหาร  ร่างเธออยู่อ้อมกอดที่อบอุ่น  เดฟคร่อมร่างภาวนา ระดมจูบทั่วใบหน้า   ริมฝีปากเขาทำหน้าที่ปรนเปรอความสุขให้เธออย่างเต็มที่  เสียงครางคือสิ่งที่เดฟรอคอย แต่ทว่าจู่ๆภาวนาดันร่างเขาลุกขึ้นนั่ง คว้าชุดนอนปิดหน้าอกทันที  “อายผมทำไมครับ คนสวยของเดฟ” เธอส่ายหน้า เอียงตัวลงจากโต๊ะอาหาร “ไม่เอาค่ะ ฉันเจ็บหลัง”  

เดฟมองตามร่างงามเธอสวมชุดนอนยาว “ภาวนาคุณเป็นอะไร หรือจะให้ผมปล้ำคุณตรงนี้” นิ้วมือของเขาชี้ลงพื้นห้อง ภาวนาไม่ตอบ สะบัดหน้าเดินตรงเข้าห้องนอน  เดฟหงุดหงิดลมออกหู “อะไรวะ วันนี้เราน่าจะมีความสุขด้วยกัน” หญิงสาวกลับออกมา  หันหน้าจอโทรศัพท์มือถือให้เดฟ  “ คุณบอกว่าคุณรักฉันคนเดียวจริงๆ คุณเลิกเจ้าชู้แล้ว แต่นี่อะไรคะ คุณทำอะไรต่อหน้าทุกคน...”  เธอวางโทรศัพท์มือถือในมือของเขา  ร่างของเธอหายเข้าห้องนอน “ปัง” เดฟยืนเซ่อมองบานประตูปิดอย่างแรง    “ วินนี่ ฉันจะฆ่านายคอยดู มันกล้าเล่นงานฉันในวันหยุดด้วย โธ่เว้ย แห้ว...เลย “